Wicus Luwes

Wicus Luwes. Die verskil tussen ‘n leë en vol bord

Wednesday, December 12th, 2018

Ek het al dikwels gewonder hoekom die Grieke bekend is vir die tradisie om borde te breek. ‘n Mens het mos nou maar die ingebore drang om die oorsprong van dinge na te vors. Ek het ‘n paar bronne op die internet geraadpleeg en het op ‘n interessante term genaamd ‘kefi’ afgekom. Daar is nie slegs een storie oor die rede waarom Grieke borde breek of gebreek het nie: Daar word byvoorbeeld ‘n storie vertel van ‘n ryk gesin wat ‘n armer gesin vir ‘n ete genooi het. Die ryk gesin het tydens die ete-afspraak besluit om hul borde te breek as blyk dat vriendskap meer belangrik as materialisme is. Hierdie storie impliseer dat borde ‘n soort metafoor vir sosiale stand sou kon wees. Die meeste raakpunte lei my egter na die idee van ‘kefi’. ‘Kefi’ word op Google Translate vertaal na ‘vreugde’. Die toerisme webbladsye verduidelik dat die kefi/vreugde waarna verwys word, nie slegs verwys na kortstondige blydskap nie. Kefi verwys na ‘n lewensvreugde. Die moderne Grieke probeer wegbeweeg van die bord breek-stereotipering. Hulle reken dat kefi nie meer gevier moet word deur die breek van borde nie.

Ek het eers gedink dat ‘n vol bord kos seker die hoogste vorm van lewensvreugde sou wees. ‘n Paar gedagtes later het ek besef dat ‘n vol bord kos nie noodwendig tot lewensvreugde lei nie. Die mens het van sy beste idees en gedagtes op ‘n honger maag en ‘n honger verstand gehad. Daar is seker ‘n goue middeweg, maar ek is op die oomblik van mening dat ‘n oorvol bord eerder tot luiheid as innovasie sou lei.

 

bord-eel

jy eet jou kos
uit my bord
met weggooibare
mes en vurk

ons almal weet
dat die honger
nie gevul kan word
op wegneem-etes nie

‘n vol bord kos
behoort aan die een
wat daarvoor betaal

‘n leë bord
behoort aan niemand nie

 

Die voedselketting is ‘n model wat die stand van die mens bepaal deur middel van die items wat in sy bord is. Die spreekwoord wil ook hê dat die pad na die man se hart deur sy maag loop. Die eenvoudige bord word dus ‘n metafoor vir die mens se soeke na liefde en die mens se plek op hierdie aardbol. Ek is eintlik verbaas dat ek nie meer gedigte oor die ‘bord’ sien nie. Dit is ‘n ongelooflike bron vir metafore. Ek en my vrou het by geleentheid ‘n stel breekware as geskenk gekry. Die breekware het borde, kleinbordjies, koppies, pierings ens. ingesluit. Dit was wel tweedehands, maar dit was ‘n volledige stel – selfs ‘n sousbak. Die geskenk het ook uit die persoon se hart gekom.

 

My palate is simpler than it used to be. A young chef adds and adds and adds to the plate. As you get older, you start to take away.
– Jacques Pepin

 

Ek was nog nooit iemand wat van oordadigheid gehou het nie en die stel breekware was oordadig. Dit het patrone op die porselein gehad en ‘n metaalrand. Ek het myself vasgestaar teen die feit dat ek nie so iets sou gekoop het nie en dat ek nie die borde in die mikrogolf sou kon gebruik nie, as gevolg van die metaalrand. Gelukkig het die verloop van tyd my anders na dinge laat kyk. Die stel breekware is vir ‘n paar jaar gestoor en by ons huidige tuiste het ons dit uitgepak. Uitgepak, maar meer belangrik: ons het dit begin gebruik. Die persoon wat dit aan ons gegee het, is intussen oorlede. Dit het dus nog ‘n dimensie bygekry. Die borde was eers ‘n metafoor vir oordadigheid en iemand anders se smaak. Nou het die borde ‘n metafoor as ‘n soort erflating gekry. Die persoon wat dit aan ons gegee het, eet nou by spesiale geleenthede saam met ons. Die idee is mos in elk geval dat jy jou kos moet eet wanneer dit op die tafel land en dat dit nie nodig sou wees om in die mikrogolf-oond op te warm nie. Nataniël se voorstel dat jy jou water uit ‘n kristalglas of sjampanjeglas moet drink, draai ook in my kop. Die bord bepaal nie of ‘n geleentheid spesiaal is nie, want jy moet geleenthede saam met gaste, vriende en vreemdelinge spesiaal maak.

Terug by die leë bord. Daar is ‘n verskil tussen ‘n leë bord as gevolg van jou eie keuse en ‘n leë bord as gevolg van hongersnood. Die bord wat as metafoor vir hongersnood dien, is seker die moeilikste een om aan te dink. Dit kan ‘n kind wat met leë borde grootword motiveer om hard te werk, maar dit kan ook mense se harte verhard.

 

Change your plate. Change your fate.
– Kris Carr

 

Vriende van my het as gesin ‘n paar jaar gelede die raad van ‘n dieetkundige ingeroep. Hulle het as gesin gewig opgetel. Hulle het besluit om minder te eet en gemorskos uit te sny. Dit was nie genoeg nie en hulle het nie gewig verloor nie. Die dieetkundige se raad aan hulle, bly my tot vandag by. Hulle moes hul bord inkleur. Daar moes groen, oranje, bruin ens. op hul bord wees. Iets soos boontjies of ertjies kan die groen verteenwoordig. Wortels of pampoen moes die oranje verteenwoordig. Dit is my gunsteling metafoor vir die bord: die bord is ‘n palet. Die kok behoort homself as kunstenaar uit te leef. Dit is hoekom ek voel dat elke beroep ‘n vorm van kreatiwiteit ontsluit.

Ek wens jou daarom ‘n bord toe wat net genoeg kos in het om jou hart honger te hou. Maak jou bord ‘n palet van kleure. Verdeel jou bord tussen mense, want deur jou kos te verdeel, staan jy buite die realm van aardse wiskunde. Die verdeling van ‘n bord kos maak nie dat daar twee halwe borde op die tafel staan nie. Die verdeling van ‘n bord kos maak nie die porsie kleiner nie – dit maak dit meer.

 

wees vandag die daaglikse brood
wat Sy naam heilig
wees die suurdeeg wat sy koninkryk laat kom
wees die korsie wat die hemel om die aarde vou
gee ‘n snytjie brood
aan hulle wat die krummels eis
en mag geen brood in jou bord oorstaan
vir die muf wat dit van binne
of buite wil verteer nie

 

Tong-in-die-kies: Die sosiale lewe van jou bord

Wicus Luwes. Oor kruie, onkruid en makajalas

Wednesday, October 31st, 2018

Ek het onlangs Antoinette Pienaar se boek genaamd ‘Kruidjie roer my’ gelees. Ek het tydens die verskyning van haar tweede boek, ‘Die lang man sonder skaduwee’ besef dat ek dit nie langer kon (of wil) uitstel nie. Antoinette en Amoré Bekker se program op RSG is gereeld deel van my eie pad huis toe. Vir dié wat dalk nie weet nie: Antoinette gesels oor kruie en die genesende effek wat dit kan uitoefen.

In hierdie tyd van oorlewing van die vinnigste en slimste, wonder ek dikwels oor dinge wat nie vir my sin maak nie. Ek wonder byvoorbeeld hoekom die lemoenboom se vrugte juis in die winter groei. Die rede vir my vraag is eintlik: die lemoenboom groei op ‘n tyd wanneer ons sy vitamiene die nodigste het. Watter voordeel hou dit vir die boom in om sy vrugte juis in die winter te dra? Net so kan ‘n mens seker vra waarom kruie juis op sekere plekke groei en watter voordeel daar vir die kruie sou wees om op daardie plek te groei?

Antoinette en Amoré se radioprogram word afgesluit met die volgende vrywaring: “Hierdie is nie ‘n mediese program nie. Besoek gerus jou dokter indien jy mediese hulp benodig.” Luisteraars bel in om hul behoeftes en siektes met Antoinette te deel. Daar bel dikwels mense in wat al ander behandeling ontvang het: rustelose bene, gordelroos en hittegloede. Die lys verskil weekliks en tog is daar altyd iets wat ons al voorheen gehoor het. Daar word gewoonlik verwys na katjiedrieblaar, kankerbossie en karmedip.

Die belangrikste deel van die genesing is, volgens my, Antoinette se stem en die stories wat sy by die rate aanhak. Bitter min siektes staan op hul eie voete. Antoinette raai dikwels die luisteraars aan om die oorsaak van die siektetoestand te soek: spanning, slegte eetgewoontes en ‘n gebrek aan oefening. Sy beveel selfs ‘n goeie ‘huil’ aan om ontslae te raak van opgeboude knope in jou psige.

Ek dink terug aan my kinderdae toe ek groot klippe opgetel het. As kind vind jy nuwe wêrelde onder so ‘n klip. Daar is dikwels verskillende soorte insekte en tonnels te vinde onder die eenvoudige klip. Ek voel dat ‘n mens meer dikwels as volwassene hierdie ander wêrelde moet besoek. Jy moet meer dikwels grond en sand en klippe op jou hande kry.

Ek het Antoinette se boek as insiggewend gevind en het die lyn wat jou nader aan die natuur bring as goue draad deur die bladsye gevolg. Reeds vroeg in die boek lees ek van Antoinette se ontmoeting met Oom Johannes. Oom Johannes het al dekades gelede gedroom van die vrou wat by hom sou kom leer oor die kruie. As dit nie ‘n voorbeeld van geduld is nie, weet ek nie wat is nie. Geduld is een van die kernafdelings van die kruie. ‘n Mens kan nie sommer net verwag dat die bossies, blare en wortels om elke hoek en draai sou wees nie. Dit toets jou uithouvermoeë en deursettingsvermoeë.

aartappel tussen jou komberse
plant rustelose bene in die bed
droomland hier kom ek

Bo: Malva

trek die steekpyn uit
warm malva pluisie in die oor
die stilte praat ‘n taal

Bo: Wynruit

wynruit gedoop in water
hou gestorwenes vars
jou reuk bly op my kussing

As ek hooftemas uit die boek sou moes haal, sou ek ‘diere’ definitief as ‘n tema uitlig. Iets so eenvoudig soos die dood van ‘n geliefde hond, leer die mens oor troos en aanvaarding. Waterslange en verkleurmannetjies se rolle word verplaas na ‘n geestelike vlak. Op ‘n plaas is daar  tendense in kampe waar oorwegend ooie aangehou word – sekere bossies kry voorkeur wanneer daar gevreet word. Op so ‘n manier wys die natuur vir ‘n mens watter kruie beter sou pas by sekere geslagte.

Ek en my tante het lekker oor die onderwerp gesels. Sy het vir my genoem dat iemand haar as jong dame vertel het, dat die antwoord of genesing vir ‘n siekte dikwels naby aan die siekte te vind is. Dit laat my weer dink aan die lemoenboom se teenwoordigheid in die winter.

Ek het ook ‘n klein bietjie navorsing gaan doen oor die verskil tussen speserye (of makajalas, soos Oom Johannes dit noem) en kruie. Die een verwys meer na die blare van die plant en die ander verwys meer na die takke, wortels en bas van die plant. Sommige kruie word in kosse gebruik om smaak te gee. Ander kruie word slegs vir medisinale redes fyngestamp, sodat die olies en ander bestanddele ge-aktiveer kan word. Ek voel egter of die benamings en verskille tussen speserye en kruie meer akademies van aard is en ek wil eerder fokus op die kwaliteite wat kruie en speserye vir ons bring. Ek skryf dit as persoonlike nota, want ek het so baie om oor hierdie onderwerp te leer. Ek het vroeër genoem dat sekere kruie en speserye slegs gebruik word om smaak te gee, maar dit is waar ek begin wonder of smaak nie ook deel is van die behandeling of genesingsproses nie. As kos sy smaak verloor, is dit ‘n ernstige wekroep. Dit kan dui op mediese toestande. Dit kan dui op ‘n lewensstyl wat die eenvoud van reuk en smaak misken.

Die vertellings of stories in ‘Kruidjie roer my’ verwys dikwels na kruie wat gebruik is tydens ‘n spesifieke fase van Antoinette se opleiding. Daar is prente, foto’s en sketse van die spesifieke plante wat in die vertelling genoem word. Die kruie word dus ingemeng tussen die stories, want ons het almal mos maar ‘n verhaal van plekke waar ons seergekry het en plekke waar ons genesing ervaar het.

Ek dink aan Antoinette se boek as ‘n soort storie-ensiklopedie. Dit bevat stories, maar dit noem ook watter plante ons kan help met sekere siektes. Ek wonder dikwels hoeveel plante ons goedsmoeds in ons tuin uitroei, met die idee dat dit onkruid is, sonder om die waarde daarvan te besef. Ons het gewoond geraak aan winkelrakke en plastiekomhulsels. Somtyds is die plant en kweek van die kruie net so belangrik soos die uiteindelike blare wat ons in ‘n tee inmeng.

Ek vermoed dat die dinge in ons lewe wat ons as onkruid beskou, nie dieselfde vir elke persoon is nie. Ek vermoed dat kruie en speserye juis in kos en water gemeng kan word, sodat ons dit met mekaar kan deel.

kruie van die veld

die kruie van die veld
wag geduldig
op jou soos die môreson
die nag se koors breek
dit wag op jou soos die reën
se druppels wat wegbly in die droogte
dit wag soos jou winter
op die lemoenboom se vrug

dit wag op jou soos
sonbesies in die stilte
dit wag op jou soos
die Karoo

 

Bronne
1. Internet. https://af.wikipedia.org/wiki/Malva
2. Internet. https://af.wikipedia.org/wiki/Wynruit

Wicus Luwes. Hoe om ‘n stoel te teken

Wednesday, August 1st, 2018

My kinders het ‘n nuwe toepassing op die selfoon ontdek. Dit is soos Pictionary van ouds. Jy moet ‘n prent teken sodat jou spanmaats die item in die prent kan identifiseer. Jy as tekenaar mag natuurlik nie praat terwyl jy teken nie. Slegs jou spanmaats mag praat terwyl hul raai. Terwyl jy byvoorbeeld ‘n appel probeer teken, sal jou spanmaats raai dat jy ‘n bal teken, of ‘n wiel. Jy probeer noodgedwonge om die minste hoeveelheid lyne of potloodstrepe te gebruik. Die spel gaan natuurlik ook oor die raaklyne wat ons met verskillende mense het: die manier waarop jy iets soos ‘n stoel sien is van minder belang; dit gaan eerder oor die manier waarop jou spanmaats ‘n stoel sien.

 

regterstoel
skuif agter waterpas tafel in
met ‘n stukkie papier onder een poot

 

die stoel
‘n poot vir elke windrigting
‘n sitplek vir waar jy nou is

 

kroegstoel
sit terwyl jy staan
halfvolglas lyk leeg van bo

 

die bokser se sitplek
staan in die hoek
van ‘n ronde kryt

 

die restaurant sluit
die feestafel is leeg
behalwe vir ‘n omgedraaide stoel

 

Elke sitvlak moet een of ander tyd tot sit kom. Sonder dat ons dit besef, sit ons dan ook nog op meer as een stoel op enige gegewe tyd. Sommige van die stoele word vir jou aangegee of onder die tafel uitgetrek. Ander stoele word deur die persoon self opgeneem.

Ek dink weer terug aan Oom Jannie. Sy seun het vir my die storie oor Oom Jannie vertel. Oom Jannie het buite ‘n winkelsentrum gesit en wag op sy vrou. Die oom kon met enigiemand ‘n gesprek aanknoop. Ek sien al vir Oom Jannie terwyl sy seun praat: Hy het ‘n kraaghemp aangehad en lang sokkies. Die voorgeslagte het altyd netjies aangetrek as hul dorp toe gegaan het. Langs Oom Jannie was ‘n jongman wat vasgehou het aan ‘n winkeltrollie. Hulle het ‘n betonbankie gedeel, so dit was amper ‘n gegewe dat Oom Jannie met die jongman sou begin praat.

“Wag jy ook vir jou vrou om uit die winkelsentrum te kom?” het Oom Jannie gevra.
Die jongman het geknik.

“My vrou is al gister by die deur in. Dink jy sy gaan nog terugkom?” het Oom Jannie die ewe droog laat val.

Al wat Oom Jannie en die jongman gedeel het, was ‘n bankie aan die buitekant van ‘n winkelsentrum. Oom Jannie het egter die gedeelde sitplek gebruik om meer raakpunte te skep.

Die mens kyk anders na iemand wat dieselfde sitplek as jy deel. Jy herken die man wat langs jou in die bus gesit het. Jy gedra jou op ‘n sekere manier uit respek vir die ‘voorsitter’ of ‘chairman’ wat aan die oorkant van die raadstafel sit. ‘n Stoel is ‘n raakpunt, ‘n deelpunt, ‘n verwysingspunt. ‘n Warm stoel dui daarop dat iemand voor jou daarop gesit het. ‘Die warm stoel’ is self ook deel van die spreektaal of idiome.

Om terug te beweeg na die teken-speletjie: hoe sou jy ‘n stoel teken? Het dit vier pote en ‘n sitplek? Miskien het jou stoel ‘n rugleuning en armleunings. Wat is die verskil tussen ‘n koning se stoel en ‘n sekuriteitswag se stoel? Watter stoel sit lekkerder – ‘n ou stoel of ‘n nuwe stoel?

Aristoteles het niks van Pictionary geweet nie, maar hy het oor die definisie van dinge gedink. Indien jy sy ‘Vier Oorsake’-metode op die stoel sou toepas, sou jy die volgende vrae kon vra: Waarvan word die stoel gemaak? Die moontlikhede is legio, maar dit is goed om dit op een stoel toe te pas. Ek gebruik dus ‘n hout eetkamerstoel as voorbeeld. Volgende sou ek kon vra watter vorm die stoel aanneem. In die geval van die eetkamerstoel, sou dit vier pote met ‘n sitplek en rugleuning wees. ‘n Mens sou ook kon vra wie so ‘n stoel sou maak. Ek neem aan dat ‘n jy aan ‘n skrynwerker of meubelmaker se deur sou kon klop. Aristoteles sou vierdens wou weet waarom die stoel gemaak is. Een rede sou wees om genoeg sitplek vir die gesin te hê tydens etes. Die stoel sou vir baie doeleindes gebruik kon word, maar ek dink dat die hoofdoel vir sy ontstaan opgesluit lê in die naam wat ons vir hom gee: eetkamerstoel.

Einstein het sekerlik ook nie Pictionary gespeel nie, maar miskien kan relatiwiteit ons help met die tekening: definieër jy ‘n stoel of word die stoel deur jou gedefinieër? ‘n Menslike hulpbronne-bestuurder vertel my een dag die volgende:
“Sien jy daardie man,” het hy gesê.
“Hy is vriendelik en aangenaam terwyl hy by die kantoor is. Dit alles verander as hy op die unie se stoel sit – dis asof sy rooi hoed die hele stoel rooi kleur.”

Die Jode het ‘n mooi tradisie met betrekking tot Elia se stoel. Daar word ‘n leë stoel uitgesit tydens belangrike gebruike. Dit beteken dat daar tydens die besnydenis ‘n leë stoel in die kamer staan wat Elia verteenwoordig. Elia was ‘n belangrike profeet in die Joodse tradisie. Ook tydens die viering van Pasga word ‘n leë stoel en leë plek aan die tafel gedek as plekhouer vir Elia.

Op ‘n sekere vlak is die stoel waarop nie gesit word nie, meer belangrik as die stoel waarop daar wel gesit word. (Ek verwys nie na die sitkamerstoele wat slegs vir belangrike gaste gebruik word nie.) Daar is stoele wat jy jouself ontsê en ander stoele waarop jy veels te lank sit.

Beide die tekenspel op die selfoon en Pictionary is aan tyd gebonde. Elke speler het slegs ‘n kort ruk om sy prent te teken. Die een wat teken hoop dat die prent wat hy teken deur sy mede-spelers verstaan word. ‘n Stoel kan met so min as drie lyne geteken word, somtyds selfs minder. Dit hang net af hoe die stoel in jou gedagtes lyk.

 

niemand sit op jou stoel nie

dit is nie met fluweel
oorgetrek of
met goud beslaan nie
die pote is ongelyk
en die verf is afgedop

niemand sit daarop
vandat jy weg is nie

dit is jou stoel
en dit is leeg

 

Bron:
1. https ://deskgram.org/explore/tags/paddastoel
2. https ://www.claimshop.top/wooden-swing-seat

Wicus Luwes. Oor beweging in skilderye, gedigte en spietkops

Friday, June 1st, 2018

Daar is sekere benamings wat ‘n mens net nie meer ‘n ander persoon kan noem nie. Dit beteken dat jy nie die persoon van aangesig tot aangesig so kan aanspreek nie. Sekere benamings kan jy slegs voor jou huismense gebruik, miskien dalk slegs voor jou eggenoot. Jy wil die kinders nie verkeerd leer nie: ons almal weet dat hul voorbeeld gebruik om te leer. ‘Spietkop’ is een so ‘n benaming. Ek neem aan dat ‘verkeerskonstabel’ die beter opsie is, maar tussen die tyd dat jy ‘n ‘verkeerskonstabel’ gesien en die woord ‘verkeerskonstabel’ gesê het, is dit heel waarskynlik te laat.

Ons almal ken daardie verlammende gevoel. Daardie hand wat omhoog gehou word, somtyds met ‘n handskoen. Ander kere met ‘n flits. Hulle spring agter bosse, brûe en eiendomsagente se borde uit. Die ontmoeting impliseer dat jy iets verkeerd gedoen het. Jy sit jou beste ‘officer’, oom of ‘sir’ voor. Jy soek al na jou bestuurderslisensie wanneer die geregsdienaar aangestap kom (selfs al het jy nie bestuur nie).

“Besef jy hoe vinnig jy gery het?” is sy eerste woorde.
“Ek moet eintlik R2000 vir jou vra,” sê hy, maar dan bly hy stil.

Daardie stilte impliseer mos iets.
“U lisensie, asseblief.”
Jy oorhandig dit.

Weer die stilte.

Ek vermoed dat dit impliseer dat die skroef so ‘n bietjie stywer gedraai word.

Dan verbreek hy die stilte en vra dat jy saam met hom na sy motor moet loop. Die kaartjie is lank, met klein skrif op – ‘n pienke. Dit word in duplikaat of triplikaat uitgeskryf. Hy spel my naam verkeerd, maar my ID nommer is reg. Ek wonder of ek ‘n saak uit te maak het oor die spelling.

Ek gaan eerlikwaar nie baklei oor iets wat ek verkeerd gedoen het, want tyd is duurder as die verkeerskaartjie. As ek bewyse gehad het, was dit miskien ‘n ander saak. Die boete is op die ou end slegs R250. Wat impliseer R250? Ek kon die uitgestrekte hand se implikasie duidelik verstaan. Ek wonder steeds oor die stilte en wat die implikasie daarvan sou wees.

Ek dink die afgelope tyd aftief na oor wat dinge rondom my impliseer of beteken. Wat impliseer die klere wat ek dra? Kan mense aflei watter werk ek doen deur die klere wat ek dra? Wat impliseer die woonbuurt waar ek bly? Ek word gefassineer deur daardie afleidings wat mense oor my en oor mekaar maak op grond van sekere dinge. Die afleidings is tog sekerlik ‘n vorm van beweging, al vind daardie beweging slegs in die gedagtes plaas?

Ek is selfs versot op beweging in gedigte:

moya

gisteraand toe ek op my hoë stoep staan
het jy weer by my verbygewaai
oor die Makatinivlakte en die Mosambiekse see
en weer het jy my geïgnoreer
toe ek vra neem my saam neem my saam
ons kan my lyf hier lat staan

– deur Oloff de Wet uit ‘Nuwe stemme 5’, Tafelberg, 2013

Ek hou baie van skilderye wat beweging voorstel (of impliseer): daardie kringe en sirkels op Van Gogh se skilderye. Daar is ‘n paar maniere om beweging voor te stel. Een manier is lyne rondom ‘n objek in die skildery. Nog ‘n metode is om lig en donker kleure langs mekaar te verf. Herhaling word gebruik om beweging te skep. Sommige skilders gebruik selfs growwe en gladde teksture.

Italiaanse simfonië word gekenmerk deur drie bewegings: die eerste beweging is vinnig, die tweede een is stadig en sluit dan af met ‘n vinnige een. Beweging is dus ‘n wisselwerking tussen vinnig en stadig, baie dieselfde as die grof en glad of lig en donker van die skilderye.

Om terug te kom by die verkeerskonstabel: vir my is die ongemaklike stilte wat ek daardie dag ervaar het ‘n vorm van geïmpliseerde beweging: geïmpliseerde beweging of handeling is miskien die interessantste soort beweging. geïmpliseerde beweging vind plaas sonder dat beweging plaasvind – soos ‘n stillewe. Soos die besef wat jy kry wanneer die stilte iets vir jou probeer sê. Geimpliserde beweging steek die beweging agter ‘n stilstaande persoon weg. Digkuns is vir my een van die pragtigste geïmpliseerde bewegings – dit laat stilstaande woorde beweeg. Elke digter en leser weet dat geen gedig eindig by die punt nie.

vir klaasman

geliefde broer die seisoene verander hier tydsaam soos ‘n ou vrou met rumatiek
wat soggens pynlik stadig haar trui toeknoop haar misvormde vingers soek en vat
soek en vat sy stap saam met my op die grondpad stasie toe gebukkend onder
die koue wat vat en los vat en los skuifelend stap ons geliefde broer daar is ‘n kroeg
in soho jou vingerafdruk blink op ‘pint staropramen die reuk van jou tabak talm
in die lug terwyl ek drentel my gedagtes vat en los vat en los die grate van ons midnag-
gesprekke lê die huis vol broer in jou kamer sit ek soms toe-oog en dink en die lente
bloei soos ‘n diep sny in greenwich park my kamera-oog is ‘n kamer vir twee mense
broer ek raam die lente daar vir jou terwyl die lewe vat en los vat en los

– deur Hilda Smits uit ‘die bome reusagtig  soos ons was’, Protea Boekhuis, 2016

Wicus Luwes. Om verf te meng

Saturday, May 5th, 2018

Ek pen hierdie woorde neer met die doel om voornemende self-doen entoesiaste te laat besin oor die verfproses. As jy nie weet dat ‘duck egg’ en ‘coral’ beide kleure is nie, sal jy vinnig moet leer. Woorde soos ‘groen’, ‘blou’ of selfs ‘rooi’ sal uit jou woordeskat moet verdwyn. Ek verwys hier spesifiek na die verf van mure in jou woonstel of huis. Die kleur wat ‘n mens ook meer dikwels sien, is ‘n kleur genaamd ‘rose gold’. Ek is nie seker of benamings soos ‘eend-eier’ of ‘roosgoud’ in jou area verstaan sal word nie, maar probeer gerus.

Soos met enigiets, word die meeste van die tyd aan voorbereiding spandeer. Jy wil seker maak dat jy die regte kleur kies. Miskien iets wat jou opbeur of kalmeer. Ek is op die oomblik besig om die bokse in ons garage se dak uit te sorteer. Ek kom toe af op my ma se ‘Çolor me Beautiful’-boek. Dis die boek wat vrouens in die 80’s volgens seisoene aan laat trek het. (Ek neem aan dat sommige vrouens ook hul mans met die seisoenkwas geverf het.) Dit was die tyd toe skouerkussings hoogmode was. ‘n Mens het seker ‘n geneigdheid tot verskillende kleure in die winter of somer. Die winter sou miskien meer kleure met ‘n bruin ondertoon oproep.

In my onderbewussyn wonder ek natuurlik of daar ‘n verwantskap tussen verf en digkuns is. Wat is die ooreenkomste? Wat is die verskille?

geel

die oggend trek die son
soos ‘n hemp aan
elke straal
soos ‘n knoop
deur ‘n knoopsgat

bo-oor die skouers van die paaie
om die nek en valleie
oor die nag se naaktheid

asof dit nog altyd so was

 

Die ondertoon

Die veiligste is miskien om ‘n wit verf te kies, met ‘n skynsel van die kleur wat jy eintlik wou gehad het. Daardie skynsel is die ondertoon. Dit is soos ‘n mineur of majeur in musiek – dit wag vir jou by elke kruis en mol. Die skynsel is bloot ‘n ondertoon, maar in die onderbewussyn is dit deur elke verfblik gemeng. Daar is duisende soorte skakerings. Dit is hoekom ek vir jou aanbeveel om die standaard benaming van kleure liefs te vermy as jy verf wil laat meng. My wit motor se kleur word ‘candy white’ genoem. Die enigste probleem is dat my motor ouer as vyf jaar is en gevolglik kan ek nie meer ‘candy white’ bestel om skrape op my motor uit te poleer nie. Die son en omgewing het my motor al te veel laat verouder. ‘Candy white’ is dus nie meer ‘candy white’ nie.

Daar is natuurlik iets soos ‘n fokus-muur, wat ‘n ander of donkerder kleur kan wees. Jy kan op die fokus-muur jou ondertoon na die oppervlak bring – miskien kontras skep. Die verfwinkels het dikwels tydskrifte en boeke wat jou kan begelei oor watter kontraste bymekaar sou pas.

“Ek het jou ontmoet in al daai geel”
– uit Geel (Julie) van Spoegwolf

 

Van al my liggeel dae
teken ek hierdie een op;
dat ek later kan weet hoe swerms
duiwe van die dakke waai,
en dat ek, as ek wil,
later kan lees van ‘n liggeel
dag en van jou hier langes my.

– deur Wilma Stockenström uit ‘Vir die bysiende leser’

 

Die soort verf

Die verfwinkels verkoop hoofsaaklik twee soorte verf aan voornemende kopers – waterbasis en emalje. Waterbasis verf kan bo-oor waterbasis verf aangewend word. Jou kwaste en rollers kan ook met water skoon gewas word. Emalje verf kan oor waterbasis of ander emaljeverf aangewend word. Die kwaste moet met terpentyn skoongemaak word. Geen verf sal lank hou as dit oor verkrummelende of klam mure geverf word nie.

Verf wat jy vir portrette of skilderye gebruik verskil so ‘n bietjie. Die skilder meng net genoeg water by die waterverf om dit te laat uitkring. As ouer het ek so bietjie waterverf gebruik om items vir my kinders se konsert te maak – visse en voëls! Ek het weer besef hoeveel talent en geduld skilders moet hê om die medium te bemeester. Verder kan ek net dink hoeveel blydskap en satisfaksie daarmee gepaard gaan as die water net genoeg uitkring om die regte lyne te vorm!

Die kleur van ‘n gedig

Die kleur van ‘n gedig werk so bietjie anders as verf. Wat is die ooreenkomste tussen verf en ‘n gedig? ‘n Mens sien die kleur van die verf deur die lig wat daarop val. Ek wonder so by myself hoe die kleur van ons bestaan verander word deur die gedigte wat ons lees of skryf. Sou die kleur van die verf werklik saakgemaak het as ons dit nie gesien het nie? Sou die woorde wat ons lees werklik anders gelyk het as dit nie deur die verfkwas van die digkuns geverf was nie? Kan die mees sombere omstandighede ingekleur word deur die verfkwas van die gedagtes?

“Let me, O let me bathe my soul in colours; let me swallow the sunset and drink the rainbow.”
– Kahlil Gibran

 

Colour Of Water

the water I drink
from the bowl of the moon
silver as the stream

– deur Charl  JF Cilliers uit ‘Grains of Sand’

 

Die winkel-opsie

Die verfwinkels meng jou ‘rustic yellow’ of ‘sandy brown’ klaar volgens ‘n formule – 2 dele geel, 5 dele wit en 3 dele bruin. Dit is die veiligste manier om te verseker dat jy altyd dieselfe kleur kry. Jy kan natuurlik verf self meng totdat jy tevrede is met die kleur. Dit kan wel vir klein hoeveelhede verf werk. En een ding om in gedagte te hou – daar is noodwendig ‘n klein verskil tussen die manier hoe nat verf en droë verf lyk.

Verf is ‘n langtermyn projek. Roer die blik goed – eers kloksgewys en dan anti-kloksgewys. Kies ‘n lang genoeg stok, sodat die onderste verf saam met die boonste dele geroer word. Die verf van die mure is slegs een van die stappe. Kies die verf wat jy meng baie goed, want jy
gaan sekerlik ten minste vyf jaar daarteen vasstaar. Die digkuns lê in die meng van die verf. Digkuns is ‘n langtermyn projek. ‘n Mens sien die kleur van die gedig deur die lig wat daarop val. Ek wou eers my ma se ‘Colour me Beautiful’-boek weggooi, maar besef toe dat dit my in die stilligheid iets geleer het: dit gaan nie altyd oor die seisoen nie, maar oor die manier waarop jy op die seisoen reageer. Die winterlig wat op die gedig val verskil van die somerlig. Daar is meer as een seisoen om te meng in jou gedig – moenie net op die somer-oppervlak roer nie, want miskien is dit juis die winter-kleur wat dit mooi gaan laat lyk teen die muur.

verf

die hale oliekruine val kwistig oor ‘n doek,
die hand het ‘n glas rooiwyn in en die lyf ‘n hele paar

opera is in die agtergrond (en soms sagte lig) –
mens moet gereeld verf om jou tegniek te temper

nog voor die hand aan die kwas raak
laat hy sagte nek- en keel-kleure vloei

net voor die nat punt die kaal doek ‘n eerste keer
betree kom die huiwering van lig en tyd saam

‘n vlietende oomblik – ‘n duif se afdruk wat wasig teen
‘n ruit sit net nadat hy hom daarteen te pletter vlieg

die klein dood van die nou
wanneer die lyf sag die ongesêde stilte ritmies vorm gee

 

– deur Johannes Prins uit ‘een hart’

Bronnelys
1. Cilliers, CJF. Grains of Sand. Malgas Uitgewers. 2013
2. Prins, J. Een Hart. Lapa Uitgewers. 2009
3. Stockenström, W. Vir die bysiende leser. Reijger Uitgewers. 1970

Wicus Luwes. Wat is ‘n tuiste?

Friday, January 5th, 2018

‘n Tuiste as plek

“Ek verkies droë landskappe. Ek hou meer van oopgestrekte veld as tropiese plantegroei,” was ‘n bekende filosoof se woorde aan my. Ek probeer gewoonlik die voor- en nadele van ‘n plek teen mekaar opweeg voordat ek kies. Ek hou van kaggelvure in die Drakensberg se winter. Ek hou van die doringbome in die Noord-Kaap en die Bosveld in die somer. Ek hou van die reuk van die see – selfs die verskil in die reuk van die see by die Wes-Kaap, Oos-Kaap en Kwazulu Natal. Ek kom gewoonlik nie ver met die negatiewe punte nie, want ek is ‘n seisoenale reisiger of toeris: Ek hou van verskillende plekke op verskillende tye.

Ek kan wel sien dat iemand ‘n plek aan ‘n tuiste kan koppel. Daar is mos ‘n verskil tussen ‘n huis en ‘n tuiste. Die vraag raak interessant wanneer jy dink aan die huis van jou jeug of die plek waar jy graag vakansie hou. Die vraag raak interessant, aangesien die tuiste miskien eerder emosioneel is. ‘n Tuiste is dus eerder ‘n emosie as ‘n plek, maar die plek dien as sneller om die emosie los te wikkel.

‘n Tuiste as sintuig

Ek onthou nog goed die dag toe ek en my pa na ‘n motor gaan soek het. Iets omtrent die verkoopsman het ‘n sneller by my laat afgaan. Ek kon net nie besluit wat die sneller veroorsaak het

nie. Die verkoopsman het my tuis laat voel, alhoewel ek hom nog nie langer as dertig minute geken het nie. Toe die verkoopsman sy pyp begin stop het ek besef wat die sneller was: die verkoopsman het dieselfde tabak as my oupa gerook. Sy reuksintuig was dus ‘n sneller om die gevoel van geborgenheid te aktiveer.

Mense gebruik die krag van die sintuig dikwels by die verkoop van ‘n huis. Ek is seker dat die meeste van ons al gehoor het dat jy koffie moet maak of uie moet braai net voordat voornemende kopers jou huis kom besigtig. Ek is dus redelik oortuig daarvan dat die sintuig van reuk gebruik kan word om ‘n ‘tuiste’te skep. Hoe die ander sintuie gebruik kan word is ‘n ope vraag. Sou jy van ‘n plek hou omdat sy tuinhek op dieselfde manier kraak as die tuinhek van jou jeug? Sou jy ‘n plek as ‘n tuiste sien omdat die klanke van die verkeer jou aan ‘n plek herinner waar jy gelukkig en tevrede was?

‘n Tuiste as persoon

Kerstyd is net nie dieselfde as jy dit nie met jou familie of vriende kan spandeer nie. Goed of sleg, dra die persone wat die huis met jou deel elk by tot jou ervaring van die tuiste. ‘n Mens sou die verhuising van ‘n ouer of grootouer hier as voorbeeld kon gebruik. Die ouer of grootouer trek weg van die huis met die groen grasperk en gaan bly in die woonstelblok met die goeie sekuriteit. ‘n Groot invloed op die gevoel van ‘tuiskoms’ lê in die persoon wat jy by die ‘tuiste’sou ontmoet. Die vraag is dus of die huis voel soos ‘n tuiste omdat ouma, oupa, ma of pa daar teenwoordig is.

Die tyd waarin die plek en die persoon die ‘tuiste’ verlaat, het seker ‘n mate van wisselwerking. ‘n Kind en ‘n volwassene ervaar ook dinge op verskillende maniere. Die plek en die persoon is nie noodwendig twee kante van dieselfde muntstuk nie, maar ervaring word gewoonlik in kombinasie gebou. Ek dink terug aan ‘Siener in die Suburbs’se ‘Wat is ‘n huis sonder ‘n vader’.

Die tuiskoms

Die komponente van ‘n tuiste is belangrik, want dit sou net miskien moontlik wees om die brein te fnuik deur jou eie tuiskoms te skep. Dit kan so eenvoudig wees as om na ‘n gunsteling liedjie uit jou verlede te luister. Dit kan ook gedoen word deur ‘n foto-album nader te trek of ‘n gunsteling gereg te maak. Ek het ‘n paar gunsteling spreekwoorde: Blom waar jy geplant is / `roeien met de riemen die je hebt`. In hierdie tyd waar mense somtyds verlang na ‘n tuiste of ‘n tuiskoms, wil ek die spreekwoord ‘n bietjie aanpas: kom tuis waar jy ookal is. Die brein is ‘n kragtige gereedskapstuk en goeie herinneringe is ‘n tuiskoms. Jou tuiste is miskien nader as wat jy dink en jou tuiskoms is ‘n plek waar jy jou gedagtes kan lei.

tuiste

waar ek vandaankom
is die veld nie oker nie
daar is nie smarag sonsondergange
of omhaal van woorde nie
die veld is geel in die winter
groen in die somer
daar is miershope
en doringbome
ek dink baie daaroor
jy kan dit nie beskryf nie
want die grond
waar ek vandaankom
is hard
dit moet omgeploeg word
met moeite
dit laat jou nie inkom sonder sweet
nie

Bron van foto: http://platinumrealestate.vegas/wp-content/uploads/2017/02/buying-a-home.jpg

Wicus Luwes. Die oorplanting van ‘n digter se hart

Sunday, December 3rd, 2017

“Ek het nie besef dat die dood van jou kind soos fisiese pyn kan voel nie,” het Dr Christiaan Barnard vertel na die afsterwe van sy seun. André Barnard, ook ‘n mediese dokter, was die seun van Christiaan Barnard. André is in ‘n bad water gevind met ‘n inspuitingnaald langs hom. Daar is gereken dat André sy eie lewe geneem het. Ek luister die afgelope tyd na insetsels op RSG oor die historiese eerste hartoorplanting op 3 Desember 1967.

Klop, klop

Die mediese wetenskap het definitief ‘n groot tree op daardie dag gegee, maar ek dink dat die mediese wetenskap op die skouers van drome en beelde oor die hart gestaan het. Ek wonder oor die volgende: wat is die verband tussen die fisiese hart en die beeld wat ons van die hart het? Die mens se hart is al menigte kere uit sy bors geruk en oorgeplant. Die mens se hart is al van die vroegste tye deur drome en denke terug na die lewe geskok. Ek het probeer dink op hoeveel verskillende vlakke die hart in ons lewens klop. Die hart is ‘n aanduiding van ons ritmes, hoe die lewensbloed deur ons vloei. Die hart is ‘n pomp en voorsien die hele liggaam van bloed. Die bloed dra suurstof, plasma en legio ander entiteite heen en weer. Ek het probeer dink hoe iets soos ‘hartseer’ deur ‘n metafories oorplanting genees sou kon word.

hart

ek het my pa geword
al hoe meer hare
in my ore
en my neus
al hoe minder
op
my kop

hier by veertig
sê my dokter
begin ‘n mens
jou ouers se skete
aanneem
skeur dan ‘n voorskrifstrokie
flink af en sê
jou bloeddruk
is veels te hoog:
150 oor 94!

en ja jou cholesterol
is amper 6 –
maar stadig met die rooivleis
mmm?

jy sê jou pa het ‘n hart gehad?
ook bloeddruk?
en jou ma nou weer?
kanker?

kom ons probeer
dié pilletjie vir ‘n maand –
‘n ligte dosis –
en as dit met jou akkordeer
drink jy dit so
vir dertig jaar
met ‘n aanpassing
hier
en daar?

oor die kanker
kan ons later
praat

deur Johannes Prins uit ‘een hart’, Lapa Uitgewers:2009

Klop, klop

My gedagtes is weggevoer na alles wat nodig sou wees om die metaforiese oorplanting te bewerkstellig. Ek het begin dink aan die volgende:
‘n Skenker se hart
‘n Skryfdokter
‘n Teater

Die Teater

Ek is lid van ‘n boekklub wat ‘n paar keer per jaar bymekaar kom. Tydens so ‘n boekklub-besoek, sien ek die stukke of ‘derms’ van ‘n klavier in die hoek van die kamer. Die gasvrou vertel my dat die materiaal oor die klavier se hamers weggevreet is – heel waarskynlik die werk van muise of ander knaagdiere. Hulle sou op daardie stadium nog besluit na wie hul die ‘derms’ van die klavier sou neem vir die operasie. Ek wonder sommer watter aar ‘musiek’ van bloed moet voorsien. Daar sal definitief ook ‘n literatuur-aar aan die hart gekoppel moet wees.

Die teater wat gebruik word vir die oorplanting kan jou sitkamer wees. Dit kan jou sonkamer wees of selfs die nagwag se wagkamer by die hek.

Klop, klop

Die Skryfdokter

Dr Barnard was ‘n mens van vlees en bloed en Dr Frankenstein een van bekendste literêre karakters wanneer ‘n mens aan oorplantings dink. Die twee se motiewe verskil hemelsbreed, maar beide het iets van die ontstaan en onderhoud van lewe in ons gedagtes los kom maak. Die skywer of digter word ook ‘n Dr Frankenstein wat lewe blaas in ‘n idee of konsep, met die hart van die verhaal as belangrikste orgaan van die boek.

‘n Verhaal is net ‘n hopie organe wat aanmekaar gebind word deur die hart. Een van die verhale oor Barnard se baanbrekerswerk handel oor die toesighouer van die lykshuis. Barnard het kort voor die operasie weer van kadawers gebruik gemaak om te kyk presies hoe alles aan mekaar vasgebind word. Ek probeer dink aan die dissektering van ‘n verhaal. Die spanningslyne en karakterbou. ‘n Skrywer kan sy operasie makliker aanpak as hy ‘n voorbeeld het om na te kyk. Die skrywende dokter is ook ‘n lesende dokter.

Ek het net die hoogste agting vir Dr Christiaan Barnard en sy span se werk. Ek stel dit hier dat drome en denke hul werk en die mediese wetenskap tot hoër hoogtes gedra het. Dit stop nie daar nie: Hulle werk het weer skrywers en denkers laat droom. Baanbrekers, pioniers voed die harte van skrywers. Die onmoontlike word moontlik in die wetenskap. Teorie word praktyk.

‘n Skenker se hart

En dan kom die oomblik van waarheid. Daardie oomblik wanneer die hart oorgeplant word; daardie oomblik wanner jou hart vir iemand anders gegee word. Daar is soveel skakerings van liefde en die hart het ‘n eie taal. Klop … klop … stilte … stilte … stilte … klopklopklop … klop … klop. Die ritme wat deur ons drome loop en deur ons are vloei kom soos musiek bymekaar. Die dinge wat ons voel is wat ons mens maak. Die ritmes verskil, maar die verskillende ritmes maak musiek (al het die muise die hamers se materiaal afgevreet). Die filosoof vra wat die doel van die liefde en die lewe is. ‘n Skrywer ondersoek die aard daarvan. Die skenker van die hart voel die ritme en besef: ons harte klop beter in ‘n ander se borskas.

trapmeultoets

(i)
kan hulle om godsnaam
nie net iets teen die dak sit nie
hier waar ek met my hart lê
en die ronde elektrodes
tussen die hare aan my bors kleef
maak ek my oë toe
dan sien ek die spier spring
in sy kamer en bloed
wat weerbarstig al om
en om gepomp word
fok kan iemand dan nie net
die buisligte afskakel
en my red van aanhoudend
na binne kyk nie?

(ii)
ek hardloop nêrens heen nie
die rolband onder my ryg die kilo’s uit

die monitors biep-biep
en die suster sê sjoe maar jy sweet

kom doen jy dit jou koei
glimlag ek haar kant toe

nog ‘n bietjie vinniger?
en sy wag nie vir ‘n antwoord nie

witmuis dink ek op ‘n wieletjie
al om en om en om

deur Johannes Prins uit ‘een hart’, Lapa Uitgewers:2009

Wicus Luwes. Vier huise van Neruda (en Jung se droom)

Thursday, November 9th, 2017

Jung het een nag ‘n droom gehad. Die droom het afgespeel in ‘n huis wat onbekend was aan hom. Hy het egter besef dat die huis aan hom behoort. Jung was op die boonste verdieping van ‘n dubbelverdieping-huis. Die kamer waar hy was, was keurig gemeubileer in die Rococo-styl. Hy het goed gevoel oor die voorkoms van die gebou en het by homself gedink dat hy eintlik glad nie te sleg daar uitgesien het nie. Hy het verder besef dat hy nie weet hoe die onderste verdieping lyk nie. Hy is uit nuuskierigheid met die trappe af. Die grondvloer het uit die vyftiende of sestiende eeu gedateer. Die meubels en versierings het middeleeus gevoel en die vloere was van rooi bakstene gemaak. Hy het van die een kamer na die volgende kamer gegaan. Agter ‘n swaar deur was daar kliptrappe na ‘n keldervlak. Die keldervlak het ‘n Romeinse tema gehad. Die huis het selfs dieper afgewentel – tot in ‘n grot. In die grot het hy op potskerwe en twee skedels afgekom – amper asof hy op ‘n argeologiese uitgrawing afgekom het. Dit was op hierdie stadium dat hy wakker geword het. (Foto hierbo: Jung’s Dream House deur Marc Luscher)

Ek het ook al so ‘n droom gehad oor ‘n huis en dit is eintlik waarom Jung se huis my in die eerste plek geïnteresseer het. As ek my hoogs betroubare supermark tydskrifbronne moet glo, word die dromer deur die huis gesimboliseer. Jung en Freud het beide hierdie droom van Jung probeer uitlê – hul interpretasies het weliswaar verskil. Die huis word gereken as Jung se menslike psige. Drome word gesien as ‘n manier waarop die brein gebeure en emosies van die dag probeer liasseer. Die huis ontlok natuurlik verskillende emosies by verskillende mense. Die huis is ‘n veilige vesting vir die moeë werker; die huis is ‘n plek van trauma vir
iemand wat pas deur ‘n huisbraak geraak is.

Ek het verder daaraan gedink om Pablo Neruda, die digter en diplomaat, se huise kortliks as vier vlakke van bewustheid te bespreek. Dit is nou natuurlik nie drome van Neruda nie, maar eerder vier adresse waar hy gebly het. ‘n Mens kan selfs hierdie huise as toeris besoek. (Indien jy iets soos Google Maps / Google Street View of Apple se GPS-program tot jou beskikking het, kan jy ‘n virtuele toer met my meemaak. Ek het in ‘n rubriek oor Charles Bukowski ‘n soortgelyke virtuele toer onderneem deur huise waar Bukowski gebly het. Klik HIER om daardie toer mee te maak.)

Die vraag is wat die doel van so ‘n besoek aan Neruda se huise sou wees. Sou jy ‘n dieper insig in sy werk of omgewing wou verkry? Sou dit jou eie interpretasie van sy werk verdiep? Die een eienskap van ‘n suksesvolle digter, is die emosionele raakpunte wat hy jou laat ervaar. Anders gestel: Is die reis wat jy onderneem na buite of miskien na binne?

Die vier huise van Pablo Neruda se gedigte kan as volg gesien word:Sy liefdeshuis of liefdesverse, soos vervat in ‘Twenty Love Poems’ en ‘Los versos del Capitan’; sy
materialistiese huis of gedigte, soos in ‘Residentia en la tierra’; sy epiese digkuns met ‘Canto general’ as voorbeeld. Verder is daar sy algemene gedigte – ek sou dit moontlik koppel aan ‘n basispunt leefhuis of tuiste.

Foto: Casa de Isla Negra

Isla Negra / Temuco

Casa de Isla Negra is die huis waar Neruda ‘Canto general’ geskryf het. Die huis is as ‘n soort ‘boot’ beplan. Die huis is met skepe in bottels, kaarte en skulpe versier. Die huis by Isla Negra was Neruda se gunsteling – hy is dan ook daar begrawe. Die huis is 96 km van Santiago en was een van Neruda se drie huise in Chili. Ek dink aan die Isla Negra-huis as sy epiese huis as gevolg van ‘Canto general’ se epiese aard. Isla Negra is bekend om sy storms en Neruda het sy ‘Ode to a storm’ in hierdie huis geskryf na so ‘n groot storm. (Die adres is: Poeta Neruda s/n, Isla Negra, El Quisco, Región de Valparaíso, Chile)

Ode to the Storm

deur Pablo Neruda

Last night
she
came,
livid,
night-blue,
wine-red:
the tempest
with her
hair of water
, eyes of cold fire-
last night she wanted
to sleep on earth.
She came all of a sudden
newly unleashed
out of her furious planet,
her cavern in the sky;
she longed for sleep
and made her bed:
sweeping jungles and highways,
sweeping mountains,
washing ocean stones,
and then
as if they were feathers,
ravaging pine trees
to make her bed.
She took the lightning
from her quiver of fire,
dropped thunderclaps
like great barrels.
All of a sudden
there was a silence:
a single leaf
gliding on air
like a flying violin-
then,
before
it touched the earth,
you took it
in your hands, great storm,
put all your winds to work
blowing their horns,
set the whole night
galloping with its horses,
all the ice whistling,
the wild
trees
groaning in misery
like prisoners,
the earth
moaning, a woman
giving birth,
in a single blow
you blotted out
the noise of grass
or stars,
tore
the numbed silence
like a handkerchief-
the world filled
with sound, fury and fire,
and when the lightning flashes
fell like hair
from your shining forehead,
fell like swords
from your warrior’s belt
and when we were about to think
that the world was ending,
then,
rain,
rain,
only
rain,
all earth, all
sky,
at rest,
the night
fell, bleeding to death
on human sleep,
nothing but rain,
water
of time and sky:
nothing had fallen
except a broken branch,
an empty nest.

With your musical
fingers,
with your hell-roar,
your fire
of volcanoes at night,
you played
at lifting a leaf,
gave strength to rivers,
taught
men
to be men,
the weak to fear,
the tender to cry,
the windows
to rattle-
but
when
you prepared to destroy us, when
like a dagger
fury fell from the sky,
when all the light
and shadow trembled
and the pines devoured
themselves howling
on the edge of the midnight sea,
you, delicate storm,
my betrothed,
wild as you were,
did us no wrong:
but returned
to your star
and rain,
green rain,
rain full
of dreams and seeds,
mother
of harvests
rain,
world-washing rain,
draining it,
making it new,
rain for us men
and for the seeds,
rain
for the forgetting
of the dead
and for
tomorrow’s bread-
only the rain
you left behind,
water and music,
for this,
I love you
storm,
reckon with me,
come back,
wake me up,
illuminate me,
show me your path
so that the chosen voice,
the stormy voice of man
may join and sing your song with you.

 

Daar is ook heelwat van Neruda se gedigte al in Afrikaans beskikbaar: http://versindaba.co.za/2013/10/06/pablo-neruda-vertaling-in-afrikaans/

 

Alhoewel die huis slegs uit een vlak bestaan, het hy ‘n soort toring of koepel laat bou as herinnering aan die huis van sy jeug in Temuco. Die meeste mense speur suksesse of mislukking terug na hul jeug. Ek sou sê dat die Temuco-huis dalk die ‘basispunt’ huis van Neruda kan wees, aangesien dit die fondasie van al sy daaropvolgende huise sou wees. Sy vader het nie sy skryfwerk goedgekeur nie, maar Neruda het in Temuco sy eerste skryfwerk begin publiseer in nuusbriewe ens. (Ek het nie die adres van die Temuco-huis nie, maar gaan kyk gerus na die gebied in geheel: Google Earth)

Ek het ‘n interessante artikel deur Anja van Kralingen op die webwerf van Appliedjung.com gelees. Van Kralingen se artikel poog om Jung se droom te gebruik om die leser te begelei om sy/haar eie droom na aanleiding daarvan te interpreteer. Dit sou seker tot ‘n mindere of meerdere mate van toepassing kon wees op drome oor huise. Die boonste vlak van die huis verwys na jou eie verhaal of die manier hoe jy jou eie lewe opgebou het. Die grondvlak verwys na jou familie – daar behoort kamers op die vlak te wees wat beide die vader en moeder verteenwoordig. Broers, susters, oumas en oupas kan natuurlik ook in vader en moederskant ingedeel word. Die kelderverdieping verwys na die kultuur waar jy in lewe of waarmee jy jouself vereenselwig. Die grot verwys na die groter familie(s) of kultuurlyn(e) –
daar waar twee wortels of miskien twee pilare bymekaargekom het. Die doel met die interpretasie van die droom, is om jouself beter te verstaan. Die interpretasie sou help om jouself beter te verstaan of moontlik om te verstaan hoe jou psige geliasseer word. Die groter doel is dan om te besef wie jy is, of hoe jy jouself sien. Met
hierdie doel op die horison, sou elke vloer van jou droom natuurlik vanuit jou eie oogpunt beoordeel moet word. Dit gaan dus oor die manier hoe jy jou kultuurgroep en jouself sien en nie hoe ander mense dit sien nie – persepsies eerder as feite. Ek redeneer ook by myself dat die interpretasie van drome net so gevaarlik is as om ‘n tuisdiagnose te maak deur op die internet soekenjin in te tik: I have a fever.

Foto: La Sebastiana

La Sebastiana

Neruda se versoek was moeilik: Hy wou ‘n huis naby aan die handel en wandel van die stad hê, maar afgesonder genoeg om te kon skryf. Hy wou verkieslik onsigbare bure hê. Die huis moes nie te groot of te klein wees nie. Dit moes interessant wees, maar nie ongemaklik nie.  Die voorwaardes is grootliks beantwoord deur die ‘La Sebastiana’-huis. Die huis se naam verwys na die vorige eienaar, Sebastian Colloa. Dit het baie trappe gehad en was onvoltooid. (Die trappe het my laat dink aan die verskillende vlakke van Jung se droom.) Ek sou dit wou gebruik om as simbool van Neruda se materialistiese gedigte te staan. Daar is seker ‘n bietjie ironie verskuil daarin om ‘n materialistiese huis aan ‘n kommunistiese skrywer te gee.

Die huis het drie jaar geneem om voltooi te word. Neruda het die huis met kaarte en ander maritieme objekte versier. Daar was onder andere ook ‘n groot portret van Walt Whitman. Een van die bouers het Neruda op ‘n dag gevra of die man in die portret sy vader is. Neruda het geantwoord: “Ja, hy is my vader in digkuns.” (Ek wonder of Whitman in die grondvlak of keldervlak van Neruda se droom sou wees, indien Jung se droom daarop toegepas sou word?) Die adres van die ‘La Sebastiana’-huis is: Ricardo de Ferrari 692, Valparaíso, Región de Valparaíso, Chile .

Foto: La Chascona

La Chascona

Die naam ‘La Chascona’ verwys na verstrengelde hare. Die ‘verstrengelde hare’ het na Matilde Urrutia, sy derde vrou, verwys. Dit was ‘n soort liefdesnaam of bynaam vir haar en haar menigte rooi lokke. ‘n Ander inwonder (en kunstenaar) van die straat waarin ‘La Chascona’ gebou is, Diego Rivera, het ‘n portret van Matilde gemaak. Matilde het twee gesigte in die kunswerk gehad en Neruda se profiel was ook weggesteek tussen die lokke. Ek dink dit is veilig om te sê dat ‘La Chascona’ die liefdeshuis van Neruda is – aangesien dit die liefde van Neruda was wat tot en met sy dood by hom was. Tydens die huis se ontwerp het Neruda en Utteria die huis baie verander. Die argitek het op ‘n stadium te kenne gegee dat die planne vir die huis lankal nie meer sy ontwerp is nie. Neruda se begrafnis het ook by hierdie huis plaasgevind. Die klank van water het Neruda en Utteria die eerste keer na die oop erf aangetrek. Die water het egter die huis oorstroom en tydens die begrafnis het die gaste deur die modder en water heen die dood (en lewe) van Neruda gedenk.

Foto: Diego Rivero se ‘La Chascona’

Daar is mense wat Neruda se huise as deel van ‘n soort pelgrimstog besoek. Een van die reis-artikels het berig dat hulle ‘n Spaanse vrou by een van die huise teegekom het wat sit en huil. Die oomblik het haar oorweldig. Ek wonder hoe drome oor huise geïnterpreteer sou kon word as ons dit in ‘liefdes’, ‘materialisme’, ‘epiese’ en algemene/universele temas in sou deel. Neruda se gedigte gee aan baie mense pelgrimstogte na hul eie psige. Sy gedigte is al vir dekades deel van hoe ons liefde en daaglikse emosies ervaar. Ek vermoed dat daar iewers ‘n foto of portret van Neruda in iemand se strandhuis hang, want ek dink hy is baie mense se vader in digkuns. (Adres vir Google Maps / Street view: Fernando Márquez de La Plata 0192, Santiago, Providencia, Región Metropolitana, Chile)

Ek het een aand ‘n droom oor ‘n huis gehad en dit pla my steeds. Eintlik het ek dit al ‘n paar keer in my lewe gehad. Die huis se voorportaal en buitekant verander met elke droom, maar die binnekant bly dieselfde. Ek besef dat die huis heel waarskynlik my eie psige verteenwoordig. Ek besef dat Jung my reisagent en Neruda my reisgenoot op hierdie reis kan wees. Ek sou graag die veranderende voorportaal met hul wou bespreek, want die huis bly altyd dieselfde.

If You Forget Me
deur: Pablo Neruda
uit: Los versos del Capitán (The Captain’s Verses)

If you think it long and mad,
the wind of banners
that passes through my life,
and you decide
to leave me at the shore
of the heart where I have roots,
remember
that on that day,
at that hour,
I shall lift my arms
and my roots will set off
to seek another land.

 

Bronne:

Jung’s dream house and discovering your own archetypal home


http://meetpneruda.tripod.com/id9.html
https://mobile.nytimes.com/2015/12/20/travel/pablo-neruda-chile.html

Foto-bronne:
http://luscher.org/Jung’s_Dream_House/Jung’s_Dream_House_front_open_SM.jpg
http://spicychile.blogspot.co.za/2009/11/pablo-neruda.html
https://trip101.com/article/la-chascona-pablo-neruda-s-house-museum-in-santiago-de-chile