Uncategorized

Digstring. Vaar-wel (Cas Vos)

Monday, February 27th, 2017

 

Digstring. Vaar-wel (Cas Vos)

Enkele vrae oor die rugstring van ’n gedig

 

Vaar-wel          

 

Elke dag het ’n smeersel trane

van die klaagliedere in Sirië.

Grommende siellose bomwerpers

skud die aarde tot aan haar fondamente.

Die wind se hande is vuil gevat

van rookdampe.

Tempels is ashope,

herinneringe aan vervloë dae.

 

Godverlatenes hang hulle liere

aan treurende wilgers op.

Babas word teen klippe verbrysel.

 

Al uitweg uit die doodsdal

is die grys see waar Poseidon

die septer genadeloos swaai.

Derderangse bote word oorstroom,

vlugtelinge hang aan yl draadjies.

Melkdors babas soek tevergeefs –

angs het moederborste laat opdroog.

 

Bote wieg en waggel

uitsigloos teen die gety.

Briesende golwe slaan

die mank bote lendelam.

Poseidon hits die bruisende golwe

tot groter woede en hoogtes aan.

Vlugtelinge klou soos mossels

aan mekaar in die vaar-wel-vaart,

die see sluk oud en jonk in.

 

Dié wat die rampvaart oorleef,

spoel op ’n ander kus uit,

honger met sout in hulle monde

klem hulle aan mekaar se klam lywe.

Dalk is daar uitkoms vir smekelinge

om in vreemde grond wortel te skiet.

 

[Uit: In ’n oomblik, Naledi, 2016.)

 


 

  1. Wanneer het jy dié gedig geskryf. Hoe het dit ontstaan?

Herfs 2016. Toe die wind die blare begin pluk het. Die ontstaan van die gedig het egter ’n langer aanloop. Woordvrou het vroeg skemer aan my venster getik. Ek het oopgemaak en haar sluipvoet gevolg. Sy het my tot die versomvang van die wêreld waarin ons leef, gelei. En dit is veel groter as net die Suidpunt van Afrika. Soos lig of miere deur barste kruip, dring die lig van ‘n gedig deur die mure van die klein wêreld.

In my vorige bundel, Voor-bode, het ek oor die grenslose ellende van ons wêreld gedigte geskryf. Mespunt (oor die ellende in die Oekraïne) en ISIS. En nou hierdie gedig wat In ’n oomblik verskyn het. Die gedig, Vaar-wel, handel oor die inwoners van Aleppo in Sirië, wie se lewens elke dag en nag bedreig word.

Elke dag het ’n smeersel trane

van die klaagliedere in Sirië.

Grommende siellose bomwerpers

skud die aarde tot aan haar fondamente.

Die wind se hande is vuil gevat

van rookdampe.

Tempels is ashope,

herinneringe aan vervloë dae.

Die merkwaardige is dat Sirië hulle poorte vir talle gode oopgegooi het. Gode het Aleppo oorstroom. Hadad, die kanaalinspekteur van hemel en aarde was die hoofgod, die krygsgod en bewaker van die Eufraat, een wat reën op weilande en riviere giet. Maar hy het in die bloedstroom uur na ander landstreke uitgewyk. Die god het mense in Aleppo, Sirië,  verlaat.

Daar was ook die vroulike godinne. Ishtar, Astarte, Anat en Atargatis, die heerseres oor die wilde diere, die instand-houdster van die vrug-baar-heid tot in ewigheid. Verder was daar Sjamasj, die god van geregtigheid, Nabu, die beskermer van herders en skrywers. Die Aramese Maangod, Sin, het die vyand uit gewoonte met oogsiektes en kwale geteister. Die Maangod was ook gode se lamp wat met nagdou die boorde gelaaf het. Later het die Griekse gode na Aleppo, opgetrek. Zeus, Apollo, Artemis, Athena, Hera, Poseidon en Dionysus, die god van wyn en ekstase.  Voor al die gode het die mense in Aleppo gekniebuig. Hoe meer gode, hoe meer vreugde, was hulle Credo.

Die Romeine het met hulle strooptogte ook hulle gode saamgepiekel: In Sirië bestaan daar sedert die Romeinse heerskappy die inheemse verering van Atargatis en Jupiter Heliopolitanus. Die keiserkultus het veral ’n politieke grein.

Priesters het die band met die keiser gesmee en aan hom alles wat sy hart begeer, gegee. Terwyl moedertjie Aleppo huil en verbrokkel, skitter al die gode se trone in hulle af-wesigheid; hulle is op buitelandse reise. Ishtar het een maal ’n armsalige geliefde, Ischullanu, die dadelversorger, wat met spys en drank na die inwoners omgesien het, in ’n vlaag van onbeskaamde wegwysing, in ’n padda omtoor en nou berym hy uit ’n poel modderbesmeerde refreine vir Aleppo en haar kinders.

Al die gode wat op aanbidding aanspraak maak, het Aleppo in die steek gelaat. Hoe het die waansinniges hulle verkneukel in tye van opperste plundering? Gesinne vlug na klippe en stof in die kelder. Weerloses is lamgeslaan van steekpyn. Hospitale waar weerloses kreun, is sagte teikens.

Daar is geen inspuitings of medisyne om pyn te doof nie. Rondom jou sien jy die sterfvrees in slagoffers se oë, hulle voel die laaste asemsugte snik en pyn klop.

In hierdie donker uur is daar een uitweg: vlug en vlug nogmaals met al jou karige besittings.

Al uitweg uit die doodsdal

is die grys see waar Poseidon

die septer genadeloos swaai.

 

  1. Kon jy dié bepaalde gedig vinnig tot in sy finale vorm afrond, of het dit deur verskeie weergawes na sy finale vorm ontwikkel?

My muse was my genadig. Ek het die boot vir die reis gereedgemaak, kind en kraai, man en muis aan boord gekry. En toe is dit na die grys waters toe. Ek het die doodsbenoude vlugtelinge in my geestesoog gesien.

  1. Hoeveel van dié vers is aan jou “gegee” en hoeveel daarvan was die resultaat van wroeg en sweet?

Die historiese gang was voor die handliggend. In my donker drome het ek die angsvalliges gesien spartel en skreeu. Alles was so visueel en tasbaar. Ek moes net die woorde vir die gedig optel, orden en rangskik. Nie die gedig nie, maar die gevaar van die reis en die ellende van die mense het my laat wroeg.

Bote wieg en waggel

uitsigloos teen die gety.

Briesende golwe slaan

die mank bote lendelam.

Poseidon hits die bruisende golwe

tot groter woede en hoogtes aan.

.

  1. In welke mate het die vers sy finale vorm bereik? Het jy byvoorbeeld die een of ander ordeningsbeginsel toegepas?

In so ’n noodvlug word alle ordeningsbeginsels oor boord gegooi. Al orde wat van belang is, is die vlug na ‘n onbestemde uit-koms. Die gevaar, bedreiging, emosionele aftakeling en wanhoop moet verdig word.

  1. Het jy die vers gedurende sy vormingsproses aan iemand gewys en of mee bespreek?

Is daar iemand (of instansie) wat jy as klankbord gebruik terwyl jy aan ’n vers werk?

Ek en my muse hou ons geheime dig en weg van ander se oë. Ek het twee

of drie woordgenote wat ‘n ogie oor my gedigte gooi dat my digboot nie op die rotse loop nie. Dikwels is dit net die eggo van ’n woord of reël wat my weer laat dink.

  1. Hoe lank na die vers voltooi is, het jy dit laat publiseer? Waar het die betrokke vers

die eerste keer verskyn?

Die gedig het ongeveer ses maande na voltooiing in die bundel verskyn.

  1. Kan jy ietsie sê oor die kwessie van “feit” en “fiksie” in dié vers?

Dit is gegrond op historiese gebeure. Die vlugtelingramp in Aleppo, Sirië, gryp ’n mens aan.

  1. Kan jy kortliks sê waaroor die vers, volgens jou, handel?

Siriese wanhopiges vlug uit wanhoop na hoop, uit chaos na orde, uit verwoesting na ’n moontlike nuwe lewe.

Dié wat die rampvaart oorleef,

spoel op ’n ander kus uit,

honger met sout in hulle monde

klem hulle aan mekaar se klam lywe.

Dalk is daar uitkoms vir smekelinge

om in vreemde grond wortel te skiet.

Maar die reis na die toekoms is ’n risiko, ’n dodelike risiko. Die reis self is gelaai met doodsgevare.

Derderangse bote word oorstroom,

vlugtelinge hang aan yl draadjies.

Melkdors babas soek tevergeefs –

angs het moederborste laat opdroog.

Vlugtelinge klou soos mossels

aan mekaar in die vaar-wel-vaart,

die see sluk jonk en oud in.

  1. Was daar dalk iets (boek/musiek/film/skildery) wat ’n bepaalde invloed op die tot standkoming van dié betrokke vers gelei het?

Net die stroom berigte en gerugte oor die ellende in Aleppo, Sirië.

  1. Het jy ’n bepaalde leser, of gehoor, in gedagte wanneer jy aan ’n vers werk?

Ek fokus net op die woordflitse wat georden moet word en ’n eie lewe moet lei. Wie oë het om te sien, mag maar lees.

  1. In welke mate verskil hierdie vers van jou ander gedigte?

In Voor-bode het ek begin om die groter nood en ellende van ons groot wêreld te verken. Hier word die tog voortgesit.

  1. Is daar iets in dié vers wat jy as tipies “Suid-Afrikaans” sal beskou?

Die wêreld is groter as net Suid-Afrika. Ons behoort ook meer as net kennis te neem van die groot nood in ons wêreld. Dit behoort ons ook te raak.

  1. Kon jy dié vers tot ’n bevredigende punt afhandel, of het jy dit maar ten einde laas “versaak”?

Ek is dankbaar vir die muse se besoek en bystand.

  1. Was jy tevrede met die lesers se reaksie na die skryf (of publikasie) daarvan?

Ek is dankbaar vir die onverdiende guns. Met die bekendstelling van die bundel wat pragtig deur Naledi uitgegee is, het Dawid Minnaar groot applous ontlok. Ek het net die laaste wegsterfklanke na my toe afgeskerm.

 

Carina van der Walt. Twee refleksies op Stellenbosch

Sunday, February 19th, 2017

 

Stellenbosch

 

word wakker Stellenbosch

gooi jou kussings in die asdrom

hang jou matras uit die venster

verbrand jou lakens

gaap nooit weer nie

slaap nooit meer nie

loop kaalvoet sonder onderklere

in vrugbare watervore

speel tussen die akkerblare

koppie krap koppie krap

geel & blougroen papegaai

aai aai daai witborskraai

wat toe tóg om moes draai

hoender hoephoep & koekoek

ha-ha hadida ha-ha hadida

tiptol rooioog tiptol swartoog

piet-my-vrou o piet-my-vrou

suiker jou bekkie my suikerbekkie

bokmakierie diederikkie

sing rroe koerre rroe koerre

my ou sagtebors tortelduifie

kom wees wakker by my & speel

tussen al my lieflik baldadigste blare

 

gepubliseer in HOLLANDS MAANDBLAD, no.1 – 2017
opgeneem in die poësieprogram GEUR VAN DE HEMEL 2016 – ’17, finansieel ondersteun deur onder andere die VSB-fonds

installasie uit 2010

 

ballonne

                (vir Strijdom van der Merwe)

 

in die Eersterivier dryf

ballonne soos spraakborrels op water

 

in elke ballon is toegeknoopte asem

op alle ballonne staan woorde geskryf

 

so dobber

diepe verdriet gemerk as liefde

liefde gemerk as verrre verlange

verre verlange gemerk as hartstog

hartstog gemerk as my laaste assemteug

teen die stroom af

 

op die walle staan die mense & wonder

& korrel hoe ver hulle ballonne sal kom

 

teen ’n lang akasiadoring prik die liefde

bars & bly net diepe verdriet oor

teen ’n skerp kliprant stamp verre verlange

bars & bly net die liefde oor

onder teen ’n doringdraad styg hartstog

op     bars & bly net verre verlange oor

 

alleen één laaste asemteug

kabbel ongedeerd tot in seewasem

 

gepubliseer in HOLLANDS MAANDBLAD, no.1 – 2017
geskryf na aanleiding van die navorsing van Strijdom van der Merwe, Landkuns, finansieel ondersteun deur onder andere die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns.

Nuwe publikasie: Fotostaatmasjien (Bibi Slippers)

Monday, November 14th, 2016

Fotostaatmasjien      

Bibi Slippers

Omslag

Omslag

Bibi Slippers se debuutbundel vier die mens en kultuur as fotostaatmasjien en die gedig as foutiewe fotostaat. Die digter neem die rol van monnik in die middeleeuse skriptorium aan, maar dié oorskrywer is gelyktydig ook ’n boorling van ’n digitale wêreld waar perfekte kopieë met die druk van ’n knoppie geskep kan word, en emoji’s, youTUBE-videos en Instagram-foto’s werklikheid word.

Fotostaatmasjien dokumenteer die skeppingsproses in afdrukke, en maak só oorspronklike fotostate.

 

Biografie:

Bibi Slippers is ‘n digter en joernalis wat werk in die TV-bedryf. Sy het BA-grade in Skeppende Kunste en Tale van die Universiteit van Pretoria, en ‘n MA in Kreatiewe Skryfkunde van die Universiteit van Stellenbosch. Sy woon in Johannesburg en gaan swem gereeld in die Kaap. (Tafelberg Uitgewers, 2016. Prys : R200, Bladsye : 108: 210 mm x 148 mm, Sagteband, ISBN-13 : 9780624080732)

.

Ons

Na Anne Carson

 

 

Ons is die illusie dat sommige dinge saamhoort,

jou trui, my toestand. Ek is ’n kenner van onse,

die honde hoor my. Om te verduidelik wat ek doen

is egter ietwat ingewikkeld. ’n Kenner is iemand

wat weet, maar wat weet ons nou eintlik? Die wis

en die onwis is in konstante wisselwerking, die wete

aanhoudend aan die beweeg soos ’n vervoerband

of trapmeul onder ons voete. Ek is die versteller

van die snelheid en gradiënt, ons stap opdraande

op een plek tot die weet ons aftap. Jy mag dalk dink

dat ek self die siklus aan die gang sit, maar dit

is ’n misverstand. Ek posisioneer myself eenvoudig

op die gegewe plek en wag vir aksie. Die wonderwerk,

en dit ís ’n wonderlike werklikheid, is dat alles altyd vanself

begin. Voordat daar eindes was, was daar baie beginne,

maar ’n mens kon nooit seker wees wat iets sou afskop nie.

Slaptjips? Dronkenskap? ’n Belangstelling in boeke?

Soms is dit beter om die aanvangs te omseil.

 

’n Kenner is iemand wat weet, maar nie noodwendig

wanneer om op te hou nie.

 

Dis die manier waarop dinge tussen onse verstrengel

raak wat alles moeilik maak. Kan jy jouself warm hou

met my toestand? Moet ek jou trui met my sielkundige

bespreek? Ons is gemengde metafore, opgeklitste idiome

en vrae wat antwoorde uitkanselleer: Wat weeg meer

as twee? Wat is die meervoud van my?

 

In die ons soos ek dit sien is die trui en die toestand

soms saam in die tuimeldroër en ander kere begin jy

iets bruikbaar brei wanneer ek uitrafel.

Maar wil jy deur hierdie versamelnaam kyk? Is jy reg

om kersies, pere en pyn saam met die appels

in jou oog te hê?

 

Daar is net soveel onsin as onse en dis soms moeilik

om ’n onderskeid te tref. Daar is gewone en ongewone

onse, onse wat gewond is, waterkarre vol onse, onse

wat weer en weer in die onthou opstaan. Daar is onse wat

niks uitrig nie en onse wat aanhou al is dit nutteloos.

Daar is onse wat met soveel geweld ont-ons dat die aardkors

daarvan sidder. Maar daar is geen onnodige onse nie,

net oorbodige kenners. So skoert.

 

(Uit: Fotostaatmasjien. Bibi Slippers)

Nuwe Publikasie: Sulamiet (Lina Spies)

Tuesday, November 8th, 2016

Sulamiet                

Lina Spies

Sulamiet

Sulamiet

Sulamiet is Lina Spies se tiende bundel. Lina Spies se oeuvre van 9 bundels laat duidelik blyk dat tussen al dié bundels se publikasies ten minste twee en meesal drie tot vyf jaar verloop het. Sulamiet is ’n bundel oor medemenslikheid, liefde, die wisseling van seisoene, die skoonheid van die natuur en die kunste in ’n land en ’n wêreld van geweld. Die titel Sulamiet verwys na die vroulike spreker in die Bybelboek Hooglied waarin die verlore tuin van Eden na die sondeval deur die liefde herskep word. Die verse in die bundel handel oor die liefde in vele vorme, die belewenis van die religieuse en die skoonheid van die natuur en die kunste waaraan altyd ’n tekort verbonde bly weens menslike ontoereikenheid.

As sodanig speel dié titel nie net in op die eerste afdeling se liefdesverse nie, maar op die onderliggende tema van die bundel in sy geheel: die herstel van Eden tot die volmaakte tuin wat dit was voor die sondeval. Die groot aantal verse oor verlies van geliefdes deur die dood, emigrasie en vervreemding het sy teenpool in die siklus van seisoene en die wisseling van dag en nag waardeur die mens hom kan versoen met sy eindigheid en sy vreugde aan die lewe kan behou. Musiek is vir die digter by uitnemendheid ’n transendente ervaring wat haar verbind met die goddelike, terwyl Jesus as Joodse rabbi sy grensoorskryding nog waar maak deur buitestanders soos enkelma’s en alleenlopers te bevry tot volwaardige menswees.

Biografiese inligting:

Lina Spies is ’n digter en ’n letterkundige. Aan die Universiteit van Stellenbosch het D. J. Opperman haar mentor geword. Sy studeer ook aan die Vrije Universiteit (Amsterdam) in die Nederlandse Taal- en Letterkunde en promoveer in 1982 aan die Universiteit van Pretoria met ’n proefskrif oor D. J. Opperman. By die US, was sy professor vanaf 1987 tot 1999. (Naledi, 2016. R 175.00; Sagteband • 192 p • 213 mm x 137 mm; ISBN: 978-0-928316-47-6)

.

Nuwe Publikasie: Multivers (Hennie Smith)

Tuesday, November 8th, 2016

Multivers                     

Hennie Smith

Omslag

Omslag

Uit stof, ster, planete word daar poësie gemaak. Die digter verken die geskape univers met fyn aanvoeling en vernuf. Hennie Smith se aanleg vir wiskunde en wetenskap het hom tot ’n doktorsgraad in fisika geneem en ’n suksesvolle na­vorsingsloopbaan in Suid-Afrika en Frankryk. Die fisika en kosmologie word vir hom ’n teleskoop om van die einders van die kosmos in te kyk op die binneruimte van menslike emosie. Die intense gedigte oor die roering en spanning tussen die manlike en vroulike het ook ’n kosmiese inslag wanneer hy soos Goethe in sy Faust ervaar dat die ewig vroulike hom motiveer en die volheid van die syn laat beleef. ’n Aantal verse reik uit na die grense van religie en filosofie. Hier is ’n bundel wat die grense van dig-denke roer en ver­breed. (Naledi, 2016. Prys R 175.00 , Sagteband • 116 p • 213 mm x 137 mm; ISBN: 978-0-928316-64-3)

Biografie:

Hennie Smith is ’n boorling van Bethal op die Hoëveld. Hy behaal ’n DSc in fisika aan die Universiteit van Pretoria en vul dit later aan met studies in ekonomie, filosofie en staatsleer aan UNISA. Sy navorsingsloopbaan van twintig jaar by die WNNR is onderbreek deur periodes van navorsing by die Centre Nationale de la Recherche Scientifique in Orsay, Parys, en later by die Centre d’Étude Nucléaire in Grenoble in die Franse Alpe.

Nuwe publikasie: Nomme 20 Delphi Straat (Shirmoney Rhode)

Tuesday, November 8th, 2016

Shirmoney Rhode

Nomme 20 Delphi Straat

omslag

omslag

Nomme 20 Delphi Straat (of Delphi Straat 20) is ʼn versameling van beide Kaaps- en Standaard Afrikaanse gedigte wat aanvanklik as performance poetry vorm aangeneem het. Dié gedigte reflekteer die ervaringe en gedagtes van die digter uit haar tienerjare en as eerste generasie student. Dit speel af in Elsiesrivier en die titel is verwysend na die huis en straat waarin sy grootgeword het, maar sinspeel ook op die tema van bendegeweld. Die gedigte is ook die stories van die mense van Elsiesrivier.

Biografiese inligting

Shirmoney Rhode is in 1991 gebore en het grootgeword op die Kaapse Vlakte in Elsiesrivier. Sy verwerf die kwalifikasies BA (Afrikaans en Linguistiek), BA (Honneurs) in Afrikaans en ʼn nagraadse onderwyssertifikaat in Afrikaans aan die Universiteit van Wes-Kaapland. Haar gedigte het al in 7de Reënboog verskyn en as performance poet het sy al voordrag op verskillende platforms soos Open Book Festival, Inzync Poetry, Grounding Session, Badilisha Poetry, Poetica, Artsemble en meer gedoen. In haar werk vertel sy graag die stories van die mense uit haar gemeenskap.  Sy is ‘n onderwyser  in Afrikaans by ʼn Kaapstadse hoërskool.  (Mojaji, 2016, ISBN: 978-1-928215-19-6,  Prys: R150.)

Nuwe publikasie: Die aarde is ’n eierblou ark (Susan Smith)

Saturday, October 29th, 2016

Omslag

Die aarde is ’n eierblou ark            

Susan Smith

In Susan Smith se eerste bundel, in die afwesigheid van sin, het reeds ’n hele aantal gedigte oor die omgewing verskyn. In dié nuwe bundel word die omgewingsgesprek voortgesit. Die gedigte handel egter nie oor bewaringsvraagstukke nie, maar oor die mens se verhouding tot die aarde en die lewende wesens daarop.

Soos die titel aandui, word die aarde gesien as ’n soort vaartuig wat deur die heelal reis. Dit is ook die boot waarmee die mens op sy lewensreis vaar deur verskillende waters. Plante, veral bome, is verwysingspunte op hierdie reis. Die woorde van die digter is instrumente wat die vaart moontlik maak, dit beskryf en die bedreigde lewendes  help bewaar:

die aarde is ’n eierblou ark

wat deur die melkweg veer

[…]

waarin ons waterdeurdronge

deur soutreën en sleepmistonge

hiermaals vaar en as bede

om vergiffenis en genade

daagliks silwer woordspane

deur water stuur

OOR DIE OUTEUR

Susan Smith is vise-dekaan en professor in Afrikaanse letterkunde aan die Universiteit van Fort Hare. As navorser ondersoek sy veral die poësie se bydrae tot die gesprek oor die omgewing. (R160.00 (BTW ingesluit) ISBN:978-1-4853-0716-7 (gedrukte boek) 978-1-4853-0717-4 (e-boek) 978-1-4853-0718-1 (ePub); FORMAAT: 137 x 213 mm; Sagteband, pp 96, Protea Boekhuis, 2016)

Nuwe publikasie: By die nag se witkant in (Etienne Terblanche)

Monday, October 17th, 2016

By die nag se wit kant in    

Etienne Terblanche      

Omslag

Omslag

In hierdie debuutbundel kom ’n groot verskeidenheid onderwerpe, versvorme, emosies en toonaarde aan die bod. Die digter maak soms ook van spesifieke variante van Afrikaans gebruik: streektaal, akademiese taal en wetenskaplike taal. Die digter skryf oor die Suid-Afrikaanse werklikheid, die natuur en wildernisgebiede waar hy ontspan en na voëls en skoenlappers kyk, ook na die werklikheid van sy werksomgewing op Potchefstroom en plekke soos Indië waar hy gereis het. Hy slaag daarin om sulke bekende onderwerpe in die digkuns soos die liefde en vriendskaps- en familie-verhoudinge op ’n nuwe, speelse en soms ook diepsinnige wyse te verwoord. ’n Treffende voorbeeld is “Die digter sing vir sy beminde” waar die konkrete, bekende wêreld omtower word: die geliefdes vlieg weg van die alledaagse, deur die deur van die maan en saam weer oor die kombuis tot in ’n nuwe land. Maar vir hierdie digter klink liefdesmusiek ook in die Bosveld en die rooigras van die Vrystaat op. Daar is ook pragtige gedigte oor sy ouma en haar unieke wyse van praat, die platteland en sy mense en ook meer eksotiese plekke soos Moembaai en Stockholm. Die akademiese wêreld en die literatuur kom ook in die bundel ter sprake.

OOR DIE OUTEUR

Etienne Terblanche is ’n professor in Engelse Letterkunde aan die NWU se Potchefstroomkampus. Hy het reeds akademiese publikasies agter sy naam, maar By die nag se wit kant in is sy eerste digbundel. [PRYS: R160.00 (BTW ingesluit), Protea Boekhuis,2016. ISBN:978-1-4853-0601-6 (gedrukte boek); 137 x 213 mm, Sagteband , bls.100]