Versindaba
~ ‘n Kollektiewe weblog vir die Afrikaanse digkuns ~

Joan Hambidge, bekend as resensent en letterkundige van die Universiteit van Kaapstad, sal binnekort vir gereelde besprekings tot die RSG-program Leeskring toetree. Sy sal van volgende maand af twee keer per maand die program aanbied. Hambidge is al jare lank ‘n gerekende resensent in vele publikasies, ook oor die radio.”

Leeskring is Dinsdae om 20:30 tot 21:00 op RSG 100-104 FM.

Willem de Vries se berig hieroor kan volledig gelees word op Die Burger se Boekeblok.

 

 

“Engels is net as meer beskaafd (as Afrikaans) beskou; dit was nie soseer ‘n suiwer politieke oordeel nie. Afrikaans is altyd as minderwaardig beskou. Jy is as ‘n beter klas mens beskou as jy Engels gepraat het. Ek sien dit nog steeds dat Afrikaanse mense hulself beter voordoen deur Engels te praat. Dis een van die redes waarom ons Napier toe trek - om weer ‘n slag onbevange met mense Afrikaans te praat.” - Julian de Wette

Gaan lees die res van Julian de Wette se skrywersprofiel op LitNet se SANLAM/ATKV/LitNet Skrywersalbum wat deur Erika Terblanche saamgestel en versorg word.

By wyse van lusmaker die onderstaande gedig gedig deur die digter.

Op Viljoenshof se stukkie rivier

 

Kyk hoe die visarend skielik die waters roer

‘n traerige in haar kloue gryp

uitreis bo die Breërivier

oor ‘n kwiksilwerding kom seëvier.

Meteens lê die troebel water weer stil -

fyn kreukels platgestryk -

verskerp deur die son lui die voël se gil.

Skaam is sy - selde kom die visarend weer

na waar die oog dit wil sien, waar die hart dit begeer.

 

Voordat ek die reuk van vis kan kry

verbeel ek my glad hoe die visarend vlie

van bo oor die wingerd tot digby die see

na die nes van takkies met mis vasgewerk

waar sy die angs op ‘n krans balanseer

haar arendjie voed vir die soveelste keer.

 

Uit: Versindaba 2006, Marlise Joubert [samesteller], Protea Boekhuis, 2005

 

In BY van Saterdag, 11 Junie, het Danie Marais ‘n rubriek gelewer met as titel: “Om te vry buite jou lingua franca“. Dié betrokke stuk handel oor AG Visser se gedig “Amakeia“  en meer spesifiek Sindiwe Magona se kommentaar daarop: “(Sedert) ek in 2009 Sindiwe Magona se huldeblyk aan A.G. Visser se ‘Amakeia‘ in Rapport Boeke gelees het, wonder ek met wie praat die digters van ‘n taal wat niemand meer hoef te leer nie, en is die woord “post-koloniaal” vir my ‘n groter werklikheid.”

Die volledige berig kan op Beeld se webtuiste gevind word.

Vir jou leesgerief volg die betrokke gedig volledig hieronder.

 

 

 

 

 

 

Amakeia

 

In die skadu van die berge,
bos-beskut aan alle kant,
staan alleen die hartbeeshuisie
op die grens van Kafferland.

Saggies neurie Amakeia
op die wal van Kei-rivier,
tot hy slaap, die tere wiggie
van die blanke pionier:

“Stil maar, stil maar, stil Babani;
kyk hoe blink die awendster.
Niemand sal vir kindjie slaan nie -
stil maar, al is Mammie ver.”

Amakeia had belowe
toe haar nonna sterwend was,
om die hulpelose kindjie
tot hy groot was, op te pas.

Liefd’ryk sorg sy vir die wit kind,
tot vir hom die lewenslig
straal uit aia Amakeia’s
vrind’lik-troue swart gesig.

Onheilspellend sien sy tekens,
oorlog kom daar in die land:
Snel die inval, huis en hawe
uitgemoor en afgebrand.

Selfvergetend, doodveragtend,
met die wit kind op haar rug,
na die Amatola-berge
het sy ylings heen gevlug.

“Stil maar, stil maar, pikanienie;
oor die bergtop rys die maan.
Niemand sal vir ons hier sien nie;
môre sal ons huis toe gaan.”

Ag, dat oë van verspieders
ook haar skuilplaas moes ontdek!
“Spaar hom, hy’s so klein nog,” smeek sy
met die hande uitgestrek.

Woedend tier die wilde bende:
“Sterf of gee die wit kind hier!”
“Oor my lewelose liggaam …”
antwoord Amakeia fier.

“My belofte aan my nonna -
beste wat daar ooit nog was -
waar hy gaan, moet Amakeia
saamgaan om hom op te pas.”

“Is jul lewend nie te skei nie,
bly dan in die dood vereen -
kort proses met haar, Maxosas,
laat die blink asgaaie reën!”

*
In die Amatola-klowe
sing nog net die winterwind
deur die riete in die maanskyn:
“Tula - Tula - stil, my kind!”

 

- A.G. Visser

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Donkerkamer

Fourie Botha

 

Donkerkamer is ‘n debuutbundel oor beelde en oor kyk: na foto’s en kunswerke, na die ongediertes wat in drome skuil en na jeugherinnerings ingeprent op die film van die geheue. Dier- en voëlbeelde vertel van geweld, die verlies aan onskuld en weerloosheid, maar ook van begeerte en lyflikheid. Dié bundel voer aan dat kyk en oorvertel nie onskuldig kan wees nie, dat ‘n foto in ‘n donker kamer tot beeld ontwikkel. Fourie Botha het in Nuwe Stemme 4 gedebuteer.

(ISBN 9780795800221, Queillerie, R150)

(mj)

1

Een van die mooiste omslagontwerpe is seer sekerlik die op Johann Lodewyk Marais se Diorama. Ek onthou toe ek destyds my eerste bundel voorgelê het vir publikasie het ek ewe kordaat genoem dat ek graag ’n Keith Alexander-skildery voorop wou hê.  Maar Nichol & kie was slim genoeg om op die kaartontwerp te besluit.

Diorama spog met ’n swoele oerwoudstoneel met ’n bruisende waterval en in die helderste kleure. Poster-agtig mooi. Sommige mense kan dit as kitsch afmaak, maar vir my is dit ’n koloniale landskapskildery wat bo ’n kaggel hoort; ’n Edeniese aanklag teen die mensdom.

Wie onthou nog uit hul studiejare daardie klein geel Duitse boekies? Was dit van Reclam Verlag? Piepklein en in sulke helder kerriegeel omslae. Voorts was daar ook die kartonbuiteblaaie van die ander Duitse tekste met sulke lyntekeninge op.

In Afrikaans dink ek was die voorbladontwerp nog altyd ’n tipe van ’n lokmiddel om die koper (en hopelik leser) aan te spoor. Met die klassieke kortverhaalreeks van Human & Rousseau word hiervan wegbeweeg en is die voorblaaie, byna nes Eybers se digbundels al die jare, gestroop van enige ontwerp.

Gaan dit om die inhoud? Die naam van die skrywer? Of moet uitgewers mense lok met voorbladontwerpe? En hoekom was ons al die jare nog so sku vir slapbandboeke? Romans in sierlike blink harde omslae met foto’s en kunstige ontwerpe. Mense koop immers met die oog.

J P Smuts se Burgerband was altyd vir my een van die boeke met die onooglikste voorblaaie. Voorop, ‘n man met ‘n geweer wat skiet na flappende oop boeke. Hoekom dan tog? Mooi voorblaaie was daar tog vele: die skelet op Die anatomie van melancholie, die ontwerpe van Agaat en Die sneeuslaper of Die hemel help ons. Te veel om op te noem. En die gewaagdste? Onthou jy nog As die nood hoog is?

Ek wil ook nog die interessante gesprek ondersoek tussen die omslae van Carol Anne Duffy se Rapture en Joan Hambidge se Vuurwiel. Die leë beddens. Die lakens. Die tematiese ooreenkomste.

Ewe interessant is die keuse van omslag vir die Engelse vertaling van ‘n roman. Watter nuwe “betekenisse” word geaktiveer? Hoe word die keuses gemaak met die oog op ‘n buitelandse mark? Triomf met sy miniatuurskildery teenoor die Bagdad Café-agtige helder voorblad van die Amerikaanse uitgawe. Nogal ‘n heel opwindende tekstuele speletjie wat mens kan speel met omslae en hoe hulle met elke herdruk verander.

 

Dan is daar ook die omslae van Julia Kristeva se vroeëre akademiese boeke. Lesers van Kristeva se werk het deur die jare gewoond geraak aan die jong meisie met die vasgebinde hare en die skerp, skraal gesig. Op latere boeke is die senior Kristeva in pakkie (seker Chanel?) en met gestyfde hare.

 

2

Ek lees in ‘n onderhoud met Spivak (Public Culture 13(1), 2001) in antwoord op die vraag oor haar eie ervaring as vertaler: Toe sy in 1967 haar toets vir haar bestuurslisensie moes aflê, het sy filosofies gewonder oor die antwoorde op haar vrae. Volgens haar het sy gefaal in ‘n lae-vlak epistemiese vertaling wat die Iowa Motorlisensiedepartement aan haar gestel het, maar kon as jong akademikus wel Derrida se Of grammatology vertaal. Spivak gebruik hierdie voorbeeld om aan te toon dat alle leeswerk eintlik ‘n vorm van vertaling is. Probeer en tref.

Mens kan jou net die filosofiese kammagesprek tussen Mr Cop en die jong Indiese intellektueel voorstel; die filosofiese gesprekke oor die nut van driepuntdraaie en die epistemologie van die blindekol.

  

Fotobeeld

Lees gedigte deur Melanie Grobler

Album 1, 2, 3

 

 

 

Kopiereg © 2011 Melanie Grobler  (Privaatversameling)

Geen foto’s hier op Fotobeeld/versindaba.co.za mag sonder verlof van die digter gereproduseer of in enige vorm of deur enige elektroniese of meganiese middel weergegee word nie, hetsy deur fotokopieëring of enige ander stelsel vir inligtingsbewaring of verspreiding nie.

 

Die lewe is bepaald nie ’n lied nie, al het jy voor in die paddakoor gesing. Nou die dag toe ek my foto-albums onder uit die boekrak haal, spring dié gedagte my so letterlik in die oog dat ek my skoon in ’n hoofpyn inskrik.

“Spring” is nie eintlik die aangewese werkwoord nie. Daar agter in die nou ontblote hoekie van die stowwerige boekrak sit ’n padda doodstil, oftewel die mummie van ’n padda, oftewel ’n uitgedroogde paddalyk, met die een handjie so in die lug. Dis of hy met sy laaste kragte ’n hulpbehoewende armpie uitgesteek het.

Natuurlik is ek gewond tot in die agterkamertjies van my gewete. Dis my skuld dat die padda so aaklig aan sy einde gekom het: vasgekeer, verhonger, verdors, verdor, die hele verskriklike lot. Ek moes sy hulpkwake gehoor het. Ek moes meer gereeld daar agter my foto-albums skoongemaak het. Ek moes my paddavriend gemis het.

Ons was vrinne, as dit nou dieselfde padda is wat laas somer so gereeld by die deur ingehop het. Soms het hy homself ingenooi by die Franse deure op die agterstoep. Hulle staan altyd oop. Ek sal nog so gemesmeriseerd na die rekenaarskerm staar, dan vang ek uit die hoek van my oog ’n hoppende iets op die plankvloer. Dis Plonsie, soos ek hom gedoop het, wat kom kuier. Hy’t nie veel erg aan my nabye teenwoordigheid gehad nie – as ek van aangesig tot aangesig ’n bietjie wou gesels, het hy ontsteld weggehop. Dalk ’n groot aanhanger van Kahlil Gibran se “let there be spaces in your togetherness”.

Meer dikwels het Plonsie deur die oop badkamerdeur binnegekom. As die deur toe was, het hy geklop: plop, plop, plop. (Ek het hom nooit gesoen nie, helaas.) In die badkamer het hy reguit na Kattebol se waterbak gehop en met ’n taamlike gesukkel ingespring. Kattebol se waterbak was nie jou gewone troeteldier-waterbak nie, want g’n kat van sypaadjie-stand drink uit so iets nie. Jy spring óf in die bad en lek die druppels van die lekkende kraan op óf jy lek in modderige waterpoele buite óf jy spring op die voëlbak en gee verskeie voëls hartaanvalle. ’n Kompromis tussen my en Kattebol was ’n groot blou emaljebeker met ’n tuit wat altyd vol water onder die wasbak in die badkamer gestaan het.

Staan ek die oggend op en die water in die beker is slymerig, weet ek Plonsie het gebad. Lê die rottangmandjie met die gebruikte snesies op sy sy, weet ek Plonsie het misgespring. Skrik ek vervaard in die nag wakker van vreemde geluide in die badkamer, sukkel Plonsie sy padda-alie af om uit die gladde beker te kom.

Ek het hom gereeld na die dammetjie net so ’n paar hoppies van die agterdeure geneem. Myns insiens was en is dit steeds ’n heel aangename dammetjie. Dit het vastrapplek vir inspring en uitklim (ek beween die vele paddas wat in damme en fonteintjies spring en nooit weer kan uitkom nie), klam, groen varings en wuiwende palms, oulike Australiese viooltjies, murmelende water en ’n kabouter uit die blaaie van Wil Huygen en Rien Poortvliet se kabouterboek. Maar wat weet ek, aardgebonde tweebeen wat net deur longe asemhaal, wat kwalifiseer as aangenaam vir ’n padda van die klas van Plonsie.

Noudat ek terugdink, onthou ek dat ek maande gelede ’n paddagekwaak in die omgewing van die kombuis gehoor het. Ek het oral rondgesoek. Agter die yskas en agter die kastrolle en menigte kombuisgoed op die oop rakke van die kombuistoonbank. Ek het die swaar ou geel-en-groen GEC-emaljestoof weggesleep, die boks met die herwinningsgoed uitgepak. Maar g’n spoor van ’n padda wat kwaak of nie kwaak nie.

My gewete gesel my: Hóékom het jy nie agter die foto-albums op die boekrak in die sitkamer gaan soek nie! Plonsie het hom hees gekwaak vir jou, tot sy laaste padda-asemtjie toe.

Maar Plonsie, rêrig, hoekom moes jy jou dáár inwurm, van alle plekke? As jy geleerdheid daar tussen die boeke gesoek het, waarom nie my bedkassie nie, waar stapels boeke in die oop lug toring? Ek sou tot die blaaie vir jou omgeblaai en gedigte voorgelees het.

Plonsie, gewese slymerige vriendjie, jy is nog aldag in my gedagtes, want jy sit hier op my lessenaar by die kat, die verkleurmannetjie, die drie geitjies, die teddies met die verbande, die reisende donkie, die glimlaggende skaap, die stout seuntjie wat albei hande verloor het, die vrolike feëtjies (hulle kan ook engele wees), die meisie met die rooi mus en die hangende teddies van die kerk se Kersbasaar. Jy is in goeie geselskap.

En noudat ek mooi kyk, dalk sê jou handjie nie “Help my!” nie, maar “Tot siens en vaarwel ek moet gaan.”

Só, saam met Plonsie die padda, wuif ek tot siens met hierdie blog.

 

Fotobeeld

Lees gedigte deur Jelleke Wierenga

Album 1, 2, 3

 

 

 

 

 

 

Terug na Album 1

 

Kopiereg © 2011 Jelleke Wierenga  (Privaatversameling)

Geen foto’s hier op Fotobeeld/versindaba.co.za mag sonder verlof van die digter gereproduseer of in enige vorm of deur enige elektroniese of meganiese middel weergegee word nie, hetsy deur fotokopieëring of enige ander stelsel vir inligtingsbewaring of verspreiding nie.

 

 

Fotobeeld

Lees gedigte deur Marlise Joubert 

Album 1, 2, 3, 4

 

 

 

 

 

 

Fotobeeld

Lees gedigte deur Marlise Joubert

Album 1, 2, 3, 4

 

 

 

 

Stilet is die amptelike lyfblad van die Afrikaanse Letterkundevereniging (ALV). Die tydskrif word geheel gewy aan die wetenskaplike studie van die Afrikaanse literatuur in die vorm van navorsingsartikels, literêre analises, kommentaar oor aktuele literêre vraagstukke en ALV-kongresreferate.
Stilet verskyn twee keer per jaar.

Eindredaksie
Redakteur: Prof. HP van Coller (Universiteit van die Vrystaat)
Subredakteur: Prof. BJ Odendaal (Universiteit van die Vrystaat)

Bestellings & Korrespondensie
Dr. MP Human
p/a Departement Afrikaans
Universiteit van Johannesburg
Aucklandparkkampus
Posbus 524
Aucklandpark
2006

E-pos: thysh@uj.ac.za

Subskripsiegeld
R50 per uitgawe (plaaslik)
R100 per jaar (twee uitgawes - plaaslik)
R150 per jaar (oorsee)

 

Nuutste uitgawes

 

Stilet nr 22(1), Maart 2010

Johann Lodewyk Marais: Geskiedenis en literatuur in N.P. van Wyk Louw se Germanicus  (p 1-14)

Marni Viviers: ruimte, identiteit en representasie in george Weideman se ’n Staning onder sterre (p 62-80)

 

 

Stilet nr 22(2), september 2010

Heilna du Plooy: Narratiwiteit in liriese verse (p 1-35)

Heilna du Plooy: Veelvlakkig vertel: Narratiewe strukture en tegnieke in kleur kom nooit alleen nie (p36-62)

Bernard Odendaal & Hennie van Coller: Die liriese intrige in Antjie krog se Lady Anne (63-88)

Marlies Taljard: “terugskeur uit die dood”: narratief en poësie in Antjie Krog se bundel kleur kom nooit alleen nie (p 89-110)

Adéle Nel: Ruimtelike konfigurasies as narratiewe tegniek in Danie Marais se In die buitenste ruimte (p144-168)

Hein Viljoen: Groot avonture in die (onlangse) Afrikaanse poësie

 

Stilet XXI:2 September 2009

INHOUDSOPGAWE

Hennie van Coller en Bernard Odendaal: Inleidende opmerkings

Heilna du Plooy: Die argeologie van die teken: Taal en diskoers in Niggie en Die boek van toeval en toeverlaat van Ingrid Winterbach

Hennie van Coller en Cilliers van den Berg: Trauma, verlies en die semiotiese bewussyn in Karoliena Ferreira en Niggie van Ingrid Winterbach

Andries Visagie: Horrelpoot (2006) van Eben Venter: ‘n Verkenning van die grense tussen utopie en distopie

Louise Viljoen: Die dagboek as narratiewe strategie in Marlene van Niekerk se Agaat

Franci Greyling: Avontuur: ‘n Praktykgebaseerde verkenning van intermedialiteit en materialiteit in ‘n boekprojek

Bernard Odendaal:Narratiewe elemente in Danie Marais se debuutbundel in die buitenste ruimte (2006)

H.P. Grebe: Aantekeninge by die vertaling van Bordewijk se Bint - Onder ‘n tug van staal

F.I.J. van Rensburg: Van Wyk Louw en die Nederlande                

Susan Meyer: Ver van die huis, maar naby die grond: die rol van die natuur ten opsigte van krisishantering in die vreemde in Stiltetyd (Marita van der Vyver) en Sabbatsreis (Annelie Botes)

Lys van keurders 2009                                       

Voorskrifte aan skrywers                                               

STILUS

Intekening op Stilet

 Publikasies vervolg… (2)                                                                       Terug na 1 (nuwe bundels)

 

Onversadig   

T.T. Cloete

 

Onversadig verken opnuut verskeie hooftemas van Cloete se oeuvre, onder meer ‘n verwondering oor die natuur, en ‘n soeke na sintese tussen wetenskap, religieuse impulse en die grense van taal. Hy verwoord op tegnies vernuftige wyse die onvermoë van die mens om die misterie van die skepping en sy eie bestaan te deurgrond. Hy slaag daarin om iets van die wonder vas te vang, sonder om die enigma te reduseer tot ‘n eenduidige slotsom of “betekenis”. En dit doen hy in gestroopte, helder taal.

Daar is ook intieme verse oor vertwyfeling en die onlangse verlies van ‘n lewensmaat. In sy jongste bundel bou T.T. Cloete sy merkwaardige digterskap op treffende wyse uit. (Tafelberg, ISBN: 9780624049036, R 155.00, 152pp, 2011)

 

 

 

 

Visums by verstek 

Joan Hambidge

 

Hierdie keur uit die digter se reisverse lewer bewys van haar verstommend ruim verwysingswêreld en plaas die fokus op die mens as reisiger, uit eie wil én teen wil en dank. Die bundel doen verslag oor reisindrukke, maar die bestemming is telkens die ruimte vir emosionele en rasionele verwerking van menslike ervaring (reiswaarneming, dus, wat dikwels teruglei na die sélf). In dié sin sluit die bundel aan by die werklike groot reisbundels binne die literatuur, veral internasionaal. Visums by verstek is ‘n sterk bundel waarin die spreker se weerloosheid op ‘n eerlike, ontroerende manier blootgelê word. Dis ook toeganklike gedigte wat terselfdertyd vir die vernuftige leser komplekse verwysings en intertekste bied om na te speur:

 

 

 

 

Die siel is ‘n paleis vol geheime:

met elke reis demistifiseer

ons ‘n vroeër ongesiende plek.

Die siel is ‘n paleis vol geheime,

legendes en mites - heerlike

juwele vir ontdek.

 

Joan Hambidge is een van die bekendste literêre figure in Suid-Afrika. As kritikus en resensent skroom sy nie om in die letterkundige bokskryt te klim om haar oortuiginge te verdedig nie. Sy het al ‘n twintigstuks digbundels op haar kerfstok en verskeie romans. Sy is professor in Afrikaanse Letterkunde en Kreatiewe Skryfwerk aan die Universiteit van Kaapstad.   (Human & Rousseau, R150.00, 96 pp., ISBN 978-0-7981-5481-9, 2011)

 

 

2010 Publikasies

 

Tempermes

Die wisselwerking tussen teks en beeld is iets wat Louis van Vuuren nog altyd gefassineer het. Tydens ‘n uitstalling van die digter se kunswerke in 2010 wat die gedigte in sy debuutbundel Tempermes  komplimenteer, was dit nie net met woord en beeld bekendgestel nie, maar ook met klank. Sekere van die skilderye is visuele voorstellings van sy gedigte en ander is nostalgiese uitbeeldings van helde uit sy kindertyd.

Volgens Dr Riana Scheepers is Louis Jansen van Vuuren is ‘n digter wat dit regkry om sy lesers te beheks, om soos ‘n wilde, jong wolf die hekke van digterlike konvensies oop te huil, en dit boonop in oeroue digvorme soos die sestina, die aubade en die hooglied. “Met ‘n stortvloed van sintuiglike waarnemings teken dié skilder-digter in vers ná vers flambojante, gespierde en elegante figure: mitologiese karakters, kunstenaars, ‘n kind, ‘n engel, ‘n vrou in sis en robyn, die beminde, almal geplaas in landskappe van emosie. Die verse is weelderig en barok, maar in wese bevat elke gedig ‘n Pierrot-moment - wanneer die baldadige, tuimelende beelde en die driftige gebare van die harlekyn stol tot ‘n stil en skerp pyn.”  (Queillerie, ISBN 9780795800214, 2010)

 

Onder die appelboom

Rutger Kopland

Vertaal deur  Daniel Hugo

Onder die appelboom is ‘n vertaalde keur uit die poësie van die Nederlandse digter Rutger Kopland. Daniel Hugo, die vertaler, het hom in sy keuse eerstens laat lei deur die vertaalbaarheid van die verse, maar ook probeer om die Afrikaanse leser ‘n oorsig te bied van hierdie veelbekroonde digter se werk. Die oënskynlike eenvoud van Kopland se werk, die gevoelige manier waarop hy die alledaagse verwoord en Hugo se puik vertaling behoort hierdie bundel baie gewild onder Afrikaanse lesers te maak. ‘n Enkele strofe uit die titelgedig gee ‘n aanduiding van Kopland se sobere, maar beeldende verse:

 

 

 

 

toe word dit langsamerhand te mooi

om waar te wees, die dinge

van die dag verdwyn voor die geur

van hooi, daar lê weer speelgoed

in die gras en verweg in die huis

lag die kinders in die bad

tot waar ek sit, tot

onder die appelboom  

 

Rutger Kopland is die skrywersnaam van die Nederlandse digter en gewese hoogleraar in psigiatrie,  Rutger H. van den  Hoofdakker. Hy is reeds vyf keer vir sy poësie bekroon en het ‘n eredoktorsgraad van die Universiteit voor Humanistiek ontvang. / Daniel Hugo was ‘n spesialisomroeper by Radiosondergrense en is steeds verantwoordelik vir die literêre program “Leeskring”. In April 2008 is hy aangestel asdirekteur van die Huis der Nederlanden in Pinelands en sedert April 2010 is hy deel van Protea Boekhuis se uitgewerspan. Daar het reeds 13 poësiebundels uit Hugo se pen verskyn.. As vertaler het hy reeds die werke van Tom Lanoye, Herman de Coninck, Harry Mulisch, Herman van Veen, Karel Glastra van Loon en David van Reybrouck uit Nederlands in Afrikaans vertaal. Hierdie keur bevat toeganklike poësie wat die algemeen-menslike verwoord. [R140.00;  ISBN: 978-1-86919-404-8, 90p., Protea Boekhuis, 2010]

 

 

Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte

Fanie Olivier

Die vierde, uitgebreide uitgawe van Die Mooiste Afrikaanse Liefdesgedigte is nou chronologies georden, sodat lesers kan sien hoe die Afrikaanse liefdesgedig oor die afgelope eeu ontwikkel het. Daar is ‘n nuttige outeursregister bygevoeg, sodat lesers steeds die werk van ‘n spesifieke digter kan opsoek. Die nuwe uitgawe bevat 328 gedigte deur 100 digters en het ‘n pragtige nuwe omslag.
“Met so ‘n bloemlesing liefdesgedigte kan ‘n uitgewer net so min ‘n fout maak as ‘n bakker wat besluit om ‘n brood te verkoop” het Abraham de Vries by die verskyning van die eerste uitgawe gesê. En, “‘n Pragtige geskenk - vir minnaars en ander mense” was Cecile Cilliers se woorde by die tweede uitgawe in 1992. [R195.00, ISBN: 9780798151825, Sagteband, 256pp; Human & Rousseau, 2010]

 

 

 

 

Toe dit nog vroeg was 

Mari Grobler

Hoe het hulle geleef, en wat het hulle gevoel - daardie oermense wat langs ons Suidkus geleef het, wie se nasate ons die San en die Khoi noem? Wie kan saampraat met hulle, die “eerste mense” van wie ons net oorblyfsels van groot mites, tergende rotsprente en enigmatiese artefakte het? Eintlik is dit net die digkuns wat dit kan waag om in hulle stiltes in te beweeg.

(R 130.00, ISBN: 9780624049425, Formaat: Sagteband, 96pp, Tafelberg Uitgewers, 2010)

 

 

 

 

 

 

Uit die wit lig van my land gesny

T.T. Cloete

 

Uit die wit lig van my land gesny  bevat ʼn versameling reeds gepubliseerde gedigte, asook nege tot nog toe ongepubliseerde gedigte aan Anna, die vrou van TT Cloete, wat in 2007 oorlede is.  “Sy was die digter in my sonder dat sy self ooit ʼn enkele vers geskryf het.” Die gedigte is voorsien van ʼn begeleidende inleiding geskryf deur TT Cloete en word in chronologiese volgorde geplaas soos dit in die opeenvolgende digbundels verskyn het.  (R180, Pooka, 2010)

 

   Ek herken jou voetstap in ʼn besige straat

   in ons dorp van baie ver. Die beste het gebly.

Ek hoor jou stem sonder dat jy praat.

 

Kyk ek sonder jou, is daar skille

oor my diep oogkasse, ek

kyk sonder pupille.

Ek soek jou omtrek om my getrek,

ek soek jou in die appel van my oog.

 

Kyk ek na die melkweg, in die gras,

in die water, na die boog

van die aarde, altyd iewers is jy ingepas.

 

(Uit die gedig Anna, in Uit die wit lig van my land gesny, TT Cloete; p 71, 2010.)

 

Toevallige tekens

Martjie Bosman