daniel hugo

Daniel Hugo

Daniel Hugo

Daniel Hugo is op 26 Februarie 1955 op Stellenbosch gebore. Hy gaan skool op Greyton en in Windhoek. Daarna studeer hy aan die Universiteite van Stellenbosch (BA (Hons)), Pretoria (MA) en die Vrystaat (DLitt). Op Stellenbosch was hy ’n lid van D.J. Opperman se Letterkundige Laboratorium.

                Hugo het in 1982 met Korte mette as digter gedebuteer. Sy jongste bundel is Die panorama in my truspieël. Hy is ook bekend as vertaler van die Nederlandse digters Gerrit Komrij (Die elektries gelaaide hand) en Herman de Coninck (Die lenige liefde). Ná byna 20 jaar as omroeper by die Afrikaanse radiodiens van die SAUK is hy nou ’n vryskut-taalpraktisyn.

                Daniel Hugo is getroud met Carina Diedericks-Hugo, uitgewer en bekroonde skrywer van kinder- en jeugboeke.

 

 

Haikoe: variasies

 

as ek daaraan dink

hoor ek die stilte dawer

agter dooimansdeur

 

as ek daaraan dink

raak my verstand verduister –

die dood se skadu

 

as ek daaraan dink

dryf daar ’n lyk in my kop –

koue dodekus

 

as ek daaraan dink

loop ek in ’n hinderlaag –

dis doodsakker dié

 

 

© Daniel Hugo. Feb. 2010

 

 

Nuus

 

vanoggend toe ek die voordeur oop-

maak om die koerant te kry

wag daar ’n krap vir my

 

met knypers paraat – dadelik snap

ek sy boodskap: laat vaar alle hoop

niemand spring die noodlot vry

 

kwaadaardig is hierdie krap

ek lig my voet om hom te trap:

die tyd vir ons het uitgeloop

 

                                    31 Desember 2009

 

 

Kortsluiting

 

my senuwees: ’n vertakte weerligstraal

’n blits uit die wolkmassa van die brein:

van kop tot tone knetter die elektrone

 

ek leef ’n elektries gelaaide lewe

en skok elkeen wat my te na kom:

donder of bliksem is om ’t ewe

 

 

© Daniel Hugo. Jan. 2010

 

Hanekraai

 

klokslag met dagbreek steek

’n morning glory sy kop uit

saam met al die ander lig-

gevoelige organe wat geur

op hierdie lengtegraad

 

stel jou voor: triljoene ereksies

wat verskyn, weer verdwyn

en in ’n Meksikaanse golf

reg rondom die aardbol dein

teen vyftien grade per uur

 

die aarde draai om die son

ter wille van ’n voyeur

 

 

©  Daniel Hugo. November 2009

 

Dekonstruksie

 

die digter filosofeer:

 

trek ’n streep deur stilte

dan het jy woorde

 

trek ’n streep deur nag

dan is dit dag

 

trek ’n streep deur dood

dan is daar lewe

 

trek ’n streep deur streep

om die kansellasie te kanselleer

en daar is nag, dood en stilte weer

 

trek ’n streep deur digter

 

 

© Daniel Hugo, September 2009

 

 

 

Greyton

 

Water uit die bloute van die berg

stroom na die Riviersonderend

en voed – deur middel van ‘n sluis –

leivore van die dommelende dorp

waar die wêreld vir my ontwaak het.

 

Vroeg in my lewe het ek hier geleer:

energie verdwyn maklik in die niet

maar kan getem word om iets te skep –

‘n groentetuin, ‘n vrugteboord

of sommer net ‘n vywer met ‘n vis.

 

Wat my nou – ná jare – interesseer

is daardie sluis en hoe mens dit beheer.

 

 

© Daniel Hugo, Junie 2009 

 

 

 

(Vir Carina)

 

jy ken die koördinate

van al my doen en late

jy is die landmeter van my liggaam

die kartograaf van my gees

jy is die een wat my bereken en beraam

 

sonder jou voel ek verlate

raak ek verstrik in cliché’s

sonder jou verloor ek my naam

is ek alleen in die wildernis van hierwees

 

 

© Daniel Hugo, Junie 2009

 

 

 

Poskaarte 

I

die stad begin soggens eggo

as klein hondjies met durf

die diep kele wakker kef – o

die klokke van Salzburg!

 

II

die studentekorps van Krakof glo

nog steeds aan ’n klaslose bestaan

daarom dat hulle dag en nag so

onbeheers kameraadskaplik bras

 

 

III

die natuurlewe in Pole

benodig dringend hulp:

ek het ’n voël gehoor -

één voël wat éénmaal tjilp

 

IV

stralerlinte deurkruis die koue lug

bokant dorpies vas teen mekaar gedruk:

die Vlaminge praat met roomsagte g’s

in ’n sjokoladedoos toegestrik

 

 

© Daniel Hugo, Junie 2009

 

 

Loflied op die letterkunde

 

Ek het die Afrikaanse letterkunde lief:

Elke letter het ek lief, die kleinste setfout,

die slap anglisismes, die anachronismes,

elke taalfout en die blatantste plagiaat.

Ek het die dom skrywers lief, die lui redakteurs,

die gesette uitgewers, die skraal kritici

en die analfabetiese boekhandelaars:

Die totale, banale bedryf het ek lief.

Maar bowenal het ek die verpulpers lief:

Van boeke maak hulle bruikbare bokse

waarin jy die hele letterkunde kan pak

vir snelversending na die naaste pulpfabriek.

 

 

Uit: Versindaba 2008. Protea Boekhuis, 2008.

 

 

 

 

 

Bookmark and Share