lucas malan

    

 

Lucas Malan
Lucas Malan

Lucas Malan is in 1946 in Limpopo gebore en voltooi sy skoolopleiding in 1963 op Pietersburg (Polokwane). Daarna studeer hy aan die Universiteit van Pretoria en werk vyftien jaar lank as Afrikaansonderwyser in Johannesburg. Vanaf 1984 is hy dosent in Afrikaans aan die Johannesburg College of Education, waar hy in 1997 as hoof van die departement uitgetree het.

Sy eerste digbundel, ’n Bark vir die ontheemdes, verskyn in 1981, en daarna publiseer hy Tydspoor (1985), Edenboom (1987), Kaartehuis (1990), Hongergrond (1994) en Afstande (2002). Sy sewende bundel, Vermaning, verskyn in 2008.

Hy woon vanaf 1997 op Darling in die Wes-Kaap waar hy as vryskut meegewerk het aan Afrikaanse boeke vir die skolemark. Lucas Malan is op 15 April 2010 oorlede.

 

 

Werfbesoeke

 

1.  Sterfgeval *

 

Die pragtige geveerde,

die vlieënde sierlikheid 

met die smal stert as sleep

lê op die gras met vlerke slap

en sy kop in gebed

op die oker bors ingevou.

 

Is dit hý wat vanoggend nog

so rats hier buite baljaar

en skerp geskerts het? Wat

het hom so plots laat stort

en sy uitroepe opgeskort?

– Lucifer het ‘n aandeel aan 

die val van gevleueldes –

 

Stil, met ‘n dalende slag afgebring

aarde toe, lê die veersagte vlugteling

op die gras gestol. Was dit nodig

dat daardie kloutjies, nou opgekrul,

so gou hul greep moes verloor?

 

En sal die werfse a capella-groep

môre tóg met leedwese na hom roep?

 

 

* Gevlekte muisvoël, Colius striatus

   Mei 2009

 

 

 

2. Besoek          

 

Van kleintyd af het dié kostuum geboei:

die hoep-hoep met sy bont swart-en-wit

vlerkstrepe langs die oker bors gestik

en die helmkuif wat hy soms opruk

waar hy vreedsaam en so ontstellend

opvallend op die gras loop en pik.

 

Ná ‘n nag van Adamastor se woedende wind

en vloede, het hy ‘n weiding in die agtertuin

gevind. Daar pik hy rond. Ek staar verruk

dat só iets moontlik is, dat ‘n klein soldaat

so sierlik uitgevat, hiér kom pronk. Hy skrik,

vou sy veerkroon oop in saluut – en vlug.

 

Ek ril: ‘n Vors het my so pas besoek. 

 

 

©  Lucas Malan. Junie 2009

 

 

 

Bestek : 2009

 

Diep middeljarig het ek geword

bo alle lus en verwagting, oud;

met vratte op die voorkop en ‘n klont

in die skrotum. Onbegeerlik. Lélik

oud       het      ek      geword

 

met gate in die gebit. Mikro-spatare

in ‘n fyn borduurwerk op die enkel

aan die linkerkant, stempel die stand

van oorgewig. Die ander een, regs,

swel weer op in die stygende hitte

van drié swelgende somermaande 

 

‘n Sorgwekkende geval het ek geword,

jaar na jaar. Maar die geheue, die taai

ou bondel in die brein, dié hou nog kop.

Met elke lente, met iedere skemerdop

kom ál die tam wetters weer aangekruip

 

om aan die geil uier van ons jeug,

die lyf se óú speenvreugdes te suip.

 

 

©  Lucas Malan. Junie 2009

 

 

   

 

Flater

 

’n Glas val van die tafel af;

dit bars in skerwe skerp

geslyp met snykant-stukke.

Die tulpgevormde glas

lê só haar funksie af

in een van talle ongelukke.

 

Vee die splinters op, skraap

die letsels bymekaar en smyt

dit in die asblik in. Gaan raap

’n ander een op. Jammer tog,

so iets kom ons almal oor –

So is dit. Geen verwyt.

 

 

Uit: Versindaba 2008, Marlise Joubert [samesteller], Protea Boekhuis, 2008

Bookmark and Share