Posts Tagged ‘Bart Stouten’

Bart Stouten. “Haventaks voor eilandje met liefde”

Tuesday, May 5th, 2015

HAVENTAKS VOOR EILANDJE MET LIEFDE

 

Liefde op het Eilandje:

wantrouwen wat van de oude verwennerij

een symptoom is.

 

Spiegelende liefde op de kade. In golven

glimlachjes lezen die slecht verstopt zijn,

onder mid-season ironie:

 

een groen poloshirt, korte mouwen

en zwarte jeans met spatjes

onderaan de rechte pijpen.

 

Stille liefde. In behoudsgezinde dokken

laveren tussen smalle vragen,

met een ziel die naar de kranen tuurt.

 

Koude liefde: in een weigerachtig voorjaar

huiveren te beminnen, terwijl je peilt

vanuit je dorstig verlangen.

 

Wandelende liefde is

wachten op de liefde, op de Londenbrug,

en luisteren naar het water: moeilijke mix

van schoonheid en pollutie.

 

Elke liefde is een haven

waar je elke avond thuiskomt.

Alleen.

 

(c) Bart Stouten / April 2015

 

Bart Stouten. “Scene met deflatie en zelfvoldaanheid”

Tuesday, April 28th, 2015

SCENE MET DEFLATIE EN ZELFVOLDAANHEID

 

Hoeveel pijn het doet om toe te geven

dat je de liefde uit het oog verliest.

Een kwellende zenuw van zelfvoldaanheid

wordt blootgelegd. Ja, je liet wat brieven

onbeantwoord, alsof het om de post

van een derde ging.

 

Wie laat wie vallen? Laat deze woorden

iets luider klinken, het is nooit

een triviale vraag. En onderbreek jezelf

corrigerend. Neem met een glimlach

wat gewicht af van je woorden.

En kijk begripvol in de spiegel.

Plaats geen punt, maar een kommapunt;

veel zin is er niet over.

 

Van zodra de liefde vraagt of je verliefd bent,

reageer met een tegenzin die weggeduwd wordt

door eigen nieuwsgierigheid. En zeg meteen…

maar hoor je stem dan stokken. Het is een trilling

die je verraden heeft.

 

Word een regisseur van dit gesprek,

en stuur aan op een nieuwe take.

Besef dan dat het al te laat is.

Hap even naar adem,

bang dat je woorden ontspoord zijn.

En voel je als een prooi

die iemand bij de keel heeft, en ervan geniet.

 

Een oog zal stil naar je toe bewegen,

en dan naar boven, naar de nachtelijke hemel

met haar giechelende sterren.

Als om de afstand te suggereren

van luttele lichtjaren.

 

(c) Bart Stouten / April 2015

 

Bart Stouten. “Deflatie van nachtelijke herinnering”

Tuesday, April 21st, 2015

DEFLATIE VAN NACHTELIJKE HERINNERING

 

(Gedicht geschreven in opdracht van Jozef Deleu, voor ‘Het Liegend Konijn’, april 2014, speciaal oorlogsnummer).

 

Tienduizend nachten heb ik aan de Holocaust gedacht,

veel te kort – en zonder slapeloos te zijn.

Geen woord meer.

 

Tienduizend nachten zag ik de ondervoede jongen

uit barak 57, die gekneusde met de gestreepte pyama

waarop een zwarte en gele driehoek was genaaid:

mijn vriend.

Geen woord meer.

 

Samen overliepen we de dag, de blaffende bevelen,

onze afjakkerende koorts onder het laden en lossen,

entartete artiesten om de doodse avond stuk te spelen,

en hoe we dichter bij elkaar kwamen, in kwalijke geuren

van genegenheid die niemand ooit met je zal delen.

Geen woord meer.

 

Tienduizend nachten dacht ik aan de slaap

die ons dan overviel.

Geen woord meer.

 

Waarna ik telkens weer insliep,

in een zalig bed met heerlijke matras

en fris gewassen linnen,

het bos vlakbij,

een naam

nog op mijn lippen:

 

Adorno.

 

(c) Bart Stouten / April 2015

 

 

Bart Stouten. “Gratis koffie (zoals vroeger)”

Tuesday, April 14th, 2015

GRATIS KOFFIE (ZOALS VROEGER)

 

Liefde moet je verzorgen.

‘t Is als een kopje koffie zetten

met een antieke molen:

je giet traag kokend water op,

je blijft erbij, je noemt het vroeger.

Als een orchidee voor het raam.

 

Liefde mislukt soms.

Maar ook dan moet je er

een zetel voor vinden.

Ontdekken waar je faalde.

En toch nog houden van.

Niet zomaar een bloem.

 

Niet uit zinloze obsessie,

maar omdat de minne heilig is,

ook al laat ze je in de steek.

Je moet haar koesteren

als een geur waar je niet bij kan.

Zelfde orchidee, hoog in de boom

 

van een kwetsbare dagdroom.

Dat is mijn ware overtuiging.

Terwijl ik mijn koffie drink.

Om deze woorden te schrijven.

Alleen. Zoals de haven in het raam.

Achter mijn verwelkte hoop.

 

(c) Bart Stouten / April 2015