Posts Tagged ‘Breyten Breytenbach’

Breyten Breytenbach. “en skielik is dit stil”

Monday, February 9th, 2015

en skielik is dit stil

(André, 7 Februarie 2015)

 

1.

miskien was jy bly dat dit byna verby was –

die lang vlug                             (die lewensvlug)

na misverstande

na mooi maniere van ander na die mond te praat

 

miskien het jy uitgesien na ‘n tuiskoms –

dat Europa uiteindelik koud en bar is

onder haar kors knarsende ys,

om in die koestering van ‘n berg

en onder dekruimtes van sterre

weer hitte in die litte te kry

 

miskien het jy deur die patryspoort gesien

hoe naak en klipperig begelei ‘n maan

in haar voleindiging

die metaalvoël se donker roete

 

miskien het jy kortpad gevat toe

ophou-lewe toe daar bo

omdat jy tog al halfpad was

na die doodsengel se skryfkamer

 

 

2.

wat afkom aarde toe

is soos alle geskrifte in vuur geuiter

maar net ‘n onvoltooide manuskrip sonder sin

geprewel met ‘n verbrande tong

 

is maar net die lyk

wat nou sonder skynsel is

en woordeloos stof sal word

 

miskien sal kewers ‘n stanza bou

in die holte in die grond

om daar te paar

soos brandende tonge

en vir mekaar verhale te vertel

as vormgewing van die donkerte

se woordelose geknetter

 

(c) Breyten Breytenbach / 07 Februarie 2015

 

Abdellatif Laâbi. “J’atteste” (Vertaling deur Breyten Breytenbach)

Wednesday, January 14th, 2015

Abdellatif Laâbi

 

Hierdie woorde, ‘n nederige gebed dat die barbarisme

nie hoop ook sal vermoor nie

 

                                                ek getuig

 

ek getuig net Hy wie se hart bewe

van liefde vir sy medebroermense

sal ‘n mens kan wees

net Hy wat vuriglik méér vir hulle

as vir homself wil hê

vryheid, vrede, waardigheid

net Hy wat Lewe as heiliger

beskou dan sy geloof en sy gode

ek getuig slegs Hy

wat onverpoosd

die Haat in hom en om hom bestry

sal mens kan wees

slegs Hy wat hom afvra

wanneer sy oë oopgaan op die môre

wat gaan ek vandag doén

om te sorg ek behou my waarde en trots

as mens?

 

(Uit Frans vertaal deur Breyten Breytenbach)

*

 

Ce texte, une humble prière pour que la barbarie ne tue pas jusqu’à l’espoir

 

J’atteste

J’atteste qu’il n’y a d’Etre humain

que Celui dont le cœur tremble d’amour

pour tous ses frères en humanité

Celui qui désire ardemment

plus pour eux que pour lui-même

liberté, paix, dignité

Celui qui considère que la Vie

est encore plus sacrée

que ses croyances et ses divinités

J’atteste qu’il n’y a d’Etre humain

que Celui qui combat sans relâche la Haine

en lui et autour de lui

Celui qui dès qu’il ouvre les yeux au matin

se pose la question :

Que vais-je faire aujourd’hui pour ne pas perdre

ma qualité et ma fierté

d’être homme ?

Abdellatif Laâbi

10 janvier 2015

 

Breyten Breytenbach. Huldeblyk: Tomaz Salamun (1941 – 2014)

Friday, January 2nd, 2015

Tomaz Salamun : 7 Januarie 1941 – 27 Desember 2014

 

Enkele dae gelede, so op die stert van die sterwende jaar (wat in doodstuipe nog steeds vloedwaters kon ontketen en vliegtuie uit die lug kon klap), het Tomaz Salamun sy dansskoene aangetrek en ligvoet tussen die sterre verdwyn. Miskien het hy besluit, « tot hier toe en nie verder nie. » Miskien het hy gevoel die duiseligheid en die verlies van ewewig is te veel ; dat dit nie die moeite werd is om te lewe as mens nie eens meer ‘n boek kan lees nie.

Ons verloor ‘n groot digter. Die merkwaardige is dat sy gedigte seker nou eers tot hulle enigmatiese en eie skoonheid gaan ontplooi. Vanaf die heel eerstes was hulle gekenmerk deur ‘n speelsheid, ‘n grensloosheid, ‘n verbeeldingsgebied wat in byna enige denkbare rigting kon strek, ‘n intelligensie en ‘n ‘logika’ wat die poësie vanselfsprekend gemaak het en slégs in die poësie kon lewe.

Natuurlik was die wêreld waarbinne hy opgegroei het, van oorloë en onderdrukking en mal ideologiese konstrukte en musiek en ‘n intense belewing van die absurditeit van menswees, ‘n vormende invloed –  as ‘Joegoslaaf’ (‘n suiderse Slawiër volgens die betekenis maar eintlik netsoveel van ‘n kunsmatige samevoeging as om ‘n Suid-Afrikaner te wees) van Sloweense afkoms uit ‘n kunssinnige familie, wat sonder komplekse of vrees vir die uitdoof en dood van die stam (daar is net ‘n raps meer as twee-en-‘n-halfmiljoen Sloweniërs) in sy moedertaal, Sloweens, bly skryf het. ‘n Wêreldburger – hy het seker ten minste vyf tale vlot gebruik ; ‘n ontwortelde burger van die Middelwêreld. Iemand wat nie gely het aan kopkolonisering nie en nie slaafs of kritiekloos die ‘vreemde’, solank dit maar eksoties en van ‘elders’ is, probeer naboots het nie. Iemand wat met humor vir jou kon verduidelik waarom Zizek byvoorbeeld, ‘n tydgenoot uit dieselfde wêrelddeel, ‘n holle vermaker is.

Enkele aanhalings uit die voorwoord van Christopher Merrill tot die keuse, in vertaling, van Salamun se gedigte (« The Four Questions of Melancholy »). Charles Simic (ook eens ‘n Joegoslaaf) wat verduidelik – « Here is something we can all count on : sooner or later our tribe always comes to ask us to agree to murder. » Salamun self, in « Folk Song » : « Every true poet is a monster, he destroys people and their speech. » Dalk het hy hom ook as ‘n monster ervaar, en as ‘n « sfeer wat deur die hemele spoed. » (En ek onthou van die foto’s wat Salamun se vrou Metka Krasowek die aand geneem het toe Ko Un so wild gedans het in die sleepwa wat ons agter ‘n trekker terug opstal toe vervoer het onder die sterre, van die strepe lig vasgelê op film soos dansende ‘engele’ om die dansers in die nag. Weer Simic : « The lyric poet is almost by definition a traitor to his own people. He is the stranger who speaks the harsh truth that only individual lives are unique and therefore sacred. He may be loved by his people, but his example is also the one to be warned against. The tribe must pull together to face the invading enemy while the lyric poet sits talking to the skull in the graveyard. »

 

by die heengaan van Tomaz Salamun, 27 desember 2014

 

« l’amour est fort comme un poème »

Carmen, Bizet

 

« Little robin,

  bones pinned to the cosmos.

  Who whistles, who calls ? »

(Untitled), Tomaz Salamun

 

1.

die mens se blouskrif loop tot waar die reis

verskiet in sterre

en nie verder nie

onderweg fluit nagvoëls in die kreupelhout

branders staan op om te swel en breek

laat seisoen wanneer dae saamkrimp

sal daar soms berge wees

gestolp onder ‘n laag sneeu

van mymering of ‘n geheue

aan ewige lewe

en nie verder nie

 

niks is verklaarbaar in die worp woorde nie

maar wanneeer die nag uitskei in dag

is alles aanwesig

soos dit nog altyd was

 

bome, ‘n snawelmaan getower uit rook

ook skaduwees en kinders se helder klokklanke

en nie verder nie

 

die mens kry sy laken

wat ‘n seil pas by die lyk

 

sy kis as sloep vir die gedagdroomde vaart

oorkant toe

 

en niks verder nie

 

 

 

 

2.

ons was saam hier voor die nag se oneinde
om te tuur in daardie ruimte

waar ‘n wenteling sononders

in die kolk verdwyn

 

en net die knettering skroeisels oorbly

as flonkerpetale oor ‘n swart tafeldoek

 

ek lig ‘n glasie op die stilte van jou verkoolde lippe, vriend –

al het die kyk my oë verblind

en is daar niks meer om te sien nie

 

 

3.

… het onthou van die halfmaanmuur

in die onderste tuin

waar twee suurlemoenboompies

nou skuilte soek

 

… daar byna uitgevee deur seisoene

geskryf sien staan :

 

rug téén die muur

van bergwindkoue uit die noorde

anderkant die grens om ballingskap

 

om die rug te draai

en oor einders te soek

na gerugte van vryheid

 

*

 

En hierdie huldigingsgedig van Bill Dodd :

 

For Tomaz Salamun

 

you’ve gone out now into your own

uncanny logic

where trees are trees and not trees

and looking is absorbed into light

 

we imagine you there

one step ahead of angels

two of devils

your tuft of grey hair

flapping in interstellar breeze

your boyish grin

as you show them

you have not died at all

but simply sidestepped

that dull thing called time and place

 

by now you’re ready again to

sneak up behind us

spring a fifth question of melancholy

vanish into your next impossible world

before we can turn

 

you always had so many lined up ahead

a world or two per poem

and since they all need winding up

from time to time

we know we’ll always glimpse you there

whizzing through your volumes

turning ineffable keys

clocking in and out of nowhere

leaving us gasping

a page behind

 

but grinning back at us

teasing us on—

 

‘the dance is here, there,

dance it,

dance it now!’

*

 

(c) Breyten Breytenbach / Desember 2014

Marlies Taljard: Met linte van sterre en sinne

Friday, December 12th, 2014

Vir Aardklop 2014 het Evette Weyers ʼn uitstalling van beeldhouwerke saamgestel met die tema “Letterlik en figuurlik”. Die meeste van die werke op uitstalling het op een of ander wyse aangesluit by taal, letterkunde en veral by die poësie. Baie van die werke was letterlike uitbeeldings van Afrikaanse idiome of segswyses, soos “die beste voetjie voor sit”. “Kaalvoet oor die Drakensberge” is ʼn beeld van voete met Voortrekkerkappies op en die “Drakensberge” in die agtergrond waarop ʼn verhaal oor Afrikaans geskryf is. Een van die interessantste beelde op die uitstalling was ʼn speelse konseptuele beeld oor transformasie, “Recycling of a Cycle”. Weyers beskryf dié beeld soos volg:

“My eerste poging in 1986 het plat geval oor die die saadjies nie goed gespruit het nie. Ek het my ou fiets op ʼn beeld-staander gemonteer, asof dit ʼn beeld was. Met vriende het ons die fiets losweg met klei bedek en met saadjies besprinkel wat daagliks natgemaak moes word, sodat die sade uitspruit. My idee was dat die fiets ʼn kunswerk word, en die kunswerk dan ʼn maaltyd word wat ons, formeel geplaas om die beeld, saam sou eet.”

Hierdie keer het die saadjies wel ontkiem (in my kombuis) en die beeld het inderdaad ʼn maaltyd geword. Drie van ons het dié beeldmaaltyd geëet. Evette skryf verder:

“Kuns het te doen met metafore en soms met die transformasie daarvan. Tydens die ysige winter in die Eerste Wêreldoorlog, het die beroemde skilder, George Braque, die eerste keer gesien hoe ’n mens ʼn water-emmer vol gate steek en vol brandende kole pak om dit te transformeer in ʼn verwarmer, en sodoende te oorleef in die koue. Dit het hom terdeë laat besef hoe vorm, funksie en betekenis kan transformeer. Hy het hierdie beginsel in sy briljante kubistiese skilderye toegepas.”

Nog ʼn beeld wat my al vantevore getref het weens sy wyd uitkringende assosiasies en intertekste, is Die Klank van ʼn stukkende gedig, gebaseer op ʼn gedig van Breyten Breytenbach, stukkende gedig uit sy eerste bundel Die ysterkoei moet sweet. Dit is ʼn bekende feit dat Evette Weyers besondere inspirasie uit Breytenbach se poësie put en dikwels deur middel van haar beeldhouwerk met hom in gesprek tree. Sy beweer: “Sy verbysterende kreatiwiteit lig my op tot hoog bokant myself.” Die feit dat Weyers uitgebreid oor haar kuns skryf, dra natuurlik daartoe by dat die breër publiek insig verkry in haar werkwyse en verdig op teoretiese vlak die intertekstuele weefsel van spesifieke werke. Dit is byvoorbeeld algemeen bekend dat haar man, Marius Weyers, die stukkende gedig op ʼn kleiblad geskryf het (omdat sy beweer haar eie handskrif is te onleesbaar). Toe die klei droog was, het sy die kleiblad gebreek, en dit word toe letterlik ʼn stukkende gedig. Daarna het sy gaatjies gesteek in elke skerf en dit aan ʼn spiraal opgehang as roer-beeld. Die skerwe stamp klingelend teen mekaar as die wind waai. Sy skryf: “Bo-op die spiraal het ek ʼn vereenvoudigde figuur van Breyten geplaas, as ʼn Boeddha, met sy 16e September pampoen in sy skoot; hy is net so kaal gestroop soos hy in die gedig is.”

Om die Breyten-figuur bo-aan die beeld akkuraat te kan interpreteer, moet die kyker egter ook kennis dra van die invloed van Zen-Boeddhistiese denke op Breytenbach se werk. Ook kennis van die interteks “16 September 2001” uit die bundel Die windvanger verruim die betekenis van die gedig. 16 September is natuurlik Breyten se verjaarsdag wat dikwels in sy werk gedokumenteer word. Die gedig waarna hierbo verwys is, begin só:

ʼn Man het vir hom ʼn pampoen gekoop op die Union Square

Market in New York City vir sy verjaardag die sestiende

September ʼn geboorteglips moet herdenk en gevier word daar

is nie meer baie oor nie en die wêreld word koud om ons.

In die nag kon die man nie slaap nie, “Hy het opgestaan en buite op die balkon / op sy hurke by die pampoen gaan sit” en met hom begin gesels. Toe die pampoen egter begin huil, gooi hy hom af

En polisie en

soldate het gekom met ʼn geloei uit die doderyk en met maskers en

masjiengewere en skynwerpers en die man soos ʼn vlieg vasgespeld

teen die muur van die balkon.

 

Die man begin hom verdedig, en die gedig sluit dan met die woorde:

Dis maar net ʼn storie en kyk hoe

stukkend lê die woorde nou! Wat sal ek tog hê om te onthou van

my verjaardag die sestiende september in New York City?

 

Met die geklingel van die stukkende gedig in my ore, onthou ek egter ook nog kommentaar wat Evette oor ʼn ander beeldhouwerk, “Gebruiksaanwysings” (ook na aanleiding van ʼn Breytenbach-gedig) geskryf het. Hierdie kommentaar kan ewe goed op die beeldhouwerk “die klank van ʼn stukkende gedig” (asook op baie ander van haar beeldhouwerke) van toepassing gemaak word. Eers die gedig:

 

Gebruiksaanwysings

eers kom die wind

die voël die vis die boom

die kind (die wind)

en ʼn begin van woorde

wat kleuterkleure aan geheue bind

met ʼn lint van klanke

 

die sterwe kom uit die lyf

soos getye tyd gestoot

deur ʼn larwe lewe van sterre en sinne

gestring aan wat om die oog

se einders knetter en brand

die verstrengelde voël, die vaste vis,

die ketter,        die kindse kind

die asem         weemoed

die hand          ʼn blinde hond

snoep-snoet teen        die bederfenis

 

van soet wind

 

En dan Weyers se kommentaar:

“Breyten is soos ’n rukwind wat deur jou huis en haard waai, deur jou oerwoude en landerye, deur die vergete boorde van jou verbeelding. Die betekenis vir my lê in die vrugte wat losgeruk is, dakplate wat soms afgewaai het, alles wat oopgekloof is en die klokke wat hy laat beier het. Die eggo’s van assosiasie, wat wyer en wyer uitkring deur jou lewe. Dit is reeds die persoonlike intimiteit van ’n gedig. Om ʼn logiese betekenis te moet skep is ’n heel ander reis, met sy eie openbaringe. Kortliks, die gedig begin as asem, lewe. Met linte van sterre en sinne string Breyten die heelal se ontstaan aan lewensiklusse van larwe tot mens, van sein en bewussyn tot kwyn en verdwyn. Vir my ruik die “soet wind” aan die einde van die gedig na katjiepiering, want so ruik die dood, volgens ʼn vriend wat op die grens geveg het. Maar steeds bly die grootste betowering van ʼn gedig vir my dat dit so evokatief is.

“Breyten is kreatief só aansteeklik. In antwoord op sy Lappaseit-doekboeke het kunstenaars hulle sluise oopgetrek, hulle riviere laat vloei en musiek gemaak om dit te vier. Die gedigte is getoonset en op CD vasgelê. Party van ons het beelde van die gedigte gemaak. Die toneelstuk Wemeltong, op die KKNK, was manjifiek. Dit gebruik bloot die teks van Breyten se doekboeke as ʼn toneelstuk, met die doekboeke self as deel van die stuk.

“Ons as lesers, toeskouers en toehoorders moes iets mooi skep om ons balans te behou te midde van soveel kreatiewe uitmuntendheid. Ons moes iets skep om ons aan die aarde te anker, anders sou ons wegwaai met die volgende orkaan van ʼn gedig.”

Besonder veelseggend is dat die beeldhouer dit as haar opdrag beskou om in gesprek te tree, te antwoord op die kunswerk van ʼn ander digter. Dat sy spontaan reageer op ander kunswerke wat haar ontroer. Hierdie is ʼn Ars Poetica, ʼn verhaal oor die werking van die muses.

Die meetsnoere het vir my in lieflike plekke geval

Die meetsnoere het vir my in lieflike plekke geval

ʼn Beeld wat baie Aardklopgangers aangegryp het, is die pragtige “Die meetsnoere het vir my in lieflike plekke geval”. Volgens die beeldhouer het sy weer eens haar inspirasie vir dié beeld geput uit ʼn bundel van Breyten Breytenbach, hierdie keer uit nege landskappe van ons tye bemaak aan ʼn beminde. Die laaste afdeling van hierdie bundel heet die meetsnoere het vir my in lieflike plekke geval. Dit bevat gedigte oor afskeid, verganklikheid, verval en die dood. Enkele strofes teen die einde van die afdeling uit die gedig die titel is: ʼn belydende woord uit die dood het my opgeval as deel van ʼn moontlike huiwerige interpretasie van die betrokke beeld:

woorde? landskap? wysie?

dis maar net ʼn netvlies refleksies

soos flitsende spieëls vir kommunikasie

met die ander land, kyk, die goud

is son wat gebeen het in die aarde

maar ruite is sonbriewe waarin jy

die verblindendste betekenisse kan lees

(…)

ek sê nog: die ewigheid

is om aan te hou vervel deur ʼn landskap

van oase na fontein langs trajekte

van klank, ʼn lied is ʼn roete,

(hierdie is my lied)

die land loop by my oë uit,

die meetsnoere het so mooi vir my geval[.]

 

In die laaste afdeling van die bogenoemde bundel word die dood as landskap uitgebeeld. Dikwels is die landskap egter ook die liggaam, want dit is juis die liggaam wat aan sterf onderworpe is. In Psalm 16:6 (Ou Vertaling), waar die woorde “Die meetsnoere het vir my in lieflike plekke geval, ja my erfenis is vir my mooi” oorspronklik verskyn, word inderdaad na ʼn land(skap) verwys. Die woord wat vertaal word met “meetsnoere” is die Hebreeuse woord “chebel” wat gebruik is vir ‘n maatlyn met knope daarin aangebring om lengte te meet soos wat ‘n gebou of ‘n kleinerige stuk grond gemeet sou word. In Weyers se beeld is die landskap die liggaam soos dit dikwels ook in die letterkunde as metafoor gebruik word. Die digter Dawid (die Psalmdigter) word by haar ʼn losstaande beeld wat oor die vrouebeeld hang en wat verplaas kan word, al na gelang van welke deel van die liggaam hy wil beskou. Om die vrou is die “meetsnoere” – die pragtige snoer met knope gedrapeer wat ons nog al koffiedrinkend in ʼn kafeetjie in Stellenbosch geknoop het voordat die beeld die eerste keer op uitstalling gegaan het …

Met hierdie blog het ek probeer aantoon hoe ryk die intertekstuele netwerk rondom moderne kunswerke kan word, veral weens moderne media wat dit moontlik maak dat so baie stemme gehoor kan word, so baie kommentaar verreken word en so baie tekste binne sekondes opgespoor kan word.

Breyten Breytenbach. Van die os op die jas

Saturday, December 6th, 2014


Van die os op die jas was my bydrae tot Gent Universiteit se tweedaglange kollokwium met as tema, Die taal se stiltes. Ek wil hierdie spoegie in die kwispedoor graag opdra aan Louise Viljoen wat met helder oë bly kyk na die donkerwordende prentjie en juis daarom verseker dat die duister nie vormloos is nie.

***

VAN DIE OS OP DIE JAS…

(Om die esel ore aan te sit, of Die eengesprek as causerie)

                                                                                           die voël se vlug

                                                                                                is ‘n verbranding van vlerke       

 

OS : Om die grond gelyk te maak, die mond wat praat te identifiseer…

Jy sou hierdie causerie kon aanbied as ‘n teisho, soos dit in Zentaal genoem word (dit wat nie ‘n taal is nie), oftewel ’n direkte deling wat nie ‘n mededeling is nie. Want om aan woorde en frases vas te klou met die bedoeling om begrip te kweek, so het Meester Mumon al opgemerk, is soos om die maan met ‘n stok te wil bykom of om die skoen te krap omdat die voet ‘n jeukplek het.

JAS : Dames en here, u moet hom nie kwalik neem nie. Hy praat maar altyd so in raaisels en neem dan nog sy toevlug tot hoogdrawendheid ook. Die benadering pas hom soos ‘n skoen want nou kan hy mos van een onderwerp na die ander dwaal terwyl hy maak asof die dorings hom nie pla nie…

Hy is nie skadelik nie, al ploeg hy meestal met anderman se donkies wanneer hy nie soos ‘n sjebienvlieg by die drinkplekke uithang nie. Hou die riem tog maar kort sodat hy julle nie jong osse laat inspan nie.

Ek is sy jas, ek gaan probeer om sy onbetaamlikhede te verdiskonteer, die mantel voor u oë te swaai terwyl hy langs afdraaipaaie soek na die ossies wat hy sukkel om weer in die gewaande kraal te kry.

OS : Nee, my liewe esel, moenie weggaan nie – jy is dan juis die jas waarop ek reken om my warm te hou teen die koue van die Relatiewe.

JAS : Terwyl jy jou aan die irrelevansie van ‘n Absolute blootstel !

OS : Dis tog hoekom jy daar is, so empiries gesout soos ‘n Brit om my plaaspote in die stof te hou.

JAS : Tja, soos ek altyd sê – « No solution, maybe no problem. » Maar wat is jou punt ? Waaroor wil jy vandag praat ?

OS : Dat die punt juis ‘n beweging is.

JAS : Moet nou nie vir my sê jy gaan weer sanik oor die dooies wat nog lê en bewe nie, en dit nogal hier in die vreemde voor mense wat vriendelik na jou luister !

OS : Nee, ek gaan my probeer inhou.

Vriende, julle moet my verskoon as my bydrae die vorm aanneem van ‘n eengesprek – so te sê van speen tot speen aan dieselfde engel. Ek gaan nie my teenstrydighede onder ‘n maatemmer wegsteek nie. Waaraan ek wil raak is nietemin van ons besinning se tema’s, maar dan soos hulle mag opdoem in die gesprek van twee ou trawante : Os, die uwe, die voortvarende vuurvreter of vabond (want dis belangrik, soos Jean Genet dit eens gedoen het, om ‘n verskil te maak tussen die revolusionêr wat ek nié is nie en die landloper oftewel dwaalgees, die woordsmous in die lappieskleed waarin ek my wel herken), en in die ander hand Jas, die middelwêreldvermoeide, skuwe leepoog. Ons het vervreemd geraak oor die jare en tog albei besef dat elk op eie manier die weg byster is.

JAS : Jy druk my nou in ‘n blik. Maar goed dan – kry jou gang !

OS : Kom ons begin deur te probeer bepaal wat mens deur die gedig kan wéét.

Is daar ‘n versinsel uniek aan die prosesse van kreatiwiteit, om nou maar so-iets uit die lug te gryp, wat jou iets wyser gaan maak omtrent wording en verwording ? Alle kennis is in wording en daarom twyfelagtig, dit besef ons met die gang van dae en in die loop van woorde al druis dit ook in teen ons behoefte aan sekerheid.

JAS :  die verlies is daar

            as ‘n vlies van vrees

            wat skil word om verskille te verskuil

            in die stilte van verswording

 

OS : Sien, dit is wat ek bedoel ! Wat jy so pas daar aangehaal het maak geen sin in die gebruiklike kenniswêreld nie want jy beskryf tegelyk ‘n proses en die illustrasie daarvan. En om dit te kon doen het jy jou toevlug geneem tot ‘n beeldewêreld wat nie dieselfde konnotasies vir almal gaan ontketen nie. Of om dit in die woorde van Stefan George te stel : jou denkfiguur is ‘n aforistiese vormgewing wat, wanneer dit nie heeltemal leeg is nie, bespiegelende analise kombineer met byna tasbare prentjiesmakery om vir jou ‘n beduidende kritiese mimesis te gee.

JAS : Solank mens dit nie te ver laat loop soek na betekenis nie want anders word die tong weer jags. Is die poësie dan ook gebarespel ?

OS : Presies. Met nadoen leer jy van binne ken.

Walter Benjamin het geglo die self – as jy nou die self sou neem as versamelpunt, beide wisseldiertjie en koördinaat – is « uit en uit ‘n stel improvisasies van die een minuut na die volgende. » Dit wil sê dat dit ‘n eenheid van bewussyn is wat bestaan of staanplek kry deur op te gaan in die meervuldige beduidenisse wat nie noodwendig ‘n duidelikheid daarstel nie. Jou denkprosesse is dan deurweek deur die altyd-aanwesige gewaarwees van veelsinnigheid in die werkinge van denke. Om te dink is om te maak. Sien, die waarheid is nié ‘n tydlose universeel nie.

JAS : Jy aap nou abstraksie na ! Op die gevaar af dat jy my verkeerd gaan verstaan sou ek sê jy verlustig jou in die afwyking van ‘n kakogamie – die ongelukkige samevoegsels (of saamgooiery) van teenstydighede wat dit vir jou onmoontlik maak om lewensvatbare en vrugbare basters voort te bring – en waar is jou Afrikaans dan ? Jy sal duideliker moet artikuleer !

OS : Nee kyk, dat die jas nou vir ‘n os wil gaan vertel van onvrugbaarheid ! Luister, al klink dit nie so nie het ek ‘n broertjie dood aan sekerhede, dogma, ortodoksie, apartheid, die eenduidige wetmatigheid van moralisme, die bevrydingsteologie, die eenheidstaat…

Laat my meer konkreet betéken, al moet mens by die geboortetoneel ook versigtig wees om die gedig in die krip nie saam met die kaf te vreet nie : My verwysing is na werke van Giotto, Fra Angelico, maar veral Jeroen Bosch en Breughel waar die woord vlees word, waar gedagtes vorm aanneem en tasbaar is. (Wysheid groei uit die verwysende en jy kan daaraan ruik, met die vingertoppe daaraan raak.) Natuurlik skep hierdie denkfigure die illusie van bestaan in wording. Hulle is syngoed, verbeeldingsdenke en nié teorieë of filosotlike konstrukte nie.

Die beweging en die interaksie van tot stand koming is ‘n vloei van bestaansvernuf wat anders is, maar van gelyke waarde, as intellektuele begrip. Die besinning is in die sintuiglike belewenis. Mens sou selfs hierdie argumentering verder kon voer en beweer dat dit ‘n soort didaktiese sedeleer is, ‘n volksmanier van skepping in teenstelling met studeerkamerbespiegeling – ideografie eerder as ideologie of, erger, die ideolatrie van veronderstelde waarhede. Jy sou ook kon sê dis hoekom die maak van gedigte gevesel is in die vlees van woorde wat verklank tot trajekte, dat dit geen waarheid vergestalt nie maar eerder ‘n gewaarwording – ‘n wordheid, en daarom onderhawend aan verwording. Ter illustrasie : die skip van dwase en sotte is ‘n maanverhaal verskeep in taal. Dis hoekom dit moes sink.

 

JAS : Ek vergeet altyd dat jy eintlik ‘n skilder is.

OS : Ja, ek was nog van plan om eendag ‘n reis uit te stippel as opstel –

« Die tekenleer van ‘n skildigter » sou die titel wees.

JAS : Die regterhand wil liewers nie weet wat die linkerhand mee besig is nie !

OS : Hierin lê ‘n les opgesluit. In die pogings tot vormgewing, in die omgang met die materialiteit (en die geskiedenis) van dit wat saampraat – en wie sê vir wié voor ? – begin ek insien dat mens nooit téén die lig moet skilder nie. Aan die een kant is jy vervoeg in die poging om musiek te maak wat die aanroer van ‘n wye dekveld is met slegs verbeelding as instrument – daar kom immers altyd die moment wanneer jy begin skilder wat jy wéét en nie meer wat jy sién nie, wat jy met ander woorde kan verbeel en dus verbeeld, want dit wat jy nie kan verbeel kan jy nie jou eie maak nie. Maar aan die ander kant is dit byna altyd ook die ‘oomblik’ wanneer die materiaal – kleure, lyne, woorde, patrone, die begrensing van afsprake en die verwysings wat in die taal lewe – vir jou begin voorsê wat jy moet en mag doen ; dit is die skeidingsmoment of die uitskeidingsoomblik wanneer die materie, beide outonoom en deur jou geïnisieer, jou in ‘n dialoog betrek.

Jy word deur die wil-word aan die hand gelei. Die noem van dinge word ‘n ontdekking, miskien ‘n stroping van illusies, soms soveel so dat jy kaal anderkant uitkom. En in die verloop van die proses is daar oorgange, ‘n verskuiwing van sêpunte, miskien selfs andersmaak. (Kontinuïteit word deur oorgange gelas en ontlas. Miskien nog belas ook.)

Om vervang te word deur wat ? Jy kan alleen dans indien jy deur die ritme beweeg word.

Wat bly dan oor ? Die tekens van beweging tot beeldvorming of die tydelike stolling wat ons ‘gedig’ noem ? Die lewe leef net in die openinge van die teks.

JAS : Jy behoort jou teen die afskil te beskerm !

Daar word gesê die Talmoed (wat alreeds ‘n eksegese van die Boek is) mag nooit naak gelees word nie. Dit moet altyd geklee gaan, toegedraai wees in kommentaar, voetnota’s, interpretasies, teenstrydige lesings. Ek weet jy sou die gedig kaal wou teëkom, sonder verwysings of verswyging. Is dit egter wys, of selfs moontlik ? Dit sal tog jou oë uitbrand en jou tong verkool !  Gelukkig vir jou is elke woord ‘n hibried, ‘n mos, ‘n aandiksel, ‘n dop geskiedenis wat altyd weer gebruik word en in die gebruik daarvan verander. Hulle sal jou seker genadig wees. Jy sal dalk ge-abba word deur woorde wat meer weet van dinge as wat jy ooit kan bybring en sal maak asof hulle nie raaksien hoe verflenterd jou lappiesjas is nie.

OS : Jy is reg. Mens moenie bang wees nie maar jou asem tog ophou…

Om terug te kom op ritme – wat van vertroude begrippe na afwagting na die breuke en spronge van oorgange lei : dis altyd ‘n spanning, ‘n ontspanning en ‘n inspanning. Dis hoekom dit so belangrik is om leeg te wees sodat die vloei nie verhinder word nie.

Die teenstelling is dat die gedig ook ‘n ervaring is wat vol loop en sig dan manifesteer, wat gesig word om die tekens van die bewegings te wys. Jy kan sê dit spoel oor soos water wat uit die grond syg en dan, indien dit kalm en lewensvatbaar en standhoudend genoeg is (ja, selfs leeg genoeg), ‘n spieël sal vorm vir lig en die beweging van wolke. Dis immers ook waar die ooreenkoms met zen opvallend is : in die toegewyde inspanning op soek na niks. Of na ontlading.

 

nie sodanig om die taal te verwring –

seer sekerlik nie om die waan

van gedeelde emosies en griewe te besing nie

maar om die proses van beweging

geweeg in woorde en ontwikkel uit stilte

te laat uitkring

in dit wat as gedig ervaar word –

           

met ander woorde : om dit

met afweeg en uitvee

tot verdinging te bring

 

JAS : Indien dit dan so sou wees dat die werklikheid leeg is, met die gedig as draer en soeker na daardie werklikheid, as ontlaaier daarvan – wat bly dan agter ? Wat onthou ons ? Wie is ons ?

OS : Wat jy vra is : waarom is ons eintlik hier ? Is die lukrake verskynsel van die bestaan van denkende, bespiegelende, lydende en woedende lewe, in sover ons weet dat ons daarvan bewus is, nie net ‘n absurde evolusionêre aanpassing om as lewensuiting ten alle koste te oorlewe nie ? Bestaan ons inderdaad ? Of is ons ‘n illusie, die mooi storie van syn wat ons vir onsself vertel ?

JAS : Jy redeneer nou soos ‘n os wat aan ‘n bakkiespomp vasgemaak is. Niemand weerhou jou daarvan om op te hou bestaan nie ! Jy sal gou genoeg agterkom dat ‘n verwarde bewussyn met al haar haar implikasies en bloeding tog die enigste opsie is. It’s the only act in town, my china.

Om te lewe is nie vervangbaar nie ; om te bestaan is nie ‘n keuse nie. Die enigste vrye wil wat ons van weet is om nié te wees nie. Maar ook dan was jy nog altyd deel van ‘n proses en ‘n omgewing, laat jy tekens agter, sal jy ‘n holte wees, ‘n voelbare afwesigheid.

OS : Vir ‘n tydjie… Vir die lengte van ‘n gedagte… Jy besef tog hoe beperk ons agtertoe onthou en vorentoe projekteer ? Drie, vier generasies terug kan jy nog herroep – en die oproep is reeds ‘n andersmaak ; die res is newel, geskiedenis, verdigsel, betekenisskepping . Om van jou vrese ‘n dood te skep en uit die onvermoë om te weet ‘n god.

En vorentoe ? Tot by die kleinkinders miskien ? Twee generasies ? En hulle sal klaar anders wees, in ‘n ander omgewing as ons lewe. Miskien is ‘onthou’ en ‘verbeel’ ook net sinaptiese pogings, trillings, om ‘n ruimte te bepaal.

Maar dis illusie, die namaak van ‘n bestaansrede, wat ons ruimte vul.

Net soos ons geprogrammeer is om daardie ruimte groter te maak, tegelyk die grense van ons kennis te versit om so die onbekende en die onvoorspelbare binne te laat. Illusie is beide beskrywing en herkenning en bespiegeling en skepping. En die teken (die roete, die neerslag) wat ons oorhou om aan vas te hou is die teks, daardie onbetroubare bewussynsdraad.

Skrywe dan – wat per definisie ‘vaslê’ sou moes beteken – is slegs die vergestalting van beweging. Van oorgang. Die dialektiek tussen maak en herken.

JAS : Ek wil jou tog terugbring na die implikasies van daardie beweging… Want tensy dit net ‘n bewerasie is, skep dit verwagting. Dis immers hoe narratief ontstaan. Jou Leser of jou Toehoorder se aandag word betrek – ons wil almal vertél word.

OS : Maar dit sê nog nie dat daar betekenis of implikasie gaan wees, of enigiets om te leer nie. Jy vergeet te gou dat verstaan uit die wortel van staan groei al vra dit ook om verplasing.

Miskien ontvou die relaas slegs stilte. Miskien skud jy net voue uit die mou. Of ‘n koue pampoen.

JAS : Ek wil wat jy hierbo kwytraak effens kontekstualiseer. Jy neuk al die hele middag in die rigting van ‘n soort nihilisme…

Jy kén die teks wat ek gaan aanhaal – ek het nog die boek in jou hand gelê. Dit kom uit François Cheng se Cinq méditations sur la mort. 

« Geduldige en ontroerende deurlopende draad van menslikheid, van mense-bewussyn! Al gaan dit ook hoe ver terug, dis nie verlore in die duisternis van tyd nie, dis nie slegs ‘n draling van rook nie, dis konkreet en lewend. Die indruk wat ons mag hê dat  daar agter ons ‘n ontelbare skare van anonieme mense sou wees wat verdamp in die newel van die verlede, is vals. Want in feite tel ons maar net drie of vier geslagte per eeu en dertig of veertig oor ‘n duisend jaar – dis nie watwonders veel nie, en daarom is ons voorouers veel nader aan ons as wat ons glo. Daar is ‘n oordra van beloftes en hoop wat ons verplig (of verbind) tot ‘n gegewe menswaardigheid, en in ‘n sekere sin verleen dit waarde en betekenis aan ons lotsbestemming… / Die mensdom lewe in elke individu, en elke individu – as hy of sy haar of hom met die lewe vereenselwig – het ‘n aandeel aan die avontuur van die mensdom wat integraal deel is van ‘n veel groter en grootser avontuur: dié van die lewende heelal in wording. »

OS : Ek onthou… Jy moet ‘n Chinees wees om so oortuig te wees daarvan dat die heelal in wording is.

JAS : Ek weet jy onthou. Dis hoekom jy so spartel.

En dit is waarom ek my dit gaan veroorloof om nog ‘n stukkie skrywe aan te haal – jy verwys tog self na die bewussynsdraad waaraan jy vashou om kop bo woorde te hou… of waaraan jy jou wil ophang. Ek weet nie of dit inmiddels iewers gepubliseer is nie.

« Ons moenie (net) treurig wees nie. Dis goed om soms melancholies te wees – of dan, dis goed om te weet dat dit deel is van die siklusse wat ons ervaar. Nie net op intieme vlak nie maar ook die groter wêreld daar buite. Ons sjôr almal op verskillende wyses deur die driwwe waar sterre versuip. Dis sekerlik makliker om uiting te gee aan mens se ontsteltenis of aan die triestigheid van drome en ideale wat bitter geword het (ek praat nou bv. van die Suid-Afrikaaanse ontnugtering) as om die vreugdes van die tekstuur van lewe te artikuleer of, om hoe krities dan ook, vas te hou aan die onderliggende droom, die ‘dieper reg’ se behoefte/begeerte vir andersmaak en andersword wat tog die oorspronklike voedingsaar van mens se betrokkenheid by ‘n historiese proses is. Maar dis net so belangrik om te wéét en te ervaar dat ons seker altyd met hierdie tweespalt sal saamlewe – die dialektiek wat inhou dat dit wat goed is, die droom van bevryding en vooruitgang vir almal, ook die korrupsie en die verspilling meebring – maar dan in ‘n groter siklus van beweging waar dit belangrik is om te onthou dat mens nie net “aanhou beweeg om gedig te maak nie” maar dat jy ‘n agent vir verandering is en dat dit die moeite werd is. »

Jy weet dat ek pragmaties ingestel is, dat ek seker die stelling sal onderskryf dat « politieke aksie bestaan uit die kuns om die geringer euwel te kies. » Ek het iewers gelees dat jy tot ander insigte gekom het en seker lankal nie meer glo in die « politiek-opvoedkundige verantwoordelikheid van die skrywer nie » Ek is bly, al is ek ook oortuig dat dit slegs veranderende of verslegtende toestande is wat jou van sienswyse laat verander het, want jy gaan mos nie erken dat jy dom was nie !

En tog bly daar kontradiksies wat die saamprater onder die oë moet sien, wat nie omseil kan word nie. In ons moderne kommoditeitskapitalisme wat teer op onsekerhede en besluitloosheid word die mens al hoe meer ‘ontmens’. Benjamin het destyds al daarop gewys dat ‘n nuwe liggaamlike ruimte slegs ontwikkel kan word indien daar ‘n nuwe verbeeldingsruimte sou wees. Net binne die transformasie van die ervaring van ruimte en tyd sal ‘n nuwe vorm van kollektiewe samesyn kan ontstaan, het hy gesê.

En nou ? Dit gaan nie help as die een hand die ander was of as ek die jas oor my kop trek nie. Waar staan jy ?

OS : Benjamin het ook beweer die taak van skrywe is om toe te laat dat dit wat was (mens sleep tog altyd die verlede met jou saam) vir die eerste keer verskyn in die is-heid van aktuele toepaslikheid. Om die reis te komponeer is in feite die ware reis.

Jy vra eintlik wat geword het van die strydgenote van my jeug ? Waar is die « permanente revolusie » ? En hoe lyk die « Afrikaner as Afrikaan » nou ? Bestaan die « Middelwêreld » nog ? En die « saam-mekaar-andersmaak » waarmee ek my mond so uitgespoel het ?

Dis waar dat die snykant van ons betrokkenheid stomp geword het, dat ons seker nie eens kan bydra tot die daarstelling van die verbeelde ruimte – en wat daarom die waarheid sou wees – van ‘n maatskaplike samesyn nie.

Die siklusse in jou moet herken en die dooie tye respekteer word. Trouens, so ‘n laat-gaan is ook ‘n oorgang, miskien na ‘n ander dimensie. Daar moet ‘n ruimte wees, ‘n leegte, waarnatoe jy kan beweeg.

             om ruimte vir stilte

            te maak of

            stil te word

            sodat ruimte mag groei

Spinoza sou troos : « Die enigste ware vreugde is in ons aanwesigheid in die wêreld en in die vasgryp van alles wat nog lewe, wat kragtig is en selfs in die hart van ongelukkigheid oorlewe. » En verder : « Mens moet ook leer (of aanleer) om partykeer treurig te wees, al is dit slegs as beskerming (of teenwig) teen die buitensporige of narkotiese vreugdes wat maar al te dikwels lei na ‘n nog groter triestigheid. Want daar is eweveel onmag in die persoon wat nie weet hoe om te treur nie as in dié wat hom (of haar) nie kan verheug nie. »

Maar wat nou as ruimte beweging is? Dis die retoriese vraag wat ek ‘n tyd gelede aan my dogter gerig het.

JAS : Ek het nie geweet ‘n os kan ook kinders vaar nie !

OS : Daar is baie wat jy nie weet nie, Jas, al kom ons so ‘n lang pad saam…

Ek het regdeur probeer om gefokus te bly op hierdie allesomvattende oorwegings, gedagtig aan die gesprekdraad met jou wat eintlik maar net ‘n verskoning is. Daarom het ek teruggegaan na goed waaroor ek die afgelope jare tob. Nie dat dit tot enige insigte lei nie maar omdat spore of merke agtergebly het van die pogings om tussen-inne en intussens te identifiseer – gapings, deurbrake, of net die belofte van ruimte waar die moontlikheid van transformasie miskien sigbaar sou word. Daarmee saam woorde – omdat ek op bygelowige wyse nog versot op hulle is. (Bachelard het gesê: “La parole pense” – die woord dink.)

Twee, drie jaar gelede moes ek ‘n inleidende opstel skryf vir Imagine Africa, ‘n versameling tekste uit of oor Afrika. In die opstel verwys ek na die Algerynse digter Tahar Djaout. Een van sy geskrifte sou vertaal kon word as “Die uitvind van die woestyn.” Hy vertel hoe ‘n jong man ‘n karavaan reisigers deur die woeste begelei onder ‘n halfdooie hemel – miskien is hy op vlug saam met sy makkers. Maar hy dra ‘n ekstra las: die kennis van voëlvlerke en van weiding, van see en van kuste. Die besef sonder hom af in eensaamheid, dit bring verwydering tussen hom en die ander. En tog is dit hy wat water moet opspoor, die woorde wat wêrelde oopmaak met beweging en met klank; hy moet die topografie aan die lig bring of uitvind, selfs verbeel indien nodig. Dis sy taak om die ronddwaling te boekstaaf; hy moet die fluisteringe opvang sodat die wêreld genoem kan word.

Want al is die wêreld – of dit wat ons onder daardie konsep verstaan – ook hoe ingewikkeld en vlietend: nog steeds is daar die voorvaderlike opdrag om te noém. En om Afrika te vergeet, het my vriend Ka’afir altyd gesê, is om die hart te laat verdor soos ‘n lam hand.

Hoe maanbevlek en swartgallig ek ook mag wees glo ek nog steeds dat dit moontlik is om ‘n ruimte vir debat en dialoog oop te maak, dat daar saambestaan sou kon wees gebaseer op wedersydse respek en aanvaarding, maar veral vir saamverbeel. Ek glo daar sal nuwe groeperings kom en dat hulle uit noodsaaklikheid deurtrek gaan wees met die verbeelding van ‘n etiek. Niks is finaal afgesluit of voltooi nie. Beweging vloei na verandering, na saam-mekaar-andersmaak, na kreolisering en metamorfose.

JAS : Utopis ! Dat jy sowaar hier aan die einde van ons gesprek weer in dieselfde groewe verval ! Waar is jou verwysings ? Wat van die vrees vir die onbekende ? Hoe kan jy verwag dat mense wat agter hulle hoë ringmure en kraalmure waak oor hulle gevestigde belange sommer so sal « laat gaan » ?

OS : Omdat daar onderliggende waardes is wat dalk nie aan tyd gemeet kan word nie. Omdat die tydelike ewig is en ons daarom nie aan ‘n etiese besinning kan ontkom nie. « Alle revolusionêre dade is so vars soos die begin van die wêreld. » Omdat die middele die doel is.

Iemand het eenkeer gesê ‘n gedig begin waar die nuus ophou – mens kan sê waar die goeie bedoelings gesublimeer word. Dieselfde iemand het ook gesê die gedig gee gestalte aan wat die geskiedenis uitlaat.

Ek wil beweer die skrywer se etiese imperatief vang woord, kry ritme en loop en lewe en meervlakkige beeldskepping (of beeldestorming) wanneer die hand wat skryf begin luister hoe die sê en die stiltes van die ding – dit wat gedig gaan word, en slegs gedig – begin beweeg.

Etiek is die ontvanklikheid waarmee wording benader word, die beluistering en die verluistering daarvan. Dis in daardie verbintenis wat tegelykertyd ook die uitwissing van die skryfagent beteken, dat estetiek verskyn. Estetiek is die lykkleed van etiek. Jy as digter, opstoker of sommer net stoker, is ‘n tussenganger wat toegelaat word om die omvorming te begelei.

Hoe dan gemaak met die ‘ek’ wat uit die proses geweer word ? Hoe beperk jy die ontwrigting van die gek wat oor die werf dwaal, wat klippe deur die ruit gooi om te kan inkyk op die binnekameraktiwiteite ?

Andries Bezuidenhout vertaal ‘n stukkie bekende Benjamin as volg : « Die storm dryf hom (die engel wat sy vlerke nie weer kan sluit nie) genadeloos die toekoms in, waarop sy rug gekeer is, terwyl die rommelhoop voor hom ten hemele aangroei. Hierdie storm is wat ons vooruitgang noem. »

JAS : Ek dink jy het genoeg gesê. Op hierdie ouderdom is elke causerie natuurlik ‘n belydenis. Jy sal ongelukkig nog lank so kan aangaan want die sondes is legio, word aldag meer. En tot die mate waartoe jy nog aanwesig is word jou aandadigheid aan die gemors aldag groter. Dit groei soos gedigte wat nie gedelg kan word nie.

OS : Dis waar. Miskien moet ons medelye hê met die digter wat totaal gemarginaliseer geraak het. Sy ambisies en betrokkenhede was ‘n beneweling ; hy het nou wel vir kwaadgeld rondgeloop maar darem nie te veel kwaad gedoen nie. Onthou jy nog die gedig wat ek van Gorée-eiland saamgebring het jare gelede, die een wat Ka’afir geskryf het nie lank voor sy dood nie ? Eintlik sou mens daarmee moes volstaan.

 

ek is ‘n digter

moenie vir my lag nie

ek is ‘n digter

moenie van my verwag

om sin te maak uit syn nie

 

ek vang die woorde

in vlug en bewe

en pluk hulle vlerkies

om ‘n kleed

van ligte trilling

te maak lewe

 

ek is ‘n digter

ek gaan dikwels dood

in elke donker vertrek

van die vers

sonder om teken

of sonde se sing

te laat wapper

 

ek is n digter

julle het my nie geken nie

moenie vir my wag

vir môre nie

moenie vir my lag

oor gister nie

ek is ‘n digter

JAS : Voel jy nou minder beswaard ? Het jy jou behoorlik ontboesem ? Jy kry darem maar swaar met die lewe, né ?

OS : Dit is so. Dit moet wees omdat die woorde of die flarde of die gedagtebewegings, die vlerkslae sou jy kon sê, my nie met rus wil laat nie. En wat die hart van vol is…

JAS : So nou… Ganôg es ganôg. Buitendien, jy het vir Luisteraar en Leser belowe om die kwispedoor nie te lank in beslag te neem nie, jou nie te buite te gaan en die mense te verveel en verwar met jou onverstaanbare gekweel nie. Sê nou dankie vir die mense wat so geduldig was.

OS : Dankie, mense !

(c) Breyten Breytenbach / Parys, Desember 2014

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Carina van der Walt. Berig uit Gent

Saturday, December 6th, 2014

 

Op 3 Desember het Breyten Breytenbach ’n eredoktorsgraad van die Universiteit van Gent ontvang. Vir sommige versindaba-lesers was dit moontlik om die verrigtinge “live stream” te volg so goed of so sleg as wat die internetverbinding dit toegelaat het. Aansluitend daarop volg hier nou ’n leesverslag.

Die Aula Academica van die Universiteit van Gent, ontwerp in neo-klassieke styl deur Lodewijk Roelandt, adem ’n waardigheid wat jou stilmaak. Hiér word die eredoktoraat aan Breytenbach ’n bietjie later uitgereik. Ook die breë trappe op pad na die aula toe kan mens nie ánders as statig beskryf nie. Ek staan op die dik mat as ’n klein skakeltjie tussen hier en daar, tussen noord en suid, tussen die bekoorlike, terughoudende hoflikheid van hierdie mense en die hartverwarmende, oorrompelende spontaniteit van my eie mense.

Die verrigtinge van die aand begin plegtig met die binnekoms van die kongregasie: akademici in toga van die Universiteit van Gent, die Universiteit van Stellenbosch, die Noordwes-Universiteit (Potchefstroom) en die Universiteit van Amsterdam. ’n Verwelkomingswoord word uitgespreek deur prof. Anne de Paepe, eerste vroulike rektor van hierdie universiteit.

Prof. Yves T’Sjoen begin sy eerbetoon met die voorlesing van die Nederlandse vertaling van Breyten Breytenbach se gedig Dans, openingsgedig uit sy opstelbundel Berigte uit die Middelwêreld. T’Sjoen fokus op die slotstrofe:

 

als muren verbrokkelen

en de ongebreidelde kreet

zich in je ontvouwt

een weergalmende, schemerige bezwering

van dansende ruimten –

een stilte van wind

 

Iets artistieks en eksistensieels is hierin, sê T’Sjoen, want “muren verbrokkelen” en word uiteindelik “dansende ruimten”. Dit is slegs moontlik met “ongebreidelde” en eiesinnige taal. Eers dan val die mure van onverskilligheid. Woorde wat nie beredeneer kan word nie, maar wat sintuiglik en innerlik deurleef is, het die inspirerende krag van ‘n “weergalmende, … bezwering”. Die digter Breytenbach is nie net ’n reisiger in woord en daad nie – hy is ook ’n danser en ’n windvanger. Die sintuiglike woord vermag baie op voorwaarde dat die digter daarin glo en dat dit “doorleefd” is. (vorige strofe). En dan? Mure verbrokkel. Ruimtes dans spontaan.

T’Sjoen belig vervolgens Breytenbach se persoonlik geskiedenis en hoe die liefde daarin verweef is met die politiek. Dit is nie net Breytenbach se uitmuntende digtersloopbaan nie, maar ook sy politieke betrokkenheid in die styd teen apartheid, wat die Universiteit van Gent twintig jaar na demokrasie laat besluit het om die eredoktoraat aan hom toe te ken. Breytenbach volg hiermee in die voetspore van Desmond Tutu (2005) en Graça Machel (2008). Sy eensame opsluiting as politieke gevangene in Suid-Afrika speel volgens T’Sjoen in beide sy literêre werke en skilderye ’n rol. Breytenbach tematiseer buitestaanderskap en ’n swerwersbestaan. Hy is die vabond wat beklemming, dood en verval dig. Breytenbach self sê hy hanteer: “die oggendlig, beweging, sosiale kritiek, geheue, verbeelding, bewussyn en gewete”. Hy verset hom nog steeds teen konvensies en burgerlike middelmatigheid. T’Sjoen noem dit individuele ongebondenheid. Breytenbach leef en werk op die oomblik afwisselend in Europa, Suid-Afrika en Senegal – en skep vir homself ’n lewensnoodsaaklike middelwêreld.

Nadat hy sy eredoktoktorsgraad in ontvangs geneem het, wys Breytenbach dadelik op die veelvuldige ruimtes vir verstaan en misverstaan tussen Afrikaans en Nederlands. Samewerking hou ook soms misverstande in. Dis nie noodwendig sleg nie, sê hy. As kreoolse Afrikaner is hy gebore “in die suidoostewind, onkunde en vrees, onderdukking en genade”, maar hy het ook die voorreg gesmaak om onder andere Paul van Ostaijen, Herman de Coninck, Luc Gruwez, Wim Hofman en Adriaan van Dis te lees. Hy het ’n paar persentjies saamgebring om dankie te sê: twee klippe (miskien die vysel en stamper?); ’n eksemplaar van Oorblyfsel (in beperkte oplae uitgegee deur Uitgewery Hond) en die eerste twee eksemplare van Imagine Africa (essays en gedigte uit Afrika).

In sy dankwoord lees Breytenbach twee gedigte voor: Boland –  ’n eerbetoon aan sy mentor, Martinus Versfeld, en EvV Okt. 2002 – opgedra aan die Belgiese digter, Eddy van Vliet, wat toe oorlede is.

 

dit was die verstandhouding

ons het dit selfs tong in die kies

skriftelik bevestig destyds

in verse wedersyds

soos wolke en weerkaatsings

dat ons nie oor mekaar sou skryf

van anderkant die stomp meslem

van die dood

geen kattebelletjies sou los

in die donker laai

van ’n agtergelate lessenaar

 

[…]

 

en nou is die wolke

verfrommelde vlae en biljette en baniere

en nou dwarrel jou asse

’n skemer sneeu

deur bemindes in hoede en jasse

gestrooi indie digtersdorp

van jou koue Vlaandere

soos herfswoorde bloei in die doolhof

van verstrengelde verhoudings

tussen sterwendes en engele

 

en hiermee liewe verbrande vriend

moet ek jou veraai

moet ek die mes soos ’n maan

laat glinster in die môre

om die as op papier te omtower

      in stiltes se silwer handvriende

want ek hoor reeds die haan se derde kraai

skeur oor die rivier

 

Op pad terug na sy stoel toe, maak Breytenbach ’n klein buiginkie voor die grand madame van die Universeit van Gent en soen haar hand soos dit ’n “egte Franse heer” betaam. Betowerend! Grys goud. Laurens van Krevelen, oud-uitgewer van Meulenhoff, lees ’n drietal gedigte oor die liefde voor uit Oorblyfsel. Die slotwoord van Adriaans van Dis volg in die vorm van iets wat die naaste kan kom aan ’n tradisionele Afrikaanse pryslied: “Eredoktor! Jubeldoktor! Eksellensies! Breyten Breytenbach het my lewe verander en daarvan is u getuie!” En ek is die skrywende skakel tussen warm en koud.

Baie akademici uit Suid-Afrika en die Lae Lande het aan die kollokwium wat op hierdie aand se verrigtinge gevolg het, deelgeneem. Wannie Carstens, Michael le Cordeur, Guido van den Berg, Inneke van Kessel, Eep Franken, Ena Jansen en Luc Renders het almal interessante lesings gehou. Meer daaroor is elders op internet te lees onder die titel Die taal se stiltes.

Met ’n weldeurdagte sleutellesing het prof. Louise Viljoen die kollokwium Vrydagoggend ingelei. Onder die titel Die ‘duister gedig’ in Breytenbach se drieluik “Die windvanger” (2007), “Die beginsel van stof” (2010) en “Katalekte” (2012) het sy probeer verduidelik hoekom Breytenbach se poësie as hermeties ervaar word. Volgens Viljoen is die idee van uitwissing nie net voortdurend aanwesig in bogenoemde drieluik nie, maar is dit ook ’n terugkerende topos in die Postmodernisme: stiltes, leegheid, witheid, dood. Tog kan Breytenbach se poësie ook modernisties gelees word, byvoorbeeld teen die gruweldade van die tweede wêreldoorlog en die uitwissing van die Europese Jode. Die verwantskap tussen die topos van uitwissing en die massamoord op die Jode is ook aanwesig in Paul Celan se poësie met woorde soos: niks, niemand, nêrens. En ook Edmond Jabès het die topos van uitwissing gebruik by die Jode se grusame lot in die vorm van ellips, asteriske, parenteses, verskraalde gedigte met baie wit en ander nie-alfabetiese tekens.

Hoewel akademica in murg en been het Viljoen op die laaste oomblik besluit om haar lesing byna op ’n digterlike wyse kort te hou. Skielik was dit wat sy wou oordra vir die gehoor toegankliker. Dit het haar as letterkundige gekomplimenteer. Sy het gedemonsteer dat “less is more” ook soms kan werk in die akademiese wêreld. Breytenbach se verlange dat die sélf uitgewis word, sy angste vir die naderende dood, vir die toekoms van sy taal en sy vaderland en sy kontinent Afrika het Viljoen beperk tot net twee elemente: a) die rol van kriptogramme en b) die rol van duisternis in sy gedigte. ’n Voorbeeld van ’n gedig as kriptogram haal sy aan uit Die windvanger. Sy spekuleer nederig in die teenwoordigheid van die digter oor sy taalverskieting in hierdie teks:

 

Koong Byten 1

 

ekis di koon fan padysel

boome en vlogte

boeboe toorm wond

wa vlagte floet

in vlegsels wole

 

Met ander woorde koong is miskien koning, Byten – Breyten, padyssel – Parys of paradys & sel, boome – bome en wole – wolke.  

Viljoen dink verder dat Breytenbach doelbewus duisternis geskep het in sy gedigte. Sy verbind dit aan sy persoonlike geskiedenis, naamlik die jare wat hy in die gevangenis mag geskryf het, maar ook geweet het alles word gekonfiskeer en gelees. Woorde wat op duisternis dui en op moeilike poësie soos dié van Breytenbach betrekking kan hê, is donker, verborge, onhelder, onduidelik, onheilspellend en verdag.

Uiteindelik was dit Breytenbach se beurt om in ’n lesing te reageer, maar ’n lesing was dit nie! Niemand kon dit ook van ’n digter verwag nie. Van die os op die jas… (Parys, Des. 2014) is eintlik ’n ontspanne gesprek tussen sy linkerhand in ’n gebalde vuis (OS) en sy oop, uitgestrekte regterhand (JAS). Met ’n vonkel in die oog bied Breytenbach aan:

OS: Om die grond gelyk te maak, die mond wat praat te identifiseer…

Jy sou hierdie causerie kan aanbied as ’n teisho, soos dit in Zentaal genoem word (dit is nie ’n taal nie) oftewel ’n direkte deling wat nie ’n mededeling is nie. Want om aan woorde en frases vas te klou met die bedoeling om begrip te kweek, so het meester Mumon al opgemerk, is soos om die maan met ’n stok te wil bykom of om die skoen te krap omdat die voet ’n jeukplek het.

JAS: Dames en here, u moet hom nie kwalik neem nie. Hy praat maar altyd so in raaisels en neem dan nog sy toevlug tot hoogdrawendheid ook. Die benadering pas hom soos ’n handskoen want nou kan hy mos van die een onderwerp na die ander dwaal terwyl hy maak asof die dorings hom nie pla nie. 

Hierdie causerie loop ’n hele klomp bladsye verder (tong in die kies) só af:

 

OS:

ek is ’n digter

moenie vir my lag nie

ek is ’n digter

moenie  van my verwag

om sin te maak uit syn nie

 

ek vang die woorde

in vlug en bewe

en pluk hulle vlerkies

om ’n kleed

van ligte trilling

te maak bewe

 

ek is ’n digter

ek gaan dikwels dood

in elke donker vertrek

van die vers

sonder om teken

of sonde te sing

te laat wapper

 

ek is ’n digter

julle het my nie geken nie

moenie vir my wag

vir môre nie

moenie vir my lag

oor gister nie

ek is ‘n digter

 

JAS: Voel jy nou minder beswaard? Het jy jou behoorlik ontboesem? Jy kry darem maar swaar met die lewe, né?

OS: Dit is so. Dit moet wees omdat die woorde of die flarde of die gedagtebewegings, die vlerkslae sou jy kon sê, my nie met rus wil laat nie. En wat die hart van vol is…

JAS: So nou… Ganôg is ganôg. Buitendien, jy het vir Luisteraar en Leser belowe om die kwispedoor nie te lank in beslag te neem nie, jou nie te buite te gaan en die mense te verveel en te vewar met jou onverstaanbare gekweel nie. Sê nou dankie vir die mense wat so geduldig was.

OS: Dankie, mense!

Daarna kry Breytenbach ’n dankie vir sy dankie by prof. Jacques van Keymeulen. Die opvallendste geskenk is iets wat Suid-Afrika, België en hierdie Sinterklaasaand van 5 Desember moet verbind: ’n sjokolade olifant! Arme Breytenbach. Hy gaan verseker naar word. Dis ’n eerste in sy lewe.

Ten slotte lees Charl-Pierre Naudé sewe van sy eie gedigte voor. Sommiges is vertaal deur Bernlef, Dorsman en Crebolder. Aan my linkerkant (die hart se kant) sit BB. Ek reik hom my regterhand en sê dankie, terwyl die straatbrakke tjank-tjank blaf en daardie alwetende klipoog stadig knipoog. Aan my regterkant (die rigting waarin ons almal aanhou skryf) kom sit Naudé. Ek reik hom my linkerhand en sê welkom. Hoekom? Hierdie klein man kyk wyds en verdig die wingerde in Duitsland se Moeselstreek wat styfgespan oor die rantjies loop soos Afrikaanse vlegseltjies op die koppe van jong vroue in Limpopo. Hierdie klein man kan groots skryf oor die kruie in sy ma se bebotie wat in klein neutedopboodjies op die Amsterdamse gragte onder deur ’n duisend brûe vervoer is. Op my skoot kruis my arms soos ‘n piepklein skakeltjie.

 

(c) Carina van der Walt / Desember 2014

 

 

Breyten Breytenbach – vertaling in Engels

Friday, November 21st, 2014

 Breyten Breytenbach – vertaal deur die outeur (en ander) /translated by the author (and others)

 

 

poem

take me through a zone of snow
farmlands with bales of hay in summertime
where birds eat the patches of words
then swarm to rhythms in motion
towards clearness, towards some clearness

take me back over the courses of a life
where loved ones lie with decayed faces
in cribs of dust
show me the purpose of the tortoise tracks in the sand
let me see the stars another final
first time blessing the earth
with clearness, with thirsty clearness

let me grasp how the wind hangs out
flags and joys for the fluttering
in the tremor of tree tops
let me hear the child cry
the boy’s laugh on his way to school
the lament of the hailer of darkness at night
for clearness, for the dream of clearness

let me stretch this body for a while yet
over the folds and the sighs of a woman
let the quivering of the spinal column be a flame
it’s all right that dark like day against the window glass
sheds the recalled in seed of forgetting
and that love and grief were mentioned
for the sake of clearness, for the sake of the silent song of clearness

take me to the highest mountain
let me carry stones in my trouser pockets
fit the wings of plastic across my shoulders
that I might soar where everything blue crackles
and only the empty level sea-mirror glitters
of clearness, of the blinding quality of clearness

lower me into the deepest well
where walls are damp from the searching of hands
for the moon that like a thought
is bobbing faceless in the deep’s dark
string the flow of words like a rope around my neck
and let me hang from the raw intertwinement of clearness

but let me sit squatting in silence
let it all come and go
let me forget and be absorbed in coming and passing away
let me hear the heart swobbling in the void
as it is a journey, a space of breath
of clearness, oh the clearness

 

(©Tr. by Waldemar Gouws / 2015 of the unpublished poem “gedig” of Breyten Breytenbach)

 

*

 

(n)oneness

“Move on!”[1] : Breyten Breytenbach

 

You will see, dear reader (have seen and read)

that for long I’ve been trying to turn so many seasons and years and cycles

into poetry

to set up a description or experience

(to kiss and to bless)

that could have been on a par with this world

 

O, not of the same kind – for inherently

something else subject to processes peculiar

to the nature of that other foot rule – writing –

and even less as gloss or fleeciness to cover that

(the fish of a different flesh)

which begs description

 

However, then rather a membrane to convey

the throbbing faithfully: to live

is really very much like living

en route to degeneration, obscuration, substitution, oblivion

 

So: not to pass off words

on whatever vibrates within or outside around you,

also not as addition to the all-around

which is without early or late or any jointing,

what is is not

 

But to learn to move. To tremble

at first light. To know (clarify)

nothing explains the bird’s piping

because it is already completely clear.

To help prevent that the again and again

not merely constitutes the multiplication of folly:

 

Disintegration really happens to be the only defence

against mortality.

 

And then to sift through the words every night

for the sake of the overriding knowledge that everything

is nonpresence

and to know you are living alongside your own

survival like a spot of shadow in the dark

 

All journeys have a beginning: even though

the final one has no end

 

Until the squall arrives or the sun splits

and you, stripped of all appearance and being, realize

it was of no avail,

the writing a fluttering

of which broken-winged birds dream,

no hem on the seamless garment

of what was lived through,

my writing that couldn’t even stir a leaf

or make a lizard sing

 

O reader – now isn’t it liberating

to could have lived for nothing

in the never-ending silent moving?

 

(c) Tr. by Waldemar Gouws / 2015 of the unpublished poem “(n)oneness” by Breyten Breytenbach

 

*

in the Rue Monsieur-le-Prince

going down on the left side

thus the Luxembourg Gardens side

where nightly little twigs are burnt by the sun

to nestle scrochingly in the trees

and this bridescake of the Odeon Theatre

that used to be a honey house of freedom

so long ago already in May sixty-eight

 

in the Rue Monsieur-le-Prince

is the restaurant where we precisely

at nine o’clock and not a day later

will meet

you will recognize me because I shall

again have a beard

even if of cheap silver

or a tree of burnt-out twigs

and the Algerian boss-cum-chef

with the mustache in the nest of red cheeks

will put his arm full of bees around my shoulder

to say

alors, mon frére – ca fait bien long temps…

 

will we order couscous mouton for two –

I can already taste the crumbly snow-yellow grains

and the bit of butter – ?

and a flask of very dark Sidi Brahim

with the taste of the sun and the sea

of the Maghreb’s vineyards?

 

what do you say to a thé à la menthe

measured in glowing glasses with little flowers

and some of that sweet stuff

which is heavy and light of honey?

 

listen how the same wind

calls through Paris’s old-old streets

 

you are my darling and I am so glad

 

(my seventy six)

 

Breyten Breytenbach (from/uit Die ongedanste dans, 2005:100-101. Lewendood, 1985; vertaling/translation Helize van Vuuren)


Breyten Breytenbach

Breyten Breytenbach is a distinguished poet, painter, novelist, playwriter, essayist and human rights activist. He is considered one of the greatest living poets in Afrikaans.  His literary work has been translated into many languages and he has been honoured with numerous literary and art awards.  Having exhibited worldwide he is also a recognized painter, portraying surreal human and animal imagery.  He was born on 16 September 1939 in Bonnievale and studied art at the Michaelis Art School in Cape Town.  In 1960 he left South Africa and went to Paris where he married Yolande Ngo Thi Hoang Lien (Yellow Lotus), a French woman of Vietnamese origin.  But he could not return to South Africa because of the Mixed Marriages Act, which classified Yolande as Coloured.  A committed opponent of apartheid in South Africa, Breytenbach established the resistance group Okela, and from 1975-1982 he was a political prisoner in South African prisons serving two terms of solitary confinement.  Both his paintings and his literary work include the notions of nomadism, values of the outsider, incarceration, death and decay, pain, movement, social criticism, memory, identity and consciousness.  Breytenbach made his debut with a collection of innovative poems in 1964 with the publication of Die ysterkoei moet sweet.  In his latest collection of poetry he engaged in a nomadic conversation with his friend, the late Palestine poet, Mahmoud Darwish.  He received the Protea Prize, Mahmoud Darwish Prize and for the French translation of Oorblyfsels/ Voice over, the Max Jacob Prize. His latest volume of poetry, forty five twilight songs, appeared with Human & Rousseau in 2014.

 

 

the opening poem

(“in the beginning there is love”)

 

to her with the tiny feet like tamed pigeons

to her whose warm breath will be strung from your mouth

as the bunting of a pleasure cruiser

to her with the mother-spot a morning star

burning next to the scar under the breast

to her for whom the crest is a barely discernible sigh

to her with the black buttocks but purple flames

in the small of the back

to her who is the consort of a king enjoying you from up high

to her who is fresh snow between the sheets

to her with the slanted eyes and the bashful nether mouth

to her who laughs at your puny haft

to her who spits in your face in a foreign tongue

to her with the long grey memory and the wrinkles

the dim sight and the initiate’s know-how

to her who chases you away like a dog

to her who gurgles when stiffening in a jerk

like a body hanged from the rope of pleasure and pain

to her who takes all the Holy Names in vain

to her with the frog between the legs

to her with the pudendum like a green guitar

swollen and smooth

never yet plucked by a singing finger

to her who thought you had wings

to her with the pitch dark mouth and the powdered tits

to her who takes you for a dead lover

to her with the erotic hands

to her who killed herself

to her who murdered you

to her whose belly is a banked fire

to her who quite still turns her head away

so that you might not taste the tears

to her with the dorsal vertebrae like a ladder of notes

praying through the fingers

to her who relishes humble pie

to her who whispers unbelievable unlawfulnesses

in your ear at first

only to spout a sudden inkwell

to her with the brown body like a master violin

to her who talks to darkness

to her who like a snake

will let all of you slither down a smooth throat

to her who has forgotten you

to her who has never heard of you

to her for whom you write dedications like nuptial dances

 

to her, for all of her

this poem

 

(From: Lady one:Of love and Other Poems, Harcourt, 2002)

(Tr. by the author)

 

 

the way back

 

then Wordfool told the woman and the child

come let us squat on our haunches

here against the climb

and look down on the smoking city

to take stock-

we remain tied to the road

as the place of origin

even though we’ve forgotten the people’s names

 

then Wordfool told the woman and the child

we are free

I know it is hard

and once every year it is good

to turn around

and look back

on the journeys and the state of the dead

 

once every year

the season goes dark

and the time is right

and ripe to bring the pumpkin

a celestial fruit of eternal life

to market

 

come let us sing

 

how shall we preserve the flesh?

in crypts mummies nod their heads

heavy with the travels of decay

moths and blight darken their coats with holes

 

how shall we exorcise distance?

we stuff the trips and the tides

with desert honey and locust meat

and forgotten remembrances of the Old Country-

that a good fragrance may come from the hills

and keep book in the dust

 

then Wordfool told the woman and the child

let’s imagine ourselves as scouts

gather wood and light the fire

to signal to the dwellers

of the dead city

that we wish to entice the moon

from her dark hollows

to reconcile with the pumpkin

 

moreover Wordfool told the woman and the child

forgive me please

one makes poems also from sticks and seeds

to capture the soft words

one is always looking for measure and rhyme

and then the combustion of incarnation

you mustn’t tell anybody

 

(From: Windcatcher: New & Selected Poems, 1964-2006, Harcourt, 2007)

(Tr. by the author)

 

 

for Michael Fried: Paris, December 21, 2004

 

we live in dark times

birds of heaven are poisoned

we roam through brightly lit halls

stare myopically at exhibitions

of grey imaginaries, encyclopaedias of passing

meticulously annotated absences of sense

 

the emptier the contents the more painfully

perfection and the perfidy of looking will flow

as the world completes itself through us

and we see corpse camps, genocide, man

abjuring his skein of belonging

in a desperate wing-beat to be

 

free of death

the birds of heaven are poisoned

and we live in dark times

 

and somewhere on fetid waters of holy rivers

burning effigies of dark-faced goddesses bob

they’ve long since stopped singing to us

 

in closet spaces we stare myopically

at the skinned life of the writer

naked like a soft dragon on the floor

to kiss a black tongue to the shoe

of his cruel beloved

the spine a curve of cursed words

and we see death camps, genocide, troughs

stuffed with corpses, man

jeering at his rope of legitimacy

in a thrashing wing-thrust

to be free of passing

has long since stopped singing to us

 

“finally, when I shave my sombre morning face

I have the impression of shaving

my cadaver before it is put on its bier

and let to water

in the putrid river of oblivion”

 

from the void comes incarnation

comes dark wind

will the wind be a wound

and signal the blind child

 

in twilit cellar chambers

we eat salad and lard and bread

suddenly recall the stories of illicit ancestors

how clumsily our mouths fold around deceased tongues

to elicit murmurs of forgetting

man relinquishes the illumination

of ever again being mad and clear

 

and out there the clear city rises

magnificent ruin of man’s monstrous imagination

where much love was committed

and murders often done by knife

while the writer sang

of incandescent rivers where goddesses bathe

the water dragon naked and blind

 

to the left a high moon slips

as petrified subconsciousness

chafed pale by dust of space and time

 

tomorrow paper snow will litter and letter

the roof-map and the nest of streets

and from gutters icy drops will drip

on dark faces of shivering wanderers

 

(From: Windcatcher: New & Selected Poems, 1964-2006, Harcourt, 2007)

(Tr. by the author)

 

 

midmorning in heaven

 

midmorning in heaven above West Hill

with moon a perforated dipper

of light       dredged from time

bone-bleached by gospel tides

of verbs become verbiage

to stool in stone the size of a dream

 

which only goes to show

that since the outset of stellar configurations

there’s been a door to life in the dark out there

 

oh watchmen, you lying low in the lee of your blindness

to leer at the light in our salt

and the shimmering of rose roosting our wounds:

if you were to gaze on the gazetted faces of the dead

you’d remember gossamer mothers in gas chambers

and know: this is not the way

to recover your identity

 

you standing in the doorways of our demure dwellings:

come inside from the blind binding out there

come darken our thresholds

come rest your whitened eyes

so that we may know ourselves

as people just like you

 

come, come drink Arabic coffee with us

and you will see us weep

and fit into coffins just like you do

 

(From: Voice Over: A Nomadic Conversation with Mahmoud Darwish, Archipelago Books, 2009)

(Tr. by the author)

 

 

measures

 

you can’t let a drunken man hold a pen

he will try to tack and sail against history

you can’t let a drunken man leave the house

before dawn

when streetlights are still green

he will go to the quay to bellow at the wind

you can’t ask a drunken man to think straight

he will tell you all about rodents in Siberia

you can’t let a drunken man walk through town

where women have long and sly eyes

he will stumble over his words and his feet

and go piss behind the laurel bush in the park

with a shiver down his spine

truly, you can’t ask a drunken man what about a poem

he will pull faces by the window at passers-by

and pretend he’s looking to rhyme with fold

you can’t believe a drunken man

when he says he has flown

even if he’s covered in bumps and bruises

and though a dirty pair of underpants

be slapping from the flagpole on city hall

you cannot ask a drunken man after the whereabouts of God

he will intimate that his underpants have been stolen

you can’t allow a drunken man to work on the roof

he will tell you he knows the ins and outs of the sound of singing

while in his naked skin listening to the greediest secrets

whispered in chimney flues

you can’t question him at all about love

for as drunken suitor he will stumble

when he offers you his heart as bag of rotten tomatoes

while his mouth is still red

you can’t expect a drunken man

to snitch on dead friends

he has a knife with a white blade in the pocket

you can’t inquire of a drunken man

if he ever thinks of death

he splutters too much when he curses and laughs

verily, I say to you

you can’t have a drunken man

cry on paper

it becomes a shitting of flies

with tears and snot

      and old wine stains

here

 

(Uncollected)

(Tr. by the author)

 

***

Other:

Breyten Breytenbach – translated by Tony Ullyatt

 

26 November 1975

May trees remain ever green
and all the stars white,
and may there always be people
who without shyness can look
each other in the eye –
because life is only one breath long
and all the stars of the Nether Regions dark –

 

I shall die and go to my father

I shall die and go to my father
in Wellington with long legs
shining in the light
where the rooms are dark and heavy
where stars sit on the roof’s ridge
and angels dig for worms in the garden
I shall die and with little baggage
hit the road
over the Wellington mountains
between the trees and the dusk
and go to my father;

The sun will beat on the earth
the wind’s waves cause the joints to creak
we hear the tenants’
abrasive shuffle above our head
we will play draughts on the back stoop
– old father cheating –
and over the radio
listen to the night’s news.

Friends, dying’s cohorts,
do not hesitate; now life hangs
still like flesh on our bodies
but death does not disappoint
we come and we go
are like water out the tap so
like sounds from the mouth
as we come and we go
our bones will know freedom –
Come with me
in my death in me go to my father
to Wellington where the angels
angle with worms for stars from heaven
let us die and perish and be cheerful:
my father has a huge boarding house.

 

[Untitled]

and the poem is the meaning
of the poem

 

(Tr. by Tony Ullyatt)

Breyten Breytenbach. Klein Reis deur Geledinge van Laat-Gaan, Sept – Okt 2014

Tuesday, November 4th, 2014

Klein Reis deur Geledinge van Laat-Gaan, Sept – Okt 2014

 

Ons kondisie : ons kan niks behalwe die huidige ken en ervaar nie. Of dan – die teenswoordige is die lens of die spieël waardeur ons onsself belewe, waarin die verlede gereflekteer en die toekoms geprojekteer word. Dis die enigste Altyd wat ons van weet, en tog gee dit altyd pad onder ons. Die enigste substansie wat ons ooit van bewus sal wees word voortdurend nie-substansie.

 

 

Tog : beweging, die ervaring daarvan, word ook gedeeltelik bepaal deur patrone of siklusse – instinktief om vergang te begelei, of as sediment van die geheue. Dit begin iewers, dit verloop langs ʼn kurwe wat beskryf kan word, daar is verwysings en ruspunte, die herhalings met variasies is soos ʼn hartklop en jy kyk uit na die toemaak of afronding.

Die mens aap sy eie dood na. Miskien juis omdat sluiting gesoek word. Dis immers makliker om ʼn aap dood te gooi met woorde as om jouself op te hang.

Maar die paradoks is dat betragting distansiëring meebring. Die beweeg van die skrywe is ʼn eie reis, soms gelyklopend met wat jy ervaar en dit sou miskien sonder daardie belewenis nie tot stand kon kom of in beweging gebring word nie. Al is dit eiewoordig : ʼn estetika op soek na die sintuiglikheid van etiek.

*

die dag vol water was

donker soos die stotterende nag

deurpriem met ligskigte

asof rammelende voertuie

nou buite beheer die pad

byster raak en knallend

in die afgrond donder

en die dowwe hemel skeur

in ʼn stortvloed water

*

Daar is indrukke – jy sou kon sê ‘momente’ behalwe dat die tyd geen sê het nie – so skerp, wat so ʼn skeur laat in die weefsel van aaneengroei, dat die diktate van die intuimelende besef van verbyganklikheid opgehef word. Die aand se verdwyning kom lê in onomskryfbare glorie op die water en maak ʼn bespotting van spieël. En skielik is daar die flitsbesef van binding, miskien selfs van ʼn wil-tot-wees. Want tensy jy die aand verbrand kan dit nie nag word nie.

*

Op die eerste dag van September sal ons in Lissabon arriveer. Emmanuella kom wag ons in op die lughawe. Haar ma was van die Kaap Verdiese eilande, haar pa van Angola. Enkele weke later sou jy in Thiés (ʼn dorp in die Senegalese binneland) by die middagete soortgelyk intiem daarvan oortuig wees dat die kelnerin in die eetplek, wanneer sy so wegstap kombuis toe, se boude in ʼn veelseggende en selfs suggestiewe gesprek gewikkel is wat die mond voorgee om g’n sout of water van te weet nie.

Ons sal in ʼn gastehuis in die Travessa de São Pedro tuisgaan in Bairro Alto – ʼn ou en ietwat vervalle buurt van nou straatjies op een van Lissabon se heuwels. Daar is baie klein restaurantjies waar fados gesing word, die mure is vol tags (die stilte van gestolde name), die smal sypaadjies is glinsterend wit gelegkaart met kieselsteentjies wat lyk asof dit van porselein mag wees, op straat staan mans met bierblikkies in die hande en kyk deur oop vensters na sokker op televisieskerms in donker kamers, twee honde baklei. Die glimlagkêrel agter die ontvangstoonbank is van Guinea-Bissau, hy praat Frans. Onder die bed in die kamer is ʼn leë geldtrommeltjie aan ʼn ketting in die vloer gebout.

*

Die rede vir die besoek is dat jy en jou vrou genooi is om aanwesig te wees by die eerste aanbieding van die verwerking vir die verhoog van jou tronkboek, Die ware bekentenis van ʼn albino terroris. Die teater in die volksbuurt het sitplekke vir 99 mense. (Dit word beweer dat die Profeet se Koraniese verwysing na 100 min 1, wanneer daar gepraat word van prysname en al die eienskappe toegedig aan die Oubaas, die samevatting sou wees van die mistieke kennis van en misterieuse omgang met Allah.)

Die regisseur, Rogério de Carvalho, is 83 jaar oud. Klein en stewig van lyf, kaalkop, bril, hy is oorspronklik van Angola en word gesien as ʼn kultusfiguur in die teaterwêreld van Portugal. Die akteurs – die groep se naam is Teatro GRIOT – sê hy is fanaties, al wat hy eet en dink is teater en hy laat hulle eindeloos repeteer. Hulle sê hulle loop almal rond met die koppe vol alternatiewe of versaakte tekste soos wappervlae op ʼn slagveld bestrooi met lyke waar net skimme nog dwaal op soek na vlees. Ons probeer in Frans kommunikeer maar dit haper. Wat hy en die spelers wil nagaan is of hulle die Afrikaanse name en die boep se wheaty reg uitspreek. Hulle was by verskillende ambassades met lyste woorde. By die Angolese afvaardiging was dit ʼn situasie van paniek, byna ʼn noodtoestand, tot daar verduidelik kon word dis nie broer Jan Breytenbach se storie wat hulle weer tot by oom Daantjie in die kalwerhok op loop sal jaag nie en dat hulle veilig is.

*

Dis asof jy deur ʼn luik terugval in ʼn ander bestaan, ʼn onderwêreld wat tegelyk beklemmend bekend en tog so vreemd soos ʼn glinsterende swart spieëlsaal is.

Ana Rosa Mendes, Daniel Martinho, Giovanni Lourenço, Maria Duarte, Matamba Joaquim, Miguel Eloy, Zia Soares… Sewe spelers om die angsverhaal op te roep – drie vroue soos weduwees, Zia is swart, en vier mans waarvan net die jong enetjie so witterig is soos Dawid Minnaar op sy dag (en Dawid, synde ʼn Afrikaner, het ook maar net gepass). Sewe stemme skreeu en fluister en murmel soms klik-klik om in groepsuiting te kommunikeer wat oorspronklik ʼn interne monoloog was, ʼn dowe diskoers gerig aan Meneer Ondervraer. Hulle gebruik geen dekor, beligting moet alles doen, beweeg op ritualistiese wyse en asof hulle haastig is van die een stoel na die ander wat op strategiese plekke op die verhoog neergesit is, op die klankbaan is daar momenteel klaviermusiek en later snouende honde.

As dit so moet wees dat mens by die afsterwe aan die oordeelsengele moet gaan verslag doen van al die personasies en beelde wat mens in jou lewe geskep het sal jy met trots pa wil gaan staan vir hierdie Afrikane.

Jy herken maar jy onthou nie. Niks verdwyn ooit. Niks word finaal uitgevee nie. Uit die uitvee kom vorm. Net belewenisse gaan dood om in ander gedaantes te herlewe. Dié wat nie ʼn gevoelsbelewenis ontketen nie word vergeet want onthou word deur intense emosionele ervaring vasgelê. Jy word herinner aan die begrip duende wat so nou verweef is met Spaanse diepsang en bulgevegte, daardie rou grasie wat anderkant tegniek waarneembaar deurskemer, gebore in die stryd tussen ʼn syn en die ander skadusyn wat binne die speler lewe. Om te kan getuig van die waarheid van jou verhouding tot jou kuns moet jy die duende wakker maak om met hom te stoei. In hierdie stryd word logika ontwrig om plek te maak vir die erotiek « wat die varsheid het van dit wat geskep is… »

Dis alles onwaarskynlik maar waar, dink jy. Hier sit jy saam met jou vrou in die donker teater van ʼn arm buurt en luister na die klip- en sisklanke van ʼn vreemde taal. Jy verstaan en volg alles behalwe die woorde. Net af en toe dobber daar ʼn herkende naam verby soos onverteerde bolle stront in die afvoer : Huntingdon, Kalfie Broodryk, Hendrik Goy, Spyker van Wyk…

Links van jou in die donker saal sit die Eerste Sekretaris van die Suid-Afrikaanse ambassade (« die ambassadrise is nog nie terug van vakansie in Suid-Afrika nie want die skoene het haar voete seergemaak ») en vroetel met sy bobbejaanspieëltjie (selfoon). Seker ʼn ontplooide kader.  In die loop van die aand sal hy jou vra watter land jy vandaan kom en later ook of jy miskien die stuk geskryf het. Die ambassade is by die openingsaand om ʼn skemeronthaal aan te bied vir die teatergroep en hulle gaste. Daar is die almalomvattende Afrikaner tannie-wat-die-werk-moet-doen (in baie gesantskappe is dit nog so) en sy is duidelik ontsteld na die opvoering. Sy neem eksepsie teen jou gebruik van ‘Boer’. « Ons het darem al veel verder gekom as dit. » Jy word gevra of jy iets wil drink. Na die tweede vinnige whisky herinner jou vrou jou daaraan dat jy nou sonde soek.

Mens moenie so in die verlede krap nie. Op die eiland, ʼn paar weke later, op die stoepie van die kamer wat die Nelson Mandela genoem word, terwyl ʼn dag van uitmergelende hitte ʼn aand van ondraaglike soelheid word, die reent het uitgebly vanjaar, lees Jek vir Johnny Leser ʼn ongepubliseerde gedig van destyds voor. Dis toe mens se keel nog rou was en duende baie bar.

(Gemeentebrief)

 

Na die riool met julle nasionalisme,

na die mishoop met julle nageaapte Nazisme,

na die see met julle rasegte afgod in sy

wit manel van sy, julle myne van hebsug

en plase van vraat,

die murasies melaats van julle vrees, julle haat

 

Gaan kak met julle impi’s huursoldate,

julle veetrokke veiligheidspolisie en ander elektrisiëns,

na die hel met julle rugbyspanne predikante,

julle bewind van aassuiers en hiënas,

julle ontbinde Gryshemde, vierdeklas Klukluxklanners,

die gelate melaats van julle vrees se gepraat

 

Wildehonde, mal swyne, selfingenome prehistoriese

nie-kleurling barbare, wit mombakkies gepleister

oor skande-swart are, laaste uitvaagsels,

sendelinge van die Westerse Christelike Aristoteliaanse

lig-of-donker dinastie van uitbuiters,

vrybuiters, vryboere… Hoe krepeer die boere sit-sit-so…

 

Gemeentelede, landgenote, fanatiese broeders

in verbond met afval : dis moeilik om Afrikaan te word.

Die son kry mos nie vatplek nie.

Ek weet, ek behoort te weet, ek is van julle,

ek kots dit soggens binnetoe in my maag

en sweet dis snags terug –

hoe sou ek anders dit kon skryf ?

 

Liewe behoeders van die pes, vrot voort !

Hou so aan. Plant ons kruise, grenspale

teen die nag. Ons sal op die knieë sing, hierdie selfmoord

met houtmesse volbring. Laat ons jammerklagte tog opklim

tot ʼn oor.

Want dis amper ryp, die lemoene het reeds baard.

Die honde sal volstrek waterblomme pis op ons memoriam

 

*

Die baas van gisteraand in die piepklein eetplek waar slegs tien mense kan aansit op ʼn keer het oorbelle aangehad wat albei ore heeltemal toemaak. Soos metaalgroeisels. By die fontein op die esplanade, die Mirador de São Pedro de Alcantara, was en plons stadsduiwe in die water en sit dan kroeserig plat op die lyf in die son om droog te word. Onder in die stad is Dom João 1 ʼn indrukwekkende brons ruiterbeeld met ʼn seemeeu op die helm en nog een op sy septerpunt. Langs die rivier is die seemeeue ʼn oorlas, veral wanneer vullis tydens stakings ophoop. Hulle verjaag ook die ander voëls. By die vlooimark het ʼn sameswering papegaaie drie of vier jaar gelede uit aanhouding ontsnap en hulle het nou aangeteel tot ʼn ingeburgerde, kletsende kolonietjie in die buurt. Julle besoek die Kerk Van Die Ongesteldes. Aan die een end staan ʼn beeld op ʼn voetstuk – skraps geklee en met die gespierde bolyf van ʼn Boland rugbyspeler wat nog nie onkant gevang is deur die suip nie, hy’t ʼn paar pyle in die lyf, een gevaarlik naby aan die koker van lekker en kwaad. Sint Stefaans. Jy het jou laat vertel hy’s die beskermmaatjie van die amaMofi. Die sentrale middeskip is beslaan in ʼn oordaad van goud en porselein. In ʼn alkoof staan die bekroonde Mariasbeeld met ʼn mantilla oor die gesig. Jy besin dat daar net vier stamme op die aarde is : die sinpapeles, toeriste, Chinese, en die gewone gente wat nou ʼn bedreigde spesie geword het. Langs die Taag op die enorme Praça do Comercio is daar ʼn standbeeldgroep met ʼn engel wat ʼn olifant lei. Iets te doen met koloniale aanwinste. Oor ʼn paar jaar sal mens vir die kinders moet probeer beduie wat ʼn ‘olifant’ was, en ʼn ‘renoster’. Op die plein loop daar ʼn man met ʼn wit baard, vasgebind in sy lyfband is ʼn figuurtjie waarvan net die beentjies uitsteek onder die loshangende hempspante. « Is die kind nog lewendig ? » vra jy bekommerd. Sy maat met die ongeskeerde gesig, so groot soos ʼn bul uit Bulgarye,  frons diep : « Dis ʼn pop ! » Hulle verkoop hasjis. Die stad kan gelees word in terme van voor en na die groot aardbewing en brand van 1755. Die koningsgesin was op reis en het die vernietiging vrygespring, maar die keiser wou nooit weer in die verwoeste paleis woon nie. Daar naby is ʼn kerk vol ex-voto plaatjies. Ou dames met dik bene kniel op die banke en tel hulle bidkrale prewelend deur die vingers. Dis miskien die ingang tot ʼn oorkant. Sofia sê : « In Lisbon it’s easy to find silence. »

*

(die digter en die gedig)

 

na ʼn lang reis

is ons eendag weer terug

in die geweste waar Breytenbach skuil

 

ons het kontak verloor

oor die jare. verneem

dit gaan nie so goed met hom en sy varkies nie

 

dat hy oud geword het. hy bly

nog steeds by sy ma iewers

in ʼn agterplaas. en dat hy sukkel

 

met die tong. dit is vandag

sy pampoendag onthou ons nou.

ons het hom te lank afgeskeep

 

miskien kan ons vir die klong ʼn bord

warm kos neem sê die vrou.

sjym hy verwaarloos seker sy vleeslike

 

behoeftes so in die gespartel

om kop bo woorde te hou.

maar nee. ek dink dit

 

sal hom ontstel om te sien ons is

soveel beter daaraan toe

na al die jare se verwydering.

 

hy was nog altyd ʼn liggeraakte jakkals.

dit sou beter wees om aan die hand

van rym en patroon ʼn verjaardag

 

gedagte agter te laat.

hom aan te roedig om digter begrippe

te verlip met minder spasie

 

tussen die reëls van stasie

tot stasie wanneer hy in die nag

ʼn verbygaande trein ver klopperuk hoor apoklip

 

*

Dan is julle weer in ʼn taxi op pad lughawe toe. Teen ʼn muur lees jy in die verbygaan : « They’ve got the numbers but we have the guns. » Dis ʼn besonder lommeryke stad –  daar is ʼn aantal parke en botaniese tuine en die strate, behalwe nou dié in die ou middestad, is beskadu met bome en welige struike : lindebome, bloekoms, platane, palms, loekwart, jakaranda, vlambome, micocoulier (Celtis australis), lourierbosse van verskillende kleure. Plek-plek druip die eendagmooi of trompettertjies pers oor buitemure ; dit word ook blouwind genoem. In Alfama, die kasba met die kronkelende steë en ʼn uitsig oor die Taag waar die seevaarders wat Afrika uit die verbeelding omsoom en ingekleur het se karvele gelaai is met gepekelde varkvleis in vaatjies, het elke denkbare klein openbare pleintjie of oopte by kruispaaie ʼn eie lemoen- of suurlemoenboompie. In een van die gange van die lughawe waar julle wag om aan boord te gaan, staan daar groot geskryf : « Às vezes durante horas, não està aqui ninguém » (sometimes there is nobody here for hours).

*

Die Air France vlug daal oor ʼn flonkerende Dakar – hier van bo sien mens nie die kus nie, soms wel liggies van ʼn diepseeboot wat na ʼn onsigbare horison gaan soek, en jy is onbewus van deining of glooiing – en stryk neer in die donker. Dadelik slaan die drukkende hitte jou soos ʼn effens klam vadoek in die gesig. Na jare het ons weer ʼn ‘konneksie’ op die lughawe – Jean-Claude da Silva ( afkomstig van Cabo Verde, hy smokkel met alles van motorkarre uit Europa tot invloed by die doeanniers, sy glimlag is onweerstaanbaar) sal sorg dat jou aankoms deur die hoogwaardigheidsbekleërs se salon glad verloop. ʼn Futuristiese laserinstrument meet jou temperatuur en dan is jy anderkant uit. (Iemand behoort ʼn boek te skryf met die titel, Ebola vir die lewe.) Ibrahim neem jou na die hawe vanwaar die Coumba Castel eiland toe vertrek. Hy skud jou hand met ʼn fladdering nerveuse drukkies en wanneer hy opgewonde raak duik daar onverwags ʼn sarsie tjk-tjk-tjk geluidjies op in sy praat.

ʼn Skeeloog outjie op die veerboot, leser van Flaubert o.a., sê hy is die voorsitter van die plaaslike studentevereniging maar hy het sy studies moes staak want die geld was op. Hy wil so graag skryf. Dis sy werklike ontvlugting. Vra jou : « Hoé is dit om ʼn skrywer te wees ? »

Wat gaan jy sê ? Dat dit kakwerk is teen ʼn hongerloon op sy beste ? Dat dit jou niks wyser en weinig meer ingelig maak al sou jy dit in jou alleswetendheid nooit erken nie ? Dat jy eintlik ʼn brocanteur is wat brokke en skeursels probeer saamvoeg ? Dat dit jou ʼn onhandige en soms onhanteerbare ego besorg, jou in ʼn stekelrige krimpvarkie verander ? Dat dit sleg is vir die oë en die hart, dat dit jou leer lieg en bieg soos ʼn Jesuïet ? Dat duende swaar op jou bors lê en hyg in die nag, ʼn blink ingevette stoeier ? Maar ook, maar ook… Die wind oor die see… Hy is so ernstig en gretig. Jy beter niks sê nie.

*

Emma is borrelend mooi soos swart sjampanje. Sy het arm op Gorée grootgeword voordat sy by die Instituut begin werk het. Dis sy wat na Jek omsien – diskreet, maar niks ontgaan haar nie. Enkele jare gelede het ʼn groep filmers en akteurs uit Barcelona twee weke op die eiland deurgebring om dokumentering voor te berei oor die onwettige sinpapeles wat by honderde elke maand in Europa uitspoel. (Dis nou duisende, en baie verdrink nog lank voor hulle die kus gewaar.) Eintlik was die onderwerp ʼn verspotte projek van die Spaanse owerhede om woestynbokkies uit hulle dieretuine as historiese ‘opmaak’ te skenk aan die Sahel lande waar die wild uitgesterf het, elke dier met kundige sorg begelei op die vliegtuig deur twee oppassers – terwyl vlugvragte vol ‘illegales’ hardhandig terug gestuur is Afrika toe sonder enige begeleiding. Jordi, een van die akteurs, se koerasie was dalk onrealisties gretig : sommer die tweede dag al het hy kom kla dat iemand sy voorraad kondome vasgelê het. Dit kon net Emma wees. Mens kan slegs hoop dat dit goed en kundig gebruik is. Self het sy nog net een keer probeer om die land uit te kom noordwaarts met ʼn karavaan handelaars om lappe te verkoop. In Algerië het sy omgedraai. Sowat drie jaar gelede het sy getrou met ʼn veel ouer man. Haar dogtertjie, sy maak die kind op haar eie groot, is nou vyf. ʼn Tydjie terug het sy geskei, en nou maak sy vol brawade maar tog skamerig bekend dat Adama (ook van die Instituut) haar vorige maand tot vrou geneem het. Sy is gade nommer twee, die eerste een (met kinders) woon op die eiland, sy wat Emma is in Dakar. Adama besoek haar elke week en bly dan twee nagte oor. Of sy goed oor die weg kom met die eerste vrou ? Sy slaan die oë neer, huiwer : « So-so… » Maar tipies fatalisties hoop sy dit sal regkom.

*

(die digter en die gedig : ʼn ghazal)

 

die lewe was vir lank ʼn bysaak

en kon ek met die heuning boer

 

wanneer die gedig ryp was

het ek ʼn sluier oor my kop gevou

 

en gewierook om die woedende woorde

weg te hou soos ʼn weduvrou

 

in rou die vloeiende goud gleuwende

uit stanzas teen die lig laat gloei

 

maar nou is die korf leeg geroof

met slegs miere wat nog ʼn saak probeer pleister

 

waarom so droewig, Byeboer ? om te bou

aan die lewe asof daar ʼn lewe sou wees om te onthou

 

is immers ʼn bevrugting van die verlede ?

 

 

*

Gorée. Stilte van oggende, mense oop-oë onder vuil komberse buite, mense wat op en neer loop en na die see kyk. Die afwagting. « Hulle begin eers praat wanneer hulle iets in die maag het. » In die televisie maak mense mekaar dood. Sogenaamde ‘vegters’ met lang haarlokke en stywe oë en moderne wapentuig. Die rat-tat-tat. Wapenvervaardigers, wapenverkopers, wapensmokkelaars vryf die hande skoon van bloed. En nou is dit aanvaarbaar dat onbemande hommels (drones) geruisloos en so hoog dat jy hulle nie kan sien nie, dalk ʼn klein flitsberig van die son, beheer of ‘gevlieg’ deur pilote met uniforms aan iewers in hulle jakkalsgate van beton in Amerika, duisende myle verder hulle lading doodsbomme los. Stil en lae sirkels van roofvoëls en hoog teen die bolletjies wolke bo die see die swaeltjies. Jy lê op jou rug in die dik stink water van die hawetjie, jy weet dis waar mense hulle klere was en soms in nood moet ontlas.

Saam met Johnny Leser loop Jek die bult uit. Vullis en rommel oral. Langs die moskee wat op herwonne grond digby die see onder die basalt rotswand gebou is, sit die posmeester met ʼn stapeltjie papiere. Hy woer-woer opgewonde, kan met vers en kapittel aandui presies wanneer die fondamente van die moskee heeltemal weggekalwer het, opgevreet deur die getye tussen die 23ste en die 24ste Augustus laaslede so en so laat in die nag toe hy in Touba was om sy gebedekrale te tel, hy gaan nou op staande voet met die imam praat, iets moet gedoen word.

Bokke (‘skape’ genoem) wag geduldig om oormôre geslag te word, oë omgedop styf starend in die hemel, die rictus, die dik blouagtige tong, die sloepie bloed in die sand.

« O, vous humains, nous vous avons crées à partir de mâles et de femelles. Nous vous avons repartis en peuples et en tribus pour que vous vous reconnaissiez mutuellement. Pour Allah, les plus honorables parmi vous sont les plus pieux. Allah connaît tout et sait tout. » (O mense, ons het julle gemaak uit die manlike en die vroulike. Ons het julle opgedeel in volke en stamme sodat julle mekaar kon erken. Vir Allah is die mees eerbare tussen julle die mees godvrugtige. Allah ken almal en weet alles.) Dit kom uit die Koran, Les Appartements 13, en is as geskenk van die volk van Quatar teen die moskee se muur op ʼn marmerplaket aangebring.

*

Die jong lat op straat, vroeg al ʼn bietjie geswaai, loop vir Jek en Johnny Leser tromp-op en stel voor dat hulle saam ʼn bok koop vir Eid-el-Kebir. (Nood loop hoog, pryse het nie gedaal nie, is nog altyd sowat CFA 100,000 vir ʼn volgroeide skaap, die diere lê gelate vasgemaak, die klokke so groot soos baobabpeule swaar tussen die bene in die sand. En hoekom is daar geen skaapstelers hier nie ? ʼn Klein Karoo se skaapdief sou mos sommer tjoptjop die mark kon reguleer !) Jek wys die ‘aanbod’ van die hand met die verduideliking dat hy ʼn Boeddhis is, dat hy nie vleis eet nie… (lieg hy nou soos ʼn smous met die vet nog blink om die mond). En buitendien : « Afhangende van jou gedrag op die ondermaanse kan jy miskien herbore word as ʼn bok of ʼn skaap in die volgende lewe. Hoe sal jy daarvan hou om met ʼn tou om die nek tjoepstil te lê en wag om keelaf gesny te word ? » Die lat se daggarooi oë dwaal daaikant toe. Sy ore kan nie glo wat hierdie toubab hom probeer wysmaak nie… Maar Tabaski is dan so ʼn ou geskiedenis, probeer hy paai ; veel ouer as hierdie jakkalsdraaie oor reïnkarnasie…

*

(die digter en die gedig)

 

jy vra of ek in my gedigte is

en ek moet nadink

die woorde deur ʼn siffie syg

om te sien of ʼn muggie

sig sou manifesteer

 

die marsjerende geledere klanke

ledige betogers

wat uit één keel

die afwesige gesig se bewering

probeer besweer

 

jy vra of ek in my gedigte is

en ek moes dink aan die nadrink

van die versuipte denker

in die leivoor terwyl die rye

leuseskellende ketters om die hoek

 

verdwyn soos waarhede

vergek tot ekke

se holle betoog

wegsyg in ʼn boeksoekbeweging

geletter in papier

 

*

« Alles wat tydelik is, is ewig. »

Wanneer dit donker is oor die eiland sit julle op die Boufflers terras wat uitkyk oor die hawetjie waar mense nog swem om af te koel en die strand waar pirogues uitgesleep word vir oornagting. Geen ander klante te bespeur nie, die seisoen was ʼn mislukking kla baas Papou, die geneuk van visums wat toeriste nou benodig om in die land te kom en die veerbote wat nie gediens is nie sodat mense tou moes staan tot verby die kerk om te wag dat die ene wat nog gebruik word al bulkende opdaag, en skielik hierdie ding van doodbloeikoors waar die hele Afrika oor dieselfde kam geskeer word. Sit julle met ʼn groeimaan bo in die dynserigheid, om dronk te word van gin & tonic en om vis te eet.

Johnny Leser praat van ʼn bron wat sou verwys het na die konserwatiewe opinie dat die bestaan van die Mens bewys God bestaan nie. Jek reken jy behoort nie die ore uit te leen nie – so ʼn siening bewys die tweekoppigheid van die God/mens begrip, terwyl die teëwerpsel juis sou kon wees dat die god ʼn onvermydelike bokvergestalting is van die mens se beangsde behoefte aan ʼn verbeelde skepper wat ons wat mens is so sou gemaak en laat staan het as verbrouselverdriet. Die god sal dan ʼn siek verbeelding hê.

*

Stanislas Jean de Boufflers, hier agter glas geskilder en teen die muur van die hotel op Gorée wat sy naam dra omdat hy as goewerneur so ʼn diep indruk gemaak en op beskeie manier bygedra het tot die volksplanting, geb. 1738 (Nancy) – gestorwe 1815 (Parys). Sy ma was die amptelike maîtresse van Koning Stanislas van Pole, skoonpa van Louis XV. Vandaar sy naam. Rivarol het die jakkals so beskryf : « Ab-libertyn, soldaat-filosoof, diplomaat-liedjieskrywer, republikein-gigolo. »  Na Voltaire se mening was hy egter ʼn mede-teendraadse sinikus.

In later jare, terug in Frankryk, sou hierdie avonturier wat sy adellike aanspraak eintlik maar gekoop het, beskryf word as vet en verslonsd. Dis ons almal se voorland indien ons ʼn asemwyle gegun word tussen lui lê en die laaste uitlê vir die langslaap.

*

Tydens die periode van afwagting voor Tabaski besluit julle om verder noord land-in te verken. Ibrahim bestuur veilig, hy beaam al jou opmerkings byna woord vir woord. Die eerste groot dorp is Thiés – Idrissa Seck se tuisbasis. Seck was jare lank die vorige president, Abdoulaye Wade, se eerste minister en kroonprins totdat hulle ʼn uitval gehad het oor die opdeel van groot bedrae geld wat as ontwikkelingshulp die land ingekom het. In hulle oorsese besittings het die koloniale bewind altyd ʼn hoërliggende en koeler uitvlugsoord geïdentifiseer om weg te kom van die gejaagdheid en die hitte in die hoofstad wat gewoonlik aan die kus geleë was. In Viëtnam was dit Dalat, vir Senegal is dit Thiés.

Die middelslag stad is boomryk met wye strate ; Afrika het egter lankal alles weer herskep in ander patrone van familiariteit deur die gestruktureerde uitleg van die setlaar uit te vee. By ʼn fast-food klim julle uit vir koffie, heerlik, reuse-croissants, pains chocolat en ander patisseries. Aan ʼn tafel sit en lees twee toubabs koerant asof hulle maar nog altyd hier was.

Die baobab-bome staan groen in die blaar, die hitte is drukkend. Julle ry verby kleiner uitbreidings, van die pad lyk hulle meer na kampongs. Dan ʼn volgende groterige dorp, Tivadouane, setel van die Tidjiaanse Sufi-gemeenskap. ʼn Imposante moskee waarvoor Marokko waarskynlik betaal het siende die stigter van die sekte se reste aldaar in ʼn praalgraf lê en vergaan. Verder deur Mékhé en Kébémer (waar jy ʼn onverwagse trop swart snuffelsnoet varke opmerk), en ander gehuggies met stapeltjies vrugte – suurlemoene, lemoene, waatlemoene – te koop aangebied langs die pad. Soms word plaaslike produkte uitgestal : kleipotte, mandjiesgoed en ander vlegwerk. Slank palmbome vervang mettertyd die baobabs, hier en daar is ʼn bewerkte landery te sien. Jy spekuleer dat grondboontjies, maniok en ander knolgroente seker verbou word en Ibrahim sê : « Tjk-tjk-tjk grondboontjies en maniok tjk-tjk-tjk en knolgroente word geplant. »

Julle ry deur markdorpe wat krioel van die lewe – skaaptroppe saamgeblêr, winkeltjies vol snuisterye, motorkarre wat langs die pad reggemaak word. Die verkeer is taamlik intens. Soms sien jy skape vasgemaak en vervoer in plastieksakke op die bussies se dakke, net die koppe steek bo die bondels uit en lyk soos kranse met wapperende linte op pad begrafnis toe. Af en toe is daar ʼn padversperring, gewoonlik net wanneer julle oor ʼn « donkierug » ry, gendarmes trek die trokke van die pad af en beboet die drywers summier, hulle soek ʼn bydrae vir die aankoop van die rituele skaap. Sedert die grense met naburige Mali en Guinea gesluit is as gevolg van ebola bly die prys van skape onbetaalbaar hoog. Die pad Mauretanië toe is wel oop en baie van die diere kom daarvandaan. Jong vroue in kleurryke gewade sit ingeryg op donkiekarrietjies. Daar is opvallend meer donkies te sien onder die bome, klein van portuur, geduldig soos grys gedagtes.

Na Louga, ʼn groterige stad uitgestrek regs swenk die roete weer wes, oseaan toe. Gandon is die laaste groot dorp voor St Louis bereik word. Die stad se verwesterse gedeelte lê op ʼn eiland, Ndar, die oorspronklike naam van die nedersetting in die mond van die Senegalrivier wat vir ʼn tyd die Franse kolonie se administratiewe hoofstad was. Julle ry verby soutpanne oor die 500 meter lange Faidherbe-brug die stad binne. Die oorkantse oewer van die wye rivier vorm ʼn landengte, la Langue de Barbarie, letterlik « die barbare se tong » – dit verwys na ʼn tradisionele ankerplek en vissersdorpie van die More, inkommers uit Mauretanië. Hulle is van Berber afkoms, aldus die ‘barbaar’ al was dit blykbaar die Grieke wat vir die eerste keer die term gebruik het in verwysing na die vreemdelinge in hulle poorte wat ʼn onverstaanbare « bar-bar » gebesig het.

*

Van ʼn vorige besoek onthou Jek die Hotel de la Poste, ook die Aéropostal genoem – bekend as die afsaalplek van pionier vlieëniers – Mermoz, Exupéry – wat die posdiens tussen Europa en Suid-Amerika behartig het. ʼn Ou hotel vol eggo’s en skimme en model vliegtuigies, groot oorgroeide binnehof, kamers wat uitkyk oor die rivier se bruin water. Die restaurant waar Johnny Leser en Jek gaan eet, die Flamingo, is leeg behalwe vir enkele toubabs wat mekaar se tande tel. Kelners buig laag, glimlag wit, die disse (giers van die omliggende distrik, garnale, seeduiwel) is voorstebos, die witwyn net koel genoeg, waaiers draai om die lug te laat vloei in ʼn geheue aan verfrissing. By die  swembad daarnaas sit ʼn jong student en maak asof sy studeer. ʼn Rooigebrande Italianer by ʼn naburige tafeltjie probeer kennis maak met die student. Later sal hulle op die hotel se voorstoep sit en drink en hy sal nie ophou praat om haar te beïndruk nie. Toe Jek gaan swem vroeër het die swerwer ʼn gesprek aangeknoop, sê sy naam is Simon Snow en hy’s eintlik ʼn Amerikaner met vakansie, dat hy in die lykbesorgersbedryf werksaam is. Vir Jek klink dit of hy ʼn mislukte huursoldaat mag wees.

In die straat van die Flamingo word julle omgepraat om in ʼn calèche, ʼn perdekarretjie, op ʼn begeleide toer van die stad geneem te word, die manne smeek byna vir ʼn bietjie besigheid. Hier sit jy op die foto met Leser langs jou. Die drywer het ʼn letsel oor sy wang en voorkop, sy een oog is langsaam. Sy maat, Mohammed, is die gids. Ook hy moes sy studies versaak omdat hy dit nie kon bekostig nie en hy was vas van plan om die ondergrondse pad te vat Europa toe maar toe kom die Spanjaarde en begin ʼn sentrum om mense op te lei as gidse, hy is die jongste, of te skool in landboutegnieke. Die bedoeling is natuurlik om die vloedgolf sinpapeleste probeer stuit. Terwyl die skemer toesak oor die ruisende stad van vlermuise en verlore siele ry julle op ʼn klopdraffie deur die strate. Die verval is oral sigbaar in verkrummelende mure, hope rommel en vullis. Mohammed papegaai entoesiasties wat die Spanjaarde hom geleer het, van boustyle en bewaring en grepies geskiedenis. Jy weet nie of die wit perd dit gaan maak nie. Is dit dan nie die ros waarop Mohammed hemel toe gegaan het nie ? Hiér en hiér het mense in afsonderlike buurte gewoon, handelaars bo hul pakhuise en winkels langs die oewer waar bote vasgemeer het, die verskillende graderings van vermenging tussen onderdane dieper die stad en die donker in tot by die verworpelinge en die uitvaagsels. Nuwe kastes het ontstaan, plaaslike dames het met die tubabigèes (« wittes wat uit die see gekom het ») getrou, die signares het ryk geword en slawe aangehou om die waaiers te swaai en groot huise laat bou. Die Kompanjie kon nie die geskiedenis keer nie. In 1688 is daar nog uitgevaardig dat geen amptenaar met ʼn negerin mag verkeer nie, nie in hulle huise mag ingaan of toelaat dat hulle sy woning penetreer onder watter voorwendsel dan ook, op las en met die straf van ʼn 6 pond boete en twee dae agtermekaar se wagstaan vir die oortreder. Maar die vlooi was reeds bekeer, gedoop en in die kooi. Mohammed sê hy het al vantevore Suid-Afrikaanse kliënte gehad, hulle was vriendelik en het selfs by hom tuis besoek kom aflê, hy vra uit na die Pistorius hofsaak, stem saam dat Zuma ʼn dief is. Afrika leiers is almal skurke. Let my people go. In die donker bevind julle jul opeens aan die oorkant van die rivier in die village des pêcheurs. Dis ʼn ander wêreld waar duisende families opmekaar lewe – 30,000 mense in ʼn area van 30 hektaar, volgens informasie wat oor die jong gids se lippe vloei is dit een persoon per elke vierkante meter. Johnny Leser begin paniekerig word, dis nou te laat om aan hierdie haglike teks of die hof van mirakels of selfs die nag te ontsnap. Ontoeganklike seremonies word op straat afgespeel. Op ʼn stadium ry die karretjie deur ʼn somber skare versluierde mense wat almal buite is vir ʼn begrafnis. Dis met groot verligting dat julle oplaas weer die leë hotel bereik. Die maan is vol en rooi van stof. Die woestyn kan geruik word.

*

o waar is my waarheid

my waarheid my waarheid

o waar is die waarheid

die waarheid van my

 

o waar is die wees-is

die wees-is die wees-is

o waar is die wees-is

die wees-is van my

 

o hier is die waar-is

die is-wees die waarkis

o hier is die wees-waar

die isheid van my

 

*

Leser,  jy wat die jonger, meer presentabel, afgeronder, gesonder, wyser en subtieler gebalanseerde weergawe van myself is, luister nou na Jek Oubok se vanselfsprekende: ‘oorlewe’ is om op reis te staan al weet jy nie altyd waarnatoe nie, dis om voor die venster te sit en droom oor volgende jaar, om ʼn ruimte te skep waarin die leegte kan uitvloei en waar beweging ontstaan. Al bestaan daardie « volgende jaar » ook uit brokke en breuke uit jou verlede wat jy altyd weer herskep. Slegs die antipasie maak die oorgange moontlik. Anders begin jou skoene jou druk en raak jy verstrik en verskrik in jou eie asemhaling.

Met dik toue vasgemeer aan die oewer van die wye en snel rivier dobber die Bou El Mogdad, ʼn rivierboot wat aan die Compagnie du Fleuve behoort, om hersien en toegerus te word vir die volgende seisoen. Tradisioneel was die rivier net bevaarbaar tydens die ‘hoogseisoen’, dit wil sê vanaf middel-Julie met die eerste reent wat die rivier laat swel tot in November wanneer die waters sak met die aanvang van die ‘laagseisoen’. Mense, goedere, negosieware, lewende hawe, pante materiaal van die fynste katoen met arabeske en ander motiewe vir die dames se gewade, Arabiese gom… is vervoer tussen die handelsposte op die rivier.

Dis hier waar ons volgende jaar gaan inskeep, miskien net na afloop van Saint Louis se jaarlikse internasionale jazzfees in die park waar ons nou die aand in die donker by verby gery het. Ons sal ʼn geslepe skrywer of twee saamneem, mense wat skerp kan kyk en ʼn verstaan afdruk op wat hulle sien, dalk ʼn paar digters van die Dancing In Other Words poësiefees. Jek sal maak asof hy van alles iets weet.

In die kajuite met die verniste houtpanele sal ons wieg op maat van die rivier se lirieke.   Ons sal vaar tot by die Diama keerwal en daarvandaan al langs die Diouling reservaat om na die voëllewe in die riete te kyk. Te kyk na die fluisterende vlug van die flaminke, die seerawe se duikstrepe, die parlementmaniertjies van die pelikane. Miskien met die syrivier, die Gorom, op tot by die Djoudj wildtuin vir die vlakvarke en die ape. Die volgende dag sal ons verby rysvelde op die oewers vaar, langs Rosso wat die grensdorp tussen Senegal en Mauretanië is, aan wal sal ons die suikerplantasies besoek.  Ons sal die uitspattige kasteel, die « folie du Baron Roger », sien verbykom en vaar tot waar die rivier mond en mangoboorde die dorpie Gourmel omsoom en naat. Ons sal Tiepboudijen eet, die tradisionele rys en vis, en die dorpie Dagana, ʼn ou Wolof standplaas wat eens die hoofstad van die Waalo ryk genoem is, gaan besigtig vir sy fortmurasie en die mark. Ons skoene sal ons nie druk nie. Die tyd sal verbyvloei soos riviergetye. Oor die volgende dae sal ons gaan rondloop in ʼn tipiese Fulani dorpie met hutte wat deur die vroue gebou word, en verder rivier-op beweeg langs gehuggies wat uit die 13de eeu dateer tot in die Sahel hart van die Toucouleur gebied waar die kinders okerkleurig is. En so sal ons aankom in Podor, destyds ʼn florerende handelstasie waar gom en ivoor en slawe gekoop en verkoop is. Saans sal ons musiek maak aan boord, of argumenteer, of kyk na ou Sowjet films, of die sterre se voorspellings probeer ontsyfer.

*

Terug op Gorée stink die stegies na verskroeide bokhare. Op televisie sien jy die verslag oor die Londense cabby wat in Sirië liefdadigheidswerk wou gaan doen, gevang en as gyselaar aangehou is (« sy hart was van goud, » sê sy verdrietige swaer in ʼn dik Cockney-aksent) – en nou is hy onthoof. Ook ander materiaal van hoe gyselaars se naasbestaandes pleit vir die lewens van hulle seuns – ʼn sterwende oudchirurg in ʼn hospitaal wat deur ʼn klep in sy strottehoof probeer artikuleer, ʼn egpaar (vrou met kopdoek, blykbaar bekeer tot Islam)… En mens wonder oor die kontinuum tussen bokke keelaf sny en die onthoofdings. Is dit die offer konsep ? Of die intense besef van lewe wat kom met die oorskryding van ʼn taboe ? En dan onthou jy hoe jy miskien ʼn week gelede gestaan en kyk het hoe Seydou, jou seun, ʼn bokkie in die see was, hoe perfek mooi die dier is. Met die deernis waarmee mens ʼn huisdier streel. « Was jy hom vir Tabaski ? » het jy gevra. « Nee, » was die antwoord. « Hy is nog te jonk. Miskien volgende jaar. »

*

En toe die oorgang Holland toe, soos ʼn vlug terug in die verlede. ʼn Plataanboom van 131 jaar oud aan die Westersingel in Rotterdam sou her-heilig word as die Graf Van Die Onbekende Digter en jy moet die woord kom begrawe. Die oorspronklike teks soos dit in die tronk ontstaan het, uitgesmokkel is, waar gemaak is, is te lees in Mouroir. En in All One Horse die inwydingsbetoog van 1986 onder die boom in teenwoordigheid toe van die Rote Fanfare, die uitbundige blaasorkes met hulle vals musiek. Daar was vlaggies in die takke. Dié boeke sal jy nie in Moermikland kan kry nie. En twee muurskilderye in die Gaffelstraat, die een gemaak deur Lucebert en die ander deur Jek met die name van ʼn aantal digters wat oor die jare in gevangenisse beland het, is gerestoureer.

*

Maar eers na Amsterdam vir ʼn besonderse aandete verheerlik met twee bottels van die beste Spaanse wyn. ʼn Besoek die volgende oggend aan die Stedelike Museum om Marlene Dumas se oorsigtelike uitstalling te sien sou nie kwaad kon doen nie.

Blou wolke laai op oor die stad, ʼn onhollandse wind riffel die gragte se water. Daar is selfs weerligstrale. Onder die boog van die Ryksmuseum word julle vir ʼn tydjie vasgekeer deur die storm. ʼn Uitstappie bejaardes in rolstoele,  hulle het vir niemand niks gevra nie, eweneens deur die onweer onder skuiling  ingehok, is nou hoenders met die piep op ʼn ry geparkeer terwyl hulle wag om in die museum hulle dosis kultuur in te kry. Vier jong mense in swart geklee saag energiek op hulle klassieke instrumente en Bach weerklink onder die gewelfde dak. Reën stort neer in griffelstrepe, papiere word deur die wind opgeswiep en verslind soos ʼn woordeboek van vlinders.

Dit vou die beeld by jou oop van ʼn renga wat op die eiland geskryf is ; Ka’afir was een van die deelnemers en jy het hom daarop attent gemaak dat sneeu in so ʼn geweste en skrif onvanpas sou wees. (Die tweede renga het immers so begin : « Over this island in the sun / suddenly a million white butterflies / fluttering shadow snowflakes »)

Tropical winter : white

clouds moving fast. Below,

scattered leaves and palm-singing,

 

clapping their hands to bring back

memories of distant dreams.

 

Ancient wind in the fronds.

In the sand, a new beetle

begins his climb.

 

How much longer do I need to clothe

this body worn with grief ?

 

Love, come, be winter

to my summer.

Fill me with snow.

 

Geheue is ʼn dansbeweging met die skaduwees. Dis ʼn sneeureis. Jy onthou, toe julle nou die aand in die perdekarretjie die skemering soos ʼn sluier oor Saint Louis se keie gesleep het, die ou man in die silwergrys boubou in ʼn stoel op straat voor sy huis, afgesonder van die stadsgeluide om hom, hoe hy ʼn verweerde gesig draai na waar die son reeds verdwyn het so asof hy nog die melodie of die ritme kan hoor. En op pad terug Dakar toe (Johnny Leser slaap op die agterste sitplek gedommel in die drome van iemand wat sat gelees is aan tekste wat nie kop of stert het nie), die maer man in sy vuil wit kleed met die wit donkie onder die mangoboom. Dis ʼn land van eseltjies.

Al-Buraq, wat ‘weerlig’ beteken, was die naam van die rydier wat vir Mohammed in die bestek van een nag heen en weer sou vervoer tussen Mekka en die Verste Moskee, te wete Jerusalem. Die insident staan bekend as die ‘Nagreis’. Die beskrywing lui : Toe is ʼn wit dier, kleiner as ʼn muil en groter as ʼn donkie na hom gebring…  Hy was steeks toe Mohammed wou opklim. Die engel Jibril (Gabriël) het sy hand op die dier se maanhaar gelê en gesê, « Skaam jy jou nie, Buraq ? By my kool, wéét jy dan nie niemand in die Skepping is meer kosbaar vir Allah as hierdie man wat op jou wil ry nie ? » Toe hy dit hoor het ta hom papnat van die sweet beskaam, en hy het stil gestaan sodat die Profeet hom kon bestyg.

*

Marlene Dumas se uitstalling vervoer jou nie. Vir jou gevoel steun die werke te veel op ʼn omgewing van emosionele argumente wat ook in Holland waar die allochtoon ʼn eksotiese wese besoedel deur Westerse aantasting sou wees, weer moet oorwaai met die skoelappers. Wat moet dan nog alles gedoen word om op te kan maak teenoor die allos ? Die skakeling met gevoelighede buite die werk is nie altyd piktoraal verwerk of verantwoord nie. Vir hoe lank moet dit dan nog problematies wees om ʼn wit vrou te wees ? Sy woon al te lank in hierdie stad van kitsch waar ondeurdagte en uiteindelik oppervlakkige politieke korrektheid net-net pas oor die onderliggende betigtende moralisme. (Dis natuurlik Jek se babelaas wat hier babbel.)

Oor ontbyt het jy in De Volkskrant van 7 Oktober die verslag gelees oor ʼn rabbyn, tans in Nederland maar gesoek vir uitlewering deur Israel, wat ʼn charismatiese figuur skyn te wees. Eliezer Berland, 77 jaar oud, staan aan die hoof van ʼn Joods-Ortodokse sekte met die naam van Shuvu Banim. Inwoners in ʼn nabye dorp is ontevrede met die skade aangerig deur sy skaapagtige volgelinge toe hy daar gaan wondere verrig het. « Volgens verschillende media zouden zijn aanhangers zich hebben gewassen in de sloten en hebben gepoept in de berm. » Israel soek hom nadat ʼn pa sy dogter, ruim 16 jaar oud, in die middel van die nag na die rabbyn gebring het vir genesende behandeling. Die rabbyn het haar op elke wang en die voorkop gesoen, haar styf teen hom aangedruk, en sy beweer ʼn rilling asof van ʼn orgasme het deur die bejaarde heilige man se lyf gestuimig. Die advokaat wat die rabbyn verdedig sê dit kan nie wees nie, sy kliënt het nog al sy klere aangehad en is buitendien al jare ʼn suikersiektelyer, agter alles broei die kwaadwilligheid van sy seun wat die ou wonderwerker as ghoeroe na die kroon wil steek. Buitendien, wat sou die meisie kon wéét van ʼn man se orgasme ?

Jy moet buig voor Dumas se tegniese vernuf ; die vaardighede van sien beïndruk. Af en toe vlam ʼn bietjie kleur op in ʼn doek en skielik voel jy iets van die suide. En dit bied ten minste die geleentheid om môre te gaan sê en respekte te betoon aan ʼn voormoeder.

*

 Hoe het dit gebeur, wie het toegelaat dat Rotterdam se stadkern so ʼn gemors van modernistiese argitektuur moes word ? Dis waar, die buurt is op straatvlak nog beset deur Turkse besighede en Chinese restaurante en dit is so dat die herwinning van agteruitgang reeds sigbaar knaag aan die baie geboue wat toe staan en te huur of te koop aangebied word, maar alles word verdwerg deur die aaklige, meervlakkige bousels wat bo jou troon. Ook die stasie het ʼn nuwe dak, seker ten duurste aangebring, wat lyk na ʼn enorme vlieënde piering van beton gespan oor ʼn giganteske sokkerstadium. Die derde dag toe jy tydens ʼn openbare gesprek in ʼn gesellige kultuurruimte met die naam WORM gevra word of dit waar is dat jy destyds in Parys ʼn Karel Appel skildery in sy ateljee gesteel het (die onderhoudvoerder is ʼn besonder gretige en ambisieuse jong skrywer ; later die aand sou jou voorlesing van gedigte ontaard in ʼn totale fiasko), moet jy bieg dat dit wel so gebeur het maar dat dit jou bedoeling is om die aansienlike opbrengs aan te wend vir die oprig van galge in die stad waar die argitekte aan hulle baobabpeule opgehang kan word.

Hier naby iewers, onthou jy, dit was baie jare gelede tydens een van die jaarlikse Poetry International feeste, het jy een middag oor ʼn bottel goeie wyn in ʼn donker restaurant ʼn renga kon sit en skryf saam met vriende. Vasko Popa, Edoardo Sanguineti, Yehuda Amichai. Die taal was ʼn gemompelde by-benadering want julle moes die woorde aangee vir mekaar toegedraai in ongewone doeke. Elkeen van julle sou die finale produk weer op die lappe bring in sy eie taal. Daar was dus lae en luiers van vertaling. Die gedig het die titel Made In Holland gekry. Duende het ons aan tafel bedien, ʼn getatoeërde stoeier vermom as ʼn kelner met ʼn wit glimlag. En nou is daardie vriende almal onder die grond of aan die vlamme toevertrou.

Wanneer digters sterf gaan hulle na Rotterdam het die destydse tronkteks beweer. Met afloop van die WORM petalje kom ʼn toehoorder na jou toe, hy’s ʼn Nederlander wat Afrikaans leer praat het met ʼn hoë stem, en stop jou ʼn kwatryn van destyds in die hand, van toe jy nog rammetjie uitnek was :

hier verwurm Grootpraat digter

en nou gans obskuur :

sy woorde is aldag ligter

in die aardgroot vuur

*

Nou is jy nie meer haastig nie. Te veel mense (om nie eens te praat van vriende en trawante nie), te veel onthousels, te veel gemompel onder sooie en gras ingespit. Wat het oorgebly en wie sal enigiets weer terugbring ? Maar wat tydelik is, is ewig, en uitvee is om vorm te gee aan die geheue wat per definisie in beweging bly. Want om te onthou is ʼn onvoltooide reis. Sou dit wat verby is weer kan lewe ? Is om oor iets te skrywe ʼn manier om dit weer te herroep ? Wat dan wanneer jy skrywe oor wat nog nie gebeur het nie en dit so sorgvuldig vasbind dat dit nie eens nodig sal wees om dit na te aap nie want iewers bestaan dit reeds en het dit selfs reeds bestaan ?

En wie sal nou onthou hoe duende gelyk het ?

Vroeg een oggend wil Leser en Jek die Booijmans Van Beuningen museum besoek, dis nog nie oop nie maar julle kry wel toegang tot die verversingsaal langsaan en sien daar die uitdagende groot spotprent opgehang as boodskap uit Anderplek :

*

In die Hotel de la Poste (wat oorspronklik die Hotel Casablanca was) in Saint Louis, met van diep uit Afrika ʼn rivier stilte in die agtergrond, vertel ʼn hortende Simon Snow (hy is tot boordens en woordens en barstens toe vol van homself) die verhaal van sy seun se geboorte so ʼn ses jaar terug, dit was in Italië, sê hy, in ʼn vallei noord van Bolzano waar alle roomysmakers van die wêreld getoë is, 30° grade warm, byna soos hier waar die Sahara se stoftong aan ons lek. Hoe hy die nageboorte in ʼn plastieksak gedra het om te gaan begrawe, sy skoonma was ook by, ʼn vet ou vrou, en ʼn hond wat aanmekaar hap-hap om die plasenta te probeer bykom sodat hy die sak hoog moes hou in die hitte bo die klipperige grond, en hoe die vet vrou gehyg het. Hulle het die bloederige glibberigheid begrawe en  ʼn vyeboom bo die plek geplant en dit het wortel geskiet in die vrugbaarheid van veilige vergetelheid. Nou onlangs het hulle dit weer besoek en van die vye geëet.

*

Uit Afrika… Was jy ook jare gelede al bewus van die Afrikaanderwyk suid van Rotterdam se rivier, dis seker die Ryn, in die minder gegoede deel van die stad ? Weliswaar is daar nog meer dorpe in Nederland met buurte waar die strate vernoem is na Boerehelde van weleer. Dit kom uit ʼn tyd toe daar simpatie en solidariteit was met hulle stryd teen Britse imperialisme. Maar hierdie wyk vergestalt ʼn wrange ironie : dat die name wat in Moermikland vervang word met dié van nuwe bevryders, let my people go, hiér behoue sou bly al is die inwoners, sinpapeles, afstammelinge uit ʼn honderd nasies van Marokko verby Somalië en Koerdistan tot Afghanistan… en al sou hulle sekerlik nie eens weet hoe om die name, Krüger en De Wet en Botha en Cronjé en Joubert en De la Rey en selfs Pretoria… uit te spreek nie.

ʼn Gids neem julle oor die rivier in ʼn watertaxi. Hy het die moestas en rooi wange en gesaghebbende buik van iemand wat in Engeland gewoon het, en ondernemingsgees, en die lintjie van een of ander toekenning in sy baadjielapel. Dis sy droom om hierdie wyk wat as gevaarlik beskou word te omskep in ʼn nuwe beleggingsarea. Intussen huur hy self twee woonstelle in een van die opgegradeerde geboue, een vir ʼn gasarbeider in die kunste, die bedoeling was dat jy ook daar onderdak sou kry, en die ander een vir homself. By die instap in die voorportaal en weer in sy slaapkamer pryk daar twee reuse-foto’s van sy vriendin, naak met nippels wat, gesien haar aansienlike ouderdom, onwaarskynlik prominent in die wind punt.

Op straat het julle ʼn vulliswa gesien met groot teen die kant ʼn reël uit ʼn gedig van Robert Hass aangebring : « Het is goed dat poëzie ons soms ontnuchterd. »

Waarom sou die Afrikaners bekommerd wees ? Het daar dan nie vorm uit die uitvee gekom nie ? Iewers is daar nog spore van ʼn taal soos klippe toegedraai in bloederige windsels in die grond begrawe. Iewers galop skimme nog oor die veld met wapperende linte soos dié van offers voortbestem vir die versoening van gebroke drome.

*

Dis die inwyding van die boom wat jou Rotterdam toe gebring het.

In die hotel waar julle tuisgaan ontmoet julle vir Bas Kwakman, direkteur van Poetry International, en besluit om sommer daar te eet.  Hy kruip ʼn bietjie weg agter baard, bril en pet, dra ʼn knapsak wat seker vol manuskripte is, jy kan sien hy is saggeaard maar die intellek is skerp en die kennis beleë. Hy skets die program vir jou besoek. Oor ete vertel hy van sy onlangse reis in Mongolië (en jy sou eers die volgende dag agterkom dat hy ʼn mooi boek oor die ervaring geskryf het, geïllustreer met sy eie tekeninge van vlugtige waarneming), van hoe hy met sy gashere op ʼn stapel klippe afgekom het, miskien ʼn plek waar die lewende herinnering aan ander nomade saamgebring is, die onsigbares en die verbyganers, en waar daar soos in Tibet ook met tjk-tjk-tjk geluidjies in die keel besweringsrympies opgesê word. Hoe nader jy aan die hemel kom, hoe meer strak en eenvoudig word die mens se sigbare inkarnasie van interaksie met die vertroude onkenbare. Of is dit dat die mens eenvoudige en stom herinneringe aan sy passasie op aarde wil agterlaat ? Sy gashere was verbaas dat hy soveel aandag wou gee aan die hopie, vir hulle was dit die bewys dat hy eintlik ʼn Mongool is, miskien iemand wat moes terugkeer na waar die as uitgestrooi is op die wind. Hy wou ʼn klip optel en saamneem maar sy gidse het hom gestop, verduidelik dat dit traumaties sou wees vir die klip én vir die stapel, dat die klip in ballingskap vir drie maande in rou gedompel sou wees.

Jy onthou Mahmoud Darwish se graf in Ramallah. Hy wou juis nie ʼn graf hê nie, het gevrees dit sou ʼn plek word waar hoogwaardigheidsbekleërs krokodiltrane kom huil. Jy het ʼn klip van sy graf saam teruggeneem Wellington toe. En jy onthou nou dat jy ʼn paar dae gelede vir Leila Shahid raakgeloop het op die perron van die stasie in Parys waarvandaan julle trein na Holland sou vertrek. ‘Shahid’ beteken martelaar in Arabies. Sy het ouer geword, het al soveel gesien en belewe. Sy was saam met Jean Genet in Beiroet toe die Palestiniërs in twee woonbuurte, eintlik vlugtelingkampe, Sabra en Shatila, deur die Israeli invalsmagte onder bevel van Sharon omsingel en afgesper is sodat die Christen Falangiste hulle kon uitmoor. Sy het Darwish tot aan die einde begelei. Nou verteenwoordig sy die Palestynse Owerheid in Brussel by die Europese Unie, nog steeds vasberade en blymoedig in die oortuiging dat die gety geleidelik begin draai, dat al hoe meer instansies Israel se misdade teen « die mensdom en die Arabiere » (soos Hannah Arendt dit ironies gestel het) begin veroordeel en dat die Palestiniërs se wettige aandrang op ʼn eie staat vordering maak.

ʼn Bietjie later vertel Bas die storie van sy oom die skilder wat alles in één oogopslag kon inneem, hoe hulle op reis toe hy nog klein was in ʼn motor vol kinders sommer onverwags in die middel van nêrens moes stilhou sodat die oom ʼn boom of ʼn landskap kon vasteken. En hoe die oom se een oog verswak het met die jare, dalk was dit ʼn kwessie van losgeskeurde netvlies, dat die oogarts toe uit vergissing op die goeie oog opereer het. Wat sou erger kon wees vir ʼn skilder as om te belewe hoe sy lewende omgaan met sién en daarom met wat gesien word, wegspoel in ʼn swart versluiering ?

*

Die uitvee van aanwesigheid is ʼn manier om weer jou spore te herken, die lieflike plekke waar die snoere geval het. Ons maak met rituele op vir die jare wat soos klippe in die put waar ons die maan wou bewaar geplons het.

Die droomboom, die soom tussen die sigbare en die aarde, is naby Poetry International se kantore. Wanneer jy oor ʼn paar dae weer daar verbyloop op pad stasie toe sien jy langs die ingang van die kantore ʼn plek met die naam van Bootleg DJ Café, en dan ʼn Chinese Reisagentskap (« Drs. Lee Vertalingen Chinees »), dan die Skyland Drukkerij met ʼn bietjie verder aan die Tapas Club (« Shisha Lounge & Restaurant ») en daarnaas die Proeflokaal De Ridder (waar ʼn waarskuwing in die venster jou daarop laat let dat « Consumptie Verplicht » is), en dan Koinoonnia, duidelik die setel van die Societas Studiosorum Reformatorum Roterdamensis. Die boom staan waar hy hoort in goeie geselskap aan die eindpunt van die ry openbare kunswerke wat die mens se ondergang en weerstand uitbeeld in brons.

Ou vriende, sommige staan nie meer so kierts teen die aanslae van tyd en tyding nie, en jonger onbekendes is aanwesig vir die seremonie. ʼn Klomp hemde met gedigte van deelnemers oor die jare hang in die boom. Sou dit die ex-voto van tereggesteldes wees ? Jy sien nie enige bloed of snotstrepe nie. Bas Kwakman maak ʼn mooi en bondige toespraak. Jy het ʼn klip toegedraai in sneespapier met ʼn grafskrif daarop geskryf saamgebring vir die okkasie. Dit word nou seremonieel oorhandig vir veilige bewaring aan die Rotterdamse digter, Rien Vroegindewij, wat dit op sy beurt sal besorg aan die volgende fees se inwonende digter.

ligt hier de onbekende dichter

zorgvuldig voorzichtig

als de donker maan in haar watergraf

ieder avond een weinig lichter

Gedigte word voorgelees, die plaket wat gelyk met die gras is, word onthul. Dan verdaag ons soos ganse oor ʼn werf na die nabye Van Gennep Boekhandel vir meer gedigte en ʼn gesprek. Voor die boekwinkel is daar die driekwart mensgrootte bronsbeeld van ʼn kêrel, bokbaardjie en wegstaankuif, jas aan, kitaar in die hand : Speenhoff – dichter, zanger, tekenaar uit ʼn vorige eeu. ʼn Tokkelaar dus. Die regte buurman vir die onbekende digter onder die plat steen. Saam sal hulle sing. En op die hoek is daar nog steeds die groot portret van Multatuli teen die muur, met die aanhaling : « Van de maan gezien zijn we allen even groot. »

*

Vanaand in die hotelkamer sal jy die boomhemp wat jy present gekry het aantrek vir ʼn bruilofsdans, wit soos sneeu, met swart skoelappers oor die bors, en pronk voor die spieël. Miskien sal jy ʼn daaiding oopvou, soos ʼn pou die stervere in ʼn teater sprei :

(uit : die digter en die gedig)

 

om ʼn gedig te skryf

is soos ʼn hond dood te maak

hy weet vooruit die donkersny kom

en wurg aan die tou

met verskriklike tande

 

oë wat uit oogkaste peul

bloed en derms in die agterplaas

soms het jy bytmerke aan die hand

en brommers sing lofliedere

om die karkas se geskeurde vleis

 

wanneer vuurblomme swart mond in die nag

blaf iets onverwags onder die slaapkamervenster,

jy kyk na die geslagte woorde

met bewerige lippe

en voel hoe komma en punt jou hare

soos die diakritiese tekens van ʼn gedig

 

*

Dis tyd om om te draai. In Parys op die stasie is ʼn klavier neergesit. Jy kan dit wen as jy goed genoeg is en verfilm word terwyl jy speel. ʼn Amateurpianis speel sy hart uit. Hy het groot hande met baie vingers, hy swaai die hande rond asof hy van hulle ontslae wil raak, asof die vingers lastig en taai is. Af en toe klap hy homself teen die kop. Maar die note rinkel onder sy vingers met die klank van klippies waaroor ʼn sterk stroom vinnig vloei.

Skrywer en Leser sal weer die ondervindings wat hulle saam en afsonderlik deurloop het besoek, die paaie waarlangs hulle gewandel het, die landskappe wat hulle oë bevlek het, die seisoene wat ʼn bed so groot soos ʼn reis was – soms vars en bleek, soms natgesweet of koorsig van drome, soms soos ʼn somber kombers wat begin skif en waarin dooie dinge toegedraai word, en met pluime rook soos stil rouklagte.

Dis ʼn afstand doen, ʼn afskeid neem van wat nie beskryf kan word en nie ophou bestaan nie. Dis ʼn sigbaar maak van die klankweefsels wat die wêreld in al sy verbuigings bind. Dis gedeelde grond wat hulle opsy sal sit omdat dit geskiedenis is.

Die geskiedenis is wat voor hulle oopgaan, wat saam deur Leser en Skrywer geïnventeer, geïnventaris, bestryk en geporsie gaan word al proe die hand en die mond ook nie dieselfde nie.

Leser, kom saam

op hierdie reis oor seë

met meer ink as roem en dieper as vaam

sodat jy mag weet

die laat-gaan is jou binnenaam

*

In Katalonië word dit stadigaan herfs. In Poble Gran, onder die woud van aangeplante platane wat so hoog groei dat dit lyk asof hulle die wolke verflard, sal jy daaraan dink dat die wêreld vol onbekende digters is.

uit uitvee kom vorm /

ʼn laaste vlieg uit die nag

kleef met dooie gewig

aan hierdie skryfhand /

voordeur en rame is dig

geswel van die reën /

die hele aarde deurweek

ruik nou na oneindigheid

se groei / ʼn allesomvouende

asem van damp en vlerkskaduwees

van gisters en mis

verglinster / verduister die tuin /

mossies op die telefoondraad

versonke in gedagtes gewigtig

soos nat vere /

daar is sien in beweging

van die newel

wat ʼn verdigting bome

teen die oorkantse heuwel

skielik na die hand rig /

hoër berg-op waar wimpels en lappe

wolke word

blaf ʼn enkele hond stotterend

(more…)