Posts Tagged ‘Die lewe tussen pikkewyne’

Die lewe tussen pikkewyne

Monday, June 20th, 2011

Jasper van Zyl. 2011. Die lewe tussen pikkewyne.  Kaapstad: Tafelberg. ISBN 978-0-624-04681-3

Resensent: Heilna du Plooy

 

Die lewe  tussen pikkewyne

Die lewe tussen pikkewyne

Die lewe tussen pikkewyne  is Jasper van Zyl se debuutdigbundel, maar hy skryf reeds vanaf sy skooldae. In  2005 is daar in Nuwe stemme 3 van sy verse gepubliseer en hy het ook al aan Versindaba deelgeneem. Dit blyk duidelik uit die bundel dat mens hier te make het met ‘n digter wat al ‘n hele tyd met sy digterskap saamlewe. Die gedigte is noukeurig afgerond en weldeurdag, daar is nie los draadjies wat rondhang nie. Die opvallendste eienskap is die verrassende wendinge in die gedigte, sowel metafories as “narratief”, maar die wendinge is boeiend en misterieus,  nie lukraak of toevallig nie en veral nié daar vir die blote effek nie.

Die bundel het ‘n interessante buiteblad. Getekende mansfigure in swart en wit is in ‘n sirkel gerangskik. Die figure nie almal dieselfde is nie – sommiges dra ‘n baadjie en das, ander ‘n onderbaadjie, nog ander ‘n jas en die liggaamshoudings verskil ook. Maar hulle val as’t ware in ‘n patroon en daar is ‘n voorspelbaarheid in hulle voorkoms en houding: hulle is meer of minder ernstige, saaklik geklede mansfigure. Aan die bokant van die sirkel is daar ‘n figuur van ‘n jong man in kleur. Sy bolyf is kaal en hy het ‘n hippie-agtige geblomde broek met uitklokpype aan. Hy is kaalvoet, staan gemaklik met gevoude arms en glimlag breed. Hy verskil dus in bykans alle opsigte van die figure in die tekening en daar word duidelik gesuggereer dat dit gaan om die uitsondering, die een wat nié soos die ander lyk nie, wat nié soos net nog ‘n pikkewyn tussen al die ander ononderskeibaar is nie (buitendien lyk die gebaadjiede en gedasde figure ook nogal soos pikkewyne).

Die titel van die bundel kom uit ‘n gedig met die titel ” dit is nes jy daar sê, ja” (p. 20). Hierdie gedig gaan oor ‘n spreker en ‘n “jy” wat saam in ‘n bootjie is en “silwer vissies” uit die see trek. Aanvanklik is die boot staties, rustend, “in utero”, waarmee ‘n periode voorafgaande aan ‘n nuwe fase of die werklike lewe gesuggereer word.  Veral belangrik is dat die gedig begin met die reëls “soms is dit só dat een mens/deur ‘n ander kan praat” en gou besef die leser dat die “jy” in die gedig waarskynlik verwys na ‘n alter ego of ‘n ander persona van die self wat die boot met die spreker deel. Hierdie “jy” wat die “taal van meeue” praat, is die een wat droom dat hulle strand en dit gebeur dan ook inderdaad, maar onverwags. Die afloop en verloop van die boottog is nie beplan nie, dit gebeur, dit is ‘n verrassing maar nogtans onontkombaar. Dan moet die “jy” ‘n lewe in nuwe omstandighede voortsit en uiteindelik word dit ‘n manier van bestaan, hierdie yslewe tussen pikkewyne. Die “jy” wat ook soos ‘n geliefde uitgebeeld word, is “pragtig” en “yslik mooi”, lieflik en koud, maar ook groot, vir my dus onder meer ook in die sin van ysingwekkend. Die buikspreektaal van die geliefde is geheimsinnig en versluierend soos vaal rook.

Dit is vir my ‘n poëtikale gedig wat verwys na die onvermydelikheid van die poëtiese aktiwiteit, van die digterskap wat sigself soos ‘n ysberg aanmeld, wat aandring en sigself selfs opdring, wat alles in ‘n ander rigting stuur, iets wat pragtig is, maar ook ietwat skrikwekkend en waarteen die digter styf slaap totdat die koue warm word.

Hierdie bewustheid van digterskap en die implikasies van die poëtiese representasie van belewenis en van gedagtes, het my die gedigte laat lees op soek na verbande, patrone en voortgaande gedagtegange wat wel duidelik daar is, maar wat nogtans baie subtiel aangebied word.

Subtitliteit is een van die aantreklike eienskappe van hierdie bundel. Elke gedig het ‘n narratiewe lyn waarin en waarop diskrepante elemente vervleg word, en tog kry ‘n mens nooit die gedagte van geforseerdheid of die behoefte om ‘n effek te bereik deur bloot te skok nie. Die gedigte handel oor gewone dinge wat telkens so vervreemdend aangebied word dat die gewoonste aspekte van die lewe in hulle volle potensiële absurditeit nuut voor mens kom staan.  En dit word gedoen in ‘n speels-ernstige toon wat ‘n baie spesifieke atmosfeer in die bundel laat ontstaan.

Aan die begin van die bundel is ‘n paar gedigte wat handel oor droomgesigte of gedagtes wat soos drome aangebied word waarin ontwykende figure ‘n rol speel. In “film” sleep die meisie Anine, wat haar yskasmagnete rangskik, se arms op die vensterbank voordat  “haar lyf deur die venster breek”. Teen dagbreek ontmoet digter-spreker haar weer in die woud en dan sluit die gedig af met ‘n teruggryp na die eerste strofe.  Aanvanklik “brul paddas vir mekaar” in vlak plantegroei voor die digter se koshuisvenster, maar ten slotte word die digter se droomervaring in terme van paddagedrag beleef, met die erotiese suggestie slim verwoord in die verwysing na die opsitkers se doodblaas:

in ‘n wilde oomblik swel my keel:
ek brul vir haar en blaas
die opsitkers dood.  (p. 8 )

In die gedig “tronk” word gesuggereer dat die tronk waarin die spreker hom bevind, hom nie uiteindelik skei van die geliefde vriendin nie: sy kan op water loop, maar dit is ‘n geheim:

                                       …ek rol in my slaap
sodat niemand kan sien waar jy gaan nie. (p.11)

Op verbeeldingryke wyse word die werklikheid en droom vermeng, word die werklikheid droom en die droom werklikheid, onder meer in “wieg”. Die onheil wat die dorp bedreig, word ondersoek deur speurders maar as die inwoners self betrokke raak, sweer die verdwene mense uit die skrapnelwonde uit hulle arms tot herbestaan sodat “die dorp weer begin beweeg/ en wieg soos ‘n bloeiende boom” (p.14). ‘n Gedig soos hierdie staan oop vir ‘n spel met interpretasie. Dit kan gaan oor onheile wat in eie boesem vertroetel word, dit kan gaan oor verwonding van buite soos in ‘n oorlog, maar wat duidelik is, is dat wanneer die mense hulself as deel van die probleem sien en so optree, kom daar ‘n soort genesing, minstens ‘n nuwe toekoms. Wat egter ook belangrik is, is dat die gedig werk soos ‘n narratief sonder om lig anekdoties te wees. Die metaforiese samehang van die water en lewe bind die gedig saam: eers ruik die water sleg en die mense verdwyn en as die bose water wegsak en daar genesing kom, is die dorp soos ‘n bloeiende boom, ‘n boom wat groei uit gesonde water.  Water as metafoor figureer ook sterk in “droogtehulp” en “die nuwe winter”, albei gedigte waarin daar ‘n bepaalde onheil dreig en waarin na misterieuse verskynsels verwys word. Die droogte word deur “reën op die lagune” verbreek, maar in die winter verys die lewegewende stroom onder die gemeenskap sodat die mense “op ‘n magneetveld beweeg/ in ‘n land van ontydige weersveranderinge” (p. 17). Sulke gedigte is ten spyte van oënskynlike surrealistiese metaforiek en onwaarskynlike verhaalverloop, vir my tekenend van ‘n soeke na sin, selfs as dit nie te vinde is nie. Die gedigte vertel van vreemde moontlikhede, maar die leser besef weldeeglik dat daar ‘n probleem is wat nie met rasionele denke alleen hanteer kan of hoef te word nie. Dit gaan ook nie oor oplossings nie, maar oor ‘n poging om die ervaring van blootstelling en uitgelewerdheid, hetsy aan die eie boosheid of onheil van buite, aan die orde te stel – dink ek nou, maar soos dikwels by boeiende poësie, is ek nie seker nie en dit maak ook nie saak nie. Die gedigte laat mens anders dink en kyk terwyl jy die vreemde modulasies van die narratief geniet.

Interessant is ook die gedigte oor ouers. In die gedig “emma” word die jong meisie se eerste maandstonde verbind met geykte temas soos die vader wat niks agterkom nie en soos altyd beskermend optree waarna die dogter instinktief uitreik asof niks verander het nie, maar daar tog iets baie essensieels wel verander het. Die gewone tafereel word egter gekompliseer. Die vader beskik oor militêre kennis wat hom verlam, wat hom konfronteer met wat hy liewer nie sou wou weet nie. Die vrees vir die toekoms raak, sonder dat hy self daarvan bewus is, by implikasie ook die toekoms van sy dogter, as mens en as vrou, maar hy verberg sy vrees. Aan die ander kant is die dogter se uitreik na die vader inderwaarheid deel van haar seksuele ontwaking. In die gedig “les”  word die seun se onwetende oortreding om ‘n koi-vis te vang die aanleiding vir ‘n subtiele verwysing na religieuse insig deurdat die vader sy seun van “régte vis” leer. Hierdie gedig sou ook ironies gelees kon word (wat is ‘n ou koi-vissie nou?), maar ek dink tog dat daar ‘n positiewe vaderbeeld na vore kom omdat die seun wel erg geskok is oor wat hy onwetend gedoen het.

Dit is asof daar in die bundel ‘n chronologiese verloop is want die later gedigte handel oor meer werklik onheilspellende dinge soos ‘n motorrit waartydens die berg “‘n toevallige moordenaar” word, iemand wat leer dans in ‘n ervaring wat later deur sirenes bedreig word, ‘n vader se “ongeëwenaarde” drif, die dokter se geheime vrese wat hom uit die slaap hou en die verslaafde se besef dat “die beswyming van jare …nooit moes wees nie”. Mens sou kon sê dit gaan toenemend oor ‘n meer volwasse problematiek. Gewone mense en normale optrede word aangebied vanuit die duister onderkante daarvan – alles is nie so eenvoudig as wat dit lyk nie. Vanuit ongewone hoeke beskou, is daar ook onheilige en bedreigende aspekte wat onvermydelik deel van die gewone en normale is. Gewone sake kan ondersoek word om die verskuilde absurditeite daarin raak te sien en dit is op ‘n belewenisvlak onthutsend en poëties vervreemdend.

Al is al die gedigte in die bundel nie ewe goed nie (dit kan en hoef immers ook nie wees nie) is hierdie bundel varrassend tot aan die einde. In die voorlaaste gedig word Jona se reis in die buik van die vis omgedop. Die gedig vertel van groot dier wat uit die lug val en terwyl niemand weet wat om daaromtrent te doen nie, maak die man onder die peperboom vuur en droom gespanne drome. Die gedig sluit af:

Hy eet weke lank, elke dag ‘n ander deel,
sommer hompe, venynig aan die vis. (p. 45)

Die gebruik van die woord “venynig” in hierdie versreël toon dat die digter uitstekend in staat is om betekenis oop te slaan, om die reeds enigmatiese verhaal nog verder te kompliseer deur die taal as handlanger effektief te gebruik. Taal is immers onvermydelik die digter se instrument, sy handlanger, sy metgesel, sy alter ego, dit is die hart van die  poësie self. Met een woord wat dadelik opvallend is, word die leser in sy spore gestuit en dan begin hy of sy nadink of gewoon net dink.

Die slotvers is ‘n pragtige liefdesvers, hetsy vir ‘n geliefde van vlees en bloed, of die digkuns, of die gedig of watter geliefde saak ookal (ek vermoed wel die geliefde as sodanig is ‘n sterk moontlikheid). Die smeking van die spreker word uiteindelik beantwoord met ‘n sein en terwyl “sleg vrouens verbyvlieg op besems en warse wolke” slaap hierdie spesiale geliefde “adellik, op ‘n brandstapel van sterre” (p. 46). Dit is gewoon baie mooi beeldspraak.

Dit is duidelik dat die digter wel aansluit by die literêre tradisie – in klein frases klink daar telkens bekende woorde op, maar telkens so dat dit nie meer gaan om bekende betekenisse nie. Daar is onteenseglik ‘n werklik oortuigende eie stem hier hoorbaar. Dit is ook opvallend hoe die vervreemdende en surrealistiese gebruik van narratiewe strukture die verse saambind maar ook die betekenis oopslaan tot iets veel wyer as net die opeenvolging van insidente, juis omdat die poëtiese ontginning van taal uitgebuit word. Elke insident word ‘n poëtiese gebeurtenis.

Die lewe tussen pikkewyne illustreer dat hierdie jong digter inderdaad die transformerende werking van die poësie as poësie begryp en met ontsag hanteer.

     

 

Onderhoud met Jasper van Zyl

Sunday, May 1st, 2011

Die absurditeit van die alledaagse

Jasper van Zyl in gesprek met Louis Esterhuizen

 

Jasper van Zyl

Jasper van Zyl

Jasper van Zyl is in 1987 in die Paarl gebore en word as pastoriekind groot op Lambertsbaai, Kimberley en Upington, maar hoofsaaklik op Gansbaai. In 2004 verskyn sy eerste verse in Antjie Krog en Alfred Schaffer se Nuwe stemme 3 terwyl hy nog op hoërskool is. Sedertdien word van sy verse in verskeie bloemlesings opgeneem en tree hy by verskeie poësiefeeste en aanlyn-skryfskole op. Van Zyl is tans ‘n mediese student aan die Universiteit van Stellenbosch.. Sy debuutbundel, Die lewe tussen pikkewyne, het pas by Tafelberg Uitgewers verskyn.

 

 

Veels geluk met ‘n indrukwekkende debuutbundel, Jasper. Vertel ons ietsie meer oor die titel, Die lewe tussen pikkewyne? En – hoe skakel dit met die treffende omslag-ontwerp van die bundel?

Baie dankie vir die mooi kompliment, Louis. Die lewe tussen pikkewyne is ‘n aanpassing van ‘n reël uit dit is nes jy daar sê, ja, een van die gedigte in die bundel. Die titel verwys na ‘n lewensbestaan in absurditeit, eenvormigheid en navolging. Dit, glo ek, is die sentrale tema in die bundel: die absurditeit van die alledaagse.

Ek het redelik min insae gehad wat betref die omslag, maar ek dink dit slaan die spyker op die kop! Dit vang vir my die buitestaanbestaan mooi vas.

Toevallig weet ek dat jy jou tyd geneem het met die hele proses van tot publikasie kom; met die implikasie dat hierdie verse oor ‘n lang tydperk tot stand gekom het. Was dit ‘n moeilike proses vir jou om hulle tot ‘n bundel saam te bind?

Vir my is die skryf van ‘n gedig ‘n ontsaglike onderneming. Ek wens dat ek daartoe in staat was om myself ‘n “skrywer” te noem: iemand wat kan gaan sit en letterkunde uitspoeg. Maar dis nie so nie. Om te skryf is ook nie iets wat ek vir ontspanning doen nie – ek het seker bloot nie genoeg om te sê nie! Dis seker waarom die poësie vir my so aanloklik is: ‘n mens kan ‘n idee of ‘n storie of ‘n bepeinsing of ‘n droom of ‘n stukkie protes in ‘n klein pakkie toedraai.

Die meerderheid verse in die bundel is oor jare geskaaf – een van die gedigte het ek in graad 10 begin en eers laasjaar klaargemaak. Dis ‘n kouproses: ek sal ‘n gedig begin en lank daaraan peusel, tussendeur ‘n woordjie hier en daar verskuif of verander of sny. Op die ou end word die gedig iets heel anders as wat ek bedoel het. Dit behoort dus geen verrassing te wees dat die verse wat in die bundel opgeneem is, min of meer my volledige oeuvre verteenwoordig nie!

‘n Gevolg is natuurlik dat die bundel nie ‘n konsepbundel is nie. Ek glo dat die verse oor die algemeen die sentrale tema, d.w.s. die absurditeit van die alledaagse, volg, maar die saambinding van die verse is heeltemal lukraak deur my redakteur, Francois Smith, gedoen.

Jy is tans besig om jou as medikus te kwailifiseer. Hiermee neem jy natuurlik jou plek in in ‘n nogal indrukwekkende galery van digters wat hul in die mediese wêreld bevind (het). Ervaar jy dat jou studies ‘n positiewe invloed het op jou digterskap?

Iemand wys my nogal nou die dag op die groot aantal Afrikaanse digters wat uit ‘n mediese agtergrond kom – dis nogal, soos jy sê, ‘n indrukwekkende groep.

Ek het natuurlik begin skryf lank voordat ek in hierdie wêreld beland het. Maar die mediese omgewing is baie poëties, omdat jy te doen kry met die weerloosheid, angs, seer, woede en soms ook die uitbundige geluk van die mens. Verder is daar natuurlik ook ‘n heel ander dimensie aan ons bestaan in die vorm van fisiologie, mikrobiologie, farmakologie: ‘n klein wêreldjie waarvan mens omtrent niks weet nie. Die “onondektheid” daarvan boei my geweldig en ek glo dat dit wel ‘n invloed op my skryfwerk het.

In die gedig “om te keer” (p.42) skryf jy: “ek skryf nooit oor hoe ek voel nie. // my begrip is te anemies vir die bladsy / ek verwoord moeiliker as wat jy dink.” Gee ons so effense kykie na jou werkswyse? Is jy byvoorbeeld ‘n konstante digter, of werk jy sporadies aan gedigte? Skryf jy ‘n vers vinnig klaar, of werk jy lank daaraan soos hierdie aangehaalde reëls wil suggereer?

Soos ek bo genoem het, is dit vir my maar ‘n moeisame proses. Ek sal stukkies van ‘n gedig skryf en baie lank daaraan werk voordat dit volledig is. Die proses behels dikwels ernstige snywerk (gewoonlik volledige strofes) en die invoeging van ‘n woord of twee hier en daar.

‘n Gedig begin gewoonlik as ‘n strofe of ‘n versreël, dikwels geïnspireer deur ‘n liriek of selfs ‘n enkele woord. Dan begin die proses van voor af. Soos ek sê, dis nie iets wat natuurlik kom nie. Ek werk ook dikwels aan meer as een gedig op slag, wat dit nogal moeilik maak.

Jou vroegste verse het reeds in Nuwe Stemme 3 (Tafelberg, 2005) verskyn; daarna was jy ook by etlike Versindaba-feeste betrokke. Het jy dié vroeë blootstelling as positief ten opsigte van jou digkuns ervaar, of was dit iets wat jou geïnhibeer het? Anders gestel: het die verwagtings wat rondom jou vroeëre verse ontstaan het, druk op jou ontwikkeling as jong digter geplaas?

Die grootste voorreg wat jong skrywers, veral dié wat in Afrikaans skryf, het, is dat daar ‘n ontsaglike groot aantal gevestigde skrywers is wat bereid is om hulle te lei. Ek onthou byvoorbeeld, Louis, dat ek kort nadat ek in Nuwe Stemme 3 verskyn het, daar voor Protea Boekwinkel ‘n koppie koffie saam met jou gedrink het (die sigaret daar het my in groot moeilikheid by die skool laat beland!) Om kontak te maak, verg letterlik ‘n e-pos of oproep. Dis ‘n onontginde myn wat ons meer sal moet gebruik om skryftalent onder ons jongmense te ontwikkel.

Ek was destyds baie verras deur die positiewe reaksie op my verse in Nuwe Stemme 3, maar ek onthou ook dat ek heelwat (dog altyd opbouende) kritiek ontvang het. Ek was eers baie verwar deur die verskillende insette: sommiges het gedink my skryfstyl is effens aansitterig en daar was heelwat verskillende opinies rondom my vermenging van Afrikaans en Engels. Dit het vir my lank gevat om die kritiek te kanaliseer, maar wat vir my van die meeste waarde was, was dat dit my daarop laat let het dat ek self ook nie heeltemal gemaklik was met my skryfstyl nie. Tussendeur, soos ek daaraan gewerk het, het ek begin om meer positiewe reaksies te ontlok en kon ek só my voete vind en stadigaan begin lig sien.

Kortom: terwyl die proses aanvanklik redelik verwarrend was, het die geleenthede my die kans gebied om self ook krities na my werk te begin kyk – iets wat baie jong skrywers dringend moet leer doen.

Tydens jou optredes by die Versindaba-feeste het jy jou ook as musikant laat geld met pragtige toonsettings van jou gedigte. Hoe belangrik is hierdie musikale inkleding vir jou?

Musiek is vir my ‘n baie groter bron van inspirasie as poësie. Toe ek aanvanklik begin skryf het, so rondom graad ses of sewe, was die Britpop-orkeste van daardie tyd vir my ‘n sleutel om my eie gedagtes te leer fokus. Ouens soos Radiohead, Oasis, Travis: almal het ‘n manier om hul eie (baie poëtiese) lirieke perfek met hul klank te vermeng.

Ek onthou dat ek destyds Engelse lirieke geskryf het, seker maar om hierdie ouens te probeer na-aap. Maar dit was in daardie tyd dat ek op Piet Botha en ander Afrikaanse kunstenaars afgekom het (dit was in daardie tyd dat ‘n klomp baie progressiewe Afrikaanse orkeste begin werk het: Klopjag, Skallabrak, Spinnekop, Akkedis – almal jongmense wat met Voëlvry grootgeword het). Ek het dadelik geweet dat ek meer gemaklik is in Afrikaans en hierdie ouens het dit “okay” gemaak om dit te erken.

Goeie poësie is soos musiek. Ek strewe altyd daarna om my gedigte te laat “klink” soos dit gelees moet word, nes musiek gespeel word soos dit geluister moet word.

Afgesien van die afgerondheid wat jou verse kenmerk, is dit dikwels die slotreëls wat ‘n mens tref; reëls wat lank na die lees in ‘n mens sy gedagtes bly resoneer. Een so ‘n voorbeeld is die pragtige vers “geraamtes in die kas” (p.37) wat soos volg begin: “die dokter beweeg met nagskof deur die pediatriesale, / gesels met dié wat wakker lê en deel balonne uit / waar daar ‘n behoefte is”. Van dié vertrekpunt stu die vers verder tot met die volgende slotreëls: “snags lê hy stil en tel vlieërs / in sy donker wakkerte. in sy slaap / noem hy sy vrese by die naam.” Hierdie enigsins ‘oop’ einde laat ‘n mens vermoed dat hiermee ‘n benouende angstigheid mee vervleg word … Kan jy dalk hierop uitbrei?

Ek is ontsaglik verlig dat jy dink die verse mooi afgerond is. Ek dink dit is waarom ek so lank met ‘n gedig moet sit: iets vóél bloot nie reg nie, dit sít bloot verkeerd. Daarom was dit so ‘n wonderlike ervaring om met Francois Smith te werk. Francois het ‘n manier om presies dit wat skort, op die naam te kan noem. Heelwat van die afronding wat jy sien, is aan hom te danke.

Ek haat dit om my verse te interpreteer; “it defeats the purpose” vir my, soos ons in Engels sê. Maar kom ek probeer: vir my gaan daardie vers oor die vervlegging van goed en sleg, die duistere motiewe in ons goeie dade. Hierdie verteenwoordig natuurlik ‘n geweldige spanning, of benouendheid, soos jy dit noem. Ek hoop dat dit in die vers na vore tree.

In nog ‘n verrassende vers, “dit is nes jy daar sê, ja” (p.20) skryf jy: “in die begin speel jy teësinnig huis / en later leef ons heerlik tussen pikkewyne. // in ons igloe slaap ons styf teen mekaar. / ons weet nou al hoe mens hier warm word. / jy’s pragtig, jy’s yslik mooi / en jy blaas vaal rook wanneer jy buikspreek.” Kan hierdie vers gelees word as ‘n ars poetica? Die digter as buikspreker, by wyse van spreke?

Ek dink wel so. Ek dink die gedig skep ‘n baie ongewone atmosfeer en ‘n mens is half onseker wat om daarvan te maak. Dis tergelykertyd ‘n innemende prentjie, ‘n rustige aand op die see saam met ‘n geliefde en ‘n spannende, duister toneel. Dis seker soos die meeste gedigte, of hoe? Ek dink ‘n mens skep dan ‘n redelik interessante spanning deur die rol van digter op die buikspreker te projekteer: ‘n herberg in ‘n onherbergsame landskap … dis eintlik nogal ‘n mooi beskouing van die digkuns.

Jasper, om pluspunte in hierdie debuut van jou uit te sonder, is ‘n bykans onmoontlike taak, omrede daar sóveel is wat ‘n mens kan uitsonder. Een hiervan – en waarskynlik die rede waarom hierdie myns insiens een van die sterkste debute in afgelope jare is – is die totale afwesigheid van ander stemme wat in jou gedigte saampraat. Jou digterstem is gewis uniek en eiesoortig. Ook is daar die minimum aan peritekste (gegewe buite die gedig om) ter sprake. Was hierdie afwys van enige vorm van interteks vir jou ‘n bewustelike besluit gewees of iets wat natuurlikerwys ontstaan het?

Ek is mal oor interteks in gedigte, maar ek ken ook nie genoeg om dit altyd te snap nie. Ek onthou dat ons op skool Joan Hambidge se Totius behandel het. Ons onderwyseres het nogal vir ons ‘n klein boekie gemaak van die gedig, tesame met kopieë van al die gedigte van Totius waarna sy verwys. Dit was loshande die mees treffende gedig in die matriekkurrikulum. Gert Vlok Nel is natuurlik ook ‘n meester wat dit aanbetref. En jy ook, Louis!

Ek dink dat ek moontlik te veel respek vir digters het om met hulle in gesprek te probeer tree. Dis nie iets wat ek doelbewus doen nie; ek dink dis bloot ‘n geval van respek vir “outoriteit” – daai oeroue Afrikaanse motto!

Ten spyte van my opmerking hierbo, weet ek ook dat jy ‘n vurige leser van die digkuns is. Is daar bepaalde digters (plaaslik óf internasionaal) wat in die besonder tot jou spreek?

Ja, kyk, ek lees baie graag, maar ek is uiters selektief! Ek glo dat ‘n mens moet lees wat tot jou spreek, en om nie te lees net omdat jy voel jy moet nie. Ek stel nie genoeg in enigiets belang om al my tyd daaraan te wy nie – kortom: ‘n bundel moet lekkerder wees as ‘n rekenaarspeletjie of ‘n TV-program!

Ek lees baie graag Robert Frost, e.e. cummings en Alfred Schaffer op die internasionale front (sal iemand asseblief net klaarkry en Charl-Pierre Naudé betaal om ‘n bundel van sy Afrikaanse Schaffer-gedigte te publiseer!). Plaaslik is dit Charl-Pierre, Gilbert Gibson, George Weideman, Gert Vlok Nel. Danie Marais is ook besig om sterk op my te groei! Dan moet ‘n mens ook nie vergeet van die Afrikaanse “musiekdigters” nie: Bacchus Nel, Gian Groen, Piet Botha en Hunter Kennedy, om maar ‘n paar te noem.

Dankie vir hierdie geleentheid om oor jou indrukwekkende debuut te kon gesels, Jasper. Sal jy by wyse van groet dalk so vriendelik wees om een van jou persoonlike gunstelinge uit Die lewe tussen pikkewyne hieronder te plaas?

Dankie, Louis. Hier is een van my gunstelinge, avontuur:

avontuur

op hierdie dorp van ons
word dit nooit lig nie.
geen bome kan hier groei nie,
dis knaend koud.
die straatligte moet altyd brand
op die plek wat ons avontuur noem.

elke jaar, met die trek
van die nagvoëls, hou ons partytjies
tot mekaar se eer.
ons skiet vuurwerk af,
dompel slapende katte
in die munisipale swembad.

ons dra ook geen hemde nie,
net vel en been. ons kyk op,
want die lug is ‘n kalm uil
wat oor ons slapende landskap waak

en die katte jaag. ons volg
die geluide van verwilderde vlerke
wat soos klappers
oor die landskap reën 

en wie verdwaal slaap vir altyd
in die grotte, op die skerp kontoere
tussen sand en water. soos vlermuise
hang hulle onderstebo

die geraamteverkenners.

© Jasper van Zyl (Uit: Die lewe tussen pikkewyne, 2011: Tafelberg Uitgewers)