Posts Tagged ‘Hans Franse’

Nuuswekker. Meander resenseer Afrikaanse digbundel

Monday, January 23rd, 2017
Ilse van Staden

Ilse van Staden

 

Die Nederlandse webtuiste, Meander, is vir etlike jare reeds een van die vernaamste kampvegters vir die behoud en ontwikkeling van die Nederlandse en Vlaamse digkunste. Daarom dat ek verras regop gesit het toe ek sien dat hulle pas ‘n resensie deur Hans Franse van Ilse van Staden se jongste bundel “Waar die oog van stil word” gepubliseer het Die opskrif van die resensie is “Tussen land en water, tussen licht en donker”.

Franse begin sy resensie met die volgende skadeloosstelling: Afrikaanse teksten vertederen mij altijd; de taal heeft iets puurs en authentieks. Als mijn vrienden het over een ‘kousbroekie’ hebben en daarmee een ‘panty’ bedoelen, ben ik soms jaloers: er zijn van die mooie woorden. Dat in die taal ook prachtig geschreven wordt moge bekend zijn. Wie kent niet Ingrid Jonkers, Elisabeth Eybers, die in Nederland woonde maar bleef dichten in de taal van haar jeugd en daarmee zelfs de P.C. Hooftprijs won, André P. Brink die prachtig geëngageerd proza schreef en natuurlijk gevangenisschrijver Breyten Breytenbach?”

Daarna volg ‘n treffende uiteensetting en bespreking van hierdie pragbundel deur een van ons meer begaafde jonger digters, met as slotsom: “Aanbevolen: een kennismaking met een dichteres die existentiële problemen verwoordt in een taal die soepel en lenig is, vol associaties, en goed te begrijpen. Misschien verdient het Afrikaans als zustertaal meer aandacht: tenslotte kan deze volwassen taal als ons jongere taalkundige zusje worden beschouwd.”

Die volledige resensie kan hier op Meander se webtuiste gelees word.

Vir jou leesplesier volg een van die gedigte uit die bundel.

*

kom ons gaan stap op die see

 

kan jy dit hoor,

die stilte as mens die see sou stop?

skuim wat in klein borrels bars.

hoe loer die sklera van branders

uit die skitterende see-oog tot stil-sand gebring.

noudat die see gestrand het

kan mens stap op die skyn

waar water was

voordat die spieëling flikker

en alles verdwyn in ‘n oogknip,

een wink van die gedig.

 

© Ilse van Staden (Uit: Waar die oog van stil word, 2016: Protea Boekhuis)

 

Omslag

Omslag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hans Franse. Drie gedichten

Tuesday, January 17th, 2017

OP DRIFT

 

Een wild gekuifde tsunami

rolt vanuit het noordwesten aan

klimaattoeristen op het strand van Scheveningen

worden zeespiegelvluchtelingen;

Jagende wolken kloppen

tegen gillend land:

fluitende storm zingt een valse tweede stem

een ontmande vuurtoren geeft half licht

op drift geraakt in de voornacht.

(Holst van de nacht

hol en ondoorgrondelijk strand

de zee een norse lokker in de leegte)

 

Als de veilige boulevard  doorbreekt

Vergeet men een creditcard

op een blauw stuk verwrongen staal.

 

Achteruitrijdend op een eindeloze weg

zie ik in  de buiten-en de binnenspiegels

het verleden met grote snelheid naderen.

de schok: een kaleidoscoop

van oude dossiers, lang vergeten woorden

door dode mensen uitgesproken.

 

*


DE DOODVAN EEN GONDOLIER

 

In Venetie  Castello:  la fondamenta di Santa Anna

naast kleurige affiches wild geplakt op het reclamebord

op de plek waar doden worden vereeuwigd

las ik op een zwartomrande mededeling

dat “Fabio Collavini, gondoliere”,

gestorven was: hij was 68 jaar geworden :

“plots weggerukt van de genegenheid

van zijn treurende geliefden”.

Zijn foto : een sterke man,

in zijn wit-blauw gestreepte baadje

met zijn hoed met rood-blauwe linten :

het uniform van de gondolier

stoer met de lagune op de achtergrond:

je vermoedde zijn vereelte handen, de riem

waarmee hij wrikte ingaande

tegen het weerbarstige water

de wilde golven van de lagune.

 

In een optocht van gondels

zal zijn kist  dobberen op die golven

misschien in de late nacht aanspoelen zonder boeggolf

op San Michele, waar de doodse stilte heerst

 

 

(San Michele is het kerkhof van Venetie, op een eiland in de lagune.)

 

 

*

 

CIRKELS IN DE SNEEUW

 

Rondom de notenboom bij de ingang van de wereld

had de sneeuw zich opgehoogd   tot bij het nabije dennenbos.

Op voorzichtige voetstappen kwamen  mensen naar buiten

Hun voeten aarzelend krakend in de ongerepte sneeuw

Een vrouw met een kinderwagen, lachte schaterend

en draaide bijna dansend een rondje om de boom

trok haar eerste cirkel en wandelde ver weg

Een kind op een fietsje  reed  in een kring

Grotere kinderen met een slee  trokken elkaar over de drempel

Flirtende jongeren zeepten elkaar in

trokken hollend hun eigen cirkels met een passer,

dingen aanrakend die door de sneeuw werden verzacht

(want in de sneeuw is alles anders en zachter)

een echtpaar zag  in de schuwe middagzon

de grillige schaduw van de takken opnieuw in blauw .

schraal belicht door een  bleke zuinigheidslamp

bijna brandend achter de bosrand

een vrouw met een rollator draaide haar  laatste rondje

een kromgebogen  man met stok strompelde

als laatste uit de cirkel weg

en verdween in de bosrand van het eeuwig woud.

de reeds aangetaste sneeuw werd modder

en loste protestloos op: de cirkel van de cirkels was rond

 

begonnen in Freudenstadt, Zwarte woud, 4 maart 2016

 

*

{co. Hans Franse/2017}