Posts Tagged ‘Hans van de Waarsenburg’

Dansende Digtersfees. Hans van de Waarsenburg (Nederland)

Monday, April 14th, 2014

Hans van de Waarsenburg is nog ‘n digter wat tydens vanjaar se Dansende Digtersfees op 9 en 10 Mei by Spier Wynlandgoed buite Stellenbosch op gaan tree. Hy is in 1943 in Helmond (Nederland) gebore en het reeds vyf digbundels sedert sy debuut in 1965  gepubliseer. In 1973 is sy bundel De vergrijzing met die gesogte  Jan Campert-prys vir poësie bekroon. In 2004 is die eerste Munisipale toekenning deur die Helmond stadsraad aan Van de Waarsenburg toegeken vir sy hele oeuvre. In die periode 1997 tot 2000 was hy voorsitter van PEN Nederlands en sedert 1997 president van die bekende  Maastricht International Poetry Nights.

Bundels van Hans van de Waarsenburg wat tydens die fees beskikbaar sal wees, is:

The past is never dead, London, 2013.

Waar de wegen waren (Wherever the roads went), Amsterdam 2003.
Azul, Amsterdam, 2006.
Schaduwgrens (Shadow Edge), Amsterdam 2012.

Vir jou leesplesier volg een van sy gedigte.

*

Zuidwal

Midden op de Zuidwal
Tussen eeuwige lindebomen
– Waar zag men of bestond
verval? –
Is de jongen teruggekomen

Spelend met herfstbladeren
Sneeuw onder de klompen
Bloesem op het hoofd
Loopt hij door kniehoog
Beemdgras, spijkerpunthard

De pijlen, de boog schietklaar
Zoekt de jongen door de dagen
Struikelt wanneer hagel
Naar de tanden slaat, zeewind
Blaast en vol verzet water breekt

In zijn blauwvalies herinnert
De jongen wegen en scapulieren
Vroeg neon buigt er het glas van de
Droom, zondig speeksel tast in
Lommerrijke avonden. Alles ligt klaar

Op de Zuidwal: de zee, de reizen
De kazige schimmel van de nacht
De omkeerbaarheid van het woord
De luchtspiegeling van de dood
En altijd late nazang in het oor

Lippen vol kus en huidherinnering
Sluimeren, haken nog niet aan taal
Raken traag de binnenwand. Zo bedenkt
Hij haar, onstuimig, telkens weer
Terwijl kruitdamp vervliegt

De vader vult de glazen, de moeder breit
In treur. De jongen buigt de takken
Van de hemel. Even is hij terug
Verdwijnt in zichzelf en schemert
In een toekomst die zo lang verleden is.

© Hans van de Waarsenburg

Dansende Digtersfees. Die onafgehandelde dinge van gister

Monday, May 6th, 2013

 

Uiteindelik is die Dansende Digtersfees op hande en hier op die nippertjie ontvang ons een van die mees indrukwekkende publikasies wat met die oog op dié fees bestel is: die Nederlandse digter Hans van de Waarsenburg se eerste publikasie in Engels, The Past is Never Dead; vars van die pers af en pragtig uitgegee (in hardeband, nogal!) deur Eyewear Publishing. (Die boek het einde April in Engeland verskyn met die gedigte wat deur Peter Boreas vertaal is.)

En ek moet erken dat na ek my die afgelope weke verlees het aan die ietwat vervreemdende poësie van veral Ko Un en Yang Lian, was die ontdekking van Van de Waarsenburg se gedigte kalmerend soos ‘n bord ertesop op ‘n reënerige wintersaand.

Nog ‘n heerlike ontdekking was die uitgewer, Todd Swift, se Eyewear Blog vir die digkuns. In sy inskrywing oor Hans van de Waarsenburg vertel Swift van sy eerste ontmoeting met dié “larger-than-life”-digter: “In 1997 he (HvdW) became chairman of The Maastricht International Poetry Nights – an impressive biannual international poetry festival that was held for the seventh time in October 2010.  It was there that I first met this larger-than-life figure, a charismatic, fun, gregarious figure, whose love of poetry and poets radiates from his very being.  Since the 70s he has gone on to publish many books, from presses as far afield as Mexico.  He’s a Dutch poet well worth getting to know, in translation if needs be.  I find his witty, lyric, sometimes melancholy, poems, of love and artfulness very moving, and sympathetic to my own aims and feelings.”

Hans van de Waarsenburg

Hans Groenewegen is nog iemand wat die lof van dié digter besing; aldus die flapteks: “Hans van de Waarsenburg is quietly working on an impressive oeuvre. He possesses great technical skills, which he uses to vary and intensify his standard themes and motifs. He is no innovator, nor does he slavishly follow the latest fads. Neither is he a poet who forces himself on our attention in that loud entourage which more and more replaces literature itself. Loyalty is the key to Van de Waarsenburg’s work. His poetry expresses a loyalty to the people around him, loyalty to their motives and desires. He has an eye for their vulnerability, their futility and their restrictions. It is first of all expressed in the earnest and careful way in which he uses language. Thus a careful listener hears an individual and unmistakable voice rising from the poetry.”  — Hans Groenewegen.

En nou blyk dit dat Van de Waarsenburg nié die Dansende Digtersfees gaan kan bywoon nie … Wat ‘n jammerte! Ten minste het ons darem sy lieflike verse om te kan geniet, of hoe?

By wyse van illustrasie plaas ek graag een van sy gedigte hieronder. Die boekbesonderhede is soos volg:

ISBN 9781908998095, hardeband, 181 ble., Eyewear Publishing)

 

***

 

The Last Waltz

 

Had I forgotten you in stereo sound?

Dolby, Dolby, in that square in Amsterdam?

The Schiller Hotel, floating on the past

Like a cabin cruiser. I was asked to show

 

My singing diploma, paint my

Masterpiece – you would not take less,

Madame, and touch down in Brussels.

As if streets were flown in from Rome

 

With me painting clowns’ faces on

Non-existent covers. For a moment I

Was in Venice with you, sailing in ‘a dirty

Gondola’ to the dead of yesteryear.

 

***

 

When Time proved an impertinence. We

Drank prosecco to this tender reunion and

Later dreamt of frayed ends hanging like

Wisps of hair over the celluloid.

 

Sound full of noise and scratches. But whenever

Your tongue waltzes in my ear and the first bars

Sound once again, the old dance resumes,

Madame, and everything spins as of old.

 

 

© Hans van d Waarsenburg (Vertaling deur Peter Boreas)

 

 

Dansende Digtersfees. Hans van de Waarsenburg (Nederland)

Sunday, April 7th, 2013

 

Die Dansende Digtersfees / Dancing in Other Words, is ‘n internasionale fees van digters en digkuns wat op Vrydag 10 en Saterdag 11 Mei 2013 op Spier, buite Stellenbosch, gaan plaasvind. As ‘n gesamentlike projek tussen Spier en die Pirogue Kollektief, is die Dansende Digtersfees die eerste beliggaming van ‘n vennootskap met die bedoeling om verder vorentoe soortgelyke ruimtes van skepping en verbeelding te bevorder en te fasiliteer, hetsy literêr, maatskaplik, of polities van aard. 

*** 

Hans van de Waarsenburg (1943) is die enigste Nederlandstalige digter van aan die Dansende Digtersfees deelneem. Hy is in Helmond gebore en woon sedert 1966 in Maastricht waar hy die afgelope 15 jaar voorsitter is van The Maastricht International Poetry Nights,’n tweejaarlikse, internasionale poësiefees; dieselfde fees waarvan Charl-Pierre Naudé verlede jaar die feesdigter was.

Van de Waarsenburg het in 1965 gedebuteer met ‘n bundel genaamd Gedichten.  Vir sy digbundel De Vergrijzing ontvang hy in 1973 die Jan Campertprys vir poësie. In Maart 2004 word sy werk bekroon met die eerste Oeuvre-Prijs van die Gemeente Helmond.

Van dié digter is daar al die volgende gesê:

“Hans van de Waarsenburg is een politiek dichter geweest. Hij schreef ‘poëzie’ als ‘powezie’. Hij was verontwaardigd over de Amerikaanse vuile oorlog in Vietnam. En er waren de dictaturen van Franco, de Griekse generaals, de vaudeville rond Allende. Er is een tijd geweest dat men de ogen geopend hield en zag. Onder zijn vroege poëzie is er nogal wat activistisch werk: poëzie moest mensen bewustmaken en doen handelen. De verontwaardiging was gebaseerd op gruwelijke feiten: Tsjecho-Slowakije, onderdrukking, moorden die gepleegd werden op zwakkeren. Er is weinig politieke poëzie die aan zichzelf twijfelt: het is de zekerheid die roepen doet. Het was de tijd toen men kijken met ethiek verbond. De jaren gaan heen en het vergeten wordt een deugd.”  (Johan Velter)

“Hans van de Waarsenburg werkt in stilte aan een indrukwekkend oeuvre. Hij beschikt over een groot technisch vermogen dat hij gebruikt om zijn vaste thema’s en motieven te variëren en intensiveren. Een vernieuwer is Van de Waarsenburg niet en ook niet iemand die meeloopt met modes. Evenmin is hij een dichter die zich manifesteert in de luidruchtige entourage die in deze tijd meer en meer de literatuur zelf verdringt. Trouw kenmerkt het werk van Hans van de Waarsenburg. Uit zijn poëzie blijkt een trouw aan de mensen in zijn omgeving, trouw aan hun drijfveren en verlangens. Hij heeft oog voor hun kwetsbaar-heid, hun armzalig-heid en beperkingen. Die trouw komt bovenal tot uitdrukking in de ernst en zorgvuldigheid waarmee hij met taal omgaat. Wie goed luistert, hoort hoe op die manier onmiskenbaar zijn stem zich in zijn poëzie uitkristalliseert. “ (Hans Groenewegen)

Ongelukkig is dit tans onseker watter publikasies van Hans van de Waarsenburg tydens die poësiefees beskikbaar gaan wees … Titels wat wel bestel is, is die volgende:

Schaduwgrens (2012: Uitgeverij Wêreldbibliotheek)

Wie hier nog komt (2009: Uitgeverij Wêreldbibliotheek)

Waar de wegen waren  (2003: Uitgeverij Wêreldbibliotheek)

The Past is Never Dead (2013: Eyewear Press)

Vir jou leesplesier volg hieronder ‘n gedig wat die digter in 2011 ingestuur het vir plasing op Versindaba.

***

HET IS WEER DEZE NACHT

 

Het is weer deze nacht dat tractoren

Grommen in de achtertuin. Als hese honden

Naar mijn trommelvliezen grauwen. Het is weer

Deze nacht dat oeverloos snauwen een

Vuist slaat tegen de sterrenloze hemel. Er

 

Rouw wordt afgekondigd in verdwenen

Straten. Het is weer deze nacht dat namen

Tollen in de gaten van een schrompelend

Geheugen. Namen als oud textiel in jute

Zakken. Gedroomde namen soms. Het is

 

Weer deze nacht dat gezichten vergelen in

Kisten, verbranden in ovens, verteren

In aarde. En het is weer deze nacht dat

Ik taal hark, woorden schoffel, in mezelf

Brom, met een klap de luiken laat landen.

 

*

 

Het is weer deze nacht dat mijn vader zonder

Klop op de deur aan tafel komt zitten en ik hem

Jenever schenk. Hij gretig zijn eerste glas

Drinkt, een tweede gebaart, zijn stropdas

Ontknoopt en een sigaret opsteekt. Uit zijn

 

Binnenzak haalt hij bleke foto’s, wijst naar

Zichzelf en knikt. Ik herken de verleden

Man die zo dicht bij mij staat dat ik opnieuw

Verlegen de dood van mijn schouders krab.

Het is weer deze nacht dat zijn stem naar toon

 

En zoon zoekt. Iedere borrel is een slok

Toenadering, iedere sigaret een verlegenheid.

En als de  fles geleegd is, de sigaretten gerookt,

Stapt hij terug in zijn nacht, blijf ik achter,

Terwijl daglicht tergend langzaam mijn ogen sart.

 

*

 

Het is weer deze nacht die om mij hangt

Als een natte loden jas, die mij ter aarde

Drukt. Waarin ik wankel na een stortbui,

Een huis bereik. Het is weer deze nacht,

Dat herinnering als een scherp mes schaaft

 

En schilfers naar beneden dwarrelen.

Een sneeuw van zwijgen waarin doden

Miraculeus worden betast. Het is weer

Deze nacht, dat dicht tegen mij huid zich

Vlijt en plooit. Ik je kus met dunne lippen.

 

Verleden tederheid zich spreidt. Het is

Weer deze nacht dat regen drupt op de

Vloer van vroeger, almaar drupt, en het

Hoofd blijft liggen op het doordrenkte

Kussen en je zo moet huilen.

 

© Hans van de Waarsenburg. Mei 2011

 

Hans van de Waarsenburg. Het is weer deze nacht

Wednesday, May 18th, 2011

HET IS WEER DEZE NACHT

 

Het is weer deze nacht dat tractoren

Grommen in de achtertuin. Als hese honden

Naar mijn trommelvliezen grauwen. Het is weer

Deze nacht dat oeverloos snauwen een

Vuist slaat tegen de sterrenloze hemel. Er

 

Rouw wordt afgekondigd in verdwenen

Straten. Het is weer deze nacht dat namen

Tollen in de gaten van een schrompelend

Geheugen. Namen als oud textiel in jute

Zakken. Gedroomde namen soms. Het is

 

Weer deze nacht dat gezichten vergelen in

Kisten, verbranden in ovens, verteren

In aarde. En het is weer deze nacht dat

Ik taal hark, woorden schoffel, in mezelf

Brom, met een klap de luiken laat landen.

 

*

 

Het is weer deze nacht dat mijn vader zonder

Klop op de deur aan tafel komt zitten en ik hem

Jenever schenk. Hij gretig zijn eerste glas

Drinkt, een tweede gebaart, zijn stropdas

Ontknoopt en een sigaret opsteekt. Uit zijn

 

Binnenzak haalt hij bleke foto’s, wijst naar

Zichzelf en knikt. Ik herken de verleden

Man die zo dicht bij mij staat dat ik opnieuw

Verlegen de dood van mijn schouders krab.

Het is weer deze nacht dat zijn stem naar toon

 

En zoon zoekt. Iedere borrel is een slok

Toenadering, iedere sigaret een verlegenheid.

En als de  fles geleegd is, de sigaretten gerookt,

Stapt hij terug in zijn nacht, blijf ik achter,

Terwijl daglicht tergend langzaam mijn ogen sart.

 

*

 

Het is weer deze nacht die om mij hangt

Als een natte loden jas, die mij ter aarde

Drukt. Waarin ik wankel na een stortbui,

Een huis bereik. Het is weer deze nacht,

Dat herinnering als een scherp mes schaaft

 

En schilfers naar beneden dwarrelen.

Een sneeuw van zwijgen waarin doden

Miraculeus worden betast. Het is weer

Deze nacht, dat dicht tegen mij huid zich

Vlijt en plooit. Ik je kus met dunne lippen.

 

Verleden tederheid zich spreidt. Het is

Weer deze nacht dat regen drupt op de

Vloer van vroeger, almaar drupt, en het

Hoofd blijft liggen op het doordrenkte

Kussen en je zo moet huilen.

 

© Hans van de Waarsenburg. Mei 2011

 

Hans van de Waarsenburg (Helmond, 1943) debuteerde met de bundel Gedichten (1965). Voor zijn dichtbundel De Vergrijzing ontving hij in 1973 de Jan Campertprijs. In maart 2004 ontving hij de eerste Oeuvre – Prijs van de gemeente Helmond.

Van 1997 – 2000 was hij voorzitter van het PEN – Centrum voor Nederland. In 1997 werd hij voorzitter van The Maastricht International Poetry Nights. (www.maastrichtpoetry.com)

Recente bundels: Waar de wegen waren (Amsterdam,2003); Azul (Amsterdam,2006);
So treibt die Insel (Duitsland, 2008); Wie hier nog komt (Amsterdam, 2009); Azul (Mexico, 2009); Vriendschap en poëzie (Maastricht, 2010).
www.waarsenburg.com.mk
http://hvdwaarsenburg.blogspot.com