Posts Tagged ‘Hendrik J Botha’

Persvrystelling. Ingrid Jonker-prys: Kortlys 2017

Tuesday, August 15th, 2017

Hilda Smits   –   Hendrik J Botha   –   Bibi Slippers

Die bome reusagtig soos ons was – Atropos – Fotostaatmasjien

Persvrystelling. Ingrid Jonker-prys: Kortlys 2017

Die kortlys vir die Ingrid Jonker-prys vir Afrikaanse debuutdigbundels wat in 2015 en 2016 gepubliseer is, is pas bekend gemaak. Die prys word jaarliks beurtelings aan ʼn Afrikaanse of ’n Engelse debuutdigbundel toegeken – die twee tale waarin Ingrid Jonker geskryf het.

Elf bundels is voorgelê en die kompetisie was straf. Die volgende bundels verskyn op die kortlys (in alfabetiese volgorde volgens die digters se vanne): Hendrik J. Botha se Atropos, Bibi Slippers se Fotostaatmasjien en Hilda Smits se Die bome reusagtig soos ons was. Die wenner word op 1 September bekend gemaak en die prys word op 16 September by die Tuin van Digters in Wellington oorhandig.

Aangesien die beoordelaars van die prys volgens die reglement gepubliseerde digters moet wees, is dit ’n prys van digters aan digters. Vanjaar is die beoordelaars Johann de Lange, Louis Esterhuizen en Nathan Trantraal.

Ronel de Goede is die sameroeper van die Ingrid Jonker-komitee. Die ander komiteelede is Leon de Kock, Finuala Dowling, Vincent Oliphant en Beverly Rycroft. Danie Marais, vorige voorsitter, tree as adviseur op.

Kontakpersoon: Ronel de Goede (Foster): rf@sun.ac.za

Hendrik J. Botha. Het dokters die digkuns nodig? Deel 2.

Friday, January 6th, 2017

images

Soos verlede keer toe ons die vraag gevra het: het die digkuns dokters nodig, blyk hierdie eweneens op die oog af, ‘n onsinnige vraag te wees.

Nadat ek onlangs ‘n artikel gelees het wat Richard Berlin, ‘n psigiater en ook ‘n bekroonde Amerikaanse digter geskryf het met die titel, Why Doctors Need Poetry, het ek begin dink oor die oënskynlik “onsinnige vraag”.

Om dokters in ‘n tyd van uitkomsgebaseerde geneeskunde te oortuig dat om poësie te lees, net so belangrik kan wees om na hulle pasiënte om te sien as wat dit is om die nuutste mediese joernale te lees, is egter makliker gesê as gedaan.

William Carlos Williams

William Carlos Williams

William Carlos Williams, sekerlik die bekendste dokter-digter in die moderne geskiedenis, het gereken dat poësie krities belangrik is vir oorlewing… “men die miserably every day for lack of what is found there.” Tydens groot krisis tye wend mense hulle toenemend tot iets wat emosioneel tot hulle spreek, ‘n duidelike voorbeeld wat demonstreer is na die 9/11 ramp.

Rafael Campo, nog ‘n dokter-digter lig dit uit en demonstreer dat poësie die ritmes in ons liggame, ons biologiese sisteme naboots soos ons hartklop en die ritme van asemhaling, die onafgebroke vloei van lug in en uit ons longe. Ritmes so oud soos lewe self.

In die tydperk van menslike bestaan voordat die geskrewe woord ontstaan het, is boodskappe en lesse oorgedra deur middel van stories en gedigte. Poësie was dus as’t ware die medium van kulturele oordrag vir die mens. Poësie was toe dan ook beskou as die taal van die gode.

Die vraag kom onwillekeurig dan nou op: maar wat het dit steeds te doen met dokters, en hoekom behoort dokters poësie te lees? Die skrywer, Robertson Davies, wat “gode identifiseer in die moderne samelewing”, het eenmaal tydens ‘n lesing aan ‘n groep dokters die vraag gestel, “Hoe lyk julle vir julle pasiënte”, en toe na ‘n oomblik van stilte, self die antwoord verskaf, “Julle lyk soos ‘n god”.

Op die oog af lyk dit na ‘n ietwat buitensporige stelling in die tyd van moderne geneeskunde wat oop en deursigtig behoort te wees, waar pasiënte goed ingelig is en deel in die besluitneming oor die uitvoer van bepaalde ondersoeke of prosedures; sogenaamde “ingeligte toestemming”.

Wat Davies egter uitwys het, is dat die simbool van medisyne, in die Amerikaanse tradisie, die Caudaceus is, die staf met twee vegtende slange wat aan die god Hermes behoort. In die mitologie is die Caudaceus geskep toe Hermes op twee vegtende slange afgekom het, en hy sy staf tussen hulle ingegooi het. Die twee vegtende slange sou om die staf krul, en in balans gehou word deur die goddelike staf.

So is die twee slange, vegtend om die staf, vandag steeds in konflik, maar in balans gehou deur die staf van die god. Die god vandag waarskynlik dan die Geneeskunde.

Nou wie af wat verteenwoordig die twee vegtende slange dan? Kennis en Wysheid. Kennis, die medies wetenskaplike domein, en Wysheid, die menslike empatiese verhouding wat daar tussen ‘n dokter en sy pasiënt behoort gevestig te word en wat vir genesing net so kardinaal belangrik is as Kennis. Dis die emosionele skakel wat “slagoffer en heler” met mekaar verbind,. Poësie bied die grondslag vir empatie.

Volgens ‘n studie deur J. Kenneth Arnette, begin junior mediese studente hulle opleiding met “empathy deficits”, wat vererger tydens hulle mediese opleiding. Opleiding wat eerder fokus om afstandelikheid, afgetrokkenheid jeens pasiënte aan te moedig eerder as ruimhartigheid en gulhartigheid. Iets daarvan moet mens ook probeer verstaan, want in sekere situasies waarin hulle as dokters hul later gaan bevind, waar lewensreddende besluite geneem moet word, is helder nugter kalm en emosioneel onbetrokke denke en besluitneming nodig. Wat egter soos ‘n paal bo water staan, is dat in ‘n groot deel van dokters se kontak met pasiënte, is meer as net wetenskaplike Kennis nodig. Dis hier waar die gebrek aan Wysheid dikwels blootgelê word, en die rede kan deels daaraan toegeskryf word dat tydens opleiding word slegs die “slang van Kennis” gevoed, en nie die “slang van Wysheid” nie.

Aaron Lazare, ‘n psigiater van Massachusetts wys uit hoe skaamte en vernedering universeel deur mense ervaar word tydens ernstige siekte.

Poësie kan dokters help om beter “helers” te word, omdat gedigte ons help om die wêreld vanuit iemand anders se emosionele perspektief te sien. Steven Dobyns skryf, “A poem is a window that hangs between two or more human beings who otherwise live in darkened rooms.”

Poësie bevat baie van die ideale wat dokters nastreef, dit wat Cesar Pavese noem “an absolute will to see clearly”, of wat Czeslaw Milosz beskryf as “the passionate pursuit of the real.”

Richard Berlin skryf dat van sy kosbaarste momente met pasiënte plaasgevind het tydens besoeke waar hulle ‘n gedig saamgebring het: “a poem they written themselves, a quote from Shakespeare, or the work of a poet whose words captured their emotional predicament.”

Berlin sê voorts, sy voorskrif vir pasiënte is die volgende: kies ‘n gunsteling gedig, (of ‘n gedig wat jou situasie die beste beskryf), neem dit saam en gee dit aan jou dokter met jou volgende besoek.

Vir dokters sê hy die volgende: onthou, om poësie te lees is soos om pasiënte te behandel, dit wat Wallace Stevens beskryf het as “a response to the daily necessity of getting the world right.” Of miskien dan William Osler se raad: “Nothing will sustain you more potently than the power to recognize in your humdrum routine… the true poetry of life.”

Hy sluit dan af deur William Carlos Williams aan te haal: “if it ain’t a pleasure, it ain’t a poem.”

Het dokters die digkuns nodig? Ek brand om te hoor wat my kollegas in medisyne daarvan sou sê. Wat myself aanbetref, wel ja, miskien meer as wat die digkuns dokters nodig het.

Maar miskien kan ons eendag daaroor debatteer, maar intussen, kom ons gee eerder pasiënte die voordeel van die twyfel, investeer tien minute van jou kosbare tyd in ‘n daaglikse reeds oorvol skedule, deur elke dag vir een van jou pasiënte ‘n gedig voor te lees. En besluit dan self of dit werk al dan nie. ( Dis tog wat “uitkoms gebaseerde medisyne” predik, dan nie? Soos die Engelse spreekwoord leer. “the proof of the pudding lies in the eating”, of vir die puriste wat dit suiwer Afrikaans wil hou, “ die estetiese integriteit van die nagereg, lê ongetwyfeld gesetel in die verorbering daarvan.”

 

[Hendrik J. Botha is ‘n digter en narkotiseur van Pretoria.]

 

 

Bron: Berlin, Richard M. 2011.  www.richardmberlin.com. Why Doctors Need Poetry. ( Datum van toegang: 20 November 2016)

Hendrik Botha. Het die digkuns dokters nodig?

Thursday, October 27th, 2016

hendrik-botha-en-menno-stenvert

 Hendrik Botha en Menno Stenvert

 

 

Het die digkuns dokters nodig?

Op die oog af ‘n ietwat onsinnige vraag, wat sekerlik ‘n paar wenkbroue sal laat lig. In Afrikaans is daar egter meer as ‘n handvol draers van Asclepius se staf wat sedert laat in die negentiende eeu ‘n rol speel of gespeel het in die Afrikaanse digkuns.

Die eerste geneesheer wat sy hand in Afrikaans aan die skryf van poësie sou waag was natuurlik Arnoldus Pannevis, wat na sy skeepsreis as skeepsdokter die medisyne vaarwel sou toeroep. Hoewel hy eerder onthou sal word vir sy rol in die beywering vir Afrikaans as soewereine taal, is hy ook amptelik die eerste digter in Afrikaans, en ook die eerste dokter-digter.

Na hom sou volg C. Louis Leipoldt, A.G. Visser, A.D.Keet, Theo Wassenaar, Phil du Plessis, Casper Schmidt, Henk Rall, Menno Stenvert, Gilbert Gibson, Len S. Louw, Hennie Nortjé, Jasper van Zyl en Hendrik J. Botha (myself).

Dit beantwoord steeds egter nie die vraag nie. Het die digkuns, en meer spesifiek dan die Afrikaanse digkuns, dokters nodig? Soos met meeste vrae in die lewe is daar ‘n kort antwoord en ‘n lang antwoord op die vraag. Die kort antwoord is gewoon, nee!

Pablo Neruda het immers gesê daar bestaan geen digters nie, slegs “n digkuns”.By implikasie beteken dit dat die digkuns geen individue, of groeperings dan, “nodig” het nie. Altans nie om te oorleef nie!

Kom ons by die lang antwoord moet ons dalk die vraag bietjie herfraseer.

Het dokters, of minstens sommige van hulle, as digters ‘n betekenisvolle bydrae gelewer tot die Afrikaanse poësie? Die antwoord hierop blyk meer voor die hand liggend te wees.

Leipoldt en A.G. Visser het albei ‘n groot rol gespeel, nie net in hulle eie tyd nie maar ook in die invloed wat hulle op geslagte digters later sou uitoefen. Beide van hulle sou ook met die Hertzog-prys bekroon word, Visser weliswaar twee maal, en Leipoldt, hoewel nie vir sy poësie nie, wel vir drama.

Die detail van die invloed wat beide Leipoldt en Visser op toekomstige geslagte digters in Afrikaans sou uitoefen val myns insiens buite die bestek van dié blog. A.D. Keet en Theo Wassenaar sou beide nie die statuur bereik van hulle voorgangers nie, maar veral Keet sou as sg. “volksdigter” ‘n betekenisvolle impak maak, ook in Nederland waar hy studeer het.

Hierna volg ‘n stilte vir baie jare, weliswaar tot in die sestigerjare toe daar etlike dokter-digters op die toneel sou verskyn. Casper Schmidt sou minstens aanvanklik die grootste impak maak met sy debuut Adder om aarde en vyf jaar later met Terra Incognita wat met die Perskorprys bekroon is. Hy sou nog twee bundels publiseer voor hy in 1980 die land sou verlaat waarna hy hom in die VSA as kinderpsigiater sou kwalifiseer en waar hy as sulks in New York tot kort voor sy dood in 1994 sou praktiseer.

Phil du Plessis was ‘n tydgenoot en vriend van Schmidt en was saam met hom deel van die groepering avante-garde digters wat in daardie tyd in Pretoria bedrywig was. Hulle was ook betrokke by die tydskrif Wurm gedurende die tyd. Phil du Plessis publiseer elf bundels in Afrikaans en hy sterf op 29 November 2011 in Kalkbaai.

Henk Rall studeer aanvanklik aan die Potchefstroomse Universiteit waar hy B.A.- en B.A Honneursgrade in Afrikaans-Nederlands en Engels behaal. Hy gaan studeer later medies aan die Universiteit van Pretoria waar hy in 1969 kwalifiseer. Van sy gedigte verskyn sedert 1963 in tydskrifte soos Kol. Standpunte, Trek en De Arte. Sy debuutbundel, ‘n Son breek, verskyn in 1966. Hy publiseer uiteindelik ses bundels, die laaste, Geskrifte van ‘n vermiste digter, in 2008.In Rall se vierde bundel, Donker van mere, wat in 1976 verskyn, gebeur daar egter iets wat as ‘n waterskeidende moment beskou kan word. Vir die eerste keer verskyn daar ‘n gedig deur ‘n dokter-digter in Afrikaans wat sy beroep betrek, dit wat later in Engels tipeer sou word as “Medical poetry”. In Rall se bundel verskyn twee gedigte, “vir Elwood Jensen”, en ook “molekulêre biologie”.

Alhoewel daar in Afrikaans reeds mediese gedigte gepubliseer is deur digters sonder mediese agtergrond, verskil die invalshoek ten opsigte van die onderwerp uiteraard. Die een is vanuit die oog van die pasiënt, terwyl die ander vanuit die oog van die geneesheer benader word. ‘n Voorbeeld van ‘n sg. “mediese gedig” deur ‘n digter sonder mediese agtergrond is die gedig “Mammektomie” van Eybers uit die bundel Einder.

Mammektomie

.

‘n Wreed-berekende deernis het

één van die tweelingheuweltjies geplet.

.

Dié spieëlbeeld sal sy voortaan nooit ontvlug:

uit één oog staar die vreemde torso terug.

.

‘n Amasone, half-hermafrodiet,

kon feilloos haar gespierder vyand neerskiet

.

-die regterbors koelbloedig weggebrand,

niks tussen ribbehok en boogsnaarhand-

.

volgens Herodotus.

                                    Dis nou te laat

en onmitologies vir só ‘n haat…

.

Te laat, goddank te laat: blindelings omvou

haar nuwe vriend die nuwe onvoltooide vrou.

Uit: Einder. (1977)

.

Vergelyk die gedig nou met Rall se gedig, “molekulêre biologie”

.

molekulêre biologie

.

van antwoord weet geen enkel woord

van waarom in die sel daar chaos teel

en woekerende kankers kom

waar funksie orde was

.

vraag is donker op ‘n vraag

en dwaal op buite-kimme rond

waar selmembrane breuke is

van is en wat nie word

.

vir ons wat soek die helder spel

van dink en van verbeel,

vir ons die oomblik in die lig

wanneer ‘n brokstuk pas in die geheel

Uit: Donker van mere (1976)

.

Ongelukkig word daar in Rall se laaste twee bundels nie voortgebou op die tema van “mediese gedigte” nie, en sou ons tot 1986 moes wag vir die volgende dokter-digter, naamlik Menno Stenvert om dié tematiek vanuit die oogpunt van ‘n dokter, betekenisvol te ontgin.

Stenvert was ‘n klasmaat van Phil du Plessis en ‘n tydgenoot van Casper Schmidt aan die Universiteit van Pretoria se mediese skool. Stenvert begin op hoërskool reeds dig maar dit raak eers vir hom ‘n erns tydens sy studentejare. Hy was saam met Du Plessis en Schmidt op die redaksie van die tydskrif Wurm wat verteenwoordigend was van die “Wurm-groep”, wat ‘n alternatiewe avant-garde groep digters was in die noordelike deel van die land. Van sy vroeë gedigte, wat aanvanklik in Nederlands geskryf was, het verskyn in Tydskrif vir Letterkunde en ook in Universiteit van Pretoria se jaarblad.

Later begin Stenvert in Afrikaans dig. Hy word deur D.J. Opperman raakgesien en vyf van sy gedigte word opgeneem in Stiebeuel 2. Stenvert sou egter heelwat later, in 1986 debuteer met ‘n solo-bundel naamlik Vrugvlies. Stenvert se debuut sou met relatief min opslae en aandag verbygaan. ‘n Belangrike faktor wat met die ontvangs van Vrugvlies misgekyk is, is dat daar in die bundel 15 van die 42 gedigte in die bundel is wat as sg. “mediese poësie” getipeer sou kon word. Stenvert se mediese agtergrond manifesteer ook meer eksplisiet in sy gedigte as die van sy voorganger, Henk Rall. Stenvert, terloops, is ‘n narkotiseur, en skryf dan ook die eerste gedig in Afrikaans oor narkose.

Spel

.

‘n Ventilator blaas

geprogrammeerde asem,

op TV spel my hart

siklies golwe en pieke

alfabeties uit.

Blompatrone bloed

vlek hande, vloer;

koue druppels water

ryg tot abakus.

Pentotal dompel

nomen onder agter oë toe

antwoord ek my

polsende naam

hygend uit

Uit: Vrugvlies (1986)

Ter versagting van die kritici en resensente moet darem gemeld word dat “mediese poësie” ook in Engels in daardie stadium redelik min aandag sou trek. Dis eers met die stigting van die Hippocrates Society for Poetry and Medicine in 2009 onder beskerming van die Royal College of Medicine in die Verenigde Koninkryk wat “mediese poësie” op die voorgrond sou tree, met ‘n jaarlikse internasionale kongres en daarmee saam ‘n drieledige poësie kompetisie, nl. ‘n ope afdeling, ‘n afdeling vir werknemers by die National Health System en dan ‘n junior afdeling vir skoliere. Beide die eerste twee afdelings het ‘n prysgeld van 5000 pond vir die beste gedig, wat waarskynlik seker die grootste bedrag aan prysgeld is ter wêreld vir ‘n enkele gedig.

Die Walliese digter, Danny Abse, word beskou as die “vader van mediese poësie” deur die Hippocrates Society for Poetry and Medicine. As ons iemand in Afrikaans moes nomineer, sou my stem gaan vir Menno Stenvert wat meer as ‘n derde van sy debuut gewy het aan “mediese poësie”.

Die volgende verskyning van ‘n dokter-digter op die Afrikaanse toneel sou eers vyftien jaar later wees met die verskyning van twaalf gedigte in Nuwe stemme 2 van die Bloemfonteinse internis, Gilbert Gibson. Hy sou dan met ‘n solo-bundel Boomplaats debuteer in 2005, en daarna tot op hede nog vier bundels publiseer wat almal baie goed ontvang word. Boomplaats word in 2006 bekroon met die Proteaprys vir Afrikaanse poësie.Sy derde bundel Oogensiklopedie verskyn in 2009 en hy ontvang in 2010 ‘n ATKV-Veertjie toekenning daarvoor.Sy vyfde bundel vry, verskyn in 2015 en ontvang weereens ‘n ATKV-Veertjie toekenning in 2016 sowel as die Elizebeth Eybersprys vir poësie.

Gibson is duidelik die dokter-digter in Afrikaans wat die grootste impak sou maak sedert C. Louis Leipoldt en A.G. Visser. In sy eerste twee bundels is daar wel spore van sy werk as dokter, dus, wat ons sou kon tipeer as “mediese poësie”, maar daarna verdwyn dit grootliks by sy laaste drie bundels.

i.c.u

.

hierdie vrou lê roerloos

volgeventileer, verslap, edematous, versaak,

siek van kollektiewe geheue

soos vingers taai van springmieliebolle, van

palms oor beskuitdeeg,

van arms wyd soos die rooivloerstoep wat hulle op die

plaas gehad het, van skouers gebuk onder die sagte woord,

van heupe wat geselluliet getuie speel vir

sondagetes jare terug, van bene

ouer en slimmer onder ‘n

gestoelte in die kamer wat sy in die ouetehuis

gehad het, van voete waaraan die

artritis bly knaag, van ‘n kop wat

nou verstil op die kussing,

onder die monitor die intraveneuse lyne

die juk van verlang

.

familie wag in die gang

.

Uit: Boomplaats (2005)

.

Na Gibson beleef ons ‘n tyd, byna soos met die avant-garde digters van die laat sestigerjare dat daar in ‘n relatiewe kort tyd ‘n handvol dokter-digters op die Afrikaanse toneel sou verskyn.

Len S. Louw was ‘n narkotiseur van Worcester wat in 2009 met ‘n terminale siektetoestand gediagnoseer word. Hy het ‘n manuskrip met gedigte wat op daardie stadium dalk nog nie heeltemal publikasie gereed was nie, en met voorbehoude deur ‘n hoofstroom uitgewer aanvaar is. As gevolg van die aard van sy omstandighede het ‘n paar van sy vriende in samewerking met mense in die industrie besluit om eerder ‘n korter pad met publikasie te loop ten einde die bundel gepubliseer te kry voor sy afsterwe. Met Leti Kleyn aan die stuur het Fanie Olivier, Jeanette Ferreira en nog etlike ander mense gehelp en het Tienie du Plessis van Hond Uitgewers die bundel aan’t stap in 2010 gepubliseer.

Die bundel is goed deur lesers en resensente ontvang, en mens wonder onwillekeurig oor die invloed wat Louw later sou kon hê as die noodlot aan hom ‘n ander hand met kaarte uitgedeel het. Louw se gedigte toon min wesentlike spore van sy werk as narkotiseur of dan as dokter. Hy sterf uiteindelik na ‘n uitgerekte siekbed op 26 Januarie 2013.

In 2011 verskyn die bundel Die lewe tussen pikkewyne van Jasper van Zyl, op dié stadium nog ‘n mediese student. Van Zyl skryf reeds poësie van skooldae af en van sy gedigte is in 2005 in Nuwe stemme 3 opgeneem.Van Zyl se gedigte toon geen spore van sy mediese agtergrond nie, maar hy word baie gunstig deur lesers en resensente ontvang. Hy word beskou as ‘n jong digter met enorme potensiaal.

In 2012 verskyn Hennie Nortjé, ‘n internis van Stellenbosch op die toneel. Hy is ‘n produk van die Universiteit van Kaapstad se Kreatiewe skryfskool waar hy onder leiding van Joan Hambidge ‘n M.A. graad in Kreatiewe skryfwerk verwerf het.

Sy skitterende debuut, in die skadu van soveel bome, word uitstekend ontvang en word in 2012 bekroon met die Eugène Marais prys, en in 2013 met die Ingrid Jonker prys.

Nortjé se werk toon, op een gedig na, ook nie werklik spore van sy agtergrond as dokter nie.

.

Verdere variasie

.

Die berk

is slank en lig,

haar vel

hier en daar gevlek.

Iemand sou inderdaad

kon dink

dis besproete been

van ‘n meisiekind,

en hy was reg:

orals langs die pad,

in terminale

immuungebrek,

staan sy en haar soort

anemies

met Kaposi se sarkoom

(onder andere)

deurtrek.

Uit: in die skadu van soveel bome  (2012)

.

Die laaste dokter- digter tot op hede in Afrikaans is dan Hendrik J.Botha, ekself, ‘n narkotiseur van Pretoria en ook ‘n produk van die Universiteit van Kaapstad se Kreatiewe skryfskool onder mentorskap van Joan Hambidge, wat in 2015 debuteer met Atropos. ‘n Afdeling met drie en twintig gedigte kan tipeer word as “mediese poësie”.

Dit laat mens onwillekeurig nou met ‘n paar vrae.

Eerstens, is dit regverdig om ‘n digter, wat ook toevallig ‘n dokter is, die bordjie “dokter-digter” om die nek te hang? Is dit tot sy voordeel of kan dit hom benadeel, veral as sy poësie nie sy mediese agtergrond reflekteer nie. Ons praat immers nie van “onderwyser-digters” of “prokureur-digters” nie, doen ons? My persoonlike gevoel is dat die antwoord op die vraag nie so eenvoudig of voor die hand liggend is nie. ‘n Digter soos Gilbert Gibson in veral sy laaste drie bundels, toon baie min tekens van sy werk as dokter. Hy het hom ook bewys om as digter, suiwer op grond van sy gedigte, sy man te kan staan, waardeer te kan word, bekroon te kan word. Ek dink nie dat dit noodwendig tot sy voordeel kan wees om hom as “dokter-digter” te beskou nie. Beoordeel en waardeer hom as digter, die feit dat hy ‘n dokter is, is eintlik nie ter sake nie.

Dieselfde argument sou mens ook kon opper in die geval van Hennie Nortjé en Jasper van Zyl.Kyk mens egter na ‘n digter soos Menno Stenvert, sou sy debuut waarskynlik baie meer aandag gekry het en uit ‘n ander hoek beoordeel geword het as die “mediese poësie” daarin raakgelees is, en as dit in ‘n stadium was wat “mediese poësie” die aansien en waardering het wat dit vandag het. (Veral in Engels natuurlik). Myns insiens sou dit vir hom voordeel ingehou het om as “dokter-digter” tipeer te kon word, veral as mens sou in ag neem dat hy iets nuuts na die tafel gebring het.

As ons ‘n paralelle vergelyking wou trek met Engels, sou dit wees om die posisie van Danny Abse te vergelyk met iemand soos William Carlos Williams. Abse het sy bekendheid en erkenning tot ‘n groot mate te danke aan die mediese gedigte wat hy geskryf het, dat hy as die “vader van mediese poësie” beskou word deur die Hippocrates Society for Poetry and Medicine.In Williams se geval is dit eintlik totaal irrelevant dat hy ‘n dokter was.

Waar bring dit ons dan nou vandag? Het die Afrikaanse digkuns dokters nodig? Ek is steeds nie seker oor die antwoord op die vraag nie. Wat miskien ‘n meer dwingende vraagstuk is, is of dokters poësie nodig het, en indien wel, hoekom?

Miskien is dit ‘n vraag vir ‘n ander dag.

.

Hendrik J. Botha

Hendrik J. Botha

Hendrik J. Botha is ‘n digter van Pretoria. Hy is ook ‘n narkotiseur. Botha het aan die Hoërskool Gimnasium in Potchefstroom gematrikuleer. Hy het medies aan die Universiteit van Pretoria studeer en later gespesialiseer in narkose. Hy praktiseer as spesialisnarkotiseur, eers in Klerksdorp en nou in Pretoria. In 2013 verwerf hy ’n MA (kreatiewe skryfkuns) aan die Universiteit van Kaapstad. In 2015 debuteer hy met “Atropos” by Queillerie.

 

(Hendrik Botha is saam met ander een van ons gasbloggers vir Okt.en Nov. – mj)

Bronnelys:

Botha, Hendrik J. 2013. M.A Tesis: Dokters as digters in die Afrikaanse letterkunde. Universiteit van Kaapstad.

Rall, H. 1976. Donker van mere. Kaapstad: Tafelberg.

Eybers, E. 1977. Einder. Kaapstad: Human & Rousseau.

Gibson, G. 2005. Boomplaats. Kaapstad: Tafelberg.

Stenvert, M. 1986. Vrugvlies. Kaapstad: Tafelberg.

Nortjé, H. 2012. in die skadu van soveel bome. Kaapstad: Queillerie.

 

Digstring

Thursday, February 10th, 2011

Hierdie inisiatief is na die voorbeeld van Brian Brodeur se hoogs suksesvolle weblog “How a poem happens“. Hiervolgens word op ‘n bepaalde gedig gefokus aan die hand van ‘n aantal standaardvrae aan die digter ten opsigte van die ontstaan van die betrokke vers. Ons glo dat gevestigde sowel as aspirant digters dié aaneenstring van digter en gedig leersaam (en hopelik inspirerend) sal vind.

Digstring

Digstring

Inhoud

A-B 

Andries Bezuidenhout. Taxi-rit ná die aand. Mei 2010

Andries  BezuidenhoutVeelvuldige gebruike vir huishoudelike toestelle” . Nov. 2014

Zandra Bezuidenhout. Moderne Psalm. Mei 2010

Emma Bekker. Nagvangs. Mei 2016

Nini Bennett. Da Capo. April 2016

René Bohnen. Brief aan Ebba. Mei 2012

Fourie Botha. My eerste Bybel. Augustus 2011

Aniel Botha. Rooikappie en die wolf. Mei 2012

Hendrik J. Botha. Breindood. April 2016

C, D, E

TT Cloete. Swerwende verse

Toast Coetzer. geluk

Hans   du Plessis .Josef

Heilna du Plooy du Plooy. “Ouhoutfluit”

Marius Crous. Die ander man

Anne-Ghrett ErasmusSkilder

Sydda Essop. Ek lewe in stilswye

Louis Esterhuizen. Melopee

F, G

Gilbert Gibson. Another roadside attraction

Melanie Grobler. Die Eerste Vrees Is Hier.

H, I, J

Joan Hambidge. “The drama of being a child”

Joan Hambidge. In die skadu van Machu Picchu. Mei 2010

Joan Hambidge. Parys

Daniel Hugo. Ontnugterde digter. Junie 2010

Pieter Hugo. Honde

Marlise Joubert. waarskuwings. Mei 2010

K, L

Ronelda KamferStof. Junie 2010

Annie Klopper. ‘n Deurnagbraai in Oranjezicht

Martine Klopper. Kwatryn

Antjie Krog. Vier seisoenale waarnemings van Tafelberg/Winter. Mei 2010

Willem Krog.  “Vir pa”  Nov. 2014

Karen Kuhn. Taalles. Mei 2012

Kobus Lombard. Kameeldoring

M, N

Jannie   Malan. Watermerk” Nov. 2014

Johann Lodewyk Marais. Richard E. Leakey 

Lucie Möller. Kortstondige kalligrafie

Melt Myburgh. Toeval

Charl-Pierre Naudé. Twee diewe. Mei 2010

Charl-Pierre Naudé : “Eergister en môre, met visse”  Nov. 2014

Fransi Nieuwoudt. ” ‘n ontstaan “. Febr. 2017

O, P, Q

Pieter Odendaal. die eerste steen.

Johannes Prins. Man diesel

R, S

Andries Samuel. All god’s children took their toll

Alfred Schaffer. “Droomstart”  Nov. 2014

Susan Smith. “By die soetdoring” . Febr. 2017

Carina Stander. Lima

Marius Swart. liefdes-e-pos. Mei 2010

T, U

V, W

Marlene van Niekerk. Poets van ons vaderland unite

Ilse van Staden. Fluistering

Ilse van Staden. Dertien kraaie. Febr. 2017

Jacobus van der Riet. Die Heilige Nikolai van Japan. April 2016

Cas Vos. Kersrook

Cas Vos. Uitkyk. Mei 2012

Jelleke Wierenga. Reënboognasie: Fear dot com