Posts Tagged ‘Jan Bernlef’

Louis Esterhuizen. J. Bernlef eergister oorlede

Wednesday, October 31st, 2012

 

Sjoe. Die Nederlandse digkuns beleef omtrent ‘n hartseerjaar … In Julie was dit Gerrit Komrij en Rutger Kopland wat kort na mekaar gesterf het, en nou is J. Bernlef (foto), nog een van hul heel grootste digters, wat eergister oorlede is.

Op Antheneum Boekhandel se webtuiste is daar ‘n huldeblyk geplaas deur Bernlef se uitgewer, Annette Portegies. Bernlef het groot bekendheid verwerf as digter, maar ook vir sy prosawerke, soos met die roman, Hersenschimmen, wat in 1984 verskyn het. Toekenning wat Bernlef ontvang het, is onder andere: die AKO Literatuurprys (vir Publiek geheim), die Huygensprys vir sy uitgebreide oeuvre en dan natuurlik die PC Hooftprys vir sy digkuns. Verlede jaar het Bernlef ook as bedrewe vertaler ontpop met die publikasie van Tomas Tranströmer se gedigte wat hy na Nederlands vertaal het.

In haar huldeblyk het Portegies die volgende oor die ontslape digter gesê: “‘We verliezen niet alleen een geweldige schrijver maar vooral ook een lieve vriend. Iemand bovendien die, vanuit de traditie van ons huis, meedacht over de toekomst van de uitgeverij, en die jonge schrijvers hielp en adviseerde. We zullen hem verschrikkelijk missen.”

Nog ‘n besonderse huldeblyk kan by De Buren gevind word. Lees gerus ook Janita Monna se stuk wat sy enkele maande gelede oor die keur uit Bernlef se poësie, “Voorgoed: Gedichten 1960 – 2010“, vir plasing ingestuur het.  

Hieronder volg ‘n gedig van J. Bernlef, asook ‘n foto wat van hom geneem was tydens Remco Campert se verjaarsdagvieringe in 2009.

***

 

in deze doolhof van letters

in deze doolhof van letters
zoek ik naar een gaatje
om u een stukje buitenlucht te tonen
of een kinderhandje dat hoepelt.
ik kan wel schrijven akst mik strlos
en bedoelen dat ik niet te spreken ben
maar men zal toch binnenkomen
ik moet verstaanbaar uw werkelijkheid
ontvreemden als een zakkenroller.

oh ik geniet als ik u wanhopig
naar het oude evenwicht zie grijpen
apodictisch conferencier is de dichter
een mol die ‘s nachts uw land openwroet
en ‘s morgens staat u veranderd en bevreemd
naar zijn nagelaten werk te staren

het is geen kunst
als stilstaand water diepe gronden te hebben
de dode speelgoedpop met de gebarsten kop te strelen
maar onder de oppervlakte stromend
steeds weer nieuwe huid te voelen
dit gevecht is eindeloos en zonder uitzicht
daarom verlaat de dichter zijn vers als een bedelaar.

© J. Bernlef (14 Januarie 1937 – 29 Oktober 2012)

J. Bernlef

J. Bernlef

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Remco Campert verjaar vandag

Tuesday, July 28th, 2009
Remco Campert

Remco Campert

Vandag is Remco Campert se 80ste verjaarsdag. Ten spyte daarvan dat hy versoek het dat daar nie ’n groot gedoente van gemaak word nie, beplan sy uitgewer, De Bezige Bij, ’n hele reeks publikasies rondom dié besonderse mylpaal. So is daar die publikasie van Poëzie is een daad, wat ’n poëtiese huldeblyk is aan een van die heel grotes in wêreldliteratuur. Onder die digters wat aan dié huldeblyk meegewerk het, is Gerrit Kouwenaar, Jan Bernlef, Ramsey Nasr, Jules Deelder, Anna Enquist, Stefan Hertmans, Luuk Gruwez, Erwin Mortier en Miriam Van hee. Daar is selfs ’n bydrae van Simon Vinkenoog wat onlangs oorlede is. Volgens De Papieren Man is “het resultaat meer dan voortreffelijk en overstijgt verre de gelegenheidspoëzie.” Nog besonderse publikasies wat binnekort op die rakke sal wees, is Remco Campert – Dichter, ’n knewel van ’n boek van meer as 700 bladsye waarin Campert se verse byeengebring word, asook Vurrukkulluk wat drie van Campert se belangrikste romans, Het leven is vurrukkulluk (1961), Liefdesschijnbewegingen (1963) en Tjeempie! of Liesje in luiletterland (1968), bevat.

Hieronder volg die vers waaruit die huldigingsbundel se titel geneem is.

En onthou om vanaand om 22:00 op RSG na Vers & Klank te luister; Libbie Daniels lees dan verse oor en vir kinders voor. Maak ook seker dat jy nie Bernard Odendaal se nuutste blog miskyk nie … Poësiemoeilikheid is inderdaad ‘n skitterende kontekstualisering rondom die kwessie van toeganklike en “moeilike” poësie; iets wat uiteraard direk aansluit (én voortbou) op die gesprek rondom die vertelvers wat tans op die webblad gevoer word. En dan trakteer Johann Lodewyk Marais ons vanoggend met twee nuwe inskrywings wat hy oornag geplaas het: een oor Martin Heidegger en een oor die Anglo-Boereoorlog, terwyl Johann de Lange ons weer verras met ‘n ikoniese vers in die gay-literatuur. Pure leesplesier!

So – geniet jou leestyd en mag hierdie dag vir jou ’n fabeljante affêre wees …

Mooi bly.

LE

Poëzie is een daad
van bevestiging. Ik bevestig
dat ik leef, dat ik niet alleen leef.

Poëzie is een toekomst, denken
aan de volgende week, aan een ander land,
aan jou als je oud bent.

Poëzie is mijn adem, beweegt
mijn voeten, aarzelend soms,
over de aarde die daarom vraagt.

Voltaire had pokken, maar
genas zichzelf door o.a. te drinken
120 liter limonade: dat is poëzie.

Of neem de branding. Stukgeslagen
op de rotsen is zij niet werkelijk verslagen,
maar herneemt zich en is daarin poëzie.

Elk woord dat wordt geschreven
is een aanslag op de ouderdom.
Tenslotte wint de dood, jazeker,

maar de dood is slechts de stilte in de zaal
nadat het laatste woord geklonken heeft.
De dood is een ontroering.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –
© Remco Campert. Uit: ‘Het huis waarin ik woonde’ (1955)