Posts Tagged ‘knapsekêrels pieter fourie’

Resensie: Knapsekêrels (Pieter Fourie)

Sunday, July 2nd, 2017

Omslag

knapsekêrels deur Pieter Fourie. (Naledi, 2017, ISBN: 978-0-928316-77-3, Formaat: Sagteband, 143p.)

Resensent: Amanda Lourens

Fourie se knapsekêrels wat onlangs as ’n lieflik versorgde bundel by Naledi verskyn het, is onomwonde een van die groot digterlike verrassings van die laaste paar jaar. Fourie, wat met hierdie bundel die status verkry as die oudste debutant in die Afrikaanse poësie, het egter hoegenaamd nie nodig om hom op dié status te roem om vir sy bundel ’n plek in die Afrikaanse poësiesisteem te verseker nie. Ongeag ouderdom of digterlike ervaring is knapsekêrels ’n bundel wat deur ’n bedrewe woordkunstenaar tot stand gebring is, soos blyk uit die uiters digte, maar weliswaar oënskynlik eenvoudige verse.

As eerste gedagte: Lesers moenie dink dat “knapsekêrels” met sy bladspieël van min woorde enigsins ʼn “maklike” lees gaan wees nie. My eerste lees was eerder ʼn kennismaking met Fourie se sonderlinge taalgebruik en onpretensieuse styl, maar dit is veel later eers dat die betekenis begin deurskemer het. En ná die lees en oorpeinsing hiervan is dit steeds asof daar ʼn nog verdere dimensie is wat my ontglip. Tyd en herlees sal hopelik hieroor helderheid bring.

Ander resensente het reeds gewys op die verbande en gesprek tussen hierdie bundel en Van Wyk Louw se “Klipwerk”-reeks, maar dit is waarskynlik belangrik om ook op die titellose insetgedig te let, met sy toespeling op Opperman se bekende “Vakansiebrief”:

in onrus sit ’n oompie

mymer: “my dae verdwyn

soos kwartels in lang gras”

besin

ryg string na string

woordkrale in

In ʼn onderhoud op Versindaba vertel Pieter Fourie hoe hy as student onder Opperman se leiding werklik met gedigte kennis gemaak het. Die leser sou die raaiskoot kon waag dat Opperman se destydse uitspraak oor Blum se debuut (“ʼn Digter behoort te debuteer soos Blum. Met agting vir sy vak”) Fourie moontlik met sy eie debuut laat wag het totdat hy werklik meester van sy vak geword het. Vir die groter poësietoneel, so terloops, is dít dalk die beste raad denkbaar.

In hierdie kort gedig lê belangrike sleutels tot die bundel, wat te make het met die digter se selfverklaarde skeppingsproses, maar ook met die leser se benadering tot die bundel. Die digproses is hiervolgens een waarin besinning sentraal staan, en daarna volg die inryg van die “woordkrale”, oftewel die afgemete woorde wat in kunstige stringe naas mekaar gerangskik word om betekenis tot stand te bring. Dit is dus ʼn strategie waarvolgens die ervaring eers deurdink word, en daarna word die woorde gekies wat die ervaring en die betekenis daarvan die beste verwoord.

Terselfdertyd moet die leser bereid wees om met min woorde te werk – moet hy of sy die gapings sien en interpreteer. Die Opperman-vers lui oorspronklik “my dae verdwyn / in stiltes soos kwartels in lang gras”, maar in Fourie se bewerking word juis “in stiltes” verswyg; terselfdertyd word die nienoodsaaklike sinselemente weggelaat. En dit is juis hoe Fourie dikwels werk: Net die allernodigste word gegee, en noodsaak die leser om aktief tot die dans van betekenisgewing toe te tree.

Terselfdertyd is daar ʼn ooreenkoms tussen Fourie en Opperman in die sin dat beide sterk uit die aardse put, maar dat daar deur die gedigte gevul met aardse beelde tog ʼn sterk bewussyn van die groter strome van lewe en dood loop. Die Opperman-gedig werk onder meer met beelde wat ten nouste met die aardse verband hou, maar wat direk tot die mens spreek en ʼn soort atavistiese verlange ontlok:

[…]

Die berg se donker lies, vars spore

Van die likkewaan en kuttels van ʼn bok

Roer iets in my van lank tevore;

[…]

Dieselfde sensitiwiteit vir ou herinneringe wat terselfdertyd met die groter vraagstukke van menslikheid verband hou, word duidelik by Fourie gesien, soos byvoorbeeld in ʼn gedig soos “gompou” (p.93).

Fourie skryf gedigte wat intiem met die Suid-Afrikaanse bodem asook die fauna en die flora verband hou. Die taalgebruik is deurgaans gestroop, maar die digter bedien hom op ʼn meesterlike wyse van streekstaal wat baie in onbruik vervalle woorde en idiome weer na die oppervlak bring. Die versbou is eweneens ekonomies, en enumerasie is ʼn tegniek wat dikwels ingespan word – hetsy vir die opeenstapeling van naamwoorde of werkwoorde ten einde op essensiële eienskappe of handelinge te fokus.

Knapsekêrels, volgens die HAT, is ʼn “onkruid (Bidens pilosa) met (dun swart) klitserige saadjies wat aan klere en die wol/hare van diere vassit as dit daarteen skuur” – tot die ontvanger se groot frustrasie, soos alle Suid-Afrikaners sal kan beaam. Fourie se verse haak hulle letterlik aan die leser vas, en noodgedwonge sal jy dae lank herkou aan ʼn op die oog af eenvoudige gedig soos byvoorbeeld “suurklontjie” (p.56), wat handel oor vervreemding en verlies:

vreemd vir mekaar

draai ons

beteuterd om

.

dis nie meer

dieselfde nie

.

in die wegstap

kan ons net gis

.

iemand

het ’n stukkie

uit die maan gehap

.

Hierdie soort verkonkretisering van emosie word deurgaans gesien.

Aan die ander kant is dit ook by uitstek die knapsekêrels van die lewe waarvan Fourie gedigte maak – die groot temas van lewe, liefde, verlies en dood; ervarings wat universeel bly kleef en nie losgelaat kan word sonder deeglike besinning nie.

Die bundel bestaan uit sewe afdelings met interessante titels (ek moes my in twee gevalle na die woordelys agterin wend om die betekenisse na te slaan). Hulle is: “kiekie”, “knelter”, “oumeidsoen”, “veervolk”, “goljaartjie”, “duwweltjie” en “stilte”. “Oumeidsoen” beteken “ʼn besoek aan die Kaap en veral Tafelberg, nadat jy die ‘oumeid’ by aankoms op die stasie moes soen”. ʼn Goljaartjie is “’n vroligheid (vrolikheid? – AL), bokjol, joligheid”. Die bundel beweeg dan ook rofweg deur momente van aanskouing, aardse belewing, hoop en ontgogeling na ʼn sterk doodsbesef, maar dan wel een waarin die wete van lewe uiteindelik die opponerende – en kreatiewe – mag word.

In ʼn paar van die gedigte in die eerste afdeling word portrette van bepaalde maakprosesse aan die leser voorgehou. Daar is onder meer ʼn putgrawery, waarvan die uitkoms veel meer as net die vind van water is: “kyk op / hygenthert / helderoordag / sienderoog / die sterre skyn!” Ook kom daar “pragskywe / wit boerseep” te voorskyn, sowel as “ʼn dosyn / mudsakke sout” en “blink / ses zinksalfblikkies / snuif!”. Hierin kan moontlik ʼn basiese respek vir kreatiewe prosesse gelees word, sodat die leser al hoe sterker begin uitsien na die digterlike produkte wat gaan volg.

In die afdeling “knelter” sou ʼn mens gedigte verwag wat handel oor struikelblokke of knelterpunte – die HAT dui juis aan dat “knelter” ʼn verouderde vorm vir “kniehalter” is. Teen die verwagting in, behels hierdie afdeling egter vele gedigte wat op die aardse, op basiese drifte, en op spys en drank afgestem is. Die gedig “aftreeman” (p.37) gebruik heelwat enumerasie om die waarde van beeldende taal vir ʼn beter begrip van die natuur te illustreer, en wys terselfdertyd op die enorme kreatiewe moontlikhede wat die lewensfase van “pensjin” inhou:

 

ek pensjin vandag

vyftig jare

op hierie plaas

.

kry dak oor my kop

’n tuintjie

water

weiding vir dertien bok

.

sal nie op my gat

loop sit

september

jaar wat kom

speel ek perdalks

veldgids

vir blom en plantjie

.

in elke raakvatnaam

’n feëverhaal

vir die reg verstaan

.

verneukhalfmensies

rooikalkoentjies

ouma-met-die-bont-skoentjies

.

skotteloortjies

bob’jaantoontjies

poublommetjie

gansies

swartoognooi

.

basviooltjie

ghaap

wittjienkerientjee

.

klapklappie

piempiempie

kamiemie

 .

waterkannetjie

witkaree

boesmankers

.

ystergras

.

as my eerste lam

vir ooi se biesmelk kniel

trap ek vir hul

’n stofkap uit die riel!

.

Die uiterstes van uitsien en hoop teenoor ontgogeling en aftakeling is ʼn belangrike tema in die derde afdeling (“oumeidsoen”). In “kaap toe” (p.51) word daar met min woorde omgegaan, maar die gedig is skrynend in die uitbeelding van die hoop op die “eendag” wanneer dit moontlik sal wees om te ontkom aan die doodse roetine van blote oorlewing:

leeftyd al werk ek

vir patat

soutsnoek en brood

jy baar

maak kinders groot

.

kaap toe

kaap toe

dit moet ons nog doen

.

nie hoorsê nie

ons eie

oumeidsoen

.

Hierdie afdeling is dan ook een waarin die lyding van die arbeider treffend uitgebeeld word in byvoorbeeld die skrynende “dopstelsel” (p.63), met sy ontginning van streektaalvorme soos “hondjie byt” (rugpyn as gevolg van baie bukwerk) en “die swartvarkie skrou” (die drang na drank).

“Veervolk” bevat ʼn aantal knap verse oor verskillende voëlsoorte, maar Fourie gebruik die voëlportrette ook om skerp kommentaar op die menslike aard te lewer, soos byvoorbeeld in “namakwaduifie” (p.80) waar diegene sonder vertoonsug gesien word as met selde ’n swak plek in hulle mondering:

parmantig laag

in vlug

eintlik

gevaarlik

.

vertoon paartyd

nooit

met pronk en fuif

weet sommer net

.

lae profiel

het selde ooit

achilleshiel

.

Die gedigte in “goljaartjie” handel onder meer oor ʼn oorgawe aan die aardse en sensuele, maar behels ook omskepping in die gees van medelewing, soos blyk uit “onthaal” (p.85) wat omgaan met die Bybelse gegewe van die water wat deur Jesus op die huweliksonthaal in wyn verander is. In die lang gedig “plaasskuurdans” (p.89) kom verskillende stemme (in die gedaantes van verskillende musiekinstrumente) aan die woord, sodat die eindproduk ʼn bont mengelmoes is waarin die universele verhaal van lyflike begeerte vertel word. Die volheid en rykheid van die aardse word aangetoon in “kotiljons” (p.98-99). Enumerasie word ook hier ingespan, maar nou ten opsigte van aksies, waaruit die vitale aard van die Karoo-omgewing blyk:

die dag wemel

skitter

sing

skyt

pis

gons

.

stokoud

karoo-kotiljons!

Die bundel loop ten einde in die afdeling “stilte”, wat ʼn reeks gedigte oor verskeie vorme van sterwe insluit. Daar is dié wat sterf om deur die mens as voedsel geniet te word (“slak” en “hemelhappies”); daar is sterfte as gevolg van die mens wat die dierelewe probeer beheer (“sterwende hond”) en deur ongelukke en met ’n gevolglike bevraagtekening van God se ontferming (“begrafnis”). Tog verken Fourie die ineengevlegtheid van lewe en dood op ʼn baie subtiele wyse. Die slot van “sterwende bobbejaan” (p.132) dui aan hoe die sterwende moederdier tot aan die einde nog lewensbron is:

dan

sleep sy hom

styf teen haar

.

oë dof

haar hand

gee pram

.

Die slotgedig (“voorland”, p.134-135) gebruik taal wat intiem aan die aarde verbonde is, om die mens se uiteindelike bestemming te verbeel:

ons soek

deur kakiebos

asbos

taaibos

na nuwe veld

’n buitepos

[…]

wei ons

verneukpan in

.

vind

die buitepos

.

bokveld!

Hierdie slot vir die bundel kan natuurlik ironies óf metafisies gelees word, maar die digter laat dit aan die leser oor.

Dit is werklik moeilik om aan enige punte van kritiek te dink. Elke vers is tot in die fynste besonderhede afgerond en elke woord is op sy blik. Die bundelopset is deurdag en geen gedig skaad die groter geheel nie.

Met hierdie bundel het Pieter Fourie die dwarslat vir debute sommer héélwat gelig.

Bronne:

Esterhuizen, L. 2017. Onderhoud met Pieter Fourie (knapsekêrels). Versindaba. Beskikbaar: http://versindaba.co.za/2017/05/17/onderhoud-met-pieter-fourie-knapsekerels/ [2017, 18 Mei].

Hambidge, J. 2017. Klokhelder stilte uit ’n bedrewe hand. Die Burger: 29 Mei, p.7.

 

Onderhoud met Pieter Fourie (Knapsekêrels)

Wednesday, May 17th, 2017

Pieter Fourie gesels oor sy debuutbundel

Knapsekêrels met Louis Esterhuizen

 

Pieter, van harte geluk met hierdie debuut van jou. Op 77-jarige ouderdom maak dit jou eensklaps  die oudste debutant in die Afrikaanse digkuns. Tog het hierdie gedigte nie eers in onlangse tye tot stand gekom nie. Vertel ons dus so ietsie van die voorafgeskiedenis, by wyse van inleiding? Waar kom jou liefde vir die digkuns vandaan, byvoorbeeld. Wanneer het jy begin dig, ensovoorts.

Ek het op skool al rympies gemaak, maar eers as eerstejaar op US [1961] onder D J Opperman gedigte leer ken. Dit het wêrelde vir my oopgemaak en hierdie landskappe van die gees het my uitgelok.  Ek het toegegee.  In die sestigs en sewentigs hier en daar in Sestiger, Tydskrif vir Letterkunde en Standpunte publiseer. O ja, Opperman het ook ʼn gedig, toe ek in sy letterkundige laboratorium was, in Stiebeuel 2 opgeneem.

Opperman het Peter Blum  hoog aangeslaan. Op ʼn dag sê hy, na aanleiding van ’n nuwe bundel,  so heel terloops: “ʼn Digter behoort te debuteer soos Blum. Met agting vir sy vak.” My literêre agtergrond was skamel. My ego broos. Ek het die digkuns versaak en is  teater toe. Met die uitsondering van vyf verse is almal die afgelope drie jaar hier op Onrus geskryf. Onbewustelik dalk ter ere van Uys en Jan. Vanaf my studentejare was ek lewenslank baie naby aan albei van hulle.  Uys het my voorgestel aan die heelal van poësie. Veral ÉLUARD EN DIE SUREALISME  het my absoluut betower. So ook sy vertalings van SUID-AMERIKAANSE VERSE. Die twee keer wat ek Ingrid Jonker ontmoet het, was by hom in Clifton waar hy besig was om haar te bearbei om Éluard te lees.

Jan het my geleer wat is die grein en vesel van jou taal in jou mens- en medemenswees, nie in  jou “Afrikanerskap”, die pingpong balletjie tussen staatskool en kerk nie Hierdie anker gebruik ek in my gedig  SWARTVINKJAG:

vang kwikstertjie

sondag in jou wip

.

laat hom drie keer

in jou palm pik

.

Die Bantoestans kom onmiddellik hierna met:

sewe swartvinke

langs die spruit

.

maar trek versigtig

elke vliegveer uit

.

En dan die swart seuntjie wat die anker optrek in die slot van die gedig:

toe skree ons klonkie ghawoele:

“jy lieg, tokkelossie het self gesê:

.

laksman se hartjie rou insluk

en dood sit wydsbeen in jou mik”

.

Hierdie is een van die vyf vroeë verse en het in STANDPUNTE of TYDSKRIF VIR LETTERKUNDE verskyn onder die titel K…..VINKJAG. Jammer dat die nuwe titel die gedig se vlerke ʼn bietjie kortknip. Of is dit andersom? Dis nogal ʼn tameletjie, hierdie “don’t paint the words.”

Uiteraard is jy bekend as ʼn veelbekroonde dramaturg. Hoe het jy as skrywer dié twee uiteenlopende ambagte hanteer? Of was hulle vir jou aanvullend tot mekaar?

Onregstreeks beslis aanvullend. Veral in die snoepwees met woorde het ek dit by ʼn teaterman gekry. ʼn Mentor, die Duitse regisseur Dieter Reible, het bykans elke SA akteur gelei met: “Don’t paint the words. The words is the painting.” Ek het dit aangeneem as Credo vir my verse.

Die dramaturg skryf soos mense praat. Die digter soos hy die woord ontgin of hoe die woord hom mesmeraais. Dit is wat ek probeer in my werkproses. Ek het van meet af [drie jaar gelede] geweet ek stap sonder water die woestyn in. Geweet dis dikdom en futiel. Ek moes ʼn woestynwyse klankbord vind. ʼn Kennis het Johann de Lange oor my woordpad gebring. Sy begrip, spoorsny en geduld, asook sy liefde vir ʼn vervloeë Afrikaans was my water. Hy het my baie subtiel laat verstaan tussen drama en poësie is vele padpredikante wat ek eers moet bemeester.  Hierin het hy my vir agtien maande lank bygestaan. Ek hoop ek kry eendag die geleentheid om blad te skud met hom.

Pieter, mag ek noem dat die lees van jou gedigte ʼn besonder aangename leeservaring is: verse met ʼn bykans ouwêreldse sjarme wat kripties, dog met ʼn vonkel in die oog aangebied word. Soos die gedig “Pondok” hieronder byvoorbeeld illustreer. Die trefkrag van ʼn kriptiese benadering is natuurlik enorm, aangesien daar soveel gesuggereerde ruimtes rondom die vers ontstaan wat deur die leser ingevul moet word. Is dit die rede waarom jy tot hierdie styl aangetrokke voel? Het jy nog altyd so kripties te werk gegaan met jou gedigte?

pondok

.

spaar rietjies

suffel jy kan

pondok se dak

.

lek dan en wan

as herdkooltjies

vanaand

witjassie dra

.

kraak die katel

.

twee lywe

dra

verdra

Jy slaan die spyker op sy kop. Dis ʼn waarheid soos ʼn koei. Wat die kriptiese styl betref: in ʼn paar jeugsonde liefdesversies, ja. Maar as  ʼn selfopgelegde styl het alles begin met die Reible- benadering van toneelspel. Ek het met elke produksie gesien, ervaar hoe hy akteurs, tekste en gehore verryk en verruim.

Die ruimtes waarbinne hierdie gedigte hulle voltrek, is dikwels landelik; die persona wat figureer dikwels arbeiders of arm mense. Eenkantmense. Gróndmense. Soos wat ons hulle byvoorbeeld al dikwels in jou dramas teëgekom het. Dig jy hiermee dus voort aan die hand van eie belewenisse? Jy is immers ʼn plaasseun uit die Suidwes-Vrystaat, is dit nie?

Sonder eie belewenisse, vrese, vreugdes, ligloop pasoppens, dwarsgatgooi en koggelary sou ek waarskynlik nog nie ʼn enkele vers of drama geskryf het nie. Die pit van my persona dink ek, is eenwording met die arbeiders, grondmense, ontmensliktes en veral die verontagsaamdes. Die woord agtergeblewenes moet uit ons taal verwyder word en vervang word met die verontagsaamdes. Daar is ook geen ding soos ʼn nuwe SA nie. Werklike SA is die woord. Ek was van kindsbeen af sterk aangetrokke tot die verontagsaamdes. Ek is een van en met hulle, en versot op die onvolprese adel onder hulle. Kennis is soms gevaarlik, altyd tweedehands. Ervaring is onskuldig en deel van ons inisiasie tot menswording….lewenslank.  En altyd eerstehands!

Pieter, die indeling van jou bundel vind ek nie net interessant nie, maar besonder knap gedoen; veral aan die hand van die afdelingstitels: kiekie, knelter, oumeidsoen, veervolk, goljaartjie, duwweltjie en stilte. Hoe het jy hierdie indeling bepaal en waarop fokus elkeen?

Daar was so ʼn ietsie oor die 100 verse. Ek dink so 20 het of die emmer geskop of besluit hul moet elders vir bedmaats soek. Die oorlewendes het duidelik onder mekaar begin vry en saamgekoek in groepies met geloof in die gesegde: soort soek soort. En was ek bly oor die ondertrouery! Daar moet dus iets soos “die muse” wees. Sewe gesinnetjies! Maar nog nie elk met sy eie onderdak nie …

Toe neem ek oor. Roede in die hand. Doop elke familie met sy eie naam en besluit hulle moet sinvol hul plek ken en in ʼn netjiese ry stap na die onafwendbare:

allemensig

die klokhelder stilte

Voor hy sy laaste asem uitblaas sê Hamlet tog so sober: “Die res is stilte.” En ou Willem Skudlat het geweet waarvan hy praat!

Een van die vernaamste pluspunte van hierdie gedigte is die woordeskat; dikwels verouderde of streekstaal wat jy opnuut uit die wakis haal, afstof en met groot lekkerte ons in die mond lê. Is die bêre van taal iets wat vir jou natuurlik kom, of is dit iets anders? (Jy is ook welkom om van die woorde uit te sonder wat vir jou persoonlik van waarde is of plesier verskaf.)

Dit kom vanself. Dis my daaglikse taal met my vriende en familie. In my familie gaan dit maar skraps met Afrikaans. My vier dogters het met hul huwelike ʼn Verenigde Nasies op hul eie begin:

Tanya            ʼn Oostenryker

Mashinka       ʼn Kanadees

Natasja           ʼn Brit

Nandi             ʼn Chinees

En skoonpa kan op 77 nog nie ordentlik Engels praat nie!

Die streektaal is byna oorheersend, maar nie van ʼn besondere streek nie. As rondreisende akteur het ek vir 3 jaar one night stands dwarsoor die land gedoen en as ek ʼn onbekende woord hoor, het ek hom in my kopargief gestoor.  Behalwe my 16 jaar in Kaapstad is daar ook nog: 6 jaar Franschhoek, 5 jaar Sandveld [Kapteinskloof], 11 jaar Oudtshoorn, 16 jaar Rooi Els [Strandhuis], 5 jaar Stilbaai, 5 jaar Robertson en nou in my 4de jaar op Onrusrivier. My kinderjare in  Philippolis en Luckhoff. Daar was nog dosyne der dosyne Griekwa-gesinne werksaam op plase en die dorpe. Ek het by hulle gaan kuier soos by familie en geluister na die mooiste Afrikaans.

Die kopargief het voortdurend uitgebrei. Ek het ook oral en uitgebreid met werkers kontak gehad. Al die ou woorde lê my na aan die hart. Mouster, toorts, treusel, goljaartjie, betjoeks, konfoes, nagkabaai…’n ieder en ʼn elk ʼn oorplesiertjie!

Lees jy dikwels poësie, Pieter? Indien wel, watter? Is daar byvoorbeeld digters (of digkunste) wat jy sou wou aandui as moontlike voorlopers tot hierdie unieke aanslag van jou verse? (N.P. Van Wyk Louw se Klipwerk, miskien?)

Die teater het my opgeslurp en ek het die poësie versaak. KLIPWERK het soort van Bybel vir my geword en is nog steeds.

Knapsekêrels is inderdaad ʼn kragtoer. ʼn Bundel wat talle en talle ontroerende verse bevat. Verse wat jou soms laat glimlag, soms grynslag. En dan ook verse wat jou winduit slaan op die krop van jou maag. Ook intieme, teer verse. ʼn Geskakeerde bundel dus. Nogmaals geluk daarmee; eweneens aan die uitgewer. Hierdie bundel is ʼn belangrike toevoeging tot ons digkuns, myns insiens.

Kan jy dalk by wyse van groet vir ons lesers een van jou gunstelingverse hieronder plak?

voorbode

.

ʼn ouvolk sit

op dophouklip

.

skielik gil

tinktinkie skril

.

in huisnok skuil

die nonnetjie uil

.

dan kou die lam

aan doodsnot van

.

witappeltjie.

.

.

(c) Pieter Fourie (Uit: Knapsekêrels, 2017: Naledi Uitgewers)

.

.

.

.

Nuwe publikasie: Knapsekêrels (Pieter Fourie)

Tuesday, May 16th, 2017

knapsekêrels

pieter fourie

Omslag

Die gedigte in hierdie debuutbundel handel onder meer oor ‘n byna uitgestorwe plattelandse lewe met tradisionele gebruike en ambagte. Tog word dit haarskerp en klokhelder verwoord sodat ook die moderne stadsmens aanklank daarby kan vind. Hy skryf ewe meevoerend oor die stad (Kaapstad) se leefruimte. Daar is ook aktuele gedigte oor Suid-Afrikaanse toestande, tydlose verse oor die dood en prikkelende, maar ook skreiende uitbeeldings van die liefde. Die verse het ‘n eie, unieke klank en styl. Die minimalistiese woordgebruik is besonder suggestieryk en skep dikwels meerduidighede – betekeniseggo’s wat naklinkend in die leser se kop bly draai. Die beelde en klanke klou inderdaad aan jou vas soos knapsekêrels.

Die skrywer is ’n Hertzogpryswenner asook die mees bekroonde en gepubliseerde dramaturg in Afrikaans. Hy skryf onder meer Faan se Trein en Mooi Maria .Hy word op 77 die oudste debutant in die Afrikaanse poësie. Sy kwantumsprong van dramaturg tot digter is getrou aan die aard van Fourie se hele loopbaan. Die vestiging van die KKNK as eerste Uitvoerende Hoof is maar een voorbeeld. Hy ontvang ’n ere-doktorsgraad in dieself­de jaar (2011) as Desmond Tutu by die Universiteit van die Vrystaat. Pieter Fourie is wyd bekend in die teater- en me­diawêreld in Suid-Afrika.

kwartel
(vir d.j.opperman)

.
ek koester jou
ratspootpassies
dartelend
in opslaggrassies
lui draffie
van fisant
is minder
amusant
kelkiewyn

o, ja
fynpikkewyn
riethaantjie
spog rooikousies
op waterlelieblaar
harlekyn
ballerina
gordyn

Die bundel kan ook bestel word op die webtuiste. www.naledi.online

(Naledi, 2017; Prys R 175.00, Sagteband • 128 p • 213 mm x 137 mm, ISBN: 978-0-928316-77-3)

.