Posts Tagged ‘Lucie Möller. Gedigte’

Lucie Möller. Met hande soos van hout & potskerwe (2 gedigte)

Thursday, April 16th, 2015

Met hande soos van hout

 

“They were men with the bark still on”

 (Frederick Remington, skilder, VSA)

 

 

In jou tropiese tuin waar jy palmblare afsaag

soos monderings en maskers van gaas,

 

bly jy my seun, met hande soos my pa s’n:

harde hout met die bas nog aan.

 

Uit fragmente, geskeurde vesels en ligamente

probeer ons ’n stamboom onthou.

 

Die wind bly ruk aan langstambome.

Dit kan breek van te veel.

 

*


 

Potskerwe

 

‘n skerf porselein uit die see

het vir ons gewys hoe fýn

blou strepe verf op glasuur

se wit ingebrand kan wees,

en hoe die geskuur van golwe,

amper alles gelyk afwas.

 

Tuis skink jy noggemaal groen tee.

 

Op die koppiebodem

flodder teeblare:

toekomspatrone

wat dalk kan pas.

 

 

© Lucie Möller / 2015

 

 

 

 

Lucie Möller. Twee gedigte

Wednesday, September 7th, 2011

Die vloksy rok    

           

Geskenke het blink bly skommel

toe hy haar hand kom vra: duur bly afsteek

teen haar blousis rokke met blommetjie-wit

omboorsel, die verlepte tooisels

van geperste fluweel om die bolyf,

en onderrokkies van Sjinese krip  

met geskulpte Holland kant.

 

Sy’t haar rok met trots gedra,

dié rok, háár rok van gevlokte sy;

haar vingerpunte bly uitsteek

om die soomsvoue net-net op te lig,

 

en oor die werf gestap op polfyntjies

tussen polle sprietgras deur om die molslaai-

blom in sy weerlose geel nie te vertrap nie,

maar nóg te sien verkleur.

 

En, elke keer as die saadvlieërs,

sag soos floretsy, sag

van die leeutand se stam oplig

en wegdryf op die wind

voel sy haarself saam op beur:  

 

Haar voetstappe tussen draaiende tolbos 

hoef sy nie meer te markeer nie, oor haar erf

so oneindig oop en leeg gesloop lyk;

oor slote soos grondrowe

oral begin oopskeur rondom haar.

 

Sy wat nie kon weet

hoe sy moes aanhou regop loop

om haar tree in te pas nie;

om vrolik en minlik, sonder vrees

vrou te word van ‘n man.

 

 

*

 

Voorbrande

                        Uit: Boek vir vroue, Deel I:

 

Voorbrande vleg swart linte 

oor die winterige heuwels

van die middellande.

 

Vuurvegters skroei polle gras

binne en buite die drade

kruis en dwars

alkant tot veilige afstand.

 

Jy hardloop voor my uit

om eerste op die spaaider te klim:

Die swart knopiespinnekop 

wat tussen denne staan en wieg.

 

Ek voel die fluweel lint

so maklik gly

uit jou bos rooibruin hare;

 

hoe dit op die grond beland

steeds vasgestrik

soos ‘n klein verbond.

 

Maar, toe jy dit argloos optel,

en ‘n vaster vlegsel bind,

het dit bewend soos ‘n agpoot

op jou agterkop bly bons,

 

en het jy vir altyd

uit ons blinkjeug dae

op die kapkar weggery.

 

Die voorbrande lint

oor my vaalbruin dae,

kronkel en keer verniet

áls wat brand in my hart.

 

© Lucie Möller. 2011