Posts Tagged ‘Melanie Grobler gedigte’

Melanie Grobler. die gebreekte vaas

Monday, May 29th, 2017

 die gebreekte vaas

 

1.

 

My ma het reeds haar naam vergeet

toe sy die trappe klim na die skemerhuis

 

waar stapels klere eens op ’n somermiddag

op die strand gedra is, nou slordig oor die meubels hang.

 

Ek droom van my ma, haar brandende gees

as sy na die mistige blou porselein vaas

deurdrenk met vreugdes en klaagliedere loop.

 

Daardie vaas op die tafeltjie wat draaiend

en tuimelend deur die ruimte geslinger word

die ligblou skerwe wat die ruimte vul

 

ek hoor die herhalende klank van versplintering

iets wat breek, asof sy vanaf die rant

van die afgrond al haar besittings

in die donker dieptes gooi.

Ek het nooit die gewig

van ware waansin ervaar nie.

 

 

2.

 

Ek is die enigste dogter van my ouers

beeldskoon maar nie sterk nie

 

alles het verander toe ek in die stad

met sy helder elektriese ligte gaan bly het

 

daar het my komplekse gemoed verdeel

my hoogtes het torings geword

my laagtes ’n dooie see

 

die driwwe en riwwe en onstuimige branders

van my siekte, word my lêplek

ek verdrink in die donker see

 

hier waar ons voor die kaggel van die strandhuis

sit, takseer my oplettende vriende my gedrag

hulle sien die reën as dit teen die melkhout slaan

 

buite die venster

tuimel een mal seemeeu

na die voue van waansin

die kosmos frons oor sy uitspattige gedrag.

 

 

3.

 

Na die storm lê die skerwe oop

en bloot op die wit strand

ek wag geduldig

 

my oë soekend na ’n besondere

blou, verdof deur sout en sand

ek wag geduldig

 

buk af om die stukkies te bekyk

na die sagte glimmende kleur

tussen die klippers en die skilfers

 

die porselein is droog en poreuse

die blou glans

vertroebel en gladgeskuur

 

sonder tekens van die verwoede golwe

wat hul vermorsel het; gloei en klik

hul teen mekaar in my handpalm

 

meteens is die blou meer helder

asof die pigment nog nat is

asof die glasuur so pas aangeverf is

 

die objek weet nie dat dit vermorsel is nie

die stukke weg gedra na verre strande

vyf stukke, een met ’n noukeurige geometriese

patroon, twee heeltemal wit, een wit met ’n smal

dubbel band donkerblou en die laaste skerf

die kleinste van almal, ’n goddelike kwatryn

op die dak van ’n piepklein pagode geverf.

 

© Melanie Grobler / 2017

Melanie Grobler. Die Botrivier delta

Saturday, May 13th, 2017

Die Botrivier delta

 

Kragtige winde woer oor die canola’s

’n geel rivier vloei oor die ronde heuwels

verder weg is die bergwind in ’n droë dennebos

nog verder die sanderige familiebegraafplaas

die skadu’s van die dennebos, die grafte, die plaasopstal

 

dubbelgangers wat oor die plaas se werf sluip

’n hoenderhaan verstik as hy slepende klanke hoor

die ou opstaldeur swaai sussend oop en toe

en die klanke van die konsertina roep die Aandster

die vastrap in al sy improvisasies woer deur my gemoed.

 

Op die buitewyke ’n donker vlek wat groter word

deurskynend soos sprinkane in turf

wat die gedagtegang van die canola’s verduister

die wildernis word nie in woorde beskryf nie

die onbeskryflike gedigte waai in alle rigtings.

 

Blou lig stroom nou uit sy klere

hy lig sy voet op en sit sy voet neer op die plek

waar die heuwel sag en geel staan

waar die amberagtige rivier vloei.

 

Hier maak hy die kissie oop

om die vlerke van ’n mot te vind.

 

 

© Melanie Grobler / 2017

 

Melanie Grobler. Liza se klavier

Saturday, November 19th, 2016

Liza se klavier

 

Die een wat ’n hoëveldwolk

om haar lyf dra, speel die klavier

 

’n blaar val in ’n stroom

en ’n voël vlieg verby die skemer

 

die kadense word ligspikkels

op die swart skoenlapper

 

wat aanmekaar om die tak van die

berk in die briesie vlerk

 

soms bly iets verborge

tog bly die reuk van boegoe val

na die ondergrondse kamers

van die hart.

 

Bring nou die laaste somer rose

vir Liza se klavier.

 

© Melanie Grobler / 2016

Melanie Grobler. La poésie du Trans-Siberien

Saturday, April 18th, 2015

La poésie du Trans-Siberien

 

Kind wat soos ‘n ligte sneeuvlokkie reis

vir jou sal ek ’n trans-Siberiese gedig skryf

kind van flikkering treinklanke

kind van rokerige platforms en stasies

vir agt dae stoom die trein

tot Krasnoyarsk uit die rook verrys.

 

Kind van die wilde eende wat oor die steppe vlieg

die horison leer haar dat seemeeue

in ’n papierdroom van sneeu slaap

hoeveel jare reis ons sonder om te verstaan

sonder om te weet van Vladivostok

aan die voetheuwels van die Stille Oseaan.

 

Daar is die besoek aan Irkutsk

waar die son terug staan van sy eie vuur

kind wat bo-op die vulkaan aansit vir ’n ete

bakke rooi kaviaar, vars rooibessies en soet tee.

 

Die sug van die kind is wit soos kersiebloeisels

haar asem ’n vespers omkring deur lig

Pushkin se kleinkind skrik vir haar sneeubedekte lag

kind van die wintersneeu, die gefladder

van reusagtige wit motte om haar hande.

 

© Melanie Grobler / 2015

 

Melanie Grobler. Elgin se appelboorde

Wednesday, May 28th, 2014

Elgin se appelboorde

 

Orion hang oor Elgin se appelboorde

                        voëls met pouslike vlerke

                        roep my toe

 

                        kom hier na ons

                        want haiku’s so swaar

       soos waterpere hang aan ons takke

 

                        gaan stil soos ’n reënbui verby

                        ontmoet die fluisterende blare

                        die lui van die slaaf se klok

 

                        muur van hoop

                        heen-en-weer- vlieg wit duiwe

                        ’n hersenskim uit gister se grafte

 

                        kom nader, kom pluk ’n haiku

                roep ek uit na twee windrigtings

                        na my twee geliefde oupas.

 

               © Melanie Grobler / 2014

Melanie Grobler. Uit my groen dae

Thursday, December 12th, 2013

UIT MY GROEN DAE

 

Ek sal nie langer van jou droom nie

tog hou ek aan om van jou te droom

want jy loop uit die skaduwees van verbeelding

om my te ontmoet waar my vel begin

 

ek wil jou nie onthou nie

tog is daar geen einde aan my gedagtes aan jou nie

jy het uit die argiewe van denke getree

na die koelte van hierdie dag

 

waarom dans ek al hierdie eeue rondom jou

jy wat nou soos ’n vreemdeling voor my staan

             al hierdie dae wat ek jou ken

hoekom het my oë die pad wat jy loop

 

deur die eeue dopgehou

tog kyk ek elke oggend met verbasing

              na die lyn van jou wang

hoekom het ek jou deur al die nagte liefgehad

 

soggens wag ek soos ’n bokkie wat rondspring

in die dou. mag ek weer die moed bymekaar skraap

             om weer na jou deur te stap

             oor en oor en oor en weer en weer

 

nie omdat ek die pad na jou hart

of jou denke ken nie

slegs omdat ek jou liefhet, en waag

ek sal hierdie een lewe by jou bly.

 

© Melanie Grobler/2013



Melanie Grobler. Skemerland

Thursday, September 26th, 2013

Skemerland

 

My hart is in die laelands waar die wind

met stokke die krake die holtes van die dorp oopkrap

waar uitsigte so lank soos my oë en vingers

aandui waar die see iewers agter die waas

van land wat ons omhul wegstort

 

my hart is leë kamer

op die dakverdieping van die huis

wat smȏrens plek maak vir die veraf gedruis

van ’n verbeelde skemerland

iewers moet daar iemand wees

 

daar’s ’n klavier op die solder en ’n stel dromme

in die kelder en tussen hul onderskeie ritmes

ontvou my lyf, word dit wat lewe aan die roer gehou

smȏrens sing iemand ’n mis in die verbeelde skemerland

en die see lek eentonig onder die wind teen klippe en skuite

 

in hierdie lewe is daar net die eensaamheid van vlamme

hierdie werklikheid sal ophou bestaan die dag as ek vergaan.

 

© Melanie Grobler / 2013

 

 

Melanie Grobler. Paula Modersohn-Becker praat met haarself

Tuesday, August 7th, 2012

Paula Modersohn-Becker praat met haarself

                                    (vir dié een wat weggeglip het)

 

ek wil soos amber word

 

Daphne wou in ‘n boom verander

haar keuse was soet lourier

sy het altyd groen blare gekies

maar ek wil dieper na amber gaan

 

hierdie lig, hierdie sonnige Mei-oggend

                        in Parys

wat my hare na amber verander

                        die donker rossige kleur

meer rooi as goud

 

my oë: amberbruin

helderder as die halssnoer

wat ek vandag dra ̶ die groot ovaal

swaar amber krale

 

vroegoggend en dis reeds snikheetwarm

dit maak tog nie saak nie want ek staan halfkaal in die kamer

                                    dis makliker om op hierdie naak manier

te skilder. dit dra tog by tot die betekenis

 

 

sal ek veel anders lyk as ek swanger is

my tepels, so bleek vandag, sal hul die kleur van amber kan verdra?

 

en my bloed? ek verbeel my dat my bloed sterker

of swakker sal word. dat die lope diep van rivierklanke

stil sal word

dat dit sal ophou klop

dat my bloed stil sal raak

en op die ou einde amber word.

 

 

Paula Modersohn-Becker. Selfportret met amber krale. Olie op doek 1906