Posts Tagged ‘Nini Bennett’

Nini Bennett. Die ou man

Wednesday, January 27th, 2016

Die ou man

.

Tyd is ’n blinde juwelier.

Pêrels in die oë,

vismotte wat slu deur dagboeke lees.

Na baie jare ontmoet ek my pa.

Sy lyf rem grondlangs

na die swaartekrag van te veel leef.

Ek sien hoe hy die fluweeltyd

van stof binnegaan

voor hy in twee verdeel,

jonk word, wegstap

deur die vallei van sy kleinwordjare

terug, terug – al verder weg

van die ou man, die uitgewekene van lig.

.

© Nini Bennett / 2016

Nini Bennett. The Red Mist

Thursday, January 21st, 2016

The Red Mist

.

Die woud verkleur

en dra ’n stiltekleed

soos  ’n kardinaal.

Herfs is die strooidood

van gode. Stamme versag

as mis asem, bo-aards deur

die rooi konklaaf van blare.

Stamme raak lank en dun in eerbied

en wag; krone verdwyn

soos rook in ’n houtskooltekening.

Dan vlam die hemel self

in vuuropaal en die towerwoud

word ’n katedraal.

.

© Nini Bennett / 2016

Gisela Ullyatt. Facebook en Die Groot Poësiebrander. (Deel 1)

Wednesday, July 1st, 2015

En skielik was daar Facebook.

Noem dit wat jy wil: Bakkiesboek, Vleesbroek (vir dié wat meer as net kuise selfies neem) of Feesboek (waarop jy pronkend die hoeveelste Springbokkie en Jägertjie down: zefste onsie óóit. Tot die volgende happy snappy saam met jou “besties”). Dis ’n netwerk waar jy vinniger as wat jy “Steve Hofmeyr” kan sê, ’n missing-pic van Hannibal, jou geliefde Rottweiler, kan share wat om donderswil al wéér uit die erf ontsnap het. Sy missing-pic laat Breaking Bad na ’n geflopte Romanza lyk.

Nie ’n idee wat om vir aandete aanmekaar te slaan nie? Facebook jou vriende. Tjop-tjop sal skakels op jou fb-muur verskyn van virtuele resepteboeke. Iemand mag selfs hul Ouma Baby se flatervrye pof-omelet met jou deel. Kry jy angsaanvalle oor die reiskoste van jou voorgenome Engeland-toer? Vra jou fb-vriende in Clacton of jy nie vir ’n paar dae by hulle kan gaan ‘doss down’ nie. Jy kan dieselfde guns aan hulle bewys wanneer hulle eendag jóú dorp aan die gatkant van die aardbol besoek.

Alleen en gatvol? Facebook is goedkoper as ’n dating website. Dit skakel outomaties BA-Manvang en studieskuld uit.

Ook kan jy herenig met jou nefies wat jy dertig jaar laas gesien het… in jou tannie se bad. Toe had Suid-Afrikaners nog ’n werklikheidsbegrip van waterbesparing: ten minste vyf junior familielede kon saam in ’n skuimbad geskrop word. Nou hoop jy maar niemand tag jou in hierdie Shipmate-oomblik uit 1980 nie. En ja, om nie te praat van ou skoolfoto’s wat uit Danté se bevrore hel opgediep word nie. Jou uni-brow was dalk tóé ‘n juweel. So ook die kuif, so styf gespuit soos ’n meringue se sagtepuntstadium…

Kôk-kôk: politieke kapokhaantjies en -hennetjies; daar is ’n eindelose gepik in die fb-hoenderhok (deurspek van tirades vol spelfoute). Selfs girl with cake word nou van politieke agendas beskuldig omdat sy koeke bak en aan haweloses uitdeel.

Tóg.

Vanuit ’n Boeddhistiese oogpunt sou ’n mens Facebook as ’n aangrypende moderne metafoor van Interkonneksie (Interconnectedness) en Indra se Net kon beskou. In die konteks van ons tegno-era is laasgenoemde ’n skitterende voorbeeld van hoe die World Wide Web se permutasies prakties manifesteer.

Indra se Net funksioneer as sentrale metafoor in die Boeddhistiese literatuur wanneer Interkonneksie onder die loep geneem word en verwys terug na die oorspronklike Hindoe kosmologie (vandaar die konneksie met die gode). Dit kan verder nagespoor word in die Avatamsaka Sutra (derde eeu voor die huidige jaartelling (VHJ)).

Vervolgens kan hierdie metafoor kortliks opgesom word as:

In the heavenly abode of the great god Indra is a wondrous net that has a light-reflecting jewel at each of the infinite intersections of its thread. Each jewel exists only as a reflection of all the others, and hence has no self-nature (Jones 2003:16).

Stel jou dus voor: ’n net wat tot in die oneindigheid strek, met biljoene der biljoene skitterende juwele. Elke sentient being word deur hierdie web verbind: “Indra’s Net symbolizes a cosmos in which there is an infinitely repeated interrelationship among all the members of the cosmos” (Cook 1981:2). Die idee wat by meeste van ons ingeprent is van kindsbeen af, dat elke individu as ’n afsonderlike entiteit funksioneer, is dus, vanuit die metaforiek van Indra se Net, slegs ’n illusie.

Gedagtig aan bogenoemde formulering van Indra se Net, is facebook natuurlik nie net die hoenderhok-drama wat dit soms kan wees nie. ’n Praktiese voorbeeld van hoe facebook Indra se Net illustreer, is wat ek “die Groot Poësiebrander” noem.

Konteks: facebook het van tyd tot tyd sogenaamde nominasies/uitnodigings waarin jy jou vriende kan uitdaag en tag. Gewoonlik vind ek hierdie nominasies pure snert en ’n totale mors van tyd en energie (alhoewel die intensie daaragter sekerlik goed bedoel is). ’n Voorbeeld hiervan: ek is getag om ’n no make-up selfie te neem en op fb te plaas as my profielfoto, ter onderskraging van borskankerpasiënte. Die idee is dan dat jy terselfdertyd nog vriende tag/nomineer om dieselfde te doen (ek neem aan slegs vrouens óf dan miskien mans wat gewoonlik grimering dra?).

Ek het gevind dat die hele kettingreaksie dalk vir party mense gewerk het, maar dat, na ’n dag of wat niemand daadwerklik iets vir borskankerpasiënte deur hul no make-up selfies gedoen het nie. Geen pasiënt, sover ek weet, het na vore gekom en gesê dat dit hulle daadwerklik beter laat voel of genees het nie. Hoekom dan nie maar iemand met borskanker ondersteun deur kos te neem vir die gesin wanneer sy in die hospitaal is of van jou hare laat afsny en skenk vir ’n pruik nie? Of begin ’n fb-blad ter ondersteuning van ’n pasiënt? Ongelukkig ontaard uitdagings soos hierdie soms in ’n ongeduldige, voorskriftelike vingerswaaiery, ’n bietjie soos die uitdagende en dweepsieke “If you love Jesus, share this message on your wall”. Betrek slegs mense wat werklik van ’n spesifieke uitdaging sal hou.

Ewenwel.

Soms kom daar tog ’n tag/uitnodiging op jou fb-pad wat ’n wesentlike verskil maak. Annette Snyckers, een van my fb-vriende, vryskut-vertaler (Engels, Duits en Frans) en skilder, nooi my uit om vir vier dae elke dag ’n gedig of ’n bepeinsing oor die digkuns op facebook te deel en dan terselfdertyd ook vier ander vriende elke dag te nomineer.

Ek skryf die volgende op my status update na Annette se uitnodiging:

“Gewoonlik “doen” ek nie nominasies op fb nie. Ek het nie die oudste foto “gedoen” wat ek op fb gehad het of een of ander gedwonge besigheid wat almal skielik voel hulle moes doen nie. Maar Annette Snyckers het ‘n uitnodiging aan my gerig wat my na aan die hart lê: poësie. Om elke dag, vir vier dae ‘n gedig of iets oor poësie (aanhaling, ens) met almal te deel. Nou dís ‘n uitdaging wat ek met ope arms verwelkom. Ek nomineer ‘n paar fb-vriende wat ek weet ‘n spesifieke liefde vir poësie koester. Maar, asseblief, daar is geen verwagting dat enige iemand dit ”moet” doen nie. No pressure. As jy egter lus voel om vir vier dae elke dag ‘n gunsteling gedig op jou status wil pos of iets wat jy oor poësie gelees het wat jou geïntrigeer het, of selfs een van jou eie gedigte, nomineer ook vier ander mense, as jy wil, om dieselfde te doen. Ek nomineer vir Charl Cilliers, Ilisna Nel, Melanie Grobler, Marlise Joubert, Marie Bredenkamp, Lieze Stassen, Con Robinson, Tessa Muller, Nini Bennett, Nicolette van der Walt, René Bohnen, Ester de Beer en Fanie Marais“.

Die eerste gedig wat ek as deel van die uitdaging plaas, is Mark Strand se “Lines for winter”, wat Strand aan Ros Krauss opgedra het (Selected Poems:1979):

Tell yourself

as it gets cold and gray falls from the air

that you will go on

walking, hearing

the same tune no matter where

you find yourself –

inside the dome of dark

or under the cracking white

of the moon’s gaze in a valley of snow.

Tonight as it gets cold

tell yourself

what you know which is nothing

but the tune your bones play

as you keep going. And you will be able

for once to lie down under the small fire

of winter stars.

And if it happens that you cannot

go on or turn back

and you find yourself

where you will be at the end,

tell yourself

in that final flowing of cold through your limbs

that you love what you are.

Annette se gedigte kom dus eerste aan die beurt omdat sy my ‘genesis’ was. Ook plaas ek slegs gedigte van mense wat ek DIREK genomineer het. ’n Paar van die nominasies kon egter nie deelneem nie weens persoonlike en/of werksverpligtinge of die feit dat hulle nie baie tyd op facebook spandeer nie. Ek het hulle tags dus uitgelaat vir Versindaba om niemand in ’n moeilike posisie te plaas nie. Die blogs sou ook te uitgesponne  raak as ek vier gedigte van elke deelnemer geplaas het. Ek het my bes gedoen om deur al die gedigte te werk, maar kon onmoontlik nie ieder en elk gaan opsoek en met die oorspronklike vergelyk nie. Daar mag dus ’n paar foute ingesluip het betreffende versreëls, ens. Soms het mense die datum of digbundel en selfs bladsynommer aangedui, soms nie. Ek het dit meestal net so gelos, weereens omdat dit maande sou kon duur om elke bundel, bladsynommer en datum van publikasie te gaan opsoek. Baie mense het ook van die internet af gewerk en ken ook nie die besonderhede nie. Die gedigte en hul bundels wat as deel van hierdie uitdaging aangehaal word, verskyn dus nie in die bibliografie nie.

Annette is deur Christine Muller Coates genomineer (sy het onder andere Mary Oliver se “Wild Geese” aangehaal. Christine is ook betrokke by vanjaar se McGregor Poetry Festival in Augustus); Annette se eerste keuse vir Dag 1 is “Introduction to Poetry” deur Billy Collins:

I ask them to take a poem
and hold it up to the light
like a color slide

or press an ear against its hive.

I say drop a mouse into a poem
and watch him probe his way out,

or walk inside the poem’s room
and feel the walls for a light switch.

I want them to water-ski
across the surface of a poem
waving at the author’s name on the shore.

But all they want to do
is tie the poem to a chair with rope
and torture a confession out of it.

They begin beating it with a hose
to find out what it really means.

Dag 2: Finuala Dowling se “An initiative to increase the numbers of male readers”:

We do love men with charming looks
but send us more who have read books.

We ogle men who’re built like champs
but send us more with reading lamps.

We still like men who make us passes
but send in more with reading glasses.

We’ll race with men in racy cars
if they have valid library cards.

Please, please, goddess, before it’s bed
send in men who have read
hardbacks.

 Vir Dag 3 kies Annette die volgende aanhaling uit Breyten Breytenbach se Intimate Stranger:

Poetry is a love. Of what? Of the discovery and the celebration of words, things, feelings, ideas, undigested memories, insights, other people, yourself, other selves, mystery, sense, eternity, other eternities, nonsense, nothingness, the whales and the foam and the shadow of the grass on the mountain, the bones of the dog buried in the garden. Of love itself. And it is an engagement with all of the above. It is a love-act.
Poetry is a love of that art of making which will take you away from self-indulgence — for even as you fashion it, it takes on a life of its own.

Op Dag 4 plaas Annette gedeeltes van Antjie Krog se “die laning”.

die laning

die laning is ‘n ruggraat
die laning rig homself teen die heuwel op
die laning geur diep in panele terpentyn en denne, honderoos, moerbei
in digte potblou seders
van ver af dink sy
o, hoe blou is die groen
hoe olyf die pers
hoe roerloos die sipresse
en dig hulle mantels as die donderweer rammel
en die aarde antwoord soos iets vrygelaat en diep ontroer
[…]
die laning skitter soos ‘n held
die laning klim glanssilwerend die heuwel uit
die laning behou homself in panele van iep, van eik, bokdoring en berk
hoe timmer die merel
hoe glip die uil se beitelklankies
hoe snipper die vinkies soggens geluide van koelte en dou
hoe ritsel koringgeel oortjies hoe geur die besembos
hoe blom melkdistels en sigorei blou skoelappers van hulle stingels los
[…]

Melanie Grobler, bekende Afrikaanse digter, deel een van haar eie gedigte, genaamd  “Die Argonauts”:

Soos Atlas buk onder die juk van die wêreld
leun hul teen die reuse roeispane

die verrotte spane merk wel die plek
op die wit strand waar hul nou soos die gode rus

hul laaste asem buig om die platane
teen ’n winderige berg se hang.

Nini Bennett, digter, kies die volgende vir haar Dag 1:

Nothing erases the immoral act. Not forgiveness. Not confession. And even if the act could be forgiven, no one could bear the responsibility of forgiveness on behalf of the dead. No act of violence is ever resolved when the one who can forgive can no longer speak; there is only silence. ― Anne Michaels

vader Andrei vertel

 

soms as ek die mis bedien en ek onthou die dinge

wat ek in die oorlog gedoen het toe ek ’n soldaat

was, dan begin ek huil. die mense dink ek huil

oor god maar ek huil oor myself, ek huil myself skoon

op      miskien huil god in my          in my huil god       oor als

wat ek gedoen het in die oorlog toe ek nog soldaat was

in nikos se leër    dan kan ek nie ’n woord vind

om te sê nie    hulle, die armsaliges, wat hiernatoe

gekom het om die mis te vind, hoor dat daar nie gepraat

word nie     die mis misluk vandag         god huil verlate

en alleen tussen die spierwit tafeldoeke en stukkies

witbrood heen     sy trane vlek die brood

en heeltemal ontwy huil hy soos vader andrei,

troosteloos

Petra Müller (Om die gedagte van geel:102).

 

Op Dag 2 deel Nini toe Dolf van Niekerk se gedig 7 uit Nag op ’n kaal plein (2006) en op Dag 3 skryf sy:

Gisela, met jou liefde vir sneeu en gedigte wat oor sneeu handel, plaas ek graag dié bekende gunsteling van Tomas Tranströmer”.

Sick of those who come with words, words but no language,
I make my way to the snow-covered island.

Wilderness has no words. The unwritten pages
stretch out in all directions.

I come across this line of deer-slots in the snow: a language,
language without words.

– soos vertaal uit die Sweeds deur Robert Robinson

Vir Dag 4 haal Nini ’n gedig aan uit Tom Gouws se bundel, Stigmata (72-73).

Fanie Marais, wat aan die hoof van Cordis-Trust staan, deel op sy eerste dag die volgende gedig van Mardene Marais, sy dogter wat op die ouderdom van 21 oorlede is en aan die destydse RAU studeer het:

KUNSMUSEUM

ek kuns deur die museum
en bondel die kleure tot diep binne my
my oë verf oor die skilderye
en ekspressionisties word ek deel daarvan
my hele bestaan ry wipplank
en bedwelmd kan ek nie genoeg kry nie
ek raam my gedagtes
en vernis dit vir nou
môre
en die oormôres in my drome.

Dag 2:

Herinnering


Onthou hierdie nag, môre reeds “laas nag”,

oor ’n week, ’n jaar, ’n lewe: ’n nag

vuurwit van verspreide mane agter reën

en in die dor hout van ranke naby my ruit

die winter en die wind. ­- Wees alleen

vir hierdie nag in tye wat kom: wag

ongemerk en praat, praat want nagte

sonder teken sal kom. O sal dit anders wees

en my oë in die donker slaap, ek nie weer skrik

vir ’n hewige wit, ’n geruis en geen vlees

in my vlees die vatbare engel onthul?

O brand in my in, nag,

want ’n dowwer lig moet kom met die dag

en uit die koue spieël dieselfde vertroude totaal,

maar soek góú wat is nuut en behou, vóór

die onverloorbare lyfwag jou weer inhaal.

            -Sheila Cussons  (Omtoorvuur:1982)

Dag 3 se gedig lui soos volg:

Trombose

 

Mens weet nie aldag wie om te beween:

die kind en jongeling is lankal heen,

die deftige, bedaarde heer is moeg

van jarelange sorge en geswoeg,

van drome in kolomme dwing, les bes

tot sterwens toe versadig van sukses.

Al was sy loopbaan ingestel

op snel besluite neem en ewe snel

ten uitvoer bring, het hy nooit onbesuis

of teatraal gehandel – waarom juis

vanmiddag met so ’n onbesonne haas

sy personeel en vriendekring verbaas?

Asof die Akte van die Maatskappy

hom onbeperkte volmag skenk het hy

(sonder beraad met mededirekteur)

sy nuwe stap nie eens genotuleer,

versuim om sy verpligtinge te oorweeg,

kontrakbreuk sonder blik of bloos gepleeg,

geen boodskap op die diktafoon gelaat

geen jaarverslag en geen finansiestaat,

niks om die aandeelhouers mee te paai.

Nou moet die rekenmeester alles raai

want hoe beraam mens skade en profyt

as syfers saamvloei voor die boekjaar sluit?

(Hy’t selfs nie aan sy tikster of sy vrou

verduideliking of opdrag toevertrou

voor hy met bondige gebaar die Dood

van konkurrent verhef het tot vennoot.)

– Elisabeth Eybers (Die helder halfjaar:1955)

Dag 4:

 

’n mens moet

 

’n mens moet éénkeer in jou lewe

’n droom vér-vér gaan haal

’n put uitgrawe

totdat die water oor jou lippe spoel

’n boom klim

sonder vrees vir hoogte

of dat die takke sal knars en breek

totdat jy die wind tussen blare voel

’n mens moet eenkeer baldadig wees

langs die see gaan staan

jou verbeel dit is Hermanus

en dat jy ’n walvis of ’n digter is

wat die wêreld in verdoeseling

met jou woorde

skoon kan vee

’n mens móét eenkeer

’n vreemde skare

kan binneloop

alleen op die trap gaan staan

en onbevrees verklaar

dat die arena jou nie ontsenu

dat jy die kake van leeus

oop kan breek

dat jy nie bang is vir dolke in die rug

en op vuur sal loop

as dit moet

’n mens moet eenkeer

kan spring waar jy nie sien

jou oë en lippe sluit

en in die stilte wag

om te hóór

of ander jou

met hul woorde of hande

in selfloosheid kan dien

’n mens moet eenkeer

op jou knieë gaan

en onbeskroomd

in skamelwoorde stil verklaar

dat jy verkeerd was

sodat jy eenkeer

kan vergifnis vra

– ©Marie Bredenkamp


Kry jou branderplank solank gereed vir Deel 2 van Versindaba se Groot Poësiebrander

Bibliografie

Cook, F.H. 1981. Hua-Yen Buddhism: The Jewel Net of Indra. University Park, PA: Pennsylvania State University Press.

Jones, K. 2003. The New Soacial Face of Buddhism: A Call to Action. Somerville, MA: Wisdom.

Nini Bennett. Misdaad, relieke en die digkuns van Bonnie Parker

Monday, June 1st, 2015

Misdaad, relieke en die digkuns van Bonnie Parker

Op 23 Mei 1934 is Bonnie Parker en Clyde Barrow doodgeskiet tydens ’n polisiehinderlaag in Louisiana. Die legende van Bonnie en Clyde word reeds vir 81 jaar herdenk as simbool van opstand teen kapitalisme, die verarming van die werkersklas en onderdrukkende establishmentstrukture. In die sestigerjare was dié berugte paartjie onder intellektuele in die VSA ’n eksponent van verset teen die oorlog in Viëtnam. Dit is belangrik om te noem dat die digterskap van Bonnie ook deel van laasgenoemde kultus-sieninge vorm.

Bonnie is ’n digter wat buite enige literêre kanon staan en haar gedigte kan gesien word as uitdrukking van protes teen veral die groot geldmagte in Amerika. As sulks kan dié gedigte geklassifiseer word as gangster-poësie van die 1930’s. Haar handgeskrewe en getikte gedigte is intussen vir duisende dollar op publieke veilings verkoop waar daar gebie is op gangster-memoribilia. Só het Butterfields in April 2000 ’n veiling gehou waartydens Bonnie se een notaboek met handgeskrewe gedigte opgeveil is vir $20 000. Enkel gedigte is verkoop teen ongeveer $5 000 stuks, tesame met ’n (bebloede) hoed van Bonnie, ’n sakhorlosie van Clyde, en ’n koeëlvaste baadjie van die bankrower John Dillinger. Die hoogste bod is egter toegestaan op Clyde se vuurwapens, wat in die Ford-voertuig, waarin die twee gesterf het, gevind is (die wapens is vir tussen $100 000 en $200 000 verkoop). Laasgenoemde Ford is in 1973 reeds opgeveil vir $175 000.

Die waarde van Bonnie se gedigte is beïnvloed deur die legende rondom hulle lewe en dood; die Groot Depressie van die dertigerjare, wat ongeveer 13 miljoen mense werkloos gelaat het in die suidwestelike dele van Amerika; die onbevoegdheid van die polisie om die hoë misdaadsyfer in toom te hou (daar was in 1933 12 000 moorde en 50 000 rooftogte in die VSA); Bonnie en Clyde se ontduiking van die gereg en die wyse waarop hulle owerhede uitgetart het; en hoe die invloede van films en boeke oor hulle glorieryke misdaadloopbane uiteindelik populêre musiek, die media, modes en ander sub-kulture beïnvloed het.

Volgens antropoloë kan die items wat opgeveil is, as relieke gesien word. Weliswaar nie dié van heiliges nie, maar van twee persone wat oor magiese of buitengewone vermoëns beskik het. As twee anti-helde het Bonnie en Clyde heroïese status geniet: die polisie kon hulle nooit vang om voor ’n strafhof te daag nie. Die publiek het ook kritiek gelewer op die oneerlike wyse waarop hulle in ’n hinderlaag gelei is – ’n ooggetuie wat Bonnie en Clyde versteek het, is deur die polisie van die pad afgedwing en geboei aan ’n boom. Eindelik het hy geswig onder polisiebrutaliteit (wat daardie jare nog nie ’n naam gehad het nie), en voorgegee dat hy ’n pap wiel het. Ses polisiemanne het weggkruip in digte bosse, en Clyde het stilgehou om sy vermeende vertroueling met die wiel te help. Die ses geregsdienaars het onophoudelik gevuur met masjiengewere en pistole – en selfs aanhou skiet lank nadat Bonnie en Clyde doodgelê het in ’n vagevuur van koeëls. Deur relieke van ’n misdadiger te koop, word daar besitterskap oor die “gejagde” persoon geneem; die besitter konsumeer ook as’t ware die misdadiger en die relieke dien as trofeë vir die eienaar. ‘n Ander dryfveer is uiteraard die intense bewondering wat mense vir Bonnie en Clyde gehad het. Gedigte (estetiese artefakte) is ongewone items om op ’n veiling van kriminalistiekverwante items aan te tref, en die eklektiese waarde van Bonnie se gedigte was uiteraard hoog.

Hier is ’n voorbeeld van ’n handgeskrewe gedig waarop die polisie beslag gelê het in ’n woonstel waar Bonnie en Clyde geskuil het, maar betyds gevlug het. Daar is ook beslag gelê op kamerafilms, en die gedig Suicide Sal plus die meegaande foto het in 1933 in die Joplin Globe verskyn. Daarna het dit gesirkuleer na gesaghebbende koerante.

 

Dit gebeur selde dat ’n gedig deel vorm van identifikasiebewysstukke van misdadigers, en die polisie en publiek het kop gekrap oor die eienaardige foto en Bonnie se somber pennevrug. Dié gedig is ironies genoeg in ’n rekeningkundige boek geskryf!

Nadat die misdaadpaartjie 12 mense doodgeskiet het tydens die rooftogte van banke, vultasies en winkels, het hulle ’n nomadiese vlugtelingbestaan begin voer. Clyde was ’n goeie motorbestuurder en het gespog dat die polisie met minderwaardige voertuie ry (Plymouth en Chevrolet), teenoor die talle voortreflike Ford’s wat hy gesteel het. In 1934 skryf hy die meegaande brief aan Henry Ford.

Clyde het nie sy skoolloopbaan voltooi nie. In teenstelling hiermee het Bonnie op skool pryse gewen vir skryfkuns, goeie vordering en spelling. Haar jeugdrome om ’n aktrise, sangeres of digter te word kom tot uiting in haar verse wat getuig van teatrale ekshibisionisme, en waarin sy denkbeeldige gehore toespreek. Bonnie het aanklank gevind by misdaadhelde soos Jesse James, Billy the kid en Belle Starr. Sy het waarskynlik die stylelemente van die ballades van die laat 1800’s geken, maar was onder die invloed van strooiliteratuur en kriminele straattaal. Vervolgens een van Bonnie se bekendste gedigte:

The Story of Bonnie and Clyde

 

You’ve read the story of Jesse James

how he lived and died;

If you’re still in need

Of something to read,

Here’s the story of Bonnie and Clyde.

 

Now Bonnie and Clyde are the Barrow gang,

I’m sure you all have read

How they rob and steal

And those who squeal

Are usually found dying or dead.

 

There’s lots of untruths to these write-ups;

They’re not so ruthless as that;

Their nature is raw;

They hate all the law-

The stool pigeons, spotters, and rats.

 

They call them cold-blooded killers;

They say they are heartless and mean;

But I say this with pride,

That I once knew Clyde

When he was honest and upright and clean.

 

But the laws fooled around,

Kept taking him down

And locking him up in a cell,

Till he said to me,

“I’ll never be free,

So I’ll meet a few of them in hell.”

 

The road was so dimly lighted;

There were no highway signs to guide;

But they made up their minds

If all roads were blind,

They wouldn’t give up till they died.

 

The road gets dimmer and dimmer;

Sometimes you can hardly see;

But it’s fight, man to man,

And do all you can,

For they know they can never be free.

 

From heart-break some people have suffered;

From weariness some people have died;

But take it all in all,

Our troubles are small

Till we get like Bonnie and Clyde.

 

If a policeman is killed in Dallas,

And they have no clew or guide;

If they can’t find a fiend,

They just wipe their slate clean

And hang it on Bonnie and Clyde.

 

There’s two crimes committed in America

Not accredited to the Barrow mob;

They had no hand

In the kidnap demand,

Nor the Kansas City depot job.

 

A newsboy once said to his buddy:

“I wish old Clyde would get jumped;

In these awful hard times

We’d make a few dimes

If five or six cops would get bumped.”

 

The police haven’t got the report yet,

But Clyde called me up today;

He said, “Don’t start any fights –

aren’t working nights –

joining the NRA.”

 

From Irving to West Dallas viaduct

Is known as the Great Divide,

Where the women are kin,

And the men are men,

And they won’t “stool” on Bonnie and Clyde.

 

If they try to act like citizens

And rent them a nice little flat,

About the third night

They’re invited to fight

By a sub-gun’s rat-tat-tat.

 

They don’t think they’re too tough or desperate,

They know that the law always wins;

They’ve been shot at before,

But they do not ignore

That death is the wages of sin.

 

Some day they’ll go down together;

And they’ll bury them side by side;

To few it’ll be grief-

To the law a relief-

But it’s death for Bonnie and Clyde.

 

Nadat Bonnie en Clyde in Mei 1934 neergevel is in ’n hinderlaag, het daar binne ure ongeveer 12 000 mense saamgedrom rondom die koeëldeurboorde motor. Chaos het uitgebreek. Lede van die publiek het mekaar verdring met skêre om van Bonnie se haarlokke en repe uit haar en Clyde se bebloede klere te sny. Hulle het selfs die glasskerwe van die motorruite op die pad opgetel as aandenkings of relieke. Die volgende oggend is die paartjie se lyke in staatsie gelê – en 30 000 mense het kom kyk: ‘n rare eer wat twee misdadigers te beurt geval het. Bonnie se gedig, The story of Bonnie and Clyde gee dan ook ’n self-ironiserende en amper profetiese wending aan die lewe en dood van twee van die bekendste misdadigers in menseheugenis.

Ná die film Bonnie and Clyde (1967) het die Bonnie en Clyde-legende ‘n nuwe impetus gekry. Maar terug na relieke: Bonnie en Clyde se wasbeelde is te sien in die Historical Wax Museum in Grand Prairie. Op die sosiale media van 2015 word daar steeds hulde gebring aan dié berugte paartjie, en foto’s van hulle lyke op die internet lok ’n reuse aantal besoekers. Die unieke digterskap van Bonnie Parker leef voort in die publieke domein as die relieke van ’n misdadiger, aangevuur deur die aweregse oorlewering van Bonnie en Clyde se legendariese status.

Bronnelys

Treherne, J. The strange history of Bonnie and Clyde. New York: Cooper Square Press, 2000.

Bonnie and Clyde. Warner Bros. Seven Arts (rolprent) 1967.

http://texashideout.tripod.com/Auction.html (besoek 23 Mei 2015)

http://www.wealthwire.com/news/liberty/3502 (besoek 23 Mei 2015)

*

(Nini Bennett is vandeesmaand ons gasblogger op Versindaba – Redaksie: Versindaba)

Nini Bennett