Posts Tagged ‘Paul Demets gedichten’

Paul Demets. Glas

Friday, January 25th, 2019

Glas

Dood, spreek niet in bedekte termen. Zet mij
maar in mijn hemd op een feest waar ik niet
ben geweest. Vier toch rustig verder in het dorp.
Ik ben hier louter lichaam. Mijn borstkas bloedt traag

onderhuids, mijn lippen zijn uitgesneden.
De schuifdeur  vormt een open vraag. Mijn handen
willen van de ontknoping niet weten. Mijn dieren
zoeken iets waar niets viel. Ik zou hen kunnen zijn, dood,

louter ademend in het moment. Maar ik hang pal tussen hen in.
Ik word vloeibaar. Ik ben weer vruchtbegin.
Dood, slik door. Ik zou je niet misstaan. Neem mij
dan ook maar de woorden uit de mond en zeg hen in mijn plaats

wat ik vond. Wees niet bang, dood, om te bestaan,
hier in de stal. De dieren drinken met hun blik.
Laat mij ongeneeslijk bruisen in een glas.

Luchtbel in water die er nog is, is, is.
Dan was.

 

©Paul Demets / 2019

 

*Plattelandsgedicht XLVI december 2018

*Zelfdoding bij landbouwers is taboe. Ze vormen een belangrijke risicogroep.

 

 

Paul Demets. Bladstilte

Sunday, January 20th, 2019

Bladstilte

 

Hand van mij, laat mij niet los.
Blad dat afhangt van zijn tak
en meebuigt met de wind. Nerven

vol pigment. De tijd morst op het oppervlak.
Veeg de nog natte haren uit het gezicht
van het licht en bedek mij met schaamte.

Je bent zo vaak beschreven. Schaduw
mijn voorhoofd als ik in de zon kijk
en mijn donkerte zich langzaam oplost

als je naar haar reikt. Vorm die afhangt
van een vorm. Niets zijn, hand van mij,
dan bladstilte in een bos. De ingehouden

schreeuw van de boom voor hij ontworteld
wordt. Nauwelijks geluid van het wuiven.
Hand van mij, laat mij niet los.

 

© Paul Demets

Plattelandsgedicht XXXII

Voor Waerbeke vzw in Waarbeke (Geraardsbergen),
voor de Dag van de stilte..
En vooral voor de stilte zelf.