Posts Tagged ‘Philippe Cailliau gedicten’

Philippe Cailliau. Concept voor een leeftijd

Tuesday, January 5th, 2016

Concept voor een leeftijd

 

Jong overleven bij de bron is vaag

herinnering. Behoeftig schrijven blijft

een luide stem die leest. Geluiden

en betekenissen: desondanks. Lang

geprobeerd wordt daar het zwijgen,

 

onbeheerst en ongeremd: een taak

met jeugdig en bekwaam gebruik

van uur naast wederuur, jaar over jaar,

van taal in oud gebruik naast witte

taal zonder verlies. Stilaan

 

zal onze leeftijd openklappen.

Zullen de meeste trappen zeker

trager en ook lager zijn. Zelfs niet

meer vreemd zullen de nieuwste

lanen met verlichte marmerstenen

 

ogen tussen nacht en navelstreng.

 

 

© Philippe Cailliau

Voor het jaar 2016

 

 

Philippe Cailliau. Twee gedichten

Tuesday, December 15th, 2015

Dunne woorden

 

Door hoop en weigering
zijn vele dijken al gebroken.
Van ontkenning en gebrek
zijn zelfs de angsten niet gelijk.
Al is er polsslag in verdriet,

als in een kale droom
de zondvloed vloeit
als vruchtwater dat stolt.

Nooit uitgeleend wordt
armoede. Niet weggezeefd,
nooit uitgeschonken.

Als dunne woorden nooit,
worden ze uitgeleend.

En niemand wacht
op hoop en weigering
op vele dijken.

 

*

 

Eros neemt mij mee

(Denkend aan Engelenbiografie uit Engelen geduld (2006)

van Hedwig Speliers)

 

De engel met een baard is
in een gastenkamer noch panorama
voor zijn engelin, noch levenslang
sacraal onzijdig mannelijk.

Van meubelstuk waarin wij liggen
in verenigd spel, vertimmert engelman
alleen een krul. Geschiedenis is de rest.
We slapen in zijn afgelegde vleugels,
zijn blik vertedert en verteert.
De nerven van de bank wijzen naar
eeuwigheid, de geur van was en is en zal.

Van Eroshuizen en van kamers
met en zonder engelen onthoud ik slechts
een deur, een bel, een slot dat kraakt,
een verend bed. Zeker het voorportaal en
heel misschien een engelige welkomstgroet,
een half gevleugeld woord.

 

(Uit Tot de stenen wortel schieten, Kleinood & Grootzeer, Bergen op Zoom, September 2016)

 

© Philippe Cailliau / 2015

Philippe Cailliau. Beken wat angstig is

Wednesday, December 9th, 2015

Beken wat angstig is

(Voor Erick Kila)

.

  1. Exordium

Vuren halen
harde muren
neer. Een meer
dat meren
maakt, maakt
dammen ook
tegen zichzelf.

Langs de gevolgde
weg stort
agressief
het taalcement
de diepte in.

Het was altijd:
waarom
een crucifix,
gekruimeld
welke weg?

Waarheen
de vragen leiden
die de orde om
de rauwe orde
zien.

Geen weg terug
is er. De eindeloze
barst bestaat. Er
tussenin
een vissersnet.

Het leger
doet beheerst.
Cohorten groeien
zonder goed
te doen.

.

  1. Propositio

Je kwijt
raakt hij.
Verliest zichzelf
in een idee.

Geketterd zijn
is nodig brood.

Waar is die vis
die er niet is?
Waar zijn.
Betekenissen zat.

Geletterd hoor jij
het relaas
van vuur,
vermenigvuldiging
van muur met muur.

Soldaten stamelen
van angst. Tot nader
order sterven
in hun broek;

daarom zijn alle
kogels ongenummerd.

Je leeft in forten,
oude schoenen.
Vluchtig ben je
bliksemsnel. Te
veel is nooit genoeg.

Met angst
voor amputeren
schrijf je
nog een jaar.

.

  1. Peroratio

Er is geen weg
terug.

Bij executies op
het internet wordt
druk gespeculeerd.

Ons kelen met
het botte mes:
geleerd Is
er geen les.

Van vluchten
krijg je allergie,
van etherluchten
ook, van meren,
zelfs van dammen.

Beken wat menselijk is.
Behoedzaam blijven
staan. Daarom

is een waarom
waarom.

Verwachtingsvol is
ieder die, die woorden
lang, zich kruimelt
langs de weg.

 

[De gedicht komen uit de bundel Tot de stenen wortel schieten, die bij uitgeverij Kleinood & Grootzeer, Bergen op Zoom, zal verschijnen in September 2016.]

© Philippe Cailliau / 2015

 

Philippe Cailliau.Foto : Lieve Mussche

Philippe Cailliau.Foto : Lieve Mussche

Philippe Cailliau (°1954), Vlaams auteur, debuteerde in 1975 met De moordenaar en zijn vroedvrouw, een bundel neo-experimentele gedichten. Hij schreef talloze recensies en essays over proza (voornamelijk in het literair- en kunstkritisch tijdschrift Kreatief) en publiceerde poëzie in diverse Nederlandstalige literaire periodieken en bloemlezingen. Hij was leraar Nederlands en is thans met pensioen. Hij woont en schrijft nu aan de Belgische kust. Na jaren van stilte wegens ziekte en herstel is hij sinds enkele jaren eindelijk weer literair actief. In respectievelijk 2013 en 2014 zagen bij uitgeverij Kleinood & Grootzeer (Bergen op Zoom, Nederland) de opgemerkte dichtbundels Het boek nul en Niets verloren het licht. In september 2016 zal, bij dezelfde uitgever, Cailliaus tiende bundel Tot de stenen wortel schieten verschijnen.

De inzending voor Versindaba is een voorpublicatie van enkele tot vandaag ongepubliceerde gedichten uit deze nieuwe dichtbundel. Voor meer info (bio- en bibliografie), zie www.philippecailliau.com