Posts Tagged ‘rimbaud’

René Bohnen. Geel is die dal van doodskaduwee

Sunday, August 25th, 2013

In Augustus is Gauteng maar vaal. Daarom was ek baie dankbaar vir ʼn geskenk wat ek uit die bloute ontvang het:10 dae of so in die omgewing van die Tuinroete – ek hoef net petrol te betaal. En ek weet die suikerkanne blom.

Volgens die neurowetenskaplikes verval ons maklik in alfagolwe in die brein wanneer ons bestuur. So ry ek toe al hoe mymerender deur die Vrystaat en die Karoo; elke klein dorpie, elke vervallende dorpie, met die groeiende armoede. Ek skryf stowwerige gediggedagtes solank neer, fragmente van verse by die petrolstoppe.

Paar dae naby Tafelberg, toe weer na Stilbaai se kant toe. Die omgewing is pragtig in die Groen Seisoen, à la die toerismeburo’s. Ry verby Heidelberg. Caledon. Riviersonderend. Die afdraaibordjie na Bredasdorp.

Daar is swart kraaie langs die pad. Ek het in die koerant gelees dat hulle ‘n verpesting begin raak in die Wes-Kaap. Hulle sit en wag by die ooie, eet dadelik aan die nageboortes, pik sommer die nuwe lammetjie se oë ook uit.

Geel is die dal van doodskaduwee, speel ek met woorde in die Overberg. Anene Booysen, spel die helder canola-lande in die goue uur van fotografie, as ek stilhou langs ‘n plaashek om tog die knoppie te druk. Tjoklitboks. Inderdaad.

Terug by die huis, wen my foto ʼn prys. Maar my emosies verloor al die pad. Sy is dood in Februarie 2013.

Iets moet my help. Ek lees ʼn vroeë Rimbaud. Weer. Miskien omdat hy jonk was, soos sy. Die gedig se datum is Oktober 1870.

My vertaling is onbeholpe, soos my gevoel, my frustrasie met my onvermoë om die impak van hierdie (en al die soortgelyke) voorvalle in poësie te verwoord. Ek het nie eers sy rymskema in die sonnet behou nie.

Slaper in die vallei                  

Dit is ʼn lowergroen holte waar ʼn rivier sing,

besete die gewasse behang met flardes

silwer; waar die son oor die bergriwwe

skyn: dit is ʼn dal vol lig soos geklopte skuim

 

ʼn Jong soldaat, sy mond oop, kop onbedek,

en sy nek gebaai in die blouerige bronslaai,

slaap; hy lê uitgestrek in die gras, in die ope lug,

bleek in sy groen bed waar lig op hom neersif

 

Voete in die swaardlelies, slaap hy. Glimlag

soos ʼn olike kind glimlag as hy indut.

Natuur, sus hom knussies, hy is soos ys

 

Soet geure roer nie sy neusvleuels nie,

hy slaap in die sonlig, die hand op sy bors

botstil. Hy het twee rooi gate in sy regtersy.

                                                                     (Arthur Rimbaud – Le Dormeur du val)

Oor en oor skeur ek beginne op, smyt hulle in die snippermandjie. In perverse volharding met die onbevredigende, skryf ek net twaalf reëls.

Slapende skoonheid

Die nag is geel blomme in die vallei, sneeu

versiersuiker die ewige blou gebergtes


ʼn Jong meisie lê tussen twee huisies

op ʼn bekende bouterrein; in haar ore

die laat klanke van liedjies en wyn

 

Sy lê met haar maag kaal op die sand

naby die partytjieplek. Daar is ʼn ritme

in die nag, ʼn hip-hop maatslag en sy

 

lê been-af en keel-af, bewegingloos

in die donker; fluister eenmaal sy naam.

Onderkant haar ferm borsies stroom nat

ingewande uit haar oopgekloofde buik.

 

Ek plaas die blog nou maar hier, maar ek weet niks is klaar nie.