Posts Tagged ‘Walter Meyer’

Andries Bezuidenhout. Elke oog sien anders

Thursday, January 18th, 2018

Twee weergawes van Matisse se skildery van olyfbome by Collioure

Pas klaar met Hilary Spurling se dubbelvolume biografie van Matisse. Soveel om oor na te dink, maar een interessante tema is Matisse se soeke na landskappe wat hom anders oor kleur laat dink het. Matisse het in dieselfde deel van Vlaandere as Van Gogh grootgeword. Soos Van Gogh was sy hele lewe ʼn reis na die suide – op soek na ʼn ander tipe landskap, landskappe met lig wat ʼn helderder palet in die verbeelding kon laat gloei. Matisse het in Bohain-en-Vermandois grootgeword, aanvanklik ʼn bakermat vir die verbouing van beet en later ʼn nywerheidsdorp vol tekstielfabrieke en werkswinkels. Matisse het sy belangstelling in tekstiel en ontwerp behou, maar wou ʼn ander tipe palet as die een van die landskap en die lae lig, om Brel aan te haal, rondom hom gebruik.

Soos Picasso en baie van die vroeë moderniste is Matisse klassiek opgelei. Skilders moes meesterwerke in die Louvre kon namaak en moes oneindige figuurstudies met gipsbeelde of mense as modelle skets en skilder. Leerlingskilders moes perspektief, vorm, proporsie en tekstuur bemeester. Die donker palet van die Nederlandse en Vlaamse skole is gebruik, met gebrande omber en ander skakerings van bruin as grondtoon.

Matisse, die meester van kleur, het baie van sy deurbrake gemaak as hy Parys verlaat het om op ander plekke te gaan werk: Belle Île, Korsika, Collioure in die Franse deel van Katalonië, Marokko, Tahiti en uiteindelik Nice, waar hy oorlede en begrawe is. Vir Matisse was die landskappe en die ander tipe lig telkens ʼn inspirasie om anders oor kleur en vorm te dink. Sy laaste werk het uit blokke suiwer kleur bestaan – sy ikoniese collages en die loodglasvensters van die Katolieke kapel buite Nice.

*

Sunny Skies se omslag met Walter Meyer skildery

“Ndinomntu Ngelendibik’ Ezulwini.” (As iemand tog net die hemel van my kon vertel)
– Ngqika, soos aangehaal deur S.E.K. Mqhayi

Ek dink op die oomblik baie oor landskappe, lig en kleur na, omdat ek Oos-Kaap toe verhuis het. Ek woon in ʼn klein universiteitsdorpie genaamd Alice, vernoem na Koningin Victoria se dogter. Die magistraatsdistrik heet steeds “Victoria East”, besef ek toe ek ʼn fotokopie by die hof laat waarmerk. Die stadsaal is die Victoria Memorial Hall. Die beroemde Lovedale College is hier, met pragtige Skotse klipwerk in van die neoklassieke geboue, asook die Universiteit van Fort Hare se kampus, wat nou meer as ʼn eeu oud is. Dit als was produkte van die Britte se koloniale sendingskooltradisie, wat teen die 1950s stoom verloor het en toe deur die Afrikanernasionaliste oorgeneem is. Ek wil egter nie nou veel meer oor die sosiale en argitektoniese geskiedenis sê nie – storie vir ʼn ander dag.

Dis die lig wat my fassineer. Alice is naby die Amatolaberge, omring deur heuwels met akasiabome en aalwyne. Die Groot-Visrivier en die Katrivier loop hier naby verby. As jy van hier af Hogsback toe ry, waar die laaste Engelse heen gevlug het, gaan jy ʼn inheemse woud binne. Soos die warm lug bo die Karoo styg, is daar lae wolke wat van die see se kant af aangerol kom, soms onder hoër vlieswolke in. Sonsondergange is asemrowend, op die manier wat pogings om dit te skilder kitsch sal laat lyk. Ek gebruik ʼn animasieprogram om die wolke se beweging te bestudeer.

Ek maak ʼn punt daarvan om nie ʼn plek te skilder as ek dit nie self besoek het nie. Hoe lank moet mens ʼn plek ken voor jy dit werklik kan skilder? Hoeveel skakerings lig moet jy eerstehands ervaar? Daar is soveel van die plante hier waarvan ek die name nog nie ken nie. Vir eers skilder ek dus die binnekant van Healdtown se kerk en nagtonele van Victoria se saal en ʼn meubelwinkel – plekke lyk eerderster as lig deur klein vensters filtreer word, of as daar straatligte is.

*

Sunnyside Flats deur Walter Meyer

“Indlebe ziya kubetabetana.” (Elke oor hoor anders)
– Ndlambe, soos aangehaal deur S.E.K. Mqhayi

Kort na Kersfees word die skilder Walter Meyer vermoor. Die eerste skildery wat ek van hom gesien het, is op die omslag van James Phillips en die Lurchers se album “Sunny Skies”. Die skildery se titel is “Huis met wit boom”. Vir my bly dit ʼn belangrike verwysingspunt. Omdat James Phillips van Springs af kom, het ek my altyd verbeel dat die skildery ʼn Hoëveldtoneel is – waarskynlik die Oos-Rand. Dit kon ook Yeoville wees, waar Walter Meyer in die vroeë-1990s gewoon het. Ek luister steeds elke nou en dan na Phillips se lied “Fun’s not over” – dit herinner my daaraan dat daar in Suid-Afrika nooit besliste breuke met die verlede gemaak word nie: “Just when we thought it’s over, we found it’s only just begun. Just when we thought it’s over, we’re still dying like flies underneath the sun …” Die uittreksel klink waarskynlik meer dramaties op oog as wat die lied op die oor is. Dit kom uit die vroeë-1990s, die tyd van die Derde Mag en die menseslagtings rondom die Oos-Rand se munisipale hostelle. Ek dink nie Suid-Afrika is ooit ʼn plek van nuwe beginne nie, al wil ons onsself verbeel dat daar soms wonderwerke gebeur. Daar is niemand om die hemele van ons te vertel nie. Op Facebook noem Catharina Scheepers, wat voorheen met Walter Meyer getroud was, dat die skildery op “Sunny Skies” van ʼn huis in Beaufort-Wes is.

Gus Silber skryf ʼn pragtige stuk oor Walter Meyer op Facebook, wat hy saam met ʼn foto van ʼn skildery, wat ek nog nie vantevore raakgeloop het nie, plaas. Dis van ʼn woonstelblok, een van daardie regte Johannesburgse modernistiese blokke wat so naby aan mekaar in Hillbrow staan, klinkerstene mynhoopgeel. Later noem Gus Silber die skildery se titel: “Sunnyside Flats”.

My Springs-toneel is toe Beaufort-Wes en my Hillbrow is toe eintlik ʼn voorstad van Pretoria. Die lug en lig in hierdie vier plekke lyk heel verskillend, tog is ek nie in staat om die twee plekke korrek te identifiseer nie. Met die opening van een van Walter Meyer se uitstallings het ek so ewe verduidelik hoe akkuraat hy met die afbeelding van Suid-Afrikaanse lig is. As ek my verbeel dat Beaufort-Wes Springs is, en Sunnyside Hillbrow, moet ek dalk meer versigtig oor Meyer se werk praat en skryf.

Soos Marlene van Niekerk in Louis Esterhuizen se onderhoud met haar noem, moet mens skilderye verkieslik persoonlik leer ken. Mens moet stip na kwasmerke in olie kan kyk, omdat olieverfwerke nie tweedimensionele objekte is nie – ʼn mens verf immers deels op doek omdat dit ʼn tipe tekstuur verkry. Verder lyk digitale afdrukke van kleur verkillend op elke bladsy of skerm, afhangende van die kleurskeidings wat met drukwerk gebruik word of die skerm se kleur- en ligverstellings (afbeeldings heel bo ter illustrasie). Ek troos my daaraan dat ek nog net afbeeldings van die betrokke twee skilderye van Walter Meyer gesien het.

Tog wonder ek oor my letterlike benadering tot die weergee van lig in olieverf en die idee dat elke plek ʼn unieke ligskakering het. Vir Matisse het lig en atmosfeer meer oor ʼn tipe inspirasie gegaan, soos sy naak modelle en vrugtebakke wat hy tot skakerings op sy doeke verwring het. Die realistiese skildertradisie gaan in elk geval deels oor oëverblindery. Doeke skyn nie soos wolke of straatligte nie en daardie vibrasie van lig word deels deur die kontrastering van ligte met donker kleure verkry. Vir eers wil ek nie die idee van plekgebonde lig opgee nie – dat ek die landskap hier veel beter moet bestudeer voor ek dit met oortuiging kan verf.

Bronne:

S.E.K. Mqhayi, Abantu Besizwe: Historical and Biographical Writings, 1902-1944 (geredigeer en vertaal deur Jeff Opland, Wits University Press, 2009). My vertalings is telefoontjiestyl met behulp van Opland se Engelse vertalings gedoen.

Hillary Spurling, The Unknown Matisse: A Life of Henri Matisse: The Early Years, 1869-1908 (Alfred A. Knopf, 2005).

Hillary Spurling, Matisse the Master: A Life of Henri Matisse: The Conquest of Colour, 1909-1954 (Alfred A. Knopf, 2007).

Andries Bezuidenhout. Skildery in reaksie op ʼn skildery

Friday, January 11th, 2013

Ek geniet Versindaba se huidige kompetisiefokus op gesprekke tussen woorde en beelde. Daar is reeds ʼn hele rits nuwe gedigte wat met skilderye of foto’s in gesprek tree. Dan het Breyten Breytenbach ʼn brief aan ʼn karakter in ʼn skildery gestuur. Ek wil verdere liberties vat met ʼn skildery in reaksie op ʼn skildery – darem met ʼn paar woorde ter verduideliking. Soos Breyten se brief is dit nie ʼn inskrywing vir die kompetisie nie.

Die skildery hier bo se titel is “Bellevue”. Dis ʼn vroeë werk deur die Suid-Afrikaanse landskapskilder Walter Meyer. Die onderwerp is ʼn dubbelverdiepinghuis met ʼn motorkar op die sypaadjie geparkeer in Bellevue, ʼn driehoekige woonbuurt wat tussen Yeoville en Observatory ingewig is. In Johannes Kerkorrel se lied oor Koos Kombuis, getiteld “Revolusie”, word na die woonbuurt verwys. Ek neem aan die skildery kom uit die middel-1990s, toe Walter Meyer in Yeoville gewoon het. Baie van sy werke het toe oor voorstedelike tonele in Johannesburg gehandel, ook een getiteld “Huis met witboom”, wat op James Phillips se album “Sunny Skies” gebruik is. Marlene van Niekerk se “Triomf” het ook ʼn skildery deur Walter Meyer op die omslag.

Toe ek nog in Johannesburg gewoon het, het ek soms met een van my kortpaaie van die werk af huis toe deur Bellevue gery en die huis op die skildery herken. Ek het opgemerk dat die palmboom op die sypaadjie heelwat gegroei het. Die idee het toe reeds by my posgevat om ʼn skildery van dieselfde toneel – twintig jaar later – te maak. Ek wou dit deels as huldeblyk aan Walter Meyer aanpak, maar ook om iets uit die proses te leer – amper soos om die gedig van ʼn meester te vertaal, of bloot met die hand oor te skryf.

Ek het die toneel ʼn paar keer besoek, maar het besef dat dit net gaan werk as die jakaranda sonder blare is. Die huis is amper nie sigbaar met ʼn boom vol blare nie. Die toneel op Walter Meyer se skildery is waarskynlik in die winter. Die gras voor die huis is vergeel, maar dit lyk asof die jakarandaboom voor die huis nog ʼn paar blare het. Ek hou van die manier waarop die boom se takke in die skildery deel word van die donker lug. Kenmerkend van Walter Meyer se werk, is dit die kwaliteit van lig wat die skildery so goed laat werk. Ek hou van die skaduwees teen die muur en op die pad. Jy wil amper jou oë toeknyp teen die helder lig as jy na die skildery kyk.

Uiteindelik het ek ʼn kans gekry om ʼn aantal foto’s te neem wat ek as model sou kon gebruik – die impressioniste se gebruik om in die natuur te skilder het ek nog nie bemeester nie en ek het ook nie die tipe fondse om ʼn sekuriteitswag aan te stel om in die strate van Johannesburg oor die middelklasse se artistieke prosesse te waak nie. Ek moes wag vir die son om reg te val. Ek kon agterkom dat Walter Meyer se toneel waarskynlik in die middag vasgevang is, weens die hoek waarteen die skaduwees van jakarandatakke teen die tuinmuur val.

Die Hoëveld se middaglig het ʼn ander kwaliteit as oggendlig – dis skerper, maar dieper en minder bleek. Soos reeds genoem, is Walter Meyer se skildery waarskynlik ʼn wintertoneel. Ek was in die vroeglente daar. Van die gras op die sypaadjie was reeds groen en die eerste Hoëvelddonderstorms het met die laaste jakarandablare afgereken.

Ek het besluit om nie net die verskil in tyd vir my huldeblyk te gebruik nie – m.a.w. groter bome, die feit dat die motorkar op die sypaadjie nie meer daar is nie – maar ook die verskil in seisoen en die tyd van die dag. ʼn Huldeblyk gaan immers nie oor na-aap nie, maar ʼn eie interpretasie as antwoord op ʼn oorspronklike werk.

Hier is my poging dus – “Bellevue herbesoek”, olie op doek, 75.5 x 61 cm. Dieselfde toneel, maar twee dekades later, effe later in die seisoen en vanuit ʼn ander hoek.

Andries Bezuidenhout. Lloyd Ross se film oor landskapskilder Walter Meyer

Monday, June 27th, 2011

ʼn Kort dokumentêre film deur Lloyd Ross oor die werk van Walter Meyer is nou op YouTube beskikbaar. Mooi musiek. Oor die film skryf Lloyd:

This is the first film I made. In 1995 I’d just bought my first cam, a Sony VX1000 and went and hung out with Walter Meyer for a week at his home in Bethulie, Free State. With no schooling, I wanted to see how difficult it was to make a film, doing everything myself, including the music. Interviews with Ivor Powell, Kendell Geers and Ricky Burnett were shot in Johannesburg, those of Robert Weinek and Wayne Barker in Cape Town.” Die persoon by die Voortrekkermonument is Lise van der Watt.

Gaan kyk gerus hier. (Dankie aan Harry Kalmer vir die skakel.)

Andries Bezuidenhout. Brokke in die collage van afstand en aanwesigheid [1]

Tuesday, March 15th, 2011

(Met die opening van die uitstalling “Walter Meyer: ʼn Verdwene oomblik in tyd”, Universiteit van Stellenbosch Woordfees, Sasol Kunsmuseum, 4 Maart 2011)

[Walter Meyer’s] work is a response to traditional landscape painting because it champions realism. For this reason, his art seems unfashionable, conservative even, in relation to contemporary artistic production here and in the rest of the world where realism, and indeed painting itself, have gone out of vogue…  In contrast to early landscape painters like Volschenk, Hugo Naudé, Pierneef and even more contemporary ones, Meyer’s is a realism that is completely devoid of glamour or beautification and instead focuses on the ordinariness and banality of the South African landscape and platteland.
– Lise van der Watt

Realism has never been comfortable with ideas. It could not be otherwise: realism is premised on the idea that ideas have no autonomous existence, can exist only in things. So when it needs to debate ideas, as here, realism is driven to invent situations – walks in the countryside, conversations – in which characters give voice to contending ideas and thereby in a certain sense embody them.
– Uit Elizabeth Costello


Landskap met rooi duine en kameeldorings, dink Melanie. Sy skakel die CD-speler af, want Elizabeth het in die passasiersitplek aan die slaap geraak. Elizabeth word wakker as ʼn klip teen die Fortuner se pens klap, dan dobber haar kop gelukkig weer vorentoe. Melanie voel ook vaak en verwissel van rat. By Kuruman het hulle van die nasionale pad afgedraai Van Zylsrus toe. By Askham vir water gestop, nou grondpad Mier se rigting. Vreemde name vir dorpe, Groot Mier en Klein Mier. Daarna deur die grenspos Keetmanshoop toe, bestemming Lüderitz. Die Kalaharilandskap laat haar weer aan Walter Meyer se skilderye dink. Sy dink die afgelope paar weke konstant aan hom. Sy moes nooit daardie brief geskryf het nie. Stupid, Melanie, stupid, stupid, sj… toepid! “Dear Ms Williams,” het die antwoord gekom.

Sy’t Walter Meyer die eerste keer op ʼn CD teëgekom. Wel, nie in die musiek nie, maar op die CD-omslag. Dit was 1993. Mandela was al drie jaar uit die tronk, maar in die Vaaldriehoek en Natal is mense daagliks afgemaai. Derde mag, Inkatha’s met AK’s in kattebakke. Sy onthou nou nog die naam van die skildery: “Huis Met Witboom”. Dit was James Phillips en die Lurchers se fenomenale album Sunny Skies. Sy het James Phillips se musiek natuurlik reeds geken, veral dié van sy alter ego Bernoldus Niemand. Sy’t hom elke nou en dan in Yeoville sien stap. Walter Meyer ook, maar sy’t nie een van die twee ooit ontmoet nie. Meyer was terug uit Düsseldorf, onthou sy, waar hy onder Michael Buthe studeer het, deels weens besware teen militêre diensplig. Ons kerk se mense, dink sy. Later het hy en Catharina ʼn huis in Pearston gekoop, sommer uit die Landbouweekblad. Toe Bethulie en uiteindelik Upington. Die droë plekke in Walter se skilderye.

Die skildery op Sunny Skies se omslag het haar onmiddellik getref. Die huis met sy mynhoopgeel bakstene, doodgerypte grasperk met ovaalvormige beddings, TV-antenna op die dak, ʼn dooie, wit boomstomp in die voortuin, die donker Hoëveldlug. Hierdie is die Johannesburg wat sy geken het, die een met sy dreigende, sonnige lug. Op Sunny Skies het James Phillips gesing:

Just when we thought it’s over
we found it’s only just begun.
Just when we thought it’s over
we’re still dying like flies underneath the sun…
[2]

Ja, onder die einste Suid-Afrika se sunny skies. Dis deels hoekom sy so van Walter Meyer se skilderye hou. Hy kry Suid-Afrika se lig reg. Mense vergeet dat die lug een van die belangrikste dele van ʼn landskap is. Om die lug se lig met verf te meng is moeilik. Meyer is meesterlik hiermee; die bleek Hoëveld, Bethulie se lug vol helder wolke, die effe rooi tint bo die Namib, selfs Seepuntpromenade se flets gloed as die son sak, sodat jy kan sweer Mickael K gaan nou met sy trollie verbykom. Meyer kry dit altyd reg om die lug so koud te laat lyk as wat dit is, amper afsydig bleak. Bleek is net nie ʼn akkurate vertaling vir bleak nie. Dalk ʼn kombinasie van bleek en desperaat?

Konsentreer op die pad, Melanie. Waardeer die landskap. So anders as Pierneef met sy pastelle. Dis Liese van der Watt wat die twee met mekaar vergelyk het, destyds in ʼn artikel in Vuka. Waar Pierneef die landskapskilder van Afrikanernasionalisme was, is Walter Meyer die landskapskilder van Afrikanernasionalisme se verval. “The landscape of our discontent,” het sy dit genoem, of só iets. [3] Melanie het weer daaraan gedink toe sy J.M. Coetzee se White Writing lees, oor hoe kolonialiste Afrikalandskappe sonder mense skilder – reg om oorgeneem te word. [4] Pierneef se geordende landskappe, die amper Europese dorpe, sonder blindederm-townships wat langs ashope ontsteek. Dis op daardie landskap wat Verwoerd se vragmotors mense opgelaai het en in die tuislande gaan dump het terwyl Afrikaners op Parkstasie na Pierneef se panele kyk om te sien waarheen die trein hulle gaan vat. Het jy nie by die fokken treinvenster uitgekyk nie, Pa? Dit lyk heel anders as Pierneef se kitch, of hoe? ʼn Treinvenster is tog ook ʼn raam met ʼn prentjie, liewe Pa, amper soos jou dierbare Nasionale Party se TV-skerms, dynserig van hot air en lugspieëlings.

ʼn Dreadlock het uit die rekkie in Elizabeth se nek geval en hang nou langs haar wang af. ʼn Portret, dink Melanie. Ons in ʼn portret, buite die vensterraam ʼn landskap. Hoekom verf mense nog landskappe en monteer hulle in rame? Walter Meyer se landskappe gaan oor mense wat in transito is, vervalle huise, skrootwerwe. Dit belowe nie ʼn beter toekoms nie. Hoekom hou sy dan so daarvan? Hoekom laat dit haar tuis voel? Kan ʼn mens só nostalgies raak oor verval en jou eie dislokasie? ʼn Deuntjie van Gert Vlok Nel kom draai in haar kop:

Moenie vir my alleen agterlaat in hierdie land
waar hulle nog hekse verbrand nie
hierdie aaklige, aaklige land nie…
[5]

Sy weet Walter Meyer hou ook van Gert Vlok Nel se musiek. Die namiddag wat chroom word, net in olie op doek. Bethulie se motorhawe, nie Beaufort-Wes s’n nie. Ook nie Sutherland s’n nie. Walter Meyer staan teenoor Pierneef soos Gert Vlok Nel teenoor N.P. Van Wyk Louw staan. Destyds in Pretoria, in die tagtigs as student, het Walter Meyer sketse geteken vir die underground digters se little mags, soos Wurm, as sy reg onthou.

Sy kyk sylangs na Elizabeth. Happy-go-lucky Elizabeth. Elizabeth wat nie verstaan hoekom sy so ontsteld was oor Mnr. Khoza se brief nie. Dit alles oor ʼn blerrie Jatsenaam Hendrik Pierneef getiteld “Berglandskap”. Die skildery het in die raadsaal gehang. Sy wat Melanie is, as nuwebesemkurator, wou die Pierneef vervang met iets wat meer by die maatskappy se openbare beeld sou pas. Haar eerste aankoop was ʼn Willie Bester, ʼn lekker strugglestuk van rubber en blik, beslis iets wat meer oor die land se trauma as Pierneef sê. Maar hoe gemaak om die base te oortuig? Sy’t ʼn brief aan Mnr. Khoza geskryf en ʼn artikel oor Pierneef as die landskapskilder van Afrikanernasionalisme aangeheg. Sy’t ʼn paar woorde wat sy oog sou vang onderstreep, woorde soos “dispossession”. Sy wou hom nie patronise nie, dis net omdat hy so besig is!

Ag, heilige freaking whoever, hoe moes sy geweet het Mnr. Khoza het die Pierneef self daar gehang? Blykbaar ʼn foto van Tokyo Sexwale saam met die geborgde sokkerspan daarvoor afgehaal nadat hy die Berglandskap iewers agter ʼn leggerkas opgespoor het. Genoem dat hy spesifiek na die landskap gaan soek het. Nogal ʼn slag met taal, hierdie Khoza, haar mooitjies op haar plek gesit. Sy weet nie of sy die woorde reg kan onthou nie:

“I have spent some time looking at Mountain Landscape. Occasionally, I bring a cup of tea in here, turn my back on our much envied city panorama, and simply gaze at that square of paint on canvas. There are golden foothills, soaring peaks in purple and mauve, storm clouds advancing or retreating. I get quite lost in it… Afterwards, when I return to the present… I feel as if I’ve been away to some high place where the air is purer. I feel quite refreshed. I cannot speak with authority – one day at the Louvre will hardly atone for a lifetime of ignorance – but I suspect this capacity to refresh the senses and the spirit is one of the marks of great art.” [6]

Nog 30 km tot op Mier. Die liewe Lizzie steeds uit soos ʼn kers. Melanie onthou die laaste groot Walter Meyer-uitstalling by Oliewenhuis. Sy’t van Johannesburg Bloemfontein toe gevlieg daarvoor, maar haar aankoopbudget vir die jaar was boomskraap. Sy wou nie een van die kleiner stillewens koop nie. Daar was ʼn ongelooflike selfportret. Dit het haar diep ontstel en sy’t gehuil. Die Saterdagoggend ná die opening wou sy in stilte na die skilderye gaan kyk. Catharina Scheepers het ʼn groep studente van een of ander kunsskool rondgelei. Agter haar raindrop-bril het Catharina so half afwesig gelyk, tjalie om die skouers. Sy woon nou in Kaapstad en Walter in Upington. Sy praat oor sy depressie en sy werkskedule. Heeldag verf hy.

Die studente is egter meer geïnteresseerd in hoe hulle by die punt uitkom waar hulle ook R50 000 vir ʼn skildery kan vra. Catharina humour hulle. Soms is dit bloot geluk, sê sy. Walter was op die regte tyd op die regte plek. Sy eerste groot uitstalling was saam met opkomende swart kunstenaars, iets wat nog heeltemal nuut was in daardie dae.

Iemand vra of Walter Meyer ronde of plat kwasse gebruik. Ronde kwasse, sê Catharina en vertel dat hy ver van die doek af staan as hy verf, armlengte. Hy steek die doek, soos met ʼn mes, stap terug, staan nader, steek weer. Melanie wonder of dít is hoekom daar ʼn afstandelikheid in sy skilderye is, so al asof hy bang is vir die landskappe wat hy verf. Kan ʼn mens so letterlik wees oor afstandelikheid? Kan hóé ver jy van die doek af staan as jy verf só ʼn impak hê op hoe ʼn skildery lyk? As jy jou gesig naby aan die doek sit, onthou Melanie, sien jy chaotiese kleure, maar as jy terugstaan is Walter Meyer se landskappe amper superrealisties. Is dit hoe hy sy illusie van realisme bewerkstellig?

Ongeskonde lyk die Kalahari, dink Melanie. Met global warming en suurwater wat by Johannesburg se mynskagte uitsypel is om landskappe te skilder dalk die mees radikale ding wat ʼn mens kan doen. [7] Blykbaar loop die Cradle of Humankind die gevaar om deur hierdie radioaktiewe water versuip te word. Fossiele, alles daarmee heen. Hoe toepaslik sal dit nie wees nie, dink sy. Die wieg van die mensdom word die graf van die mensdom. Sy sukkel om nie hardop te lag nie. En nou soek hulle gas in die Karoo en steenkool onder die Wes-Kaap se wingerde. Hoe lyk dit met ʼn mynhoop langs Simonsberg, Stellenbosch? How’s that for progress, my liewe Pierneef? Lus vir ʼn knypie landscape performance art? That’s where the cutting edge is, my dear. Video en performance.[8]

Ai, die brief. Oor “Berglandskap” het Khoza se ander connections ook met hom saamgestem. Leo Mbola van Telkom was blykbaar oortuig die Pierneef is ʼn prent van die Winterberge naby Queenstown, waar hy grootgeword het. En daai Eddie Khumbane van Spoornet het die skildery as “a prime piece of real estate” beskryf. Hoe’t Mnr. Khoza sy reaksie beskryf? Iets soos: “He stood there with his hands behind his back, gazing at the painting as if he owned it, and not just the painting but the mountains themselves, the lofty reaches of the Winterberg.”[9]

Mnr. Khoza het die artikel oor Pierneef by sy brief aan Melanie ingesluit. Hy’t self ʼn paar woorde onderstreep, ander woorde as sy, soos “the proprietorial gaze”. As Eddie Khumbane dink Berglandskap is “a prime piece of real estate”, is die skildery “not at odds with our corporate culture”, het hy teruggeskryf. Dan die uitklophou. Mnr. Khoza sal die Pierneef in die raadsaal hou en die Willie Bester mag sy wat Melanie is, “Dear Ms Williams”, in die ingangsportaal sit waar almal dit kan sien.[10]

Die Fortuner skuif heen en weer oor die grondpad. Melanie dink aan Zander Blom en sy tjommies wat op Pierneef se graf gaan dans het. Avant Car Guard. [11] Sy’t by die Art Fair in Sandton ʼn meer bekostigbare stuk van Zander vir die maatskappy aangeskaf. Melanie wonder of hy ook besef hoe vreemd toepaslik dit is dat ʼn Blom op iemand se graf beland. Hoe moet sy Mnr. Khoza se brief lees? Bedoel hy Pierneef se kuns is so goed dat hy die grense van nasionalisme oorsteek, of bedoel hy iets veel donkerder met die “proprietorial gaze”? Is hy ironies daaroor? Of herken hy sy eie nasionalisme in Pierneef? Hoe maak jy sin van hierdie aaklige, aaklige landskap?

Voëlnes teen telefoonpaal, dink Melanie. Vandag sien sy landskappe met rame én titels deur die voorruit. Stamp in die pad. One for a video. Elizabeth strek en gaap. “Hey, girl,” sê sy.

“Jy wakker?” antwoord Melanie, “lus vir musiek?”

“Not if it’s the late James Phillips again. I was hoping fourty winks would save me from that fate,” mompel Elizabeth.

“Ek kan nie ophou dink nie, babe,” sê Melanie.

Elizabeth sit haar een voet teen die paneelkissie. Rooi toonnaels, die groottoon silwer. Vreemde sin vir kleur, hierdie enetjie, dink Melanie. Elizabeth sê: “Mel, you’re on holiday. We’re here to get away from your paintings and politics. Relax, enjoy the Kalahari.” Sy neurie “Ver in die ou Kalahari” se deuntjie, heeltemal van die noot af.

“Jy weet ek ken ander woorde vir daai song,” lag Melanie. “En as jy my weer Piernig noem, laai ek jou sonder water af.”

“That’s cruel,” sê Elizabeth, “and come to think of it, these barren landscapes must be the reason for all the heavy drinking among you arty types.”

“En wie’s nóú donker?” vra Melanie. “Just to lift the mood,  Sunny Skies,” sê sy en skakel die CD-speler aan.

Notas, erkennings, verwysings

[1] Die titel kom uit Breyten Breytenbach se “die onvoltooide vers” uit sy bundel Die beginsel van stof (Human & Rousseau, 2011), bls. 22-23.

Die aanhaling van Liese van der Watt kom uit haar artikel “Exploring the art of Walter Meyer: Now is the landscape of our discontent,” Vuka, vol. 2, nr. 4 (1997), bls. 25-31.

Die aanhaling van J.M. Coetzee kom uit Elizabeth Costello (Secker & Warburg, 2003), bl. 9.

Erkenning ook aan Ivan Vladislavić, by wie ek die meeste gesteel het om die storie te vertel. Sien: Ivan Vladislavić, “Mountain Landscape,” Art South Africa, vol. 6, nr. 2 (2007), bls. 47-48.

Verdere erkenning aan Marlene van Niekerk, “The Fellow Traveller (A True Story),” intreerede aan die Universiteit van Utrecht, 15 Januarie 2008, asook Die sneeuslaper (Human & Rousseau, 2010), spesifiek die hoofstuk oor “Die vriend”.

Baie dankie aan Sandra Klopper vir leesstof van kardinale belang en Irma du Plessis vir voorstelle en kommentaar.

[2] James Phillips and the Lurchers, “Fun’s not over,” van die album Sunny Skies (Shifty Music, 1993).

[3] In Pierneef se werk, skryf Van der Watt, “[t]he land is empty of human activity, but unlike him, Meyer’s landscapes are also devoid of wealth and prosperity. Indeed, Meyer’s sparse landscapes are populated by ruins of farmhouses and vestiges of smalltown dreams, a land filled with abandonment, with failure and decay.” Sien: Liese van der Watt, “Making whiteness strange,” Third Text, nr. 15 (2001), bl. 63.

In Vuka skryf sy: “Meyer’s art describes human displacement. His works retreat from narrative – they carry no promise for a brighter future nor are they nostalgic for a better past. Suspended in the ‘now’, his works proclaim not ownership and authority, but transience and temporary residence… His work is a response to traditional landscape painting because it champions realism. For this reason, his art seems unfashionable, conservative even, in relation to contemporary artistic production here and in the rest of the world where realism, and indeed painting itself, have gone out of vogue. This penchant for realistic portrayal as well as the fact that Meyer prefers to work in the very traditional medium of oil painting, is quite surprising for an artist who received his training in the 1980’s when neoexpressionism, conceptual- and installation art dominated most academic institutions such as the University of Pretoria and the Staatliche Kunstakademie in Düsseldorf where Meyer studied for four and three years respectively between 1982 and 1989 – and indeed produced abstracted works… But it is through the kind of realism which he utilises now that Meyer manages to break away from the medium of traditional landscape painting. In contrast to early landscape painters like Volschenk, Hugo Naudé, Pierneef and even more contemporary ones, Meyer’s is a realism that is completely devoid of glamour or beautification and instead focuses on the ordinariness and banality of the South African landscape and platteland.” Uit: Van der Watt (1997), bls. 25-31.

[4] J.M. Coetzee, White Writing: On the Culture of Letters in South Africa (Pentz Publishers, 1988). In Dirk Klopper se woorde: “J.M. Coetzee claims that for all their vaunted attachment to the country, white South Africans suffer from a deficiency of love. Their love, he says, is directed exclusively toward the land, and therefore ‘toward what is least likely to respond to love: mountains and deserts, birds and animals and flowers’.” Klopper kwalifiseer hierdie stelling deur na o.a. Hierdie lewe en Agaat te kyk. Sien: Dirk Klopper, “An Unsettled Habitation: Narratives of South African Landscape.” In: Michael Godby, The Lie of the Land: Representations of the South African Landscape (Iziko, 2010), bl. 39.

Sien ook W.J.T. Mitchell, Landscape and Power, 2de uitgawe (University of Chicago Press, 2002); Lieze van Robbroeck, “The Lie of the Land,” Art South Africa, vol. 9, nr. 2 (2010), bls. 66-67; Jennifer Beningfield, Land, Landscape and Politics in South Africa in the Twentieth Century (Routledge, 2006).

[5] Gert Vlok Nel, “Moenie my hier vergeet nie, Dixie,” van die album Beaufort-Wes se beautiful woorde, (Wildebeest Records, 1998).

[6] Hier ploeg ek krom vore met Ivan Vladislavić (2007) se kalwers. Die hele storie van Ms Williams, die kurator wat die Pierneef met ʼn Willie Bester-kunswerk wou vervang, is vervat in die brief aan haar deur ene H.K. Khoza, wat kom uit ʼn kortverhaal van Vladislavić in Art South Africa gepubliseer. Ek het besluit om Ms Williams se kant van die saak hier te stel, of wat haar saak moontlik sou kon wees.

[7] “Die mik van ʼn raasblaar, berei vir ʼn papegaai, sewe kepe in die sandsteen om die raaf te ontvang, ʼn strelitzia, met die vlagstok in die gleufwerk gereed vir die suikervoël. En daar was skoorstene en telefoonpale gespan in verwagting, en riete en gras in beroering van vertrek, ʼn opstel in afwesigheid, vol stootwind en glipstroom, en die speling van die verlewendigde lig.” Sien Van Niekerk (2010), bl. 185-186. As gevolg van ekologiese verval, beleef omgewingsgeskiedskrywing as veld die afgelope tyd ʼn oplewing. As voorbeeld sien William Beinart, The Rise of Conservation in South Africa: Settlers, Livestock, and the Environment 1770-1950 (Routledge, 2003) en meer direk op landskapskuns van toepassing sien Brett M. Bennett, “Reading the Land: Changing Landscapes and the Environmental History of South Africa.” In: Michael Godby, The Lie of the Land: Representations of the South African Landscape (Iziko, 2010).

[8] Hier is iets van die tragikomiese karakter Jimmy Harris se stem: “Video het ʼn lang pad gekom, my vriend. Dit het ver gekom sedert die sestigerjare. Dis serious stuff nou. Dis head-on. Dis angst-free. Dis ʼn cool take on contemporary life. Dit het nie die estetiese baggage van painting nie. Dit het sonder estetiese verwagtings gekom omdat dit aan die begin geassosieer is met televisie en newsreels. Dis freedom to explore, man – dis vryer as enige ander kunsvorm. Painting kom met te veel estetiese baggage. Jy kan jou gat nie daarin roer nie, of jy bots teen een of ander constraint.” Uit: Ingrid Winterbach, Die benederyk (Human & Rousseau, 2010), bl. 64.

[9] Vladislavić (2007).

[10] Ibid.

[11] Vir ʼn bespreking van “Avant Car Guard at J.H. Pierneef’s grave, 1954”, maar ook die rol van Pierneef as objek vir kontemporêre landskapskunstenaars, sien Godby (2010), bls. 126-127.

Andries Bezuidenhout. Skildery by ‘n gedig

Tuesday, March 30th, 2010

Om my bydrae tot hierdie maand se blogfokus af te sluit – nie ʼn gedig wat op ʼn skildery reageer nie, maar ʼn skildery wat ek in herinnering roep n.a.v. “Kloofstraat, perspektief”, Loftus Marais se nuwe gedig. Dis ʼn skildery deur Walter Meyer.

Kloofnek deur Walter Meyer

Kloofnek deur Walter Meyer

 Miskien is Walter Meyer ‘n skilder van anti-landskappe.

Andries Bezuidenhout. Revisiting our landscape of discontent

Monday, February 1st, 2010

Terug uit die Vrystaat. Hier is my stuiwer in die armbeurs oor die werk van Walter Meyer, tien jaar na sy vorige uitstalling by Oliewenhuis.

REVISITING OUR LANDSCAPE OF DISCONTENT: WALTER MEYER AT OLIEWENHUIS, TEN YEARS LATER

Andries Bezuidenhout, 28 January 2010, Bloemfontein
_______________________

“Thorn tree, Kalahari” Oil on canvas, 50cm x 65cm

“Thorn tree, Kalahari” Oil on canvas, 50cm x 65cm

Where Pierneef was the landscape painter of Afrikaner nationalism, Walter Meyer painted the landscapes of its demise.[1] This take on the work of landscape painter Walter Meyer by Lise van der Watt is often cited in descriptions of his work. In the work of Pierneef, she argues, “[t]he land is emptied out of any human activity, ready for the taking – a powerful representation of white ambition.” In contrast to this, Walter Meyer paints, “in the mid-1990s… almost anachronistically, the seamless and panoramic South African landscape once again. Similar to Pierneef, his landscapes too are empty of human activity, but unlike him, Meyer’s landscapes are also devoid of wealth and prosperity. Indeed, Meyer’s sparse landscapes are populated by ruins of farmhouses and vestiges of smalltown dreams, a land filled with abandonment, with failure and decay.”[2] To be sure, “Meyer’s art describes human displacement. His works retreat from narrative – they carry no promise for a brighter future nor are they nostalgic for a better past. Suspended in the ‘now’, his works proclaim not ownership and authority, but transience and temporary residence.”[3]

These quotations come from two articles published in 1997 and 2001, roughly ten years ago. Now, a decade later, does this assessment still hold? In ten years the geology and much of the geography of the South African landscape has remained the same, but a lot has also changed. Our cities and rural towns have been in constant flux. These are the sites of protests over a lack of service delivery, as well as grotesque public killings of people seen as foreign. In places like Wuppertal, members of the Rooibos cooperative are concerned about the impact climate change may have on their livelihoods.

“Random sea view” Oil on canvas, 45 x 60cm

“Random sea view” Oil on canvas, 45 x 60cm

But Walter Meyer has also produced new work in the past ten years. Now, fifteen years into post-colonial South Africa (to use the term “post-colonial” rather loosely), should we still see him, as Lise van der Watt argued, as the landscape painter of Afrikaner nationalism’s demise?

Some time ago I found myself mesmerised by a Pierneef painting in the Rupert Museum in Stellenbosch; a modest piece, simply called “Dorpstraattoneel”. Strangely enough, unlike Pierneef’s massive station panels, it reminded me of Walter Meyer’s work. The oil paint is thickly applied to the canvas, almost chaotically so. Up close it looks like a stew of unrelated colours, but when you step back, the harmony of the composition draws you in. Given my familiarity with Lise van der Watt’s argument on Pierneef and Walter Meyer, I felt quite awkward. Am I becoming an Afrikaner nationalist like my father? Why am I attracted to a painting by Pierneef?

Already a sufferer from insomnia, this kept me awake, until I read an internal memorandum written by a fictional character, H.K. Khoza, the chief executive officer of an unnamed company, to a certain Ms Williams, the art curator of the unnamed firm. The memorandum deals with the matter of a painting by Hendrik Pierneef, titled “Mountain Landscape”, which the art curator wants to remove from the boardroom to be replaced by a work by struggle artist Willie Bester. Williams sent the CEO an article on the work of Pierneef and highlighted, for his benefit, words such as “dispossession”.

Khoza writes his memorandum in response to this. He points out to her that he personally replaced a photograph of Tokyo Sexwale and a soccer team with the Pierneef, which, after enquiries from his secretary, he had found behind a filing cabinet in a dusty office. He writes:

“I have spent some time looking at Mountain Landscape. Occasionally, I bring a cup of tea in here, turn my back on our much envied city panorama, and simply gaze at that square of paint on canvas. There are golden foothills, soaring peaks in purple and mauve, storm clouds advancing or retreating. I get quite lost in it… Afterwards, when I return to the present… I feel as if I’ve been away to some high place where the air is purer. I feel quite refreshed. I cannot speak with authority – one day at the Louvre will hardly atone for a lifetime of ignorance – but I suspect this capacity to refresh the senses and the spirit is one of the marks of great art.”[4]

Khoza’s colleagues seem to agree with him. Leo Mbola from Telkom is convinced the landscape represents the Winterberge near Queenstown, where he grew up. Another colleague, Eddie Khumbane from Spoornet, describes the painting as “a prime piece of real estate”. Writes Khoza: “He stood there with his hands behind his back, gazing at the painting as if he owned it, and not just the painting but the mountains themselves, the lofty reaches of the Winterberg.”

He returns the article on Pierneef to the curator, with highlights of his own, particularly the phrase: “the proprietorial gaze”, which he sees as the nub of the argument in the article. Based on his colleagues’ response (and Eddie Khumbane’s assessment of the painting as a prime piece of real estate), Khoza feels the painting “is not at odds with our corporate culture”. He’ll keep the Pierneef with him in the boardroom, and the Willie Bester can be placed in the lobby for everyone to see.

Khoza, as mentioned, is a fictional character, in a story by Ivan Vladislavić published in the journal Art South Africa. Like all good art, it lends itself to a number of readings. On the surface it is a critique of easy political correctness. But there is also a more menacing reading, one that points to the fact that the African nationalist gaze of the new ruling elite on the South African landscape sits quite comfortably with that of Afrikaner nationalism. I’m sure Ms Williams, the art curator, would support the latter reading, and upon the dawning of this insight would probably make arrangements to emigrate.

The way we look at art has changed in the past ten years. Maybe I shouldn’t use the plural here. Maybe I look with a more guarded gaze, not unlike the security cameras at residential estates on the periphery of Johannesburg. I see less black and white; more shades of grey. But it is not only a decade’s altered perspectives that make us look differently at the work of the same artist. Walter Meyer’s work has also changed in the past ten years. The scenes we paint come to us depending on where we choose to live and travel. Meyer has chosen to paint new landscapes. I recognise the Kalahari to the north of Upington, the road past Groot Mier to the Namibian border, through Keetmanshoop on to Lüderitz. And then there is Cape Town, a number of seascapes. His beach scenes in Kalk Bay remind one of the Cape Town of J.M. Coetzee’s character Michael K. In addition to landscapes, we can also see a number of works in two of the other traditional genres; portraits and still lifes. It is almost as if Meyer mocks the avant-garde art scene, with its rising stars dancing on Pierneef’s grave. (I guess a Blom on a grave is appropriate.) It will be hard to parody Meyer, because he already does it so well himself.

“Kalahari Hardeveld” Oil on canvas, 55cm x 70cm

“Kalahari Hardeveld” Oil on canvas, 55cm x 70cm

But some things remained constant, such as the seemingly chaotic brush strokes, almost like stabs, and the slits of canvas allowed to breathe freely through the oil paint. When you stand really close, it is nearly impossible to imagine a picture emerging from such a bredie, a stew of colour. Yet, if you stand back, a truck roars around a bend in the national road near Upington, or you recognise that vintage Mondrianesque red Citi Golf parked in Kloofnek Road in Cape Town. Then you find your eyes are drawn to the sky. People often forget that the sky is one of the most important elements of a represented landscape. To paint light is the most difficult of all. Where, before, I admired Meyer for the fact that he was able to capture that bleak quality of the Highveld sky, he is equally adept at rendering the sky above the Kalahari, the township at Reitz in the late afternoon, and dusk in Kamps Bay. Indeed, I am in awe of Meyer’s landscapes in part due to his knack of getting the quality of South African light right. His is not an imposition on an African landscape of clouds hovering dramatically, yet politely, over the pastoral villages of John Constable. Our clouds look different, and differently so in different parts of the country.

“Beachfront lawn with tree” Oil on canvas, 40 x 50cm

“Beachfront lawn with tree” Oil on canvas, 40 x 50cm

In conclusion, Lise van der Watt’s description of Meyer’s landscapes in opposition to this romantic tradition of landscape painting: “Decay, neglect, abandonment, dereliction rather offer a more appropriate vocabulary to describe the mood of this work which seems ominously close to our present, in fact, too close for comfort.”[5]

I’m not sure if this description of the previous decade still captures his paintings over the past ten years. There is still the choice of unconventional scenes in his landscapes. Yes, it is possible to look at Table Mountain, one of the clichés of colonial landscape painters, from a different angle. Meyer paints the colossus as seen over the cusp of Signal Hill, with Duiwelspiek and Leeukop not even within view; almost like a tourist giving the landmark a last glance before departing for the airport. Rather than being too close for comfort, I find comfort in many of these landscapes, the pure brilliance of the technique and the beauty of the Kalahari, the Free State planes, and the township in Lüderitz, which you will find in the permanent collection of this museum. I lose myself in them, like the fictional CEO often loses himself in Pierneef’s “Mountain Landscape.” I wonder if my gaze is a colonial gaze. Maybe it’s a post-colonial one. When I look at some of Meyer’s landscapes, I feel nostalgic. But that is too vulgar a word for the enchantment one experiences when engaging great works of art. I don’t feel like someone in transit, I feel a sense of recognition and belonging. Call it a proprietorial gaze if you will, but one without the expectation that Jerusalem will descend from the sky on a land that is neither green nor pleasant. Up close it seems chaotic, even muddled. Yet, if you stand back, you recognise something of the beauty in the bleakness of our skies and the trauma on our landscapes. This is not about ownership and authority, nor is it about transience and temporary residence. It is an engagement of a different order altogether. Maybe we require new ways of looking, even eccentric perspectives, not unlike Walter Meyer’s landscapes.

Notes

“Table Mountain viewed from Signal Hill” Oil on canvas, 50 x 65cm

“Table Mountain viewed from Signal Hill” Oil on canvas, 50 x 65cm

[1] Van der Watt, Liese. 1997. “Exploring the art of Walter Meyer: Now is the landscape of our discontent.” Vuka, vol. 2, no. 4, pp. 25-31.

[2] Van der Watt, Liese. 2001 “Making whiteness strange.” Third Text, no. 15, p. 63.

[3] Van der Watt, 1997, p. 31. Van der Watt argues: “His [Meyer’s] work is a response to traditional landscape painting because it champions realism. For this reason, his art seems unfashionable, conservative even, in relation to contemporary artistic production here and in the rest of the world where realism, and indeed painting itself, have gone out of vogue. This penchant for realistic portrayal as well as the fact that Meyer prefers to work in the very traditional medium of oil painting, is quite surprising for an artist who received his training in the 1980’s when neoexpressionism, conceptual- and installation art dominated most academic institutions such as the University of Pretoria and the Staatliche Kunstakademie in Düsseldorf where Meyer studied for four and three years respectively between 1982 and 1989 – and indeed produced abstracted works… But it is through the kind of realism which he utilises now that Meyer manages to break away from the medium of traditional landscape painting. In contrast to early landscape painters like Volschenk, Hugo Naudé, Pierneef and even more contemporary ones, Meyer’s is a realism that is completely devoid of glamour or beautification and instead focuses on the ordinariness and banality of the South African landscape and platteland.”

[4] Ivan Vladislavić. 2007. “Mountain Landscape.” Art South Africa, vol. 6, no. 2, pp. 47-48.

[5] Van der Watt, 1997, p. 31.

“Kloofnek Road” Oil on Canvas, 56 x 71cm

“Kloofnek Road” Oil on Canvas, 56 x 71cm

Andries Bezuidenhout. Nuwe uitstalling by Oliewenhuis

Wednesday, January 27th, 2010

Vrystaters met ʼn neus vir die beeldende kunste moet toe môreaand (Donderdag, 28 Januarie) om 19:00 ʼn draai by die Oliewenhuis Kunsmuseum in Bloemfontein kom maak. ʼn Nuwe uitstalling deur Walter Meyer open dan, ʼn tien jaar retrospektief. Ek het in die situasie beland dat ek ʼn paar woorde moet sê by die geleentheid, so ek en Irma ry deur van Johannesburg af. Ek sien uit daarna om die werke in die oorspronklike formaat (nie as jpg’s nie) te sien – meestal landskappe, maar ook ʼn paar portretstudies en stillewes. Walter Meyer was jare gelede, in die tagtigs, verantwoordelik vir van die grafika en sketse in “Wurm”, ʼn ondergrondse literêre tydskrif. So hy’t sy deel vir die letterkunde ook gedoen.

Lees meer daaroor in Die Volksblad.

Die prent hier bo is ‘n foto van “Reitz, Free State”, 2003, deur Walter Meyer.

Andries Bezuidenhout. James Phillips se verjaarsdag

Friday, January 22nd, 2010

Just when we thought it’s over, we found it’s only just begun
just when we thought it’s over, we’re still dying like flies underneath the sun
It’s still going crazy just like its always done
Cause when it all comes down the time has come to pay the bills and count the change…

As James Phillips nog gelewe het, sou vandag sy verjaarsdag gewees het. Volgende Donderdag moet ek Bloemfontein toe ry om te praat by die opening van ʼn uitstalling oor die werk van Walter Meyer by die Oliewenhuis kunsmuseum. Ek het Walter Meyer se werk die eerste keer se op ʼn CD-omslag raakgeloop – op Sunny Skies, van James Phillips and the Lurchers. Dis half jammer dat baie mense James Phillips slegs as Bernoldus Niemand onthou. Sunny Skies is een van die beste stukke musiek wat nog ooit in Suid-Afrika opgeneem is.

Gaan lees gerus meer oor die lewe van hierdie fenomenale musikant hier. Ek het dit lank gelede geskryf.