Langsaam ontplof die literatuur

Langsaam ontplof die literatuur

Daniel Hugo 

Die Vlaamse penvoerder Tom Lanoye is nie net ’n skrywer van romans, kortverhale en polemiese essays nie; hy is ook ’n dramaturg en self ’n verhoogkunstenaar, ’n “performer” van sy eie tekste. In 2005 is sy gedigte in die versamelbundel De meeste gedichten (Uitgeverij Prometheus, Amsterdam) gepubliseer. Heelwat van sy gedigte is bedoel om ironies-oordrewe voorgedra te word. ’n Sleutelfrase in sy werk is “Langsaam ontplof die literatuur”. Soos by kabarettekste dien die teatrale gebaar eintlik om die egte emosie te verberg. Die emosionele grondslag van Lanoye se poësie is veral duidelik in sy liefdesgedigte.

 

 

Realisme

 

De eerste twee gedichten omgewerkt,

van onleesbaar klad naar in het net,

op extra dik papier getikt en met de

hand getekend, wat al niet, en ze daarna

 

in vieren gevouwen in een envelop

geschoven, en de envelop voorzichtig,

ter hoogte van mijn hart, in het zakje

van mijn leren jack geborgen. Dan op pad.

 

R. zit in Café De Fiets als altijd bij de

flipperkast, zijn shagje rollend. Hij wil

een De Koninck, ik drink Spa. We praten

over de vakbond, Guido zijn gezondheid,

 

het weer. Zeg vraag ik terloops, wat vind

jij eigenlijk van poëzie? Yèk, gedichten,

bah. Hij trekt zijn neus op. Ik moet opeens

denken aan de moedervlek rechts onder zijn

 

navel. Gedíchten, zegt hij, waarom vraag je

dat? Oh zomaar, zeg ik, en we praten voort

over het openbaar vervoer en Jules Croiset.

Een uitermate boeiend en verhelderend gesprek.

 

 

 

Realisme

 

Die eerste twee gedigte verbeter,

hulle netjies oorgeskryf, op

ekstra dik papier getik en

met die hand geteken, hulle toe

 

in kwarte gevou, in ’n koevert

geskuif en die koevert versigtig,

teen my hart, in die bosak

van my baadjie bewaar. Toe op pad.

 

R. sit in Café De Fiets soos altyd by

die spykerkas sy sigaret en rol. Hy

bestel ’n bier, ek drink Spa. Ons praat

oor die vakbond, Guido se gesondheid,

 

die weer. Sê my, vra ek terloops, wat dink

jy van die poësie? Jeg, gedigte, ga.

Hy trek sy neus op. Ek onthou skielik

die moedervlek regs onder sy naeltjie.

 

Gedigte, sê hy, hoekom vra jy dit?

Ag sommer, sê ek, en ons praat verder

oor sokker, sepiesterre, die televisie.

’n Besonder boeiende en insiggewende gesprek.

 

 

 

Grootspraak

 

Noem woorden mank en lippen

stram, en zeg van klank dat

hij per meter sterft.

 

Heet stemmen stom en adem

stank, zeg dat een zin

bederft voor hij begint.

 

Maar weet dat ik niet zwijgen

kan. Wie ziek is, moet maar ijlen.

Wie liefde kent, zal kwijlen.

 

 

Grootspraak

 

Beweer maar woorde is mank en lippe

stram, en sê van klank dat

dit meter vir meter sterf.

 

Beweer maar stemme is stom en asem

stink, en sê dat ’n sin

bederf voor hy begin.

 

En tog kan ek nie swyg nie.

Wie siek is, sal yl.

Wie liefhet, sal kwyl.

 

 

Daniel Hugo

Bookmark and Share

Comments are closed.

  •