Suzanne Bezuidenhout. Wat is jou gunsteling gedig?

“Wat is jou gunsteling gedig?” Dié vraag van ʼn vriend vang my ietwat onkant. Ek het immers ʼn gunsteling fliek, paar skoene, kleur, seisoen en selfs ʼn gunsteling sitplek in my gunsteling koffiekroeg, maar ʼn gedig? Op die vraag of ek net een moet kies, antwoord hy: “Ja, net één.”

Dit is ook ʼn vraag wat ek sélf graag aan studente vra en antwoorde wissel van die afgestompte “Ek lees nie gedigte nie” en die raaiselagtige “Ek kan nie die gedig se naam onthou nie, maar die “ou” skryf oor vlerke en hy was in die tronk” (uiteindelik het die student toe nie Kurt Darren se “Loslappie” as poësie beskou nie, maar wel verwys na Breyten Breytenbach se “Allerliefste, ek stuur vir jou ʼn rooiborsduif”) tot ʼn trotse “My ma sê elke gedig wat ek skryf, is haar gunsteling.”

Op my vriend se vraag kon ek nie dadelik ‘n antwoord gee nie, hy was nie tevrede met my verweer dat ek eenvoudig nie net één gedig kan kies nie, omdat daar te veel gedigte is wat my laat lag, my laat huil, my laat wonder én verwonderd laat. Ek het deur my inventaris van indrukke oor gedigte gegaan om sodoende te (probeer) bepaal watter gedig uitstaan. Sou dit Ina Rousseau se “Sondag op Stellenbosch” wees of Johann de Lange se “Arabiese seun”? Maar dan dink ek weer aan “Brief van hulle vakansie” deur Breytenbach én Antjie Krog se “Pouse” én Hennig Pieterse se “Ou parfuum wat swaar” én die hele Groot Verseboek (al drie van hulle).

Ek het onlangs ʼn e-pos van die bogenoemde vriend ontvang: “Het jy al besluit?” My antwoord was dat ek nog dink. ʼn Mens kies tog nie tussen jou kinders nie, jy het elkeen op ʼn ander manier lief. Dalk werk dit ook so met gedigte, maar is daar nie tog een wat jy wél voortrek nie, die witbroodjie? 

 

Jy’t weggegaan en jy bewoon

 ʼn silwer herberg in die sneeu

jou vensters kyk nog elke nag

met drie blink oë na die plein

 

die plein is boom en wind en boom

en wind en wind

en wintermiddag voer daar iemand

die meeue krummels teen die wind

 

Met die verligting wat sekerlik gepaard gaan met ʼn AA-lid se erkentenis, kan ek dus nou sê: Ek is Suzanne Bezuidenhout en Van Wyk Louw se “Jy’t weggegaan” is my gunsteling gedig. Voorlopig.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bookmark and Share

5 Kommentare op “Suzanne Bezuidenhout. Wat is jou gunsteling gedig?”

  1. Viva Van Wyk Louw!

  2. Ivan Mocke :

    Ai, Suzanne. Hoe laat hierdie vers my meteens verlang na my vriend Jan de Bruyn wat enkele jare gelede oorlede is. Dit was ook ‘n gunsteling vir hom.
    Hier’s een van sy gedigte, spesiaal vir jou:

    Die aarde is ‘n ou gebou
    is nie meer bewoonbaar nie
    tussen die roet en wolke
    roes die rame deur
    die dae val
    stukke pleister

    Hier is die kelder
    waar ek tydelik woon
    hier is die skrif aan die muur
    en repe óú geel
    muurpapier van die son
    en die gebreekte ruite reën

  3. Dankie Ivan, dit is vir my so ‘n mooi beskrywing: “die dae val / stukke pleister”. Het jy ‘n gedig wat jou besonder na aan die hart lê?

    Johann ek is dit eens met jou!

  4. Elizabeth Kendall :

    Wat ‘n heerlike belewenis om op poësieliefhebbers se gunstelinge af te kom! Ook myne!

  5. Nou maar toe Elizabeth, vertel vir my watter poësie lê jou na aan die hart?

  •