Herta Müller se uitspraak oor taal

Herta Müller

Herta Müller

Op NRC Handelsblad se webtuiste kan ‘n omvattende onderhoud gelees word wat deur Anneriek de Jong met Herta Müller, verlede jaar se Nobelpryswenner, gevoer is. En volgens dié onderhoud is Müller alles behalwe ingenome met die verering wat haar te beurt geval het: “‘Ik ben zo moe.” Herta Müller zucht. ‘Al die fotografen, al die journalisten, al die etentjes: ik kan er niet tegen. Had ik de Nobelprijs maar nooit gewonnen. Ik ben geen ster, weet u. Roem past niet bij mij.’ Met ontzette ogen kijkt ze om zich heen. Haar smalle lichaam verdwijnt haast achter een brede tafel. Spitse vingers proberen een theezakje open te scheuren, maar het lukt niet, haar handen trillen.”

Haar beswaar kom grotendeels daarop neer dat, omrede haar bekroning grotendeels as verrassing gekom het, die meeste onderhoude (volgens haar) eerder die vorm van ‘n diktatoriale ondervraging is waartydens sy haar en haar skryfwerk moet verdedig en regverdig.

Twee passasies uit die lang onderhoud wat wel my oog gevang het, en wat ek graag aan jou as leesprikkel wil voorhou, is die volgende: “Het fascinerende van Müllers werk is juist dat het het dagelijks leven overstijgt. Of, zoals ze het zelf zegt: ‘Literatuur móet kunstmatig zijn. Om zoveel mogelijk werkelijkheid in een zin, een personage, een situatie te vangen gebruik ik elke truc. Wat ik schrijf moet mezelf meeslepen, want alleen dan kan het ook de lezer meeslepen. Emotie komt los als de constructie goed is.'” En dan veral ook: “Ik wantrouw de taal, ze wordt zo vaak misbruikt. Vergadertaal en televisietaal, redenaarstaal en krantentaal: mij stoot het allemaal af. Dat mijn moedertaal ook nog eens een moordenaarstaal is doet me veel pijn. Één ding weet ik wel: míjn Duits doodt niemand. Míjn Duits is humaan.”

Sjoe, wat ‘n sterk standpunt, nè? As toegif plaas ek een van Herta Müller se verse, “das dümmste ist“, hieronder. (Klik op die afbeelding om dit groter te maak.) Indien jy daarvan hou, kan jy nog van haar verse by Lyrikline te lese kry.

***

Vanoggend is daar drie nuwe plasings om oor te berig: ten eerste Daniel Hugo se bydrae tot Digstring waarin hy vertel van “Ontnugterde digter” se ontstaansgeskiedenis, Marius Swart wat sy indrukke gee oor Antony Altbeker se boek “Fruit of a poisoned tree” en Desmond Painter se effe laat (dog skitterende) bydrae tot verlede maand se Blogfokus waarin hy skryf oor Uys Krige se Spaans-Amerikaanse vertalings.

Albei wonderlike stukke. So, geniet dit …

Mooi bly.

LE

 

das dümmste ist

das dümmste ist

Bookmark and Share

Comments are closed.

  •