The rain falls down on last year’s man,
that’s a jew’s harp on the table,
that’s a crayon in his hand.
Hierdie is ʼn reeks prente wat ek in 1989 in Walvisbaai geteken het. Ek was toe 19 jaar oud. Bruin vetkryt iewers in die hande gekry en sommer op tikpapier gekrabbel. Ek kan my ouderdom in die prente sien. Te veel gedrink. Die woestyn is ʼn droë plek. Seker ook te veel Pink Floyd geluister, iets wat negentienjariges maar doen. Ook Leonard Cohen. Ek luister steeds na Cohen.
And the skylight is like skin for a drum I’ll never mend
and all the rain falls down amen
on the works of last year’s man.
Ek onthou hoe die reën een naweek in Windhoek geruik het, na ek vir maande in die woestyn nie reën beleef het nie. Water en stof. Water en stof. Jakarandabome by die tuin van die Tintenpalast. Mense by Klein Windhoek se openbare swembad. Ons ry deur Windhoek, Cohen in die kassetspeler. Na die naweek terug kus toe, woestyn toe.
And though I wear a uniform I was not born to fight;
all these wounded boys you lie beside,
goodnight, my friends, goodnight.
Ek hou nou meer van “Last year’s man” as destyds. Dit was my laaste dae in die weermag. Die prente nou die dag onder stof in ʼn laai ontdek en toe maar op die scanner gesit. Ek hang hulle hier op vir as my rekenaar weer gesteel word, of die prente tydens die trek uit Johannesburg wegraak.
Leonard Cohen se “Last year’s man” kom van sy album Songs of love and hate (1971). Luister hier daarna.