Dit verbaas my altyd dat LitNet se sluipskrywer, Crito, soveel positiewe terugvoer op sy ‘metaresensies’ kry. Dit is sekerlik nie ‘n slegte konsep vir ‘n blog nie, maar vir my klink sy ‘analises’ te dikwels na lukrake uitsprake, en soms is hy gewoon ongemotiveerd en onregverdig in sy kritiek. En hy lees dikwels swak.
Hierdie week maak hy byvoorbeeld ‘n paar vreemde (meestal negatiewe) opmerkings oor Hennie Aucamp se resensie van ‘n Uys Krige briewebundel in laasweek se Die Burger. Hy begin so: “Ek het dié resensie talle kere herlees die afgelope dag, en al hoe sterker begin voel dat dit een van daardie kuriositeite is wat mens moet uitsny en in ‘n plakboek bewaar.”
Dit word gou duidelik dat Crito die resensie nie bloot wil uitknip en bewaar omdat hy dink dit goed is nie. Nee, Crito reken dit is “‘n resensie wat mens telkens meer van Aucamp vertel as van Krige – so al asof dit geskryf is met die bykomende doel dat dit eendag gebundel sal word in ‘n bloemlesing van soortgelyke skryfwerk deur Hennie Aucamp.”
As Aucamp sy resensies met herpublikasie in bloemlesings in gedagte skryf mag dit dalk verklaar waarom hulle so deeglik en stilisties so fyn afgewerk is, maar ek dink nie dit is wat Crito wil insinueer nie. Dit klink vir my asof hy Aucamp daarvan wil-wil beskuldig dat Aucamp met sy resensie homself eerder as die boek onder bespreking probeer dien. Maar wat is die punt van so ‘n insinuasie? En as dit nie ‘n insinuasie is nie, wat dra die opmerking by tot ‘n kritiese lees van die resensie? Ek verstaan nie.
Maar Crito insinueer nie net nie, hy maak ook stellings — merkwaardige stellings, nogal, vir iemand wat die resensie volgens eie getuienis vir ‘n dag lank telkens herlees het: “Soms lewer dit [die resensie -DP] groot koddighede op: ‘Ek stem nog volkome saam met myself wanneer dit by uitsprake oor die leerjongenskap van Krige kom …’ Dit is werklik belangrik om dit te weet, net jammer dat ons nie weet waar en wanneer hy [Aucamp – DP] hom voorheen oor die leerjongenskap van Uys Krige uitgelaat het nie. Sal maar moet wag vir die Aucamp-bloemlesing.”
Nou ja, hierdie opmerking is gewoon nonsens, en dit maak die insinuasie van ego-gedrewenheid alte meer onverskoonbaar. Aucamp maak dit inderdaad eksplisiet duidelik waar sy vorige skrywe oor Uys Krige se briewe verskyn het. Lees maar self: “Hierdie resensent [m.a.w. Aucamp – DP] het toegang gehad tot die briewe, en kon dus ’n opstel skryf, ‘Die leerjongenskap van Uys Krige’, vir sy werkboek vir kortverhaalskrywers, Die blote storie 2.” Dit staan daar, duidelik vir enigiemand om te lees.
Nou vra ek jou… en ek vra dit onder my eie naam!
Hallo Daniel. Ja-nee, “dapper rammetjie-uitnek” is ‘n goeie beskrywing! Ek dink steeds sy blog kan pret en selfs nuttig wees, en ek wil myself en ander beslis nie vrywaar van kritiek op ons resensies nie; wat dit betref: go for it! Maar om darem sulke slordige, soms geniepsige kritiek te lewer, en dan onder die beskerming wat ‘n skuilnaam bied, is darem bietjie erg. En dan is Hennie Aucamp juis een van die deeglikste resensente in Afrikaans. Ek voel my nie juis geroepe om Aucamp te verdedig nie (sy reputasie sal ‘n anonieme LitNet blogger oorleef…), maar as ‘n kommentaar darem so vol insinuasies en onfeitelikhede is, moet mens protes aanteken!!
Desmond, ek is bly jy sit Crito op sy plek, daardie anonieme, dapper rammetjie-uitnek. Sy venyn teenoor Aucamp is nog meer bedenklik as ‘n mens besef dat hy voorheen Aucamp se uitgewer was.