Die Vlaamse digter Marc Pairon is ‘n ietwat ongewone kalant. Nie net is hy bekend as die skrywer van ligte, toeganklike verse nie, maar ook as die digter wie se bundels al meer as 60,000 eksemplare verkoop het. Dit maak hom allerweë die topverkoper in die Vlaamse digkuns.
Daarom dat die wenkbroue ietwat gelig het met die verskyning van sy nuutste bundel Erotiek is seks zonder lachbuien, aangesien dié bundel onverklaarbaar met ‘n ouderdomsperk van ‘slegs vir lesers ouer as 16’ verskyn het. “Dat is helemaal geen wettelijke verplichting, dat wou ik er zelf op”, het Pairon aan die beriggewer van Het Nieuwsblad gesê. “Mijn publiek dat voor een aanzienlijk deel uit jongeren bestaat, is lieve, op z’n hoogst zeer licht erotische verzen gewoon, maar dit is helemaal iets anders. In deze bundel staan nogal pikante dingen en ik wou vermijden dat jonge mensen een uitbrander zouden krijgen als ze met dit boek thuiskomen. Bovendien zijn mijn bundels erg in trek op scholen en deze spreuken en zegswijzen zijn daarvoor niet geschikt. Tegelijk waarschuw ik ook volwassenen: dit is iets anders dan wat je van Pairon verwacht.”
Die digter het ten sterkste ontken dat hierdie ‘n bemarkingsfoefie is, maar die media is nie oortuig daarvan nie. Bart Van Aken van die boekhandel Paard van Troje in Gent het hom soos volg hieroor uitgelaat: “Natuurlijk is dit een promotiestunt. Daar is de man sterk in. Er bestaat geen quotering 16+. Er zijn alleen de leesniveaus voor jeugdboeken en die gaan tot 13+.” Ook ander kommentators het hul by hierdie siening geskaar.
Maar vir Pairon skeel dit min aangesien hierdie bundel met aforismes en middelmootpoësie tans die reaksie en aandag trek as gevolg van dié ouderdomsperk wat dit na alle waarskynlikheid nie verdien nie. Soos dit op sy amptelike webtuiste by wyse van selfreklame gestel word: “Pairons poëzie wordt door een groot publiek gesmaakt. De toegankelijkheid van de gedichten, de herkenbaarheid van de onderwerpen en de – omwille van de hoge oplagen – correcte verkoopsprijzen van de verzenbundels zijn daar niet vreemd aan.”
En ja. Hy lag al die pad bank toe. Vir jou leesplesier volg enkele uittreksels uit die siklus liefdesverse getiteld De liefste liefdesverzen aller tijden! onder aan.
***
Sedert gister het Andries Bezuidenhout ‘n ontstellende fotogedig oor slaggate in die Vrystaat geplaas, terwyl Chris Coolsma in Wisselkaarten dit weer het oor die vrae waarmee ons elke dag gekonfronteer word.
Mooi bly.
LE
Liekens & gedichtjes II
voor Goedele
vrijnacht, 02.22 uur
1.
Laat ik met bevallige letters de liefste woorden maken. Je huid raspen. Zoeken naar je kippenvel. Je met pitten stenigen. Het vuurpeloton van mijn zaad. De fatwa over je uitspreken. Mijn geloofsbrieven overhandigen. Bewijzen dat ik bevoegd ben. Je verrukking te innen. Wanneer je vingers me plagen, als schetterende zilvermeeuwen.
O, Liefste, verzegel me. In de kerkers van je quarantaine. Keten me. Aan het hosanna van je zwaartekracht. Laat mij afhankelijk zijn. Sterven tussen jouw gevangenschap. Al slapend rijk worden. Lichtgezouten kaviaar winnen. Uit de delta van je zalmroze kuiten. De kunst verstaan om met je om te gaan. Vaardig, in het verwennen. In het binnenhalen
van de oogst. Hoe ik je koren met mijn vlegel dors. Het extra vierge.
Van je eerste persing.
Laat me je weekdier zijn. In de catacomben van je mond. Je smeltwater proeven. Onze verloren gewaande jaren. En onze lippen met vogels vullen.
Onze zinnen met zangzaad. Tot de aangeboren schaamte slijt. De angsten van het vlees getemd zijn. De horzels uit de huid gevreeën. En ik over het drijfhout van je lichaam laveer. Als het land in zicht van je reisdoel. De genade van geduld. Je enige antwoord.
Op nooit gestelde vragen.
Daarom zal ik altijd plots zijn. Tot je honger me vermagert. Je niemand meer te goed hebt. Na de beesten van ons fatsoen. Die tussen de vlerken van onze armen gedijen. Uit de moed elkaar aan te raken tevoorschijn komen.
Als oude bekenden.
***
Kijk, Liefste, hoe de palmen van mijn handen gehoorzamen. Aan je lichaam, dat als beloften beweegt. Schoner dan de nestbevuiling van mijn geweten. Zie, op mijn gezicht staat feest te lezen. Ik slik nog taal. Ik spreek nog boekdelen. Over hoe je me zult betasten. Met de sintels van je vingers. Opdat ik mijn gewicht verlies, dat tegen de aarde kleeft. Wanneer ik je grondsmaak proef. Je aangespoelde aarde. De wetten van je natuur. En je op gang gekomen lichaam intoom. Alsof wij ons beheersen. Met holle klinkers. De geluiden van gepelde lucht. Geschrokken van schoonheid. En uitermate begaafd. In het definitieve genieten. Waar geen afgunst tegen opgewassen is. Wanneer taal mooier is, dan de beloften die hij liet uitschijnen.
Wij hemelser, dan het vagevuur van onze deugden.
(c) Marc Pairon (Uit: De liefste liefdesverzen aller tijden!)