De blinden, olieverf, 1990. Henk van Loenen
BLIND GEBOREN
Blind geboren maar levensvatbaar
sluipt weer een dag uit het duistere ei van de tijd.
In de verte, op de rivier, ronken de schepen
onder het wispelturige licht van oktober.
Het gulle leven, de lokkende diepte van hemel
en afgrond,
computer, tv, ja, alles is hier aanwezig en doet het.
Zacht ruist het bloed in de diepte. En klinkt een sirene
dan juicht het hart: er is hulp onderweg.
Okee, wij horen hier niet. Wij moeten hier evenwel zijn.
Om ergens van te getuigen.
De rivier haalt haar slib uit de bocht en legt het
een eind verderop.
Parkeergarage in aanbouw wordt pre-historisch paleis.
THUIS
Als je je ergens thuis kan gaan voelen dan hier wel.
De huizen zijn licht en van alle gemakken voorzien.
De vuilcontainers puilen niet uit.
De lucht is vervuild maar veel minder dan wel
beweerd wordt.
Wij zijn nu hier en we gaan voorlopig niet weg.
We staan bij de balie, de man met de koffer en ik.
Ik ben voor even zijn tolk.
Van wat ik vertaalde, begreep ik niet veel:
Is dit de weg? Zie de mens.
De geur van overrijp fruit vermengt zich
met die van lysol en teer.
Het nodige is er, al lijkt het ongelijktijdig,
theehuis, plantsoen, verlaten fabriek,
dat wat men later zal noemen: het authentieke.
De man met de koffer druipt af,
doorverwezen.
Het bassende bonken van schepen op de rivier
is nog het beste van deze plek.
© Juliën Holtrigter. Junie 2011
| Juliën Holtrigter (pseudoniem van Henk van Loenen, 1946 Hilversum, Nederland) is dichter en schilder (zie www.henkvanloenen.nl). Hij debuteerde in 2001 met de dichtbundel Omwegen. Bij uitgeverij De Harmonie Amsterdam verschenen vervolgens drie bundels: Het verlangen te verdwalen, Het stilteregister en Het feest van de schemer. De gedichten Blind geboren en Thuis zijn opgenomen in zijn nieuwe bundel die komend najaar verschijnt. |