Vrouwkje Tuinman. Prijs

Mijn huis is gedweild en gezogen, ik heb koffie gekocht en uiteenlopende versnaperingen. Niets erger dan bezoek.
Toch wel: niets erger dan bezoek dat je nog nooit hebt ontmoet.
Een paar maanden terug kreeg ik het vriendelijke verzoek een coachingsgesprek te doen met de winnaar van een dichtwedstrijd. Iemand had mij gewonnen, zonder dat ik me ervan bewust was een prijs te zijn.
Natuurlijk doe ik dat, antwoordde ik, lijkt me leuk.
Het leek me ook heel leuk. Maar nu, een uur voor aankomst van de winnaar, wiens gedichten behoorlijk goed blijken te zijn, is het niet leuk meer. Ik maak me zorgen dat hij iets gaat vragen over jamben, en ik, onder het mom van een toiletbezoek, boven moet gaan googlen. Van beeldspraak weet ik ook niet veel.
Om met Ingmar Heytze te spreken: ik doe maar wat. Als dichter dus. Denk ik. Geloof ik. Soms rijmt het. En soms haal ik dat gerijm snel weer weg. Dingen weghalen is sowieso waar ik het beste in ben als auteur. De laatste tijd haal ik zoveel weg dat er niets overblijft.
Misschien moet ik ook eens aan een wedstrijd meedoen, in de hoop dat ik een docent win.

Bookmark and Share

Comments are closed.

  •