Louis Esterhuizen. Jan Lauwereyns oor die digkuns

Verlede maand het die 43ste International Poetry Festival in Rotterdam plaasgevind en kort na afloop van dié fees het Poetry International Web ‘n kort onderhoud met die feesdigter, Jan Lauwereyns (foto), geplaas. (Die veelbekroonde Lauwereyns was vanjaar ook die skrywer van die Gedichtendagessay wat op 11 Januarie verskyn het.)

Die eerste vraag tydens die onderhoud het waarskynlik juis voortgevloei uit dié essay (wat tradisioneel ‘n pleidooi vir die digkuns is): “What, to you, is the most important thing all people should know about poetry?”

En Lauwereyns se antwoord is myns insiens só nommerpas dat ek dit graag volledig wil aanhaal; trouens ek dink ‘n mens moet dit uitdruk en bokant jou lessenaar plak vir daardie donker oomblikke wanneer jy wonder hoekom jy jou hoegenaamd met hierdie vreemde gedierte genaamd “poësie” bemoei.

Poetry is freedom of thought. Not, or not only, in a political sense – poetry allows us to reach beyond the practical and predetermined ways of speaking and interacting with others. It feeds from the imagination as well as from the senses to make little mind-machines, little objects that generate all kinds of ideas and thoughts – in poetry we savour things, images, and sounds in a way that can affect us deeply; it can enrich our experience of the world and stimulate our understanding of where we are and what is happening in a way that is quite unique – all you need is language. You don’t need tools or cameras. It is the cheapest and most flexible of all the art forms. It is not like a scientific discipline or a religious doctrine. You invent your own rules or ways of working. You don’t even have to think about how to do it. You can just play games with words, and this is fun, and more than just fun: it is often a source of beauty and meaning, and occasionally it can have very profound effects on our minds. It can change our outlook on life, ourselves, others, everything around us.

Nou ja, toe. Wat ‘n gedagte …

Vir jou leesplesier volg een van Jan Lauwereyns se vroeëre gedigte hieronder.

***

Anatomie van melancholie

 

Is de Kilimanjaro hoog genoeg?
Om jezelf in de rug te schieten?

Wanneer je voeten wegzinken in eeuwige sneeuw.
Nu dan?

Je strekt je arm,
je haalt de ijzeren hoektand over.
De draak in je hand spuwt vuur.

Draak: orbitaleur, brenger van veelal
ongewenste voorwerpen in een baan rond de aarde

ware het niet

dat de slaagkans omgekeerd evenredig is
met zwaartekracht. Tegenwind?

Het aantal slachtoffers onderweg.

 

© 2002, Jan Lauwereyns (Uit: Buigzaamheden,  Uitgeverij Meulenhoff)

 

 

Bookmark and Share

Een Kommentaar op “Louis Esterhuizen. Jan Lauwereyns oor die digkuns”

  1. Carina van der Walt :

    Hoor-hoor!

  •