Dansende Digtersfees. Hans van de Waarsenburg (Nederland)

 

Die Dansende Digtersfees / Dancing in Other Words, is ‘n internasionale fees van digters en digkuns wat op Vrydag 10 en Saterdag 11 Mei 2013 op Spier, buite Stellenbosch, gaan plaasvind. As ‘n gesamentlike projek tussen Spier en die Pirogue Kollektief, is die Dansende Digtersfees die eerste beliggaming van ‘n vennootskap met die bedoeling om verder vorentoe soortgelyke ruimtes van skepping en verbeelding te bevorder en te fasiliteer, hetsy literêr, maatskaplik, of polities van aard. 

*** 

Hans van de Waarsenburg (1943) is die enigste Nederlandstalige digter van aan die Dansende Digtersfees deelneem. Hy is in Helmond gebore en woon sedert 1966 in Maastricht waar hy die afgelope 15 jaar voorsitter is van The Maastricht International Poetry Nights,’n tweejaarlikse, internasionale poësiefees; dieselfde fees waarvan Charl-Pierre Naudé verlede jaar die feesdigter was.

Van de Waarsenburg het in 1965 gedebuteer met ‘n bundel genaamd Gedichten.  Vir sy digbundel De Vergrijzing ontvang hy in 1973 die Jan Campertprys vir poësie. In Maart 2004 word sy werk bekroon met die eerste Oeuvre-Prijs van die Gemeente Helmond.

Van dié digter is daar al die volgende gesê:

“Hans van de Waarsenburg is een politiek dichter geweest. Hij schreef ‘poëzie’ als ‘powezie’. Hij was verontwaardigd over de Amerikaanse vuile oorlog in Vietnam. En er waren de dictaturen van Franco, de Griekse generaals, de vaudeville rond Allende. Er is een tijd geweest dat men de ogen geopend hield en zag. Onder zijn vroege poëzie is er nogal wat activistisch werk: poëzie moest mensen bewustmaken en doen handelen. De verontwaardiging was gebaseerd op gruwelijke feiten: Tsjecho-Slowakije, onderdrukking, moorden die gepleegd werden op zwakkeren. Er is weinig politieke poëzie die aan zichzelf twijfelt: het is de zekerheid die roepen doet. Het was de tijd toen men kijken met ethiek verbond. De jaren gaan heen en het vergeten wordt een deugd.”  (Johan Velter)

“Hans van de Waarsenburg werkt in stilte aan een indrukwekkend oeuvre. Hij beschikt over een groot technisch vermogen dat hij gebruikt om zijn vaste thema’s en motieven te variëren en intensiveren. Een vernieuwer is Van de Waarsenburg niet en ook niet iemand die meeloopt met modes. Evenmin is hij een dichter die zich manifesteert in de luidruchtige entourage die in deze tijd meer en meer de literatuur zelf verdringt. Trouw kenmerkt het werk van Hans van de Waarsenburg. Uit zijn poëzie blijkt een trouw aan de mensen in zijn omgeving, trouw aan hun drijfveren en verlangens. Hij heeft oog voor hun kwetsbaar-heid, hun armzalig-heid en beperkingen. Die trouw komt bovenal tot uitdrukking in de ernst en zorgvuldigheid waarmee hij met taal omgaat. Wie goed luistert, hoort hoe op die manier onmiskenbaar zijn stem zich in zijn poëzie uitkristalliseert. “ (Hans Groenewegen)

Ongelukkig is dit tans onseker watter publikasies van Hans van de Waarsenburg tydens die poësiefees beskikbaar gaan wees … Titels wat wel bestel is, is die volgende:

Schaduwgrens (2012: Uitgeverij Wêreldbibliotheek)

Wie hier nog komt (2009: Uitgeverij Wêreldbibliotheek)

Waar de wegen waren  (2003: Uitgeverij Wêreldbibliotheek)

The Past is Never Dead (2013: Eyewear Press)

Vir jou leesplesier volg hieronder ‘n gedig wat die digter in 2011 ingestuur het vir plasing op Versindaba.

***

HET IS WEER DEZE NACHT

 

Het is weer deze nacht dat tractoren

Grommen in de achtertuin. Als hese honden

Naar mijn trommelvliezen grauwen. Het is weer

Deze nacht dat oeverloos snauwen een

Vuist slaat tegen de sterrenloze hemel. Er

 

Rouw wordt afgekondigd in verdwenen

Straten. Het is weer deze nacht dat namen

Tollen in de gaten van een schrompelend

Geheugen. Namen als oud textiel in jute

Zakken. Gedroomde namen soms. Het is

 

Weer deze nacht dat gezichten vergelen in

Kisten, verbranden in ovens, verteren

In aarde. En het is weer deze nacht dat

Ik taal hark, woorden schoffel, in mezelf

Brom, met een klap de luiken laat landen.

 

*

 

Het is weer deze nacht dat mijn vader zonder

Klop op de deur aan tafel komt zitten en ik hem

Jenever schenk. Hij gretig zijn eerste glas

Drinkt, een tweede gebaart, zijn stropdas

Ontknoopt en een sigaret opsteekt. Uit zijn

 

Binnenzak haalt hij bleke foto’s, wijst naar

Zichzelf en knikt. Ik herken de verleden

Man die zo dicht bij mij staat dat ik opnieuw

Verlegen de dood van mijn schouders krab.

Het is weer deze nacht dat zijn stem naar toon

 

En zoon zoekt. Iedere borrel is een slok

Toenadering, iedere sigaret een verlegenheid.

En als de  fles geleegd is, de sigaretten gerookt,

Stapt hij terug in zijn nacht, blijf ik achter,

Terwijl daglicht tergend langzaam mijn ogen sart.

 

*

 

Het is weer deze nacht die om mij hangt

Als een natte loden jas, die mij ter aarde

Drukt. Waarin ik wankel na een stortbui,

Een huis bereik. Het is weer deze nacht,

Dat herinnering als een scherp mes schaaft

 

En schilfers naar beneden dwarrelen.

Een sneeuw van zwijgen waarin doden

Miraculeus worden betast. Het is weer

Deze nacht, dat dicht tegen mij huid zich

Vlijt en plooit. Ik je kus met dunne lippen.

 

Verleden tederheid zich spreidt. Het is

Weer deze nacht dat regen drupt op de

Vloer van vroeger, almaar drupt, en het

Hoofd blijft liggen op het doordrenkte

Kussen en je zo moet huilen.

 

© Hans van de Waarsenburg. Mei 2011

 
Bookmark and Share

Comments are closed.

  •