Adriaan Coetzee. Om te herenig in glas

En daar versaak my swaer se pa se hart hom op Vadersdag. En ek weet nie wat om vir hom te sê nie. Ons verhaal is nie almal se verhaal nie. Ek veronderstel weens ’n gebrek aan ’n oorspronklike eufemisme sal ons ook beweer ons is besig om ons kinders op te voed.

’n Tydstip later, my kop onder beleg deur ’n hand vol vaders, herroep ek Morrison:

“ Death makes angels of us all

& gives us wings

where we had shoulders

smooth as raven’s

claws ”

Maar hoe sal ek hierdie behoefte om te herenig in glas deur vuur regverdig? In vyf woorde vir ’n rasionele mens: liefde is ≥ ons waarhede.

Die volgende praatvers is miskien ’n desperate poging deur ’n seun om ’n bedkassie vol Louis Lamour Westerns te omseil en vir ’n oomblik onder sy pa se oë te verskyn in die gedaante van die vrou wat hom gebaar het.

 

Meidjie

 

Tyd se gang het van jou ’n winkelhaak gemaak.

Jou agterkleindogter Neleha was net te laat

vir jou slaaptydstories. Deur die geslagte heen

het ons jou oë verloor. Jou agterkleinseun

Armandt se oë kan amper praat as sy wenkbroue

die woorde so teen sy voorkop plooi.

Maar jou oë Helena het soos ’n Hoëveld-storm

die hart se aardskuddende bliksems gegee.

Miskien het die oorlog se bomfabrieke

ons van meer as jou vlegsels geroof,

ons met dieper letsels gelaat as net jou skilferhoof.

 

Anderdag vertel my pa my van jou kindweesdae

op ’n plaas buite Nigel en hoe jy tussen veertien mense

om een blikkie Pilchards tevrede was

om net jou brood in die tamatiesous te doop.

En ek wonder hoeveel moed dit verg

om een vir een daardie gesin te begrawe

tot net jy staande bly.

 

Jou en oupa Dave se skip het toe nooit op Zuurbekom gedok nie

al was die liefde rooi onder lande en lande tamaties.

Die skuur het jy netjies met goiingsakke in vertrekke verdeel.

Daardie twee helsims, Dirk en Louw,

moes jy soms met ’n nat vadoek intoom.

En Annetjie, die dogter van jou strepe met die een verdorwe handjie,

sy’t mos jou pa en oupa Dave se eerste en laaste

bottel Oude Meester stukkend gegooi.

 

“Meid!?” het oupa Dave skielik een oggend geroep

en langs die bed oor sy skoene inmekaargestort.

Twee weke later het klein Louw agter die Holland&Holland

’n boesemvriend armer geword.

 

Onthou jy nog die dag toe ek geglo het James Earl Jones

kondig die einde van die wêreld aan op CNN.

My moedelose pa het my langs jou maak sit.

Jy’t my gekyk en gesê: “Ek gooi my dolos in die daggabos.”

 

Ek onthou die dag in Huis Herfsblaar

toe ek my gewete kom sus het

met ’n tweehonderd rand noot.

Die geld was oranje en jy was oranje

en daardie taal tussen ons was oranje.

 

Sedertdien is jy helder dog swaarvoet

agter jou “bos-mercedes” die ewigheid in en het ek

drie dosyn EKTs later ook uiteindelik rigting gekry.

Of was dit te danke aan jou Here,

deesdae is my geheue soldeerdraad.

Blywend egter is my oliekolonie vir Krismis

wat op TV met O Fortuna seelangs kom.

Jou krom lyf in ’n stofjas aan die sloof tussen rakke hardeware.

Die soetpatats in jou woonstel bo KFC.

Maar, bo alles ouma Meidjie, die dialoog in jou oë.

 

 

 

Bookmark and Share

Comments are closed.

  •