Willem M. Roggeman. Afstandelijk

 

AFSTANDELIJK

 

Zoiets verzin je niet. Je maakt het

met woorden toch gauw al te bont.

Zij eet volmondig, beaamt het daglicht,

bedriegt de morgen met een nieuw uur.

 

 

Heimelijk laat zij de zwaartekracht los

en zweeft nu, weeft nu een zweetdoek

voor Veronica. Om haar heen blijken

de omstaanders al lang uitgestorven.

 

 

Dan weerklinkt, zoals was aangekondigd,

een schampschot, een schimpscheut.

Met het openvouwen van de plattegrond

ontdekt iemand vol ongeloof El Dorado.

 

 

In een berghut wordt hij op de hoogte

gebracht. Ondergedompelde woelwater

moet hij snel kiezen tussen kant en wal.

De tijd graaft hem naar de grafsteen toe.

 

 

Een hand wandelt binnen, behoedzaam

op lang uitgesponnen broze vingertoppen.

Hij spitst een ezelsoor, breekt er zijn stem

maar houdt de verte nog graag op afstand.

 

© Willem M. Roggeman, 2020

 

Bookmark and Share

Los kommentaar

 

*

  •