Bester Meyer. Oppad see toe

 

Oppad see toe

 

ek stap in by die padstal

êrens naby Memel

opsoek na iets

wat moontlik

niks kan wees

en dis ʼn “môre oom”

wat my begroet –

 

dit voel

of ek

ewig snuffel

na niks

en ek dink

aan die gerintinkel

van ʼn ver

afgeleë winkel

 

aan en aan die gesnuffel

en dan dans ek

ampers

in haar vas:

“Jammer my baas”

sê sy

met ʼn tikkie vrees in haar oë

en ek antwoord:

“Nie baas nie

–  tjommie!”

 

haar verbasing

ʼn groot

sigsag glimlag –

ʼn droomgesig

wat alles

van gister wis

en straks   alles

van gister wil uitwis

 

sy slaan oor

na die derde persoon:

“Sophie se knieë

seer vandag –

Sophie sy werk so hard”

en dan om doodseker te maak:

“Jy, Tjommie?”

– “Ja, jou tjommie

nie jou baas nie”

en aan en aan

my gesnuffel

terwyl sy met seer knieë

die tafels buite die padstal vee

en ek dink

aan Sophie se moeder

wat algar dood is

aan gister se reuke

 

en wanneer dit tyd is om te groet

om my roete

na die see te volbring

en daar sterretjies skitter

oor die buitelyne

en donkerkant    van dié gedig

is dit Sophie wat glimlaggend koebaai sê: “Thando!”

en dan met ʼn skuinskop-nabetragting: “Kakulu!”

 

© Bester Meyer, 2021

 

Bookmark and Share

Los kommentaar

 

*

  •