Charl-Pierre Naudé. Kontinu / diskontinu // Dauer / Unterbrechung

 

Kontinu / diskontinu

(ars poetica)

 

Ek onthou hoe ek afkyk

op ’n tapyt

 

televisieskottels

van ’n krotbuurtvallei in Algerië,

 

bladlelies wat dryf

op die waterloosheid …

 

maande daarna

waar my voete melankolies

wegsak in ’n weelderige loper

se witblompatrone

 

sag soos skedels in Suidoos-Asië.

 

En ek hoor

my binneoor sing

die lied van my brein

 

wat uit sy wentelbaan glip

tot muskiet

 

en, nog verder,

groei tot satelliet.

 

Enkel oog is ek dus

weldra, daar bo,

 

wat kýk en nie knip nie,

’n liplose soen,

 

nog hoër, naderhand,

ingevloog van vér buite:

uitheems, ’n sombrero

met piepklein bol in die middel,

 

’n vlieënde piering!

(Nie verniet

kom die gode hiernatoe vir teel nie.)

 

Maar, ai, omwille

daai aardse waarde genoem sluiting

(alewig die terugkarring

na die tragiese begin)

 

sien my liefs aan

gewoon vir wat ek is:

 

’n padda omhoog

wat rondomtálie

saam met sy lelie.

 

*

 

Dauer / Unterbrechung

(ars Poetica)

 

Ich sehe mich noch herabblicken

auf einenTeppich

 

aus Satelliten schüsseln

auf dem Hüttenmeer eines algerischen Tals,

 

das Seerosen treiben

auf der Wasserlosigkeit

 

und, Monde weiter,

meine Füße traurig versinken

in den weißen Blüten

eines Flurläufers, weich

 

wie ein Schädelfeld in Südostasien.

 

Ich höre es

in meinem Innenohr,

das Lied meines Hirns,

 

das seinem Orbit entgleitet,

Mücke wird

 

und schließlich, immer weiter,

Satellit.

 

Nichts als ein Auge

bin ich da oben, auf der Höhe,

 

unerschrocken, starr

wie ein Kussmund ohne Lippen,

 

von noch höher schließlich

segle ich herein von außerhalb,

außerirdisch, ein Sombrero

mit der kleinen Kugel in der Mitte,

 

eine fliegende Untertasse.

(Nicht umsonst

kamen die Götter zum Brüten her.)

 

Trotzdem, um dieser irdischen Sache willen,

dieses bodenständigen Dings namens Schluss

(immer die Umkehr

nach tragischem Beginn),

 

sieh mich lieber als das,

was ich bin:

 

ein Frosch

auf seiner Seerose,

die sich aufwärts dreht.

 

Duitse vertaling deur Sylvia Geist.

Geist is ‘n Duitse digter, romansier en essayis.  

Nota:

“Kontinu/ diskontinu (ars poetica)” kom uit Al die lieflike dade (2014).

 

 

Bookmark and Share

5 Kommentare op “Charl-Pierre Naudé. Kontinu / diskontinu // Dauer / Unterbrechung”

  1. Marianne de Jong :

    Ek geniet jou gedigte altyd. Verskyn hulle ook in Duitse publikasies?

  2. charl-pierre naude :

    Middag Marianne,

    Dankie vir die kompliment. Komende van jou het dit vir my veel waarde. Ja, my gedigte het al in enkele Duitse publikasies verskyn, in tydskrif en in webtydskrif. Op die web kan jy ‘n klompie van hulle op die digkunswebtuiste Lyrikline.org lees. Jy tik net my naam, of die land (Suid-Afrika) se naam in. Hierdie twee vertalings wat nou hier herplaas word, het in Jahrbuch Der Lyrik 2021 verskyn wat in April op die rakke was, en dis vertaal deur Sylvia Geist. Ek sal die webmeester moet vra om haar naam by te voeg, want soos dinge nou staan, lyk dit of ek die vertaler is, en dit is nie so nie – al sou ek die vlak van Duits graag so wou waan. 🙂 Ek het ook van Geist se gedigte in Afrikaans vertaal saam met Rentia Bartlett-Mohl. Dit het in ‘n onlangse uitgawe van Literator verskyn, en is ook herplaas hier op Versindaba. Ek dink die Duits is ook daarby.

  3. charl-pierre naude :

    KORREKSIE: Al sou ek MY vlak van Duits so wou waan.

  4. Marianne de Jong :

    Dankie vir die informasie. Ek gaan beslis daarna kyk. Jahrbuch der Lyrik was altyd ‘n gerenommeerde publikasie. Dus, geluk.

  5. charl-pierre naude :

    Dankie, Marianne.