Pirow Bekker. Knipmes

 

Knipmes

(Vir Pirow)

 

Uit my plaasjeug, Seun, kom hierdie mes,

‘n Paul Krugermes, ‘n knipmes, Seun,

vir wanneer die nood aan die man kom,

selfs wanneer jou hande gebind is

(Mag dit nooit so wees!)

 

Vir ‘n oop wond het mens hande nodig:

Oupa het eenkeer sy jagmaat se lewe gered

deur tabak te kerf, dit tussen sy palms

fyn te vryf en in sy sakdoek toegerol

bloed uit ‘n oopgeskeurde slagaar te laat stol.

 

Met einste so ‘n knipmes het oom Paul,

toe nog maar ‘n opgeskote seun,

self sy verminkte duim geamputeer.

Kruger het die Engelse oorlog verloor,

maar in ‘n geveg met ‘n luiperd

het so ‘n mes waarop sy gesig in reliëf

verskyn – kyk hier na die hef – die oorhand

aan ‘n oom van jou ma se kant gegee. Die boer

is met ‘n berig in die koerant vereer.

 

Vat dit, dis vir jou en die seun ná jou,

al is dit net vir grond of kryt

onder die naels uitkrap, al is dit net vir hou

en soms uithaal en daarna kyk,

daar jy afgesny van dié geskiedenis

‘n nuwe vaderland kon vind,

daar waar jou kinders hand op die hart

nie “uit die blou van onse hemel” sing nie,

maar ‘n nuwe lied moet leer.

 

Neem dit. Pas dit goed op. Jy’s nog jonk.

Op my dag kon ek hom oopmaak sonder hande:

Neem die lemrug tussen jou tande.

Pas net op vir jou mond. Hy’t tot vandag toe

nog spring in hom gehad.

 

Jy sou die mes saam met jou wou vat, ek weet,

maar met al die sentimente afgeslyp

op skaapskeerder Anderland se steen,

sou doeane hom by jou vertrek

land uit

sonder meer verbeurd verklaar.

 

© Pirow Bekker, 2024