Ryan Pedro

Ryan Pedro

Ryan Pedro is in 1993 in die Kaap gebore. Meeste van sy grootwordjare is in Kakamas en Vredenburg/Saldanha deurgebring. Tans is hy besig met sy MA in Afrikaans en Nederlands aan die Universiteit Stellenbosch. Hy woon in Gordon’s Baai, waar hy voltyds as skrywer werk (draaiboeke vir televisie, persoonlike skryfprojekte).

In 2017 is van sy gedigte opgeneem in Nuwe Stemme 6  en sy debuutbundel, Pienk ceramic-hondjies, verskyn in 2020.

Op die vraag hoekom hy gedigte skryf, antwoord hy: “Die skryf van poetry is en sal altyd vir my ’n alluring practice wees. Dis challenging, dis fun en dit het ’n soort urgency wat ek nie met ander forms experience nie. Beteken nie ek sal nooit short stories of novels skryf nie. Poetry is net my first love. Dit allign perfectly met my personality. Especially omdat ek ’n introvert is. Dis soos om die enigste persoon met ’n hoodie aan in ’n crowd mense te wees. Jy kan kies wat jy aan hulle wil reveal, hoe en wanneer.”

 

 

die dag toe uncle fanta vir homself opgestaan het

 

was almal geskok: oom stefaans

haai nee ralph kan dit wees vra aunty bekkie

maar daddy belowe godsewaarheid

en teen die tyd

wat hy die graaf neergesmyt

en die kruiwa omgetrap het

was daddy en uncle tinkie so dik van die lag

vir hulle eie corny ass jokes

hoe ’n dop vir oom stefaans

in uncle fanta laat morph

is soese steroid ou pel

dan breek hulle vir hulle as

uncle fanta op die grond neerval

en met sy vingers

die grond en klippe en blare

wat rondom hom lê teen sy knieë ophark

oor sy basbruin corduroy tot in sy skoot

terwyl hy skree

ek het hard gewerk,

ek soek my geld

maar daddy sê

net nuu man fanta man

staan op haa en kô haal vi jou nogge dop

maar uncle fanta begin te ween en te skop

en daddy en uncle tinkie te lag en te lag.

 

weke later is oom stefaans weer terug

om te hark, blare weg te ry, walletjies

op te spit

alles asof niks gebeur het nie.

ek’t altyd vir hom gewag om

een vrydagmiddag net die graaf

op te tel en casually

hulle gesigte in te kap.

hy het nooit.

hy’t soos altyd net gestop vir sy dop

terwyl daddy en uncle tinkie gesels oor uwk se dae

in woorde waarin hy net sy Boxertwak kan oprol

tot sy binneste eendag swart geraak het.

 

*

 

dit was krismis 2002

 

mamma maak ’n plate vir alex

met van die leftovers

ek wietie waantoe hy nouwee issie

sieke wee al agte haai meid an hie op

innie hopland in

tussen dai see van hyse

hoe kô jy daa yt as haai plek vi jou insluk

sy hande op jou bôs druk ek wietie

ma sê my pa maa ek is op vi daai klong se kak

en net daar kom alex sopnat ingestap

ek is honge ma en mamma sê

ja jy gan nog vi my

ytie hys yt vriet

voo jy my hie yt syp

alex lag en daddy lag

ek sit op die settee en lag

toe alex bord op sy skoot

langs my kom sit en ’n hadder

se oë uit sy kop uit grawe

en begin eet en hy skielik ’n graat insluk

sy hande op sy bors druk

terwyl mamma en daddy in die kombuis lag

en lag

en alex na sy asem snak

soos ’n viskop bo water

die bangste wat ek hom al gesien het

die nodigste wat hy al vir mamma gehad het

toe sy finally met ’n stuk droë brood

ingehardloop kom dé vriet

waavoo ek jou help wiet die Here allien

môre oomôre issit ek wat

hie oppie mat

lê en spartel

en snak

na my asem.

 

*

somer

vir Pulani

 

Look at the sun, all we need to see to know our freedom

Open up your heart, if we don’t love then we fall apart

– Vince Staples, Summertime

 

soms kan jy net sien

as iets uit plek uit is.

soos die bloekoms by die seunstoilette

wat lank na die wind al weg is

steeds met hul maer arms

dieselfde rigting in strek.

of wanneer hulle wortels

uit die grond uit klim,

soos tone uit ’n skoen

terwyl hulle staan en droom

van mooier plekke

as hier.

 

© Ryan Pedro / 2020

Bookmark and Share
  •