Vincent Oliphant

 

Vincent Oliphant

Vincent Oliphant is op 8 April 1954 op Alicedale naby Grahamstad gebore. Hy het in die vroeë sewentiger jare sowel ’n B.Sc.-graad met Wiskunde en Fisika as hoofvakke as ’n Sekondêre Onderwysdiploma aan die Universiteit van Wes-Kaapland behaal. Gedurende hierdie tyd het hy gedigte in die kampusblad begin publiseer. Die persoonlike aard van sy gedigte het ’n polemiek laat ontstaan oor die aanvaarbaarheid van sulke werk te midde van ’n politieke stryd. Die gedigte van hierdie periode is in 1982 in sy debuutbundel Bloed vloei in stilte deur Tafelberg uitgegee.

Na ’n lang stilte het hy in 1994, kort na die eerste demokratiese verkiesing, weer begin dig. Hierdie gedigte verskyn in die bundel Die sagte vlees wat in 1998 deur Tafelberg uitgegee is.

 Sy gedigte word opgeneem in verskeie bloemlesings insluitende Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Versindaba 2005 en 2006 en Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte. Hy maak bydraes tot rubrieke in Taalgenoot en Die Burger en publiseer ook van sy gedigte op die Internet op webwerwe soos PoësieNet, die poësie afdeling van LitNet, Kletskerk, southendmuseum en in Meander, ’n Nederlandse tydskrif. By verskeie geleenthede lees hy ook van sy gedigte in die openbaar voor, soos by die Wordfest by die Rhodes Universiteit in Grahamstad en die Versindaba op Stellenbosch.

Vincent Oliphant werk vir die Oos-Kaapse Onderwysdepartement as ’n kurrikulumadviseur. Hy is ook besig met navorsing oor die onderrig en leer van Wiskunde.

 

 

vertigo

 

soos ’n lamppaal staan sy op die hoek

oë aangeskakel

hart donker

 

sy kon sy tong soos ’n slang van sy mondvloer af hoor lig

toe hy slymerig “hi sweetie” sê

 

skraps en skraal staan sy net-net

op haar vorentoe-tuimel hakke

 

só lank al

val sy met dié vertigo

 

soos klokslag

skuif sy grys skip om die draai

met ’n oogknip in die ligte

 

in ’n stil straat waar dit boomryk is

sak haar gesig weg in sy lende

 

sy hartklop

stoot die hemel by sy oë uit

 

sý bly op die grond

 

lig haar kop

sien teen ’n mosbegroeide muur

die TV-oog/oor

wat oor ver ruimtes sien en hoor

 

maar hier niks van wis nie

 

deur ’n venster wat wyd is soos ’n silwerdoek

speel die storie van suburbia

 

in haar handsak knip sy die offerande toe

wat sy aan die voete van haar kinders neer gaan lê

daar in haar kamp van blik en hout

 

sy trek haar skouers toe

dis koud

 

Uit: Versindaba 2006, Marlise Joubert [samesteller], Protea Boekhuis, 2006

 

 

Bookmark and Share