 Hennie van Coller woon en werk in Bloemfontein en is die outeur van meer as 100 artikels in geakkrediteerde tydskrifte, 37 hoofstukke in boeke, talle populêre publikasies en resensies en is die outeur, mede-outeur of redakteur van 19 boeke, o.a. die driedelige literatuurgeskiedenis Perspektief en Profiel. Binne universiteitsverband was prof. Van Coller vir baie jare lid van Fakulteitskomitees, sekundus-dekaan én agerende dekaan. Hy debuteer met die bundel Soom by Griffel uitgewers in 2012. |
‘n Bees in die landskap
Hier in die linkerkantste hoekie van die doek staan sy.
Só die winterwitterige landskap ingeloop.
Maar ek die kyker weet: haar lewenslot is tog verknoop
deur verf en kleur, onomstootlik, aan dié skildery.
Dis ek wat probeer winter skep deur dennenaaldekwas en duime
wat geel gras maak met dik en malse kleure, spikkelrooi,
die son net suggereer deur spore, veral ‘n skaduwee mooi
in die middel. Dit wat ontbreek, is alles my versuime.
Jy soek verniet iets van my wese in my gesig.
Daar is geen woede, weemoed, niks af te lese –
ek is die afwagtende, die swygsame, die bedeesde
maar op dié styfgespande linnedoek dra ek gewig:
deur my rig sy die kykersoog omslagtig – en met lis
eindelik na binne: daar waar die winter werklik is.
Somer
Dis hoogsomer nog hels warm in Bloemfontein.
Soms skuif Dealesville verby in bolle bruinerige stof.
Vroeg is die son al uit die vere; laat steeds vol venyn,
maar in windstil aande bring ons graag die Gewer lof.
Vroegaand lê mieliestronk en wingerdstomp gereed
in ‘n bloedrooi kolemat terwyl pofadders bruin raak.
Stringe boerewors, lamstjops, alles word nou afgemeet
behalwe die gawes wat ons ontvang in ruime maat.
Eers proe ons omsigtig aan Cap Classique en Bartho se Bloos,
iets later vermeng Sauvignon se pynappel met Viognier
se appelkoos. Katoliek drink elke Calvinis nou na hul gier.
Tienuur se stryk bring somerbuie ‘n end aan dié paskwil.
Mense draf na motors, soek skuiling, als raak stil.
Die ganse somerhitte het nesgeskop in lyf en litte.
Besoek: Groblersdal
Dis Vrydag laat toe die A55 daar stop
langs die laning brame regoor die afdak
waar die separator staan.
Ouma wieg nader soos ‘n skrophoender;
Oupa Dick haal amegtig asem.
Pa stop hom die half-jack in die
hand: Mellow-Wood of Limousine.
Ma staan verskrik opsy vir die
verwelkoming van Smuts, Oupa
se werfhond, soos sy naamgenoot
deur Ouma vir altyd die huis verbied.
Ouma se leghorns is boetvaardig:
lê op versoek, eiers en vir die byl.
Oupa moedig ons aan om eiers te eet
en saggekookte hoendervleis, bedien
met pap rys en groen tuinbone
waarin uie, aartappels en skaapvleis lepellê.
Smiddags kraai Andrews se boerbrood
koning, twee hande hoog, met braamkonfyt.
Vir die besoekers uit die stad van goud, heel
soos ek my die paradys altoos verbeel.
Op die linoleumvloer later is slagordes opgestel,
daar word om Troje geveg – tot die laaste
man sneuwel met ‘n tandestokkie diep
in sy goed gevormde kleilyf gedryf.
Oupa se roggelende hoes kruip deur die huis.
Tuis bly ek vir ewig in dié droomverblyf.
(Gedigte uit: Soom, Griffel, 2012)