Posts Tagged ‘Acolytes’

Nini Bennett. Die afkoopstempels van tyd.

Tuesday, May 31st, 2016

bib iii

A POEM FOR MY LIBRARIAN, MRS. LONG

(You never know what troubled little girl needs a book)

At a time when there was not tv before 3:00 P.M.
And on Sunday none until 5:00
We sat on the front porches watching
The jfg sign go on and off greeting
The neighbors, discussion the political
Situation congratulating the preacher
On his sermon
There was always the radio which brought us
Songs from wlac in nashville and what we would now call
Easy listening or smooth jazz but when I listened
Late at night with my portable (that I was so proud of)
Tucked under my pillow
I heard nat king cole and matt dennis, june christy and ella fitzgerald
And sometimes sarah vaughan sing black coffee
Which I now drink
It was just called music

There was a bookstore uptown on gay street
Which I visited and inhaled that wonderful odor
Of new books
Even today I read hardcover as a preference paperback only
As a last resort

And up the hill on vine street
(The main black corridor) sat our carnegie library
Mrs. Long always glad to see you
The stereoscope always ready to show you faraway
Places to dream about

Mrs. Long asking what are you looking for today
When I wanted Leaves of Grass or alfred north whitehead
She would go to the big library uptown and I now know
Hat in hand to ask to borrow so that I might borrow

Probably they said something humiliating since southern
Whites like to humiliate southern blacks

But she nonetheless brought the books
Back and I held them to my chest
Close to my heart
And happily skipped back to grandmother’s house
Where I would sit on the front porch
In a gray glider and dream of a world
Far away

I love the world where I was
I was safe and warm and grandmother gave me neck kissed
When I was on my way to bed

But there was a world
Somewhere
Out there
And Mrs. Long opened that wardrobe
But no lions or witches scared me
I went through
Knowing there would be
Spring

Oor bekende historiese biblioteke soos die Vatikaanse biblioteek of die Bibliotheca Alexandrina is daar heelwat geskryf. Maar eindelik is dit die persoonlike argiewe van herinnering wat elkeen bybly, soos die bostaande gedig van die veelbekroonde digter en aktivis, Nicci Giovanni getuig. Die skoon stof en diep aura van duisende boeke; die respekvolle stilte wat ’n biblioteek afdwing.

Om selfies te neem en op die sosiale media te plaas, is deesdae hoogmode. Intellektuele neem egter “shelfies’. ’n Mens sou kon spekuleer of dié shelfies, of foto’s van boekrakke, ‘n tipe projeksie van die Ideale Self is. Want boekrakke vol gunsteling titels spreek tog boekdele van ‘n persoon – of, soos Holbrook Jackson gesê het: “Your library is your portait”.

As kind onthou ek duidelik die eindelose speurtogte na boeke deur die Dewey-klassifikasiestelsel met die houtlaaitjies waarin die kaartkatalogus geliasseer was. Vandag, met die gevorderde Library 2.0 en digitale liassering wat internetsoektogte met die klik van ’n sleutelbord moontlik maak, is dit interessant om te noem dat die voormalige vader van die FBI, J. Edgar Hoover een van die belangrikste bibliotekarisse is wat die geskiedenis opgelewer het. In 1919 implementeer die 24-jarige Hoover die Dewey-stelsel, soos oorspronklik ontwerp deur Melville Dewey in 1876, om ‘n reuse kaartindeks van potensiële vyande van die Amerikaanse regering te rekord te stel. Hoover was intiem vertroud met die Dewey-stelsel, aangesien hy as nagraase student in die Reg werksaam was by die Library of Congress om sy studies te finansier. Die Palmer Raids het gevolg en honderde kommunistiese en radikale elemente is opgespoor en gearresteer. Die weg is gebaan vir die meer gesofistikeerde databasisse van vandag waarin kriminalistiek en DNS-sporing gebruik word om suksesvolle persoonsidentifikasie te doen.

In die tagtigerjare het ons twee maal ’n week biblioteekperiode op skool gehad. Die “biblioteekjuffrou” was stigtelik, ’n ouwêreldse juffrou Rottenmeier wat die leerders met ’n heilige erns onderrig het in die naslaan en -speur van boeke. Dit was die dae voor boeke data of karakters of elektroniese diskoers was. Ek onthou die mediaprefekte: die bleeksiele, bibliofiele en ander atipiese kinders wat pouses konsensieus, prefekbalkie op die lapel, ons boeke gestempel het.

Tuis het ons ook “biblioteek” gespeel. My oudste suster het arms vol boeke van my ma se rakke geneem, my oorlede oumagrootjie se silwer knypbrilletjie op haar neus gesit, en kladpapierdatumstrokies voorin die boeke geplak, kompleet met ’n CNA-datumstempel. Die leenperiode was twee weke – en nodeloos om te sê: my boeke was altyd laat. Of eerder; méér as die bruikleen van tyd: ek het gesukkel om my boeke terug te gee en moes dit duur met my sakgeld ontgeld. Ek koester steeds my laat boeke. Sommige van hulle is járe laat. Die dood, onverwagse verhuising, siekte en ander omstandighede was van die redes waarom ek dringend eienaarskap van munisipale eiendom moes neem. Ek voel inderdaad skuldig oor al die stiefkinders wat steeds in mistige plastiek op my boekrak pryk. Die datumstrokies het ek nooit verwyder nie – dit sou my meer formeel soos ’n dief laat voel.

In ’n onlangse verwysing na die waarde van biblioteke beweer die eienaar van The Book Lounge in Kaapstad, Mervyn Sloman, op Cape Talk die volgende: “The reality of the situation is in a bookshop we are selling books, and books are really, really expensive. Horribly so. The vast majority of people in this country can’t afford to buy books, which speaks straight away to the incredible importance of libraries”.

Steeds skuif ek weekliks aan die spinaaldun titels op my rakke om plek te maak vir nuwes. Dalk is dit nie boeke wat ouer word nie, dit is mense wat dateer. Die bifokale leesstiltes word langer. En die afkoopstempels van tyd meer.

Nog ’n gedig uit Nikki Giovanni se bundel, Acolytes (2007) waarin sy met die warmte, wat so eie is aan werk, haar herinneringe aan ’n biblioteek verwoord:

MY FIRST MEMORY (OF LIBRARIANS)

This is my first memory:
A big room with heavy wooden tables that sat on a creaky
wood floor
A line of green shades—bankers’ lights—down the center
Heavy oak chairs that were too low or maybe I was simply
too short
For me to sit in and read
So my first book was always big

In the foyer up four steps a semi-circle desk presided
To the left side the card catalogue
On the right newspapers draped over what looked like
a quilt rack
Magazines face out from the wall

The welcoming smile of my librarian
The anticipation in my heart
All those books — another world — just waiting
At my fingertips.

Verwysing:

http://www.poemhunter.com/nikki-giovanni/poems/

  •