Posts Tagged ‘Christo van der Westhuizen gedig’

Christo van der Westhuizen. Winternag

Tuesday, July 7th, 2020

 

Winternag

 

O kil is ons stadsliggies

en banaal.

En blink bo die skyn-

heilige ou Transvaal,

flou soos anderman se genade

flikker straatligte in weerwil van skade.

En op die hoogste laagtepunt van die rand

versprei in politieke brande,

val ons nasate in by doeane

met wuiwende hande.

 

Hoe treurig, Eugène, hoe astrologies

bid ons nou met ‘n Skype-wit lyn,

wink stadsligte soos kat-ogies,

bekend soos diefwering en dooswyn.

Soos plaasmotte tot die lig aangetrokke

raak ons geblaker, afsydig betrokke,

‘n kontinentale geflonker en -fladder

in die oog van die adder.

 

© Christo van der Westuizen, 2020

 

(Hierdie gedig het voorheen reeds in “Taalgenoot” verskyn)

 

Christo van der Westhuizen. Anosmia

Monday, April 27th, 2020

 

 

in fragmente van Sappho van Lesbos

kry ek spore van onse Cloete van Potch

 

en ander goeie neuse soos     die Tiende Muse

brand nog altyd onbeantwoord wierook vir Afrodite

 

maak blommekranse     oes appels en sandelhout

om ook óns sterwende taal geurig te verskerp

 

baar die sieklike potvis van Mooirivier kosbare

welriekende amber     met sy rou ingewande

 

Leipoldt weer kook liries knoflokknolle en kanferbolle

en Opperman word stellig teen sy sin pastiche

 

die digter offer olfaktories     liefde in ‘n nartjie of anys

voor die toe neus van die Heer     ons anosmiese kruis

 

 

© Christo van der Westhuizen, 2020

 

  •