Posts Tagged ‘Coral Bracho vertaling in Afrikaans’

Coral Bracho. Vertaling in Afrikaans

Monday, January 11th, 2021

 

Versindaba kompetisie vir vertaalde gedigte (77)

 

Coral Bracho vertaling van Spaans in Afrikaans. Vert. deur De Waal Venter.

 

Uit hierdie lig

  

Uit hierdie insnydende lig, soos ’n fyn

vlam,

die ewigheid. Uit hierdie aandagtige tuin,

uit hierdie skadu, die tyd,

en hy stel sy drumpel oop,

daar binne word dinge

gemagnetiseer.

Hulle soek dieper daarin af,

en gee hulle gestalte, bring hulle só na vore:

helder, volrond,

oorvloedig.

 

Vars, gevul met vreugdigheid,

met feestelike prag

van sterredieptes.

Solied en bepaald

bring hulle ruimte

en hulle oomblik, hulle bepaalde tuin

met hulle gevoelens. Soos presies geplaaste klippe

in ’n tuin. Soos verval afgeteken

op ’n tempel.

 

’n Deuropening, ’n sitplek,

die see.

Die diep wit

van die muur se veroudering. Die lyntjies

na die middelpunt.

 

Laat die tamarindeboom gloei

deur die digte nag.

Uit die beker val

die songeluide van water.

En die warm vastigheid van sy hande; laat die nag digter word,

die ontsaglike oorvloeiende nag, oor die diep oneindigheid,

sy heerlike

warmte.

 

Coral Bracho (gebore 1951 in Meksikostad) is ‘n Meksikaanse digter, vertaler en dokter in letterkunde.

 

Bracho is die wenner van die Aguascalientes National Poetry Prize in 1981 en ‘n Guggenheim-genootskap in 2000. Sy ontvang die 2004 Xavier Villaurrutia-toekenning vir haar boek, Ese Espacio, Ese Jardin.

 

***

 

Desde esta luz

Coral Bracho

 

Desde esta luz que incide, con delicada

flama,

la eternidad. Desde este jardín atento,

desde esta sombra.

Abre su umbral el tiempo,

y en él se imantan

los objetos.

Se ahondan en él,

y él los sostiene y los ofrece así:

claros, rotundos,

generosos.

 

Frescos llenos de su alegre volumen,

de su esplendor festivo

de su hondura estelar.

Sólidos y distintos

alían su espacio

y su momento, su huerto exacto

para ser sentidos. Como piedras precisas

en un jardín. Como lapsos trazados

sobre un templo.

 

Una puerta, una silla,

el mar.

La blancura profunda

desfasada

del muro. Las líneas breves

que lo centran.

 

Deja el tamarindo un fulgor

entre la noche espesa.

Suelta el cántaro el ruido

solar del agua.

Y la firme tibieza de sus manos; deja la noche densa,

la noche vasta y desbordada sobre el hondo caudal,

su entrañable

tibieza.

 

Bronverwysing:

Terceravia.MX. La lux y la lluvia de piel fugaz: poemas de Coral Bracho