Posts Tagged ‘De Waal Venter vertaling’

Octavio Paz. Drie gedigte (In Afrikaans vertaal deur De Waal Venter)

Monday, February 21st, 2022

 

 

 

Uit: Libertad bajo palabra 1949

 

Dos cuerpos

(Octavio Paz)

 

Dos cuerpos frente a frente

son a veces dos olas

y la noche es océano.

 

Twee lywe

 

Twee lywe teenoor mekaar

is partykeer twee golwe

en die nag is ’n oseaan.

 

Twee lywe teenoor mekaar

is partykeer twee klippe

en die nag is ’n woestyn.

 

Twee lywe teenoor mekaar

is partykeer wortels

vervleg in die nag.

 

Twee lywe teenoor mekaar

is partykeer messe

en die nag is weerlig.

 

Twee lywe teenoor mekaar

is twee sterre wat val

in ’n leë hemelruim.

 

 

Basho an

(Octavio Paz)

 

El mundo cabe

en diecisiete sílabas:

tú en esta choza.

 

Basho an

 

Die wêreld pas

in sewentien sillabes:

en jy in hierdie hut.

 

Boomstompe en grasdak:

hulle kom in deur die skrefies:

boeddhas en insekte.

 

Gemaak van lug

tussen denne en rotse

ontkiem die gedig.

 

’n Verstrengeling

van klinkers en medeklinkers:

die huis van die wêreld.

 

Beendere van eeue,

nou klip, berge:

hier is hulle gewigloos.

 

Wat ek sê

is skaars drie reëls:

hut van sillabes.

 

 

Intervalo

(Octavio Paz)

 

Arquitecturas instantáneas

sobre una pausa suspendidas,

aparaciones no llamadas

ni pensadas, formas de viento

 

Pouse

 

Oombliklike argitekture

hang oor ’n pouse,

verskynsels nóg benoem

nóg bedink, windvorms,

onbeliggaamd soos tyd,

en soos tyd vergangklik.

 

Gemaak van tyd, maar hulle is nie tyd nie;

hulle is die spleet, die krakie,

die kort duiseling van tussenin

waar die deurskynende blom oopgaan:

hoog op die stingel van ’n weerkaatsing

verdwyn dit terwyl dit wentel.

 

Onaangeraak die helderhede

gesien met toe oë:

die deursigtige geboorte

en die kristalagtige val

in die oomblik van hierdie oomblik,

oneindig stil.

 

Buite die venster: die verlate

huisdakke en skarrelende wolke.

Die dag gaan verby, die stad

raak verlig, naby en ver.

Gewiglose uur. Ek asem

die oomblik in, leeg en ewig.

 

Vertaling uit die Spaans deur De Waal Venter, 2022

 

Octavio Paz het in 1990 die Nobelprys vir Literatuur ontvang.

‘n Kritikus het die volgende te sê oor Paz: ” His later work shows an ever-deepening intelligence and complexity as it investigates the intersection of philosophy, religion, art, politics, and the role of the individual. “Wouldn’t it be better to turn life into poetry rather than to make poetry from life,” Paz asks. “And cannot poetry have as its primary objective, rather than the creation of poems, the creation of poetic moments?”  Poets.org

Basho-an

In ongeveer 1670 het die Japanse digter, Matsuo Basho, per voet deur die valleie en berge rondom Kioto gereis. Hy het ’n rukkie in ’n hut langs die Kompoekoejie tempel gewoon. Ter herinnering aan hom word die hut Basho-An genoem.

 

Jacques Roubaud. Vertaling in Afrikaans

Tuesday, September 21st, 2021

 

Jacques Roubaud. Vertaling van Frans in Afrikaans. Vert. deur De Waal Venter.

 

Rue de Amsterdam

 

La rue d’Amsterdam descend et remonte

Monte et redescend ainsi fait ma rue

Je monte ou descends la rue d’Amsterdam

Je descends ou monte d’Amsterdam la rue

 

Amsterdamstraat

 

Amsterdamstraat loop af en weer op

op en af dit is wat my straat doen

ek gaan op of af in Amsterdamstraat

ek gaan af of op in Amsterdamstraat

 

Ons sê ons gaan af ons sê ons gaan op

die strate gaan af die strate styg

ons sê dit ook van die twyfelende strate

ons sê dit ook van die gelykste strate

 

Ons gaan op die teer in die strate op

of op die sypaadjies gaan ons in die strate af

so gaan ek af in my Amsterdamstraat

so gaan ek op in Amsterdamstraat

 

Wie gaan af en wie nou eintlik op

wie gaan af of nie in al daardie strate?

Is dit die huise wat opgaan wat opgaan

of afgaan afgaan na die onderkant van die strate?

 

 

Dat dit die huise is, kan jy sien aan die nommer

wat hulle op die deur het aan die kant van die straat

wanneer die straat afgaan, doen die nommers dit ook

en die nommers styg wanneer die straat dit doen

 

Maar waarom sê mens die nommers styg

klim van nul tot oneindigheid?

dis omdat die nommers ’n straat van nommers word

die straat van heelgetalle langer as die nagte

 

Die straat is lank die groot straat met nommers

die groot abstrakte straat wat nooit eindig nie

mens gaan op en gaan af en tel en tel weer

in die nag van die wêreld waar alle nommers grys is

 

Maar miskien is ons strate maar net skaduwees

die skaduwees van nommers afgekom uit die reën

klein doodloopstraatjies van die straat van nommers

waar jy jou hele lewe op en af gaan

 

 

Jacques Roubaud is op 5 Desember 1932 in Frankryk gebore. Hy is ’n digter, romanskrywer en wiskundige en is bekroon met talle literêre pryse.

 

Katarina Frostenson. Vertaling in Afrikaans

Monday, July 26th, 2021

 

Katarina Frostenson. Vertaling van Sweeds in Afrikaans. Vert. deur De Waal Venter.

 

 

 

’n Toneel

 

Watter wonderlike stukkie paradysaarde is dit nie

anders gesê, vlinders fladder asof in ’n godetuin

’n geel vlaag oor die weiveld

wat platgetrek word

skoenleer uit die grond se humus

‘n toon

bars uit swart papier

’n dansskoen, ’n vinger

uit die grond

en glinsterende kringe

uit die donker rotse, nat wol

kleed

toegedraai met monde teen die humus en mekaar

vol van die aarde en die rooi

op pad huis toe tussen die struike, veld en ’n voël se skerp waarskuwing

lê jy daar in die veld op wêreldvelde se donker wortels

 

*

 

Bild

Katarina Frostenson

 

vad är det för underlig paradistrakt

eller motsatsen fjärilns fladder, elyseiskt

gula de stelnat över ängarna

de ligga tungt utkastade

skons läder ur jordens mull

en tå

 

 

Katarina Frostenson is in 1953 in Swede gebore. Sy word as een van Swede se mees vooraanstaande digters beskou en het meer as twaalf digbundels die lig laat sien. Haar werk word veral in Duits en Frans vertaal. Frostenson het van 1992 tot 2019 in die Sweedse Akademie (die liggaam wat die Nobelpryse toeken) gedien. Sy het bedank oor die skandaal wat haar man, die Franse fotograaf, Jean-Claude Arnault, destyds veroorsaak het toe hy tot tronkstraf gevonnis is weens seksoortredinge.

Katarina Frostenson se styl word beskryf as “eksperimenteel en tegelykertyd argaïes”. Verdere kenmerke van haar oeuvre is beskryf as ’n tipe vroue-literatuur wat enige vorm van konvensie of tradisie vermy. Dit slaan heeltemal ’n nuwe rigting in. Selfs die tipografie van haar gedigte toon dit wanneer daar soms leë ruimtes in voorkom sonder om, soos meer bekende poësie, visuele indrukke te versterk.

In haar gedigte word woorde nie aaneengeskakel in volsinne nie en ook nie in spesifieke semantiese kontekste nie, maar word eerder verbind volgens hulle fonetiese en materiële aspekte. Pouses in ritme en plasing van woorde skep dissonansie afgewissel met harmonie.

As mens ’n analise van die gedig “’n Toneel” wil maak, vind jy dat ’n tradisionele benadering tot poësie jou heeltemal in die steek laat. Logiese analise het geen vatplek op die gedig nie en mens se begrip daarvan raak nog meer verward.

Waarskynlik die beste benadering om toegang tot die gedig te kry, is om jou in te dink in die digter se denkproses en saam met haar, sonder die raamwerke en reëls van die konvensionele, die gedig op ’n manier liggaamlik (viscerally) te ervaar en jou daardeur te laat lei tot dít wat ongesê in die gedig gesê word. Gaan lê, figuurlik gesproke, op jou rug teen ’n boom se wortels en sluimer effens in. Moet net nie skrik as jy à la Oom Schalk Lourens se ervaring skielik die luiperd by jou voete sien wat jou stip dophou nie.

(De Waal Venter)

 

Thomas Tranströmer. Vertaling in Afrikaans

Monday, June 28th, 2021

 

 

Väinämöinen

 

Sång

 

Tomas Tranströmer

 

Den vita skaran växte: måsar trutar

i dräkt av segelduk från döda skepp

men fläckad av förbjudna kusters rökar.

 

Lied

 

Die wit skare groei aan: seemeeue

geklee in die seildoek van dooie skepe

maar besoedel deur die rook van verbode kuste.

 

Skel gille rondom die afval van ’n skuit!

Dig op mekaar vorm hulle ’n vlagsein

wat sê: “Hier is buit”.

 

En die meeue stuur oor die watervlaktes

met bloutes wat weggly in skuim.

Dwars oor trek ’n fosforpad son toe.

 

Maar in sy verlede het Väinämöinen gereis

oor die wye glinsterende see van vergane lig.

Hy ry. Die perd se hoewe bly droog.

 

En agter hom: die woud groen van sy sang.

Met ’n eik in sy duisendjarige sprong.

Die groot meul aangedryf deur voëlgesang.

 

En elke boom gevang in sy eie geruis.

Met groot dennekeëls glimmend in die maanlig

terwyl die den ver buite verlig raak soos ’n vuurtoring.

 

Dan staan die Ander op met sy towerspreuk

en vlieg die pyl met oopgesperde oë

die lente in soos ’n voëlvlug.

 

In ’n dooie sekonde waarin die perd skielik verstyf

en begin galop oor die waterlyn soos

’n blou wolk onder weerlig se voelhoring.

 

En Väinämöinen stort swaar in die see

(’n brandseil oor windstreke gespan).

Paniek onder die meeue oor die val!

 

Net soos iemand wat sonder angs

betowerd staan in sy lewensgetroue skildery

neerbuigend met elf koringgerwe.

 

Die vertroude alpepiek neurie in die ruimte

drie duisend meter hoog seil die wolke

agter mekaar. Die enorme baskhaai swenk

 

geluidloos skaterend onder die seewater.

(Dood en hergeboorte soos die golf naderkom.)

En die wind ry vredig op sy fiets deur die struike.

 

 

Dan dreun donderweer dof op die horison

(soos ’n stormende buffeltrop in hulle stofwolk).

In die boom word ’n skadu-vuis gebal

 

en nou stort hy neer wat daar betowerd staan

in die middel van sy verrukte beeld waar die aandhemel

gloei agter die wildevarkmasker van die wolke.

 

Sy dubbelganger het afgunstig geword

en maak in die geheim ’n afspraak met sy vrou.

En die skadu trek saam en word ’n vloedgolf.

 

’n Donker vloedgolf waarop meeue ry.

En die branding skuim in die hawehart,

dood en hergeboorte soos die golf naderkom.

 

Die wit skare groei aan: seemeeue

geklee in die seildoek van dooie skepe

maar besoedel deur die rook van verbode kuste.

 

Haringmeeu: ’n harpoen met ’n fluweelrug.

Nader gesien ’n romp onder sneeu

met verborge polsslag in flikkerende maatslag.

 

Sy vliegsenuwees in balans. Hy sweef.

Hy droom voetloos, hangende in die wind

sy jagtersdroom met die skerp skoot van die snawel.

 

Hy sak gulsig af na die watervlak

en draai soos ’n kous om die prooi

met ’n paar plukke. En styg weer op soos ’n gees.

 

(Vernuwing is die samehang van kragte

raaiselagtiger as die paling se omswerwinge.

Onsigbare boom vol bloeisels. Net so.

 

’n grys seeleeu in sy onderwaterslaap

styg op na die oppervlak, haal asem

en duik – nog steeds slapend – terug na die bodem

 

so het die Sluimeraar in my hom heimlik

verenig met dat en teruggekom

terwyl ek staan en kyk na iets anders.)

 

En die dieselenjin pols in die swerm

verby die donker inham, die voëlnes

waar honger blom met oopgesperde bek.

 

En met die aankoms van die donkerte hoor mens:

afgebroke stukkies musiek uit die orkesput

voor die orkes begin speel.

 

Maar op sy oersee dryf Väinämöinen

geskud in die ruwe handskoen van die uitgestrekte see

in die stilte van die spieëlwêreld waar die voëls

 

vergroot word. En uit die saaddop, ver

van die land, groeiende uit die see

uit ’n misbank, skiet hy boontoe:

 

’n geweldige boom met skubberig stam en en blare

heeltemal deursigtig, en daaragter

gly die die wit gevulde seile

 

van beswymde sonne voort. En daar styg die arend op.

 

(Uit Sweeds vertaal deur De Waal Venter, 21.05.26)

 

AANTEKENING:

Hierdie gedig van Tranströmer is geïnspireer deur die Finse epiese gedig, die “Kalevala”. Tranströmer het die volgende kommentaar gelewer aan die einde van sy gedig:

KOMMENTAR:

Det mystika inslaget kommer från Kalevalas sjätte sång.

(Die mistieke inslag kom uit die sesde Kalevalas lied).

Die Kalevala is ’n negentiende eeuse epiese gedig wat die navoser Elias Lönnrot saamgestel het uit Kareliaanse en Finse orale volkslegendes en mitologie. Dit vertel die verhaal van die Skepping van die Aarde. Dit beskryf die reise en stryd van verskeie volkere uit die verre verlede, asook die diefstal van die mitiese masjien, Sampo, wat veronderstel was om welvaart te kon skep.

Baie dele van die verhale bevat ’n karakter wat soek na lirieke (liedere en towerspreuke) om een of ander vaardigheid te bekom, soos om ’n boot te bou, of om met ysterware te werk. Die verhale bevat beskrywings van towerpraktyke en sang. Ander weer handel oor hartstog, romanse, ontvoering en verleiding. Die protagoniste in die verhale moet dikwels take verrig wat onredelik en feitlik onmoontlik is en wat hulle dikwels nie regkry nie – dit lei dan tot tragedie en vernedering.

Väinämöinen is ‘n halfgod, held en die sentrale karakter in die Finse folklore en die hoofkarakter in die nasionale epos Kalevala deur Elias Lönnrot. Väinämöinen word beskryf as ‘n ou en wyse man, en hy besit ‘n kragtige, magiese sangstem.

Bron: Wikipedia

Tomas Tranströmer. Vertaling in Afrikaans

Saturday, May 29th, 2021

 

 

 

Väinämöinen

 

 

Tomas Tranströmer. Vertaling van Sweeds in Afrikaans. Vert. deur De Waal Venter.

 

Sång

 Tomas Tranströmer

 

Den vita skaran växte: måsar trutar

i dräkt av segelduk från döda skepp

men fläckad av förbjudna kusters rökar.

 

Lied

 

Die wit skare groei aan: seemeeue

geklee in die seildoek van dooie skepe

maar besoedel deur die rook van verbode kuste.

 

Skel gille rondom die afval van ’n skuit!

Dig op mekaar vorm hulle ’n vlagsein

wat sê: “Hier is buit”.

 

En die meeue stuur oor die watervlaktes

met bloutes wat weggly in skuim.

Dwars oor trek ’n fosforpad son toe.

 

Maar in sy verlede het Väinämöinen gereis

oor die wye glinsterende see van vergane lig.

Hy ry. Die perd se hoewe bly droog.

 

En agter hom: die woud groen van sy sang.

Met ’n eik in sy duisendjarige sprong.

Die groot meul aangedryf deur voëlgesang.

 

En elke boom gevang in sy eie geruis.

Met groot dennekeëls glimmend in die maanlig

terwyl die den ver buite verlig raak soos ’n vuurtoring.

 

(Uit Sweeds vertaal deur De Waal Venter)

 

 

AANTEKENING:

Hierdie deel van die “Lied” is ’n fragment van ’n lang gedig wat Tomas Tranströmer geskryf het. Dit verskyn nie in my bundel vertaalde gedigte “Alles keer om” nie.

Hierdie gedig van Tranströmer is geïnspireer deur die Finse epiese gedig, die “Kalevala”. Tranströmer het die volgende kommentaar gelewer aan die einde van sy gedig:

KOMMENTAR:

Det mystika inslaget kommer från Kalevalas sjätte sång.

(Die mistieke inslag kom uit die sesde Kalevalas lied).

Die Kalevala is ’n negentiende eeuse epiese gedig wat die navoser Elias Lönnrot saamgestel het uit Kareliaanse en Finse orale volkslegendes en mitologie. Dit vertel die verhaal van die Skepping van die Aarde. Dit beskryf die reise en stryd van verskeie volkere uit die verre verlede, asook die diefstal van die mitiese masjien, Sampo, wat veronderstel was om welvaart te kon skep.

Baie dele van die verhale bevat ’n karakter wat soek na lirieke (liedere en towerspreuke) om een of ander vaardigheid te bekom, soos om ’n boot te bou, of om met ysterware te werk. Die verhale bevat beskrywings van towerpraktyke en sang. Ander weer handel oor hartstog, romanse, ontvoering en verleiding. Die protagoniste in die verhale moet dikwels take verrig wat onredelik en feitlik onmoontlik is en wat hulle dikwels nie regkry nie – dit lei dan tot tragedie en vernedering.

Väinämöinen is ‘n halfgod, held en die sentrale karakter in die Finse folklore en die hoofkarakter in die nasionale epos Kalevala deur Elias Lönnrot. Väinämöinen word beskryf as ‘n ou en wyse man, en hy besit ‘n kragtige, magiese sangstem.

Bron: Wikipedia

 

Coral Bracho. Vertaling in Afrikaans

Monday, January 11th, 2021

 

Versindaba kompetisie vir vertaalde gedigte (77)

 

Coral Bracho vertaling van Spaans in Afrikaans. Vert. deur De Waal Venter.

 

Uit hierdie lig

  

Uit hierdie insnydende lig, soos ’n fyn

vlam,

die ewigheid. Uit hierdie aandagtige tuin,

uit hierdie skadu, die tyd,

en hy stel sy drumpel oop,

daar binne word dinge

gemagnetiseer.

Hulle soek dieper daarin af,

en gee hulle gestalte, bring hulle só na vore:

helder, volrond,

oorvloedig.

 

Vars, gevul met vreugdigheid,

met feestelike prag

van sterredieptes.

Solied en bepaald

bring hulle ruimte

en hulle oomblik, hulle bepaalde tuin

met hulle gevoelens. Soos presies geplaaste klippe

in ’n tuin. Soos verval afgeteken

op ’n tempel.

 

’n Deuropening, ’n sitplek,

die see.

Die diep wit

van die muur se veroudering. Die lyntjies

na die middelpunt.

 

Laat die tamarindeboom gloei

deur die digte nag.

Uit die beker val

die songeluide van water.

En die warm vastigheid van sy hande; laat die nag digter word,

die ontsaglike oorvloeiende nag, oor die diep oneindigheid,

sy heerlike

warmte.

 

Coral Bracho (gebore 1951 in Meksikostad) is ‘n Meksikaanse digter, vertaler en dokter in letterkunde.

 

Bracho is die wenner van die Aguascalientes National Poetry Prize in 1981 en ‘n Guggenheim-genootskap in 2000. Sy ontvang die 2004 Xavier Villaurrutia-toekenning vir haar boek, Ese Espacio, Ese Jardin.

 

***

 

Desde esta luz

Coral Bracho

 

Desde esta luz que incide, con delicada

flama,

la eternidad. Desde este jardín atento,

desde esta sombra.

Abre su umbral el tiempo,

y en él se imantan

los objetos.

Se ahondan en él,

y él los sostiene y los ofrece así:

claros, rotundos,

generosos.

 

Frescos llenos de su alegre volumen,

de su esplendor festivo

de su hondura estelar.

Sólidos y distintos

alían su espacio

y su momento, su huerto exacto

para ser sentidos. Como piedras precisas

en un jardín. Como lapsos trazados

sobre un templo.

 

Una puerta, una silla,

el mar.

La blancura profunda

desfasada

del muro. Las líneas breves

que lo centran.

 

Deja el tamarindo un fulgor

entre la noche espesa.

Suelta el cántaro el ruido

solar del agua.

Y la firme tibieza de sus manos; deja la noche densa,

la noche vasta y desbordada sobre el hondo caudal,

su entrañable

tibieza.

 

Bronverwysing:

Terceravia.MX. La lux y la lluvia de piel fugaz: poemas de Coral Bracho

 

 

Pierre Reverdy. Vertaling in Afrikaans

Wednesday, January 6th, 2021

 

Versindaba kompetisie vir vertaalde gedigte (66)

 

Pierre Reverdy. Vertaling van Frans in Afrikaans. Vert. deur De Waal Venter.

 

Namiddag

(Prosagedig)

 

In die oggend wat agter die dak opkom, in die skuiling van die brug, in die hoekie waar die sipresse bo die muur uittroon, kraai ’n haan. In die kloktoring wat die lug inpriem met sy briljante punt, klink die klok en nou kan mens al die oggendgeraas in die straat hoor; die enigste pad wat lei van die rivier na die berg, verdeel die bos. Mens soek na ’n paar ander woorde maar die idees bly net so donker, net so eenvoudig en merkwaardig irriterend. Daar is skaars iets anders as die oë, die vars lug en water in die verte, en om elke draai ’n fonteintjie of helder poel. In die hoek aan die regterkant is die laaste huis met ’n groot kop in die venster.

Die bome is besonder lewendig en al daardie ou bekende metgeselle langs die bouvallige muur wat met ’n gelag tussen die dorings inval. Bokant die klofie word die geraas harder. Nog harder, en as ’n motor bolangs verbyry, weet mens nie of dit die blomme of klokkies is wat lui nie. Onder die brandende son, wanneer die veld bak, loop die stapper oor die stroompie op ’n nou brug verby ’n donker opening waar die bome langs die water staan wat in die namiddag aan die slaap raak. En teen die agtergrond van die bewende woud, die roerlose man.

 

***

 

Après-Midi

Pierre Reverdy

 

Au matin qui se lève derrière le toit, à l’abri du pont, au coin des cyprès qui dépassent le mur, un coq a chanté. Dans le clocher qui déchire l’air de sa
pointe brillante les notes sonnent et déjà la rumeur matinale s’élève dans la rue; l’unique rue qui va de la rivière à la montagne en partageant le bois. On
cherche quelques autres mots mais les idées sont toujours aussi noires, aussi simples et singulièrement pénibles. Il n’y a guère que les yeux, le plein air, l’herbe et l’eau
dans le fond avec, à chaque détour, une source ou une vasque fraîche. Dans le coin de droite la dernière maison avec une tête plus grosse à la fenêtre.

Les arbres sont extrêmement vivants et tous ces compagnons familiers longent le mur démoli qui s’écrase dans les épines avec des rires. Au-dessus du ravin la rumeur
augmente, s’enfle et si la voiture passe sur la route du haut on ne sait plus si ce sont les fleurs ou les grelots qui tintent. Par le soleil ardent, quand le paysage flambe, le voyageur passe
le ruisseau sur un pont très étroit, devant un trou noir où les arbres bordent l’eau qui s’endort l’près-midi. Et, sur le fond de bois tremblant, l’homme immobile.

 

 

Agtergrond

Paul Reverdy (13 September 1889 – 17 Junie 1960) was ’n Franse digter wie se werk geïnspireer is deur die uitdagende kunsbewegings van daardie tyd: Surrealisme, Dadaïsme en Kubisme. Hy het op sy beurt weer daardie bewegings beïnvloed met sy werk. Die eensaamheid en spirituele angs wat deurlopend in sy poësie voorkom, het aangesluit by die Surrealistiese credo. Reverdy het egter nooit deel geword van enige van die “ismes” nie en hy het gesoek na iets verder as die beperkinge daarvan. Sy werk het rypheid bereik met ’n mistieke soeke na “die sublieme eenvoud van die werklikheid”, soos hy dit gestel het.

 

Bronverwysing:

 

Reverdy, Pierre. Poèmes. Poésie Francaise et Mondial d’Hier & d’Aujourd’hui

poems.co/pierre-reverdy.html

 

 

 

 

 

Ricardo Reis. Vertaling in Afrikaans

Sunday, December 13th, 2020

 

Versindaba kompetisie vir vertaalde gedigte (48)

 

Ricardo Reis. Vertaling van Portugees in Afrikaans. Vert. deur De Waal Venter.

 

Die gode gee niks meer as die lewe nie.

 

Die gode gee niks meer as die lewe nie.

Laat ons dan alles verwerp wat ons oplig

na asemlose hoogtes, ewig maar sonder blomme.

Al wat ons hoef te aanvaar, is wetenskap,

en so lank die bloed in ons fonteine nog pols

en liefde nie verskrompel nie,

laat ons aangaan,

soos glas lig-deurskynend

druppelend in die treurige reën,

warm gebak in die son,

effens weerkaatsend.

 

***

 

Não consentem os deuses mais que a vida.

Ricardo Reis (Fernando Pessoa)

 

Tudo pois refusemos, que nos alce

            A irrespiráveis píncaros,

            Perenes sem ter flores.

 

Agtergrond:

 

Ricardo Reis is een van die belangrikste heteronieme van Fernando Pessoa. Hy het in heeltemal ’n ander styl as die ander heteronieme asook Pessoa self geskryf. In “Poetry International” is daar die volgende aantekening:

 

Ricardo Reis

 A physician and classicist, whom Pessoa defined as a Greek Horace writing in Portuguese”, Ricardo Reis composed metered, non-rhyming odes about the vanity of life and the need to accept our fate. He was born in 1887 in Oporto, which became the focal point of the surviving monarchist forces after the founding of the Portuguese Republic, in 1910. In 1919 the monarchists took control of Oporto but were forthwith defeated, at which point Reis, a royalist sympathizer (his last name means kings), fled to Brazil, where he presumably lived out the rest of his days, though there is, among the thousands of papers left by Pessoa at his death, an address for a Dr. Reis in Peru.

 

Bronverwysing:

 Poetry International Archives. poetryinternational.org