Posts Tagged ‘Delhi’

Marcelle Olivier. Krieketspelers op die dak, en ander brokkies

Sunday, February 13th, 2011

Nuus uit Indië: Krieketspelers op die dak, en ander brokkies

'n Bietjie kleur

Daar is ‘n groep van sewe Sikh-mans wat krieket speel op ‘n half-voltooide dak wat ek vanuit my studeerkamer-venster kan sien. Die veldwerkers staan gebukkend in ‘n halfsirkel omtrent 5m weg van die kolwer wat met oorbodige swierigheid die bal grondlangs, so tussendeur almal se bene, muur toe probeer stuur. Die bouler drink iets uit ‘n bottel en doen ‘n jubellende dansie na elke bal. ‘n Groot aap sit op die satellietskottel van die woonstelblok hier oorkant my en staar terwyl hy bietjie krap, ook besig om die kort lopies te tel en dalk, soos ek, te wonder wat gaan van die spel word as iemand per ongeluk ‘n ses slaan. Drie parkietgroen parkiete swaai op die telefoondraad wat vier verdiepings op tussen Blok B 10-18 en Blok B 19-30 hang. Ek kan honde en autoriksjas hoor blaf. Dis ‘n gewone rookmistige geel namiddag in Delhi.

My selfoon lui. ‘Hallo, Marcelle wat praat,’ antwoord ek in Engels.

‘Hallo?’ skree iemand. Dis normaal dat mense hier oor die telefoon skree.

‘Hallo?’ sê ek. ‘Kan ek help?’

‘Hallo?’ Dan iets onverstaanbaars. ‘Hallo?’

‘Met wie wil jy praat?’ Wie weet, dalk is dit die man van die bank, dus vra ek maar eers.

‘Hallo? Harish!’ Dié keer is daar bietjie meer geskreeuery in Hindi, en noodgedwonge stop ek die spreker halfpad deur ‘n sin.

‘Jammer, hier is geen Harish hier nie.’

‘Harish!’

‘Nié Harish nie. Dis nie meer sy nommer nie.’

Stilte, vir ‘n oomblik.

‘Hallo? Harish?’

Ek sug en sit die telefoon neer. Ek is so moeg van Harish.

Hallo! Harish? Ek wag vi' jou oppie treinspoor in Kolkata... (c) Rajarshi Chowdhury

Hallo! Harish? Ek wag vi' jou oppie treinspoor in Kolkata... (c) Rajarshi Chowdhury

Alhoewel jy deesdae kan betaal om jou telefoonnommer te behou, was dit tot baie onlangs permanent gekoppel aan jou selfoondiens en moes jy ‘n nuwe een kry as jy van een verskaffer na ‘n ander wou verander. Daarom Harish, wat natuurlik vergeet het om sy kontakte te laat weet dat hy ‘n nuwe nommer het. Daar is ander probleme met die telekommunikasie-industrie in Indië. Selfoon- en internetkonneksies is power, en jy kan op enige plek, enige tyd, jou sein verloor. Dit is wel ongoddelik goedkoop om binnelands te bel en SMS’e te stuur, maar Krishna behoed jou as jy enige normale, behulpsame kliëntediens in ruil vir jou lojaliteit benodig. Om ‘n boodskap vir iemand te los verg ‘n tog deur ‘n nommerdruk-doolhof wat jou meer tyd neem as ‘n SMS, en dit is totaal en al onmoontlik om nié gemorspos op jou selfoon te ontvang nie: Nee, ek stel nie belang in ‘n bona fide diploma in aptekerswese van ‘n top Amerikaanse universiteit vir slegs ‘n $100 registrasiefooi nie; nee dankie, maar ek dink nie ek gaan in ‘n nuwe Ayurvedic-medisyne vir natuurlike gewigsverlies belê nie, en nee, ek wil glad nie ‘n bouperseel in Gurgaon koop nie.

En dan was daar die 2G-spektrumvendusie skandaal. Die voormalige minister van telekommunikasie, Andimuthu Raja, het die reëls, wel, sal ons sê ‘effe verontagsaam’, en wetende spektrum-lisensies aan sekere individue en maatskappye vir ‘n appel en ‘n ei verkoop (as vir uie was sou dit dalk nog iets werd gewees het; die swak oeste vanjaar was ‘n ekonomiese ramp vir die armer klasse), en sodoende die land meer as Rs1.76 lakh crore (‘n lakh is honderd duisend, ‘n crore tien miljoen, dus sowat R250bn in ons geld) gekos. Wat blykbaar nogal baie is. Sover dit my aangaan is die grootste issue natuurlik Harish, maar ek is bereid om te aanvaar dat andere nie dieselfde mag voel nie. Die korrupsie-ding is dalk bietjie meer universeel-belangrik.

Ek maak koffie, sien dat die kolwers op die dak omgeruil het, en loer weer na die koerant op die lessenaar. Delhi en sy buurstaat, Haryana, is betrokke in ‘n hittige gesprek oor wie verantwoordelik is vir die besoedeling van die Yamunarivier wat deur die ooste van die stad loop. Ek gebruik die woord ‘rivier’, maar dit is eintlik ‘n oop drein wat die riool dra van duisende onwettige woonstelblokke in digbeboude buurte op die rivierwalle. Daar is soos gewoonlik ‘n paar foto’s van vermiste kinders (gelukkig lees ek The Hindu; in die Times of India is daar ook elke dag foto’s van onbekende lyke in verskeie state van ontbinding vir wie die polisie identifikasie soek), en ‘n storie oor ‘n jong meisie wat blykbaar as menslike opoffering vir ‘n kinderlose egpaar vermoor is.

Op soek na iets bruikbaars in die besoedelde Yamunarivier

Op soek na iets bruikbaars in die besoedelde Yamunarivier

Ek blaai om, opsoek na ietsie ligter. Sigbaarheid op die aanloopbaan by Indira Gandhi Internasionale Lughawe was vir sewe ure gisteroggend minder as 100m as gevolg van lugbesoedeling. Wel, dis nou nie asof mens juis nódig het om die aanloopbaan te sien as jy ‘n vliegtuig land nie, is dit? Of dat mens longe nódig het om asem te haal nie? Verder: die nuwe metro-link tussen die lughawe en die stad, wat op 3 Oktober 2010 al in aksie moes wees om Statebondspele-toeskouers te karwei, is uiteindelik in die finale toetsfase: ‘As perfeksie nodig is, sal daar vertragings wees’, sê die Minister van Delhi, Sheila Dikshit. Hmm, perfeksie? In Delhi? Ek wonder of Tannie Sheila regtig hier woon…

Daar is ‘n artikel oor die Surajkund Mela wat op die oomblik aan die gang is, waar ek ook bietjie gaan rondsnuffel het. Mela is die woord wat gebruik word vir enige byeenkoms waar verkopers saam kom om handewerk uit te stal. Dit kan ‘n groot of klein affêre wees, met kosstalletjies of daarsonder, vol juweliersware, klere of meubels, van goeie kwaliteit of so swak dat selfs die apies neusoptrek en weier om iets te steel. Die Sarajkundfees, wat elke Februarie gehou word, bring tesame kunshandewerk van al 28 state van Indië, asook van Nepal, Tibet, Sri Lanka, en vanjaar selfs Afghanistan en Uzbekistan. Volgens die artikel is die groot verkoper hierdie jaar blykbaar die Pochampally-weefwerk, afkomstig van Andra Pradesh met sy pragtige ou hoofstad Hyderabad (tot en met 1948 ‘n onafhanklike Islamitiese staat): ‘n ingewikkelde weefstyl genaamd ikat, waar elke garing individueel deur ‘n tie-dye proses gekleur word. Ek stap op en af tussen die stalletjies, koop ‘n romp of twee, ‘n paar lappe, ‘n tafelbeker en glase gemaak van geel keramiek, en ‘n turkoois ring uit Nepal, en kyk vir ‘n rukkie na ‘n helder opgetofte eunug-danstroep. Die dansers aanvaar Rs10-, Rs100- en selfs Rs500-note in hulle monde, van mense wat foto’s saam met hulle wil neem.

Girl standing in a veranda wearing a Pochampalli sari, deur Hermann Linde

Girl standing in a veranda wearing a Pochampalli sari, deur die Duitse skilder Hermann Linde

Eunugs vervul ‘n interessante niche in Indië. Hulle is Hijras, ‘n derde geslagsgroep wat verskillende mense van ‘n verskeidenheid dubbelsinnige seksualiteite insluit. Baie eunugs kies self om as deel van dié gemeenskap te leef, maar baie word as kinders ontvoer, gekastreer en dan op straat geforseer as bedelaars of uitverhuur om geld te verdien. Mense nooi Hijras na troues toe om geluk te bring, en eunugs word by geleentheid baie betaal om goeie seënwense uit te deel. Maar daar is terselfdertyd ‘n vrees dat Hijras kan vervloek, en dus wydverspreide diskriminasie teenoor hierdie gemeenskap: hulle word gereeld verbaal en fisies aangerand. Die koerant vertel dat die Delhi munisipaliteit laasjaar uiteindelik ingestem het om ‘n pensioen van Rs1000 per maand (ongeveer R160) uit te betaal vir eunugs wat geregistreer is, maar dat daar bitter min kans is dat hulle ooit die geld gaan sien omdat daar blykbaar nie ‘genoeg’ rupees daarvoor in die staatskoffers is nie. Leë beloftes aan onderdrukte kastes, 4×4’s vir die Tannie Sheila’s en Oom Raja’s van die wêreld. Die korrupsie hier is soveel erger as in Suid-Afrika; die afstand tussen ryk en arm soveel wyer.

Geelgeverfde eunug-danser by die Sarajkund kunshandewerkfees

Geelgeverfde eunug-danser by Surajkund se kunshandewerkfees

My foon tril weer. Nee, dankie, ek wil onder geen omstandighede inskryf om ‘n weeklikse horoskoop teen Rs45 p/w te ontvang nie. Delete message? Yes! Yes! Yes! Dalk moet ek maar nog ‘n ‘unsubscribe’ SMS vir Vodafone stuur; soos hulle sê: 84th time lucky? Ek kyk op en vind dat die parkiete en die aap op die satellietskottel verdwyn het, maar is net betyds om te sien hoe ‘n krieketbal oor die muur van die dakstoep bons. Al sewe mans hardloop kant toe en leun oor om af te skreeu na die dhobi op die hoek wat besig is om klere met ‘n koolstrykyster te stryk en die vrugte-wallah wat met sy waentjie vol druiwe, appels en enorme groen guavas straatop stap. Die dhobi skree iets terug en twee klein seuntjies materialiseer van agter die baksteentafel; hulle begin naarstiglik in die onwelriekende hopies blare en plastiek en uitskeidings rond te krap. Na ‘n minuut of twee verloor die Sikhs belangstelling in die soektog vir hulle bal, trek ‘n paar stoele nader en bring bierbottels te voorskyn. Hulle sit daar tot lánk na sonsondergang.

Partykeer sien ek ‘n ou man geklee in oranje en wit op dieselfde stukkie dak bid; een keer per dag vee hy die dakvloer skoon, stadig, rug effens krom. Menige kere hang ‘n jong meisie met blinkswart hare wasgoed uit sodat die stof dit kan droog en soms kom sit ‘n roofvoël op die watertenk.

Maar ek twyfel of hulle ooit die dak gaan klaar bou.

*

I Dream It Is Afternoon When I Return to Delhi

deur Agha Shahid Ali

.

At Purana Qila I am alone, waiting

for the bus to Daryaganj. I see it coming,

but my hands are empty.

“Jump on, jump on,” someone shouts,

“I’ve saved this change for you

for years. Look!”

A hand opens, full of silver rupees.

“Jump on, jump on.” The voice doesn’t stop.

There’s no one I know. A policeman,

handcuffs silver in his hands,

asks for my ticket.

.

I jump off the running bus,

sweat pouring from my hair.

I run past the Doll Museum, past

headlines on the Times of India

building, PRISONERS BLINDED IN A BIHAR

JAIL, HARIJAN VILLAGES BURNED BY LANDLORDS.

Panting, I stop in Daryaganj,

outside Golcha Cinema.

.

Sunil is there, lighting

a cigarette, smiling. I say,

“It must be ten years, you haven’t changed,

it was your voice on the bus!”

He says, “The film is about to begin,

I’ve bought an extra ticket for you,”

and we rush inside:

.

Anarkali is being led away,

her earrings lying on the marble floor.

Any moment she’ll be buried alive.

“But this is the end,” I turn

toward Sunil. He is nowhere.

The usher taps my shoulder, says

my ticket is ten years old.

.

Once again my hands are empty.

I am waiting, alone, at Purana Qila.

Bus after empty bus is not stopping.

Suddenly, beggar women with children

are everywhere, offering

me money, weeping for me.

Sonsondergang, Delhi

Sonsondergang, Delhi

* marcelle olivier spandeer tans ‘n bietjie kreatiewe dink- en skryftyd in Indië. New Delhi, die hoofstad, vier vanjaar sy 100ste bestaansjaar.

Marcelle Olivier. Betekenis in ‘n platoniese verhouding

Friday, January 7th, 2011

Gedagtes uit Indië: Die betekenis in ‘n platoniese verhouding

Lodhi Tuine, Delhi

In Lodhi Tuine, Delhi

Om mee te begin ‘n gedig deur die liriese skrywer en digter Gulzar, gebore in 1934 in ‘n deel van Indië wat nou in Pakistan lê. Sy poësie is vol van aardsheid, sensitief en netjies vertolk, en hy is bekend vir ‘n sterk visuele fokus op alledaagse details wat wyer tematiese konteks en interpretasie uitlok (‘n rede hoekom ek op hierdie skrywer besluit het). Onverrassend dalk dat hy ook ‘n bekende film-maker is. Die twee verse hieronder is oorspronklik in Urdu geskryf en is vertaal deur Pavan K. Varma.

*

Meaning

From the square, through the mandi, past the market

Along the red street floats the paper boat

Helpless, bobbing about in the unclaimed, orphaned waters of the rain

In the wanton streets of the town, frightened, it asks:

If every boat has a shore

Will I too have mine?

.

What torment an innocent child has wrought

On a piece of waste paper

By giving meaning to the meaningless

*

Hulle is besig om Connaught Place, die eens-impressiewe sentrale sirkus van New Delhi se Koloniale argitektoniese meesterplan, op te grawe. Nuwe tonnels moet gebou word, fasades moet herstel word, parkeerareas moet van modder na teer verfraai word. Dis is werk wat begin het nog vóór die Statebondspele laas Oktober en is soos meeste dinge in Indië nooit voltooi nie. ‘n Stowwerige bordjie wat maande gelede omgeval het proklameer trots ‘Connaught Place: The Lifestyle Destination’; iemand het sylangs en sonder dink paan oor die letters gespu.

Gedurende die Spele het hulle die strate leeggemaak van diegene wat op die sypaadjies eetleefslaap, werkende mense op ‘n Goewerments-gesubsidieerde vakansie gestuur sodat die verkeer kon lig loop, en duisende jong boompies geplant om die eis dat Delhi die groenste stad in Indië (dalk ‘ter wêreld!’, as jy die advertensies op die busse wil glo) is, te versterk. Nadat die Statebond-toeriste en die media verdwyn het, het die stad sonder om oog te knip weer teruggeglip in sy voormalige klere: ‘n kleurvolle, reukvolle, treurvolle gemaal van 22 miljoen Delhiwallahs, rondloperhonde, beeste en muskiete. Die nuwe boompies is omgery deur motorfietse of platgetrap deur die menslike duisendpoot wat elke dag deur die stad sirkel (hulle moes vinnig weer herplant toe Barack Obama in November kom kuier het en selfs van dié stingeltjies is nou net ‘n droewige klomp takkies oor); die straatkinders met hulle blink hare en hartseer rofies is terug op elke hoek, al tik-tikkende aan jou kar se vensterruit; en die gedruis van konstruksiewerk in Connaught Place oorheers weereens die toetery en brommery van die groen-en-geel outo-riksjas.

Die winkeleienaars hier kla want nou is hulle alweer sonder telefoonkonneksies, en dus ook sonder ‘n meganisme om die kredietkaarte van beide die ongemaklikte oorsese toeriste en die Gap- en Reebok-draende middelklasse te aanvaar. Die stalletjie-eienaars in die ondergrondse Palikabazaar is eweneens kwaad: van die voetgangertonnels is toe, van die voerpaaie heeltemal afgesper, wat dit natuurlik moeiliker as gewoonlik maak vir, wel, daardie selfde ongemaklike toeriste om sover te kom om te veel Rupees op ‘n oulike standbeeldjie van Ganesh te spandeer. En die taxi-bestuurders skree blou moord oor hulle nêrens mag parkeer om klante op te tel en af te laai nie – en dít is ‘n baie ernstige aanklag aangesien jy eintlik orals in Delhi kan stop selfs al is daar ‘n streep of ‘n bordjie wat sê jy moenie.

'n Normale dag se rookmis en verkeer in Connaught Place

'n Rustige dag se rookmis en verkeer in Connaught Place (c)Scott Dexter

Maar niemand sal luister na die winkeleienaars se pleidooie nie en, op die ou einde, sal die taxi-bestuurders in elkgeval oor die sypaadjies ry en in werksvore parkeer. Niemand in Delhi luister na enigiemand anders nie – mense leef verbymekaar ten spyte van die feit dat jy nooit verder as ‘n voet van iemand anders se asem verbyloop nie. Daarom dalk tog: kyk na jouself, want niemand anders het die tyd of die geld of die emosionele hulpbronne om ‘n uitsondering vir jou maak nie. Ek dink dit is ‘n natuurlike gevolg van ‘n groot populasie en beide die saamgeweefde godsdienste, en die kastesisteem van Indië. Soos Yann Martel se hoofkarakter dit in Life of Pi dink: Hedge your bets – doen wat gedoen moet word om hopelik dit tot die hiernamaals te maak. Karma sorg nie regtig vir selfloosheid nie: daar is nie ‘n innigheid in hulp, in dank, in trots, in vertroue hier nie. ‘n Plakkertjie van Ghandi of Shiva op jou kar se paneelbord bied genoeg veiligheid, laat jou onbesorg die wonderlike drama van Delhi se ringpad infoeter. Straatrommel het ‘n eie plek in die lewe en dit is niemand anders se bekommernis of beslommernis behalwe vir dié wat gebore word om hulself daarmee besig te hou nie.

*

Barren Woman

No spark bursts into flame in this cold body

Borken threads of breath hang from my throat

Bubbles of water are caught in my frozen blood

Sleep lies perched on eyes turned to stone

The night is still, it lies with me like a piece of wood

.

No spark bursts to flame in this cold body

She who gave me birth must have been some barren woman.

*

Ek weet dit klink simplisties, maar om hier te woon is so totaal anders as om vir ‘n paar weke deur die land te reis as toeris (en, in vergelyking, ligjare verwyder van my ervaring van leef en woon in Amerika, Engeland, Suid-Afrika, en Zambië); die verstandhouding wat jy opbou met die kultuur, en meer spesifiek eintlik met die daaglikse lewe, word besoedel deur ‘n tipe hardkoppigheid om te wees, te is, te bestaan in ‘n land waar ambisie, selfs al word dit uiterlik volbring, in praktyk net ‘n hipotese is. Ek besef ook dat ‘n mens eeue van geskiedenis en filosofie kan aanhaal om te bewys dat Indië wel kompleks en betekenisvol is en tog, ten spyte daarvan, het ek begin wonder of simplisme nie juis jou hele oorlewing in hierdie stad – ‘n stad wat ‘n volle derde van die hele Suid-Afrikaanse mensdom beslaan! – verseker nie. Dat as die Indiese visie van tegnologie, universele demokrasie, en wêreldleierskap wat daagliks die koerante vul wel tot vrug sou kom, dit eintlik geen verskil aan negentig persent van die inwoners sal maak nie.

Nuwe sosiale, ekonomiese of praktiese ‘reëls’ wat uit so ‘n verandering sou spruit sou niks beteken in relasie tot daardie negentig persent se eet-leef-slaap nie. Enige poging om herorganisasie sal aanvaar en dan geïgnoreer word, en die lewe sal voortgaan soos altyd – kla sal mense, ja, maar almal verstaan dit is eintlik net ‘n gejaag na die wind. Hier is dit makliker om saam met ander te leef as jy die reëls erken, maar nie daarby hoef te hou nie. Dus, oppervlakkige samehangendheid – op sosiale, ekonomiese, en ritualistiese vlak – bepaal oorlewing.

Go to a tea shop anywhere along the Ganga, sir, and look at the men working in that tea shop – men, I say, but better to call them human spiders that go crawling in between and under the tables with rags in their hands, crushed humans in crushed uniforms, sluggish, unshaven, in their thirties or forties or fifties but still ‘boys’. But that is your fate if you do your job well – with honesty, dedication, and sincerity, the way Gandhi would have done it, no doubt. I did my job with near total dishonesty, lack of dedication, and insincerity – and so the tea shop was a profoundly enriching experience. […] I used my time at the tea shop in Laxmangarh to spy on every customer at every table, and overhear everything they said. I decided that this was how I would keep my education going forward – that’s the one good thing I’ll say for myself. I’ve always been a big believer in education – especially my own.

'n Platform by Nizamuddin in Delhi

Tussen treine, tussen stasies: die lewe op 'n platform by Nizamuddin in Delhi

My goeie voorraad (inheemse) gin & tonics maak my meer filosofies en, ek is bevrees om te sê, ook meer subjektief oor my verhouding met die stad. Die lesers wat dalk nog nie Aravind Adiga se ‘The White Tiger’ gelees het nie, moet dit gerus op die bedkassie sit; die drie kort uittreksels hier aangehaal in kursief kom uit dese boek. Dit is ‘n goeie storie met swak struktuur wat sleg geskryf is, ‘n Booker-pryswenner wat die beoordelaars verstom het met sy eerlikheid oor die onveranderbare baatsugtigheid wat Indië kenmerk eerder as ‘n werk van merkwaardige literêre deug. Al wou ek dit nie alles glo voordat ek self hier op die boonste vloer van ‘n woonstel sonder warm water in die kombuis, in ‘n buurt met die romantiese naam van South Extension Part Two, aangeland het nie, kan ek jou nou al sê: dit wat jy in dié boek gaan lees, is waar. Vergeet Sam Miller se genotvolle staaltjies oor niks en niemand, en William Dalrymple se uitstekende historiese kommentaar in ‘City of Djinns’ of ‘The Last Mughal’ (wat ongelukkig in sulke onverdraaglike egoïstiese prosa geskryf is dat jy wens dat jy ook midde ‘n wolk van as en wierook op die Ganges kan wegdryf). Vergeet die betowerende intellektuele tekstuur en karakters van Roy, Naipaul, Rushdie, Seth en Narayan: hierdie is verhale wat die kultuur diep aanraak, maar nie die gesetelde en bewonderingswaardige oppervlakkigheid van bestaan eksplisiet verwoord nie. Subtiel is nie ‘n tema wat Indië goed pas nie – ‘n moeilike, godslasterlike ding om te sê, maar iets wat die leser midde-in elke onderhandeling tussen Adiga se karakters sal opmerk: ‘n kern is nie noodwendig subtiel nie.

Go to Old Delhi, behind the Jama Masjid, and look at the way they keep chickens there in the market. Hundreds of pale hens and brightly coloured roosters, stuffed tightly into wire-mesh cages, packed as tightly as worms in a belly, pecking each other and shitting on each other, jostling just for breathing space; the whole cage giving off a horrible stench – the stench of terrified, feathered flesh. On the wooden desk above this coop sits a grinning young butcher, showing off the flesh and organs of a recently chopped-up chicken, still oleaginous with a coating of dark blood. The roosters in the coop smell the blood from above. They see the organs of their brothers lying around them. They know they’re next. Yet they do not rebel. They do not try to get out of the coop. The very same thing is done with human beings in this country. […] Here in India we have no dictatorship. No secret police. That’s because we have the coop.

Oorlewing hier moet simplisties wees, dit kan nie anders nie: You can put the key of his emancipation in a man’s hands and he will throw it back at you with a curse. Adiga skryf dat die rede hiervoor is dat jy gebonde is aan diegene rondom jou in n letterlike lewe-en-dood situasie, maar ek sou dink dat selfs so ‘n verduideliking te intellektueel, te gekompliseerd is. Op die ou einde is dit net te veel moeite – selfs al sou ‘n honderd miljoen individue uitbreek sal dit niks aan die land verander nie. Daar bly nog negehonderd miljoen mense oor wat nie omgee oor jou nie en wat nie hulle lewe kan of wil verander nie. Dus mag jy jou persoonlike ambisies bereik, maar om hier te bly leef sal jy steeds met die res van die samelewing moet kommunikeer. Niemand sal ernstig luister nie, almal sal voortgaan soos altyd. Of jy nou ‘n hoender of ‘n slagter is of die slagter se baas se baas is, ‘n oppervlakkige samehangendheid bevoordeel almal. Dit is iets wat ek waardeer, en waarop ek op n vreemde manier jaloers is.

Ek hou van Indië en Delhi, maar nie op ‘n uitspattige manier of spirituele vlak wat dalk nodig is om in te val met die romantiese ‘idee’ van hierdie land wat mense so graag wyd en suid proklameer nie. Ek en die stad het ‘n emosionele maar platoniese verhouding. Die geskiedenis van die sub-kontinent is oorweldigend en soms moeilik om mee tred te hou, en dus bewonder ek die feit dat mense dit so maklik van hulle daaglikse lewe kan distansieer én terselfdertyd kan verpersoonlik, sonder verwyt of skuld, soos hulle dit benodig, ten koste van ander. Enige priester by enige tempel in Delhi sal jou ‘n deal maak: die béste god vir jou bekom teen ‘n goeie prys. Dis maklik en goedkoop. En as jy bietjie straataf rondsoek wed ek jou jy kry ‘n ander priester wat jou vyftig Rupees minder sal vra vir dieselfde god se seën, dalk sommer ‘n ietsie ekstra bygooi want hy het ‘n spesiale konneksie met ‘n spesifieke inkarnasie. Dit is nie innig nie, maar dit ís wel uiters belangrik. Hedge your bets, en die toekoms sal blink wees! Dus, moet my nie misverstaan nie: simplisiteit en oppervlakkigheid in hierdie samelewing as geheel is nie verkeerd of sleg of dubieus nie. Inteendeel, dit is wat dit is – prakties en vertroud, en daarom ongelooflik om in te kan meedeel. Soos ‘n Indiese vriend onlangs oor Delhi geïnsinueer het: as jy nie môre meer geld gemaak het as vandag nie, het jy te hard daaroor gedink.

My stukkie sonsondergang in die suide van 'n groot stad

My stukkie sonsondergang in die suide van 'n groot stad

* marcelle olivier spandeer tans ‘n bietjie kreatiewe dink- en skryftyd in Indië. New Delhi vier vanjaar sy 100ste bestaansjaar.