Posts Tagged ‘Delphine Lecompte gedichten’

Delphine Lecompte. Toen ik dacht dat je Boston zei

Thursday, April 30th, 2015

Toen ik dacht dat je Boston zei

 

Toen ik dacht dat je Boston zei

Dacht ik aan kreeften en brandweermannen

Maar het waren borsten, ze zijn zo klein

Ik toonde ze en toen je was moegespeeld

Vroeg ik of je al in Amerika was geweest.

 

Nee, nooit, zelfs niet in Ponce de Leon, Florida

Waar geriatrische wagens ongestraft gordeldieren

Omver mogen rijden, waar een golfbal meer wordt vereerd

Dan de maan, waar God grinnikt met de fouten van zijn cardiologen

Je vroeg niet: ‘En jij?’

 

Toch loog ik: ‘Ik was eens in de buurt van Philadelphia.

Mijn toenmalige vriend wilde een documentaire maken

Over de Amish, hij wist nog minder dan Peter Weir.

Hij werd verliefd op een imkerdochter met dikke pinken,

Sproeterige bovenarmen, en overlappende voortanden.’

 

Toen ik dacht dat je mijn geslacht wilde zien

Was ik verrast en geflatteerd

Maar je wilde gewoon verder lezen

In het grappige en grondige boek over de stotterende Romeinse keizer

Een verjaardagsgeschenk van mij voor jou.

 

Een manier van mij; om je sympathie op te wekken

Voor de underdog, voor zijn grootmoedigheid, zijn haast tegennatuurlijke geduld

Maar het is niet gelukt

Je hebt het uitgemaakt

Nog voor de ontknoping, nog voor mijn geslacht.

 

©Delphine Lecompte / 2015

 

 

Delphine Lecompte. Een Afghaanse windhond en een kleine neus

Tuesday, April 21st, 2015

Een Afghaanse windhond en een kleine neus

 

Je hebt een Afghaanse windhond en een kleine neus

Op beiden ben je trots

Vroeger toen je mijn nachtverpleger was zag ik je graag

Ik dacht dat je waardig en dapper was

Vandaag weet ik dat waardigheid en dapperheid na twaalf jaar onhoudbaar zijn.

 

Het is een ongemakkelijke boswandeling

Je misprijst de bomen die geen bladeren kunnen verliezen

Je misprijst de mensen die niet thuis kunnen blijven

Mijn woning is klein, morgen kom je kijken

Ik heb een filmposter gekocht om een gespreksonderwerp te hebben.

 

Mijn lievelingsfilm is misschien Vertigo

Maar het kan ook High Noon zijn, of Lolita van Stanley Kubrick

Ook al is het nimfje te oud en te sluw

Vroeger toen ik je seksslavin was sprak je nooit over je gezondheidsproblemen

Nu vertel je in geuren en kleuren over de darmziekte die je van je genen hebt gekregen.

 

Je hebt een origineel syndroom en een verend kapsel

Morgen in mijn woning zal ik je koffie met gif schenken

Of zonder gif

En koekjes in de vorm van voorgoed voorbije amfibieën

Die geef ik altijd aan de bezoekers waar ik schrik van heb.

 

Ik wil je niet vermoorden

Niet echt, je bent te sterk, en je draagt een wapen

Vroeger toen je mijn nachtverpleger was wachtte ik op je zaklamp en je penis

Beiden lieten je soms in de steek, mijn schuld

Na het ziekenhuisontslag heb ik lang rondgezworven, ik heb mijzelf gered.

 

©Delphine Lecompte / 2015

 

 

Delphine Lecompte. Als de dood Spaans is, dan is het leven natuurlijk Pools

Thursday, April 9th, 2015

Als de dood Spaans is, dan is het leven natuurlijk Pools

 

Ik weet zo ontzettend weinig

Ik moet mijn kennis dringend bijspijkeren

Maar de lokroep van de kermis is enorm krachtig

En de uitbater van het schietkraam zegt: ‘Je bent een ster.

Je bent zo superieur intelligent, en je borsten zijn onweerlegbaar.’

 

Ik schiet en win een lila pony

Ik schiet opnieuw en win een boerderij

Fantastische prijzen, ik geef ze aan een Armeense landmeter

Landmeter of drugsdealer, zeker niet beide beroepen tegelijkertijd

Alhoewel ik niet zeker weet of drugsdealer een beroep is.

 

Ik heb geen echte hobby’s

Ik heb de kermis en de poëzie om de verveling te verdrijven

De kermis is luid en kleurrijk, de poëzie is luider

De kermis is sexy en gevaarlijk, de poëzie ook

Stomme Armeense drugsbaron, hij heeft mij amper bedankt.

 

In het spookkot word ik aangesproken door een spuuglelijke profetes

Oh! Het is een spiegel en ik spreek tegen mezelf

Wat zeg ik tegen mezelf?

Ik zeg: ‘Verlaat dit oord des verderf!! Doe iets zinnigs met je leven!

Leer strijken! Leer cellospelen! Lees Hegel! Schrijf tienduizend keer beter!’

 

Gemakkelijker gezegd dan gedaan

Tienduizend keer beter, laat maar

Ik blijf lekker mijn tijd verprutsen op de kermis

Ik neem het reuzenrad naar boven, naar boven is de enige richting

Naast mij zit een Poolse dokter, hij is het leven zelf, want hij is gynaecoloog.

 

Maar eerst was hij junkie

Hij heeft zijn leven gebeterd

Er is hoop voor iedereen, elke dag leest de Poolse gynaecoloog Hegel

Zijn vrouw is strak en waardig in Warschau, ze speelt viola da gamba de godganse dag,

Ze betaalt een Spaanse sloor om hun kleren te strijken, en ze schrijft tienduizend keer beter.

 

 © Delphine Lecompte / 2015

 

Delphine Lecompte. Week de wolf, Whisky de hond

Friday, October 19th, 2012

Week de wolf, Whisky de hond

 

Als Jut koop ik een mand

Van een lepreuze klompenmakerzoon

Op mijn knieën in het zand vind ik

De gladste schelp van september 2011

Maar ondertussen zijn we een jaar verder.

 

De zon gaat gestaag onder

Ik heb het hem al vaak zien doen

Een gevlekte vissershond begeleidt zijn ondergang

Zijn ondergang en die van de zon

De visser denkt dat zijn hond Whisky heet

En kleurenblind is.

 

De hond die hond noch Whisky heet

Likt zonder kleurenblindheid

De zinkzalf van mijn ellebogen

‘Was je maar een potige imker,’ verzucht ik

Hij stopt met likken

En besnuffelt mijn lege mand.

 

Na de besnuffeling wordt Whisky per ongeluk getroffen

Door een petanquebal in zijn flank

Het is helaas dodelijk

De gooier is een klompenmaker op vakantie

Op vakantie draagt hij graag groene espadrilles

Nee, zijn zoon is niet huidziek.

 

Het is nacht, meer nacht kan het nu niet worden

In mijn mand ligt de dode vissershond

Zijn openingen ploffen nog

Op de dichtstbijzijnde golfbreker kibbelen

De klompenmaker en de visser over elkaars nuttigheid.

 

De zon komt uiteindelijk op

Ik had niets anders van hem verwacht

De klompenmaker op vakantie heeft na de hond

Ook zijn visser vermoord

Maar hij past niet in mijn mand.

 

© Delphine Lecompte. 2012

Delphine Lecompte. Met mijn dadaïstische vader in een aflossende nacht

Sunday, October 14th, 2012

Met mijn dadaïstische vader in een aflossende nacht

 

Met mijn zaklamp veroordeel ik

Een bidsprinkhaan tot monsterlijkheid

Mijn vader ligt naast mij

Meer dan de vervolger van mijn moeder

Is hij de enige dadaïst van Zuid-Afrika.

 

Ik doe het licht uit

En de bidsprinkhaan wordt een wiegeliedje

De dadaïst valt in slaap

Mijn ogen passen zich vlug aan

Maar te traag om hem te zien dromen.

 

Opnieuw wakker vraagt mijn vader

De zaklamp om zijn kloppende duim te bekijken

‘Slaap jij nu maar,’ zegt hij

‘Zul je braaf zijn wanneer ik droom

Over de verkrachtingen die ik onderga?’

Vraag ik maar hij antwoordt niet.

 

De dadaïst is ongerust

Wanneer ik droom

Dat ik stik in een splinter zoethout

Gehurkt achter een tropisch aquarium

Maakt hij me wakker

‘Je schreeuwde CLITORIS!’ beweert hij.

 

Ik bloos wanneer mijn vader niest

Hij zweet nadat ik ben teruggekeerd

Van de plaatselijke huiddokter

Ik smeer zalf op de duim van de dadaïst

Hij vraagt of de huiddokter nog altijd een hekel aan mij heeft?

 

De protserige ochtendzon penetreert de tent

We worden herleid tot extreme zwijgzaamheid

Mijn vader maakt een stomme collage

En ik sabbel op een pluchen konijn

Om opnieuw van mijn moeder te zijn.

 

 

© Delphine Lecompte. 2012

 

Delphine Lecompte. Spiets een broer…

Monday, October 8th, 2012

Spiets een broer en maak het goed met een bij

 

De eerstgeboren klompenmakerzoon boetseert

Zuchtend een zeegod

Wanneer hij de drietand toevoegt

Denkt hij aan zijn jongere broer

Hij denkt: ‘Overspelige poppenkastbouwer,

Ik zal je, ik zal je… Spietsen zal ik je!!!’

 

Na zijn moordzuchtige gedachten wordt

De oudste klompenmakerzoon gestoken

Door een bij, het is de tweede keer

Het doet meer pijn deze week

Toch besluit hij het zelfmoordinsect

Een gepaste begrafenis te geven.

 

Eerst een kistje zoeken

De ouwelijke klompenmakerzoon strooit

Oorstaafjes op de badkamervloer

Nu heeft hij een grafkist

Maar er is niemand om mikado te spelen

Al zijn dochters en zijn enige zoon wachten

Op  skilessen in een Beiers oord.

 

De begraafplaats ligt naast het parkeerterrein

Van een afgebrande matrassenwinkel

Het is nacht en er is een kat te zien

De slechte klompenmakerzoon gooit grint naar haar

Een toevallige stroper is bereid een lofrede af te steken.

 

De stroper is welsprekend en origineel

Hij vermijdt honing en genade

Hij vermeldt strepen noch ijver

Na de begrafenis pleegt hij niettemin zelfmoord

Hij had twee goede redenen

Ze vormden een  paar.

 

© Delphine Lecompte. 2012

Delphine Lecompte. Weer bijen

Friday, October 5th, 2012

Weer bijen

 

Opnieuw een gedicht over de bijensterfte

Die mijn surrogaatvader de das

Heeft omgedaan

Ik heb hem geholpen

Met de verbranding van zijn korven.

 

Zijn naam?

Wil ik niet prijsgeven

Het was een betere naam dan Arie

Maar minder decadent dan Dorian

Hij was 37 toen al zijn bijen omkwamen.

 

Mijn leeftijd?

Toen hij 37 was mocht ik

Nog niet alleen onder het prikkeldraad

In de duinen om bramen te plukken

Dus ging ik met mijn nicht.

 

Ik heb mijn nicht voorgesteld aan de imker

Hij werd verliefd

Zij ging akkoord met zijn plan

Om sinistere substituten de mond te snoeren

Met vergiftigde honingkoeken.

 

Hun gekonkelfoes was een splinter

In mijn milt, in mijn hart,

In mijn liesplooien vooral

Wat doet een misantropisch pseudoweeskind

Onder de lekkende radiator van afwijzing verdreven?!

 

Ik kon niets anders bedenken

Dan bijenmoord met een sproeier

Mijn surrogaatvader heeft mij nooit verdacht

Hij beschuldigde mijn nicht

Ze droeg de beschuldiging

Met een grootmoedigheid die laksheid was.

 

© Delphine Lecompte. 2012

Delphine Lecompte. De fietsenmaker en de paardenmoordenaar

Wednesday, October 3rd, 2012

De fietsenmaker en de paardenmoordenaar

 

De fietsenmaker en de paardenmoordenaar zijn broers

Dus staan ze elkaar naar het leven

Sinds de dood van hun vader

De fietsenmaker heeft de kerststal geërfd

En de paardenmoordenaar moest genoegen nemen

Met een koffer vol heidense verkleedkledij.

 

De moeder van de tweeling is gestorven

Twee dagen na de eerste val van de fietsenmaker

Hij was nog geen fietsenmaker

En het was geen val met de fiets

Want hij had geen fiets.

 

De paardenmoordenaar die wel al beul was,

Die al veertig merries op zijn geweten had

Hij had wel een fiets

Na de dood van hun moeder heeft de paardenmoordenaar

Zijn fiets weggegeven aan een landloper met een tabberd.

 

De toekomstige fietsenmaker heeft lang gerouwd

Om de fiets van zijn broeder

Het was het begin van een obsessie

Het was een manier om niet aan zijn moeder

Te moeten denken: moeder, fiets, moeder, fiets

Fiets, moeder, fiets, fiets, fiets.

 

Op tweede kerstdag wordt de paardenmoordenaar vermoord

Door de fietsenmaker die geen woorden heeft

Voor het vergrijp van zijn broer:

De bijlrijke slachtpartij in de manege van zijn enige dochter

De fietsenmaker gebruikt een genadig wapen

Napoleontisch en proper bergt hij het opnieuw op.

 

Wanneer hij op oudejaarsavond alles bekent

Aan zijn manegeloze dochter heeft ze een woord

Voor zijn wraakactie: verbijsterend

De fietsenmaker weet niet of het een compliment is.

 

© Delphine Lecompte. 2012

  •