Posts Tagged ‘Dom Maclennan vertaling in Afrikaans’

Don Maclennan Vertaling in Afrikaans

Tuesday, August 31st, 2021

 

Don Maclennan. Vertaling van Engels in Afrikaans. Vert. deur Bester Meyer.

 

 Vyftien gedigte vir Ann

 

 I

 

vandag was daar hoeke

elke keer as ek omdraai

sien ek jou gesig.

warm aand by die teater

en in die pouse

tussen welke

ek jou weer sien

terwyl jy wêrelde

in jou rigting wink.

 

II

 

om in jou te wees is om

in appels, blomme, warm sand te wees

om hoendervleis te weet

en te wil hê

vir haat om te verdamp en

om te voorspel dat ek jou die graagste wil hê

om wys te wees

om alles weg te gee

en om te sidder as ek jou

maar net in jou nuwe rok kan sien.

dit is om nie vanaand huis toe te gaan

óf om uit te trek óf om dooie hoop

met mens se nagklere aan te trek nie.

 

dagbreek het die mure van jou vreemde slaapkamer

met sagte grys hande kom voel.

jý wakker by my aanraking.

 

skielik teen hoogmiddag

in die kadmium lig

kom die patroon wat ék is tot stilstand

en jou verskyning

ʼn bekende pyn in my.

in die middel van die dag

wanneer ek eintlik so seker

soos ʼn beesboer of regter

in gesnede toga moet wees

my oë hunkering wat opdaag

tussen jou en die uitspansel.

riviere vol begeerte

wat deurbreek in fluisteringe

vanaf jou arms

reg oor my lydende lyf.

laat my oë inbeweeg tussen jou

en hierdie benieude dagbreek.

buite val die reën sag.

wakkerword klewe jy aan die warmte van ons bed

en jou vingerpunte verdrink die lig

van my koue lyf.

 

o moet my nie digter met

al hierdie pyn maak nie.

ek soek nie gedigte

ek soek jou.

 

III

 

die oues praat in wel-

deurdagte maniere

van maatstaf

 

ek meet die lewe aan die warm see

verskietende sterre

en blomme op my tafel.

 

IV

 

vir jou maak dit nooit saak waar ons sit nie.

dit begin nou, enige plek,

nie wanneer welsprekendheid ter sprake is nie.

 

niks is sonder skadu

wanneer die son met die tuiniers werk nie.

selfs as ek jou soen

is ek vergeetagtig.

ek het vandag iets probeer agterlaat

die wraakgeleier

van wat ʼn vrug probeer sê

wie hy sou verkies om sy byter te wees.

 

daar is geen rede vir enigiets nie.

enigiets is. alles.

ʼn veld wat jy vroeër in my gebrand het.

ek sien jou gepynig as prisonier

sien sonlig op die grond

buitekant sy sel

sélfs in die slaap

wanneer son nie met

tuiniers werk nie.

in die nag is die altyd

die lamp wat jy aansteek.

 

in die donker maak ek gereed

vir die uitgang,

soos wat ek sou doen deur om te strek

en luister na die agtermiddag en

reik oor wêrelde om jou

gesig aan te raak.

 

voorbereiding is alles.

dit het my klaar gemaak.

hier by jou is ek steeds

onvolmaak.

 

ek wil my tong gebruik om

lewensliedere te komponeer

die wêreld die hof te maak,

nie myself te begrawe nie.

 

dit is hierdie tong

wat my maak wat ek is

as ek is ryp genoeg is vir jou

wil ek jou nie my kettings

aanbied nie.

 

V

 

dit mag dalk te laat wees

ek het jou reeds in poësie verander

sal jy hierdie tong van my kom uitruk?

 

VI

 

ek is ʼn leuenaar.

jy sal dit weldra agterkom.

ek jok want ek maak liefde

dit blyk so ingewikkeld

te wees − maar dis nie.

dis so eenvoudig

soos vrugte, en om kaal te swem.

 

dit is nie hoe ek jok nie

maar eerder hoe ek wil jok.

 

  VII

 

as ons liefde sou maak, het ons mekaar gou

dalk stelselmatig vergeet,

die gety sou die strand

van liggaamsafdrukke reinig.

maar alles dui nóú op ʼn

starre ontmoeting

maar nie met jou nie

want ek is lief vir jou:

met al die nagmerries

van my leuenaarshart

pleitend voor sy tronkbewaarder

net nóg ʼn klinknael hier.

 

VIII

 

wysheid en poësie –

soekende woorde

gebaar oppad na ons bed

of my graf.

 

 IX

 

nee. dit is nie die eerste of laaste toneel

van ʼn beplande divina comedia nie:

dit lyk net of dit beplan was

en jy kan dit nie bewys

behalwe dat die liefde

kenbaar soos sout is nie

herinnering as moegheid

en om in die wakkerword

dáár die voet van jou nek te vind.

 

X

 

die uiterste oëverblindery is hier,

my hand, wat op reik na jou.

skitterende huigelaar, om vir lewe te

vra in die hoop dat appels nie sal val

wanneer lewe intuimel nie −

en asof verbeelding nié by die steel

sal afbreek nie

dan is dít óók

die einde van poësie.

 

* * *

 

as ek my gedigte groot soos advertensieborde maak

sal daar draadjies emosie los woel

die oë van verbygaande motoriste,

hulle sal sien hoe ek my dors les

met ʼn glas bier

en hoe jy die lugstrome ry

met jou hare reguit agtertoe

laggend vir die armoede,

dun draadjies wat Gulliver

belaglik sal laat lyk.

 

die hemele ry verder,

die aarde besaai met vrugte,

en ek het slegs ʼn tonnel onder

my ribbes uitgekrap.

 

steeds wag jy

en die seisoen drywe

verder van die tuin af weg,

jou gesig kleiner as ʼn appelpitjie.

 

 XI

 

dit is nou bloot ʼn saak wat uit gesit moet word

om die ongeluk in die oë te staar

en te voel hoe die wyn bitter word in jou mond.

jy moes ʼn hele ruk lank na hom kyk

sy gesig verwarde plooie

ʼn bedrieglike voorkoms

maar eintlik is hy hartseer,

lyk soos moegheid maar is

ʼn man in stryd met homself.

gebreekte glas lê oral

bloed op die vloer

en die kroegman sal nie inmeng nie,

hy het dit alles reeds gesien.

die vent.

 

XII

 

ʼn jong vlieg sit verkeerdelik op my rose,

ʼn versekeringsmakelaar wag

op die agtergrond in die gang van die leë gebou

wag vir iemand om terugkeer vanaf ʼn ander kamer

om die koevert van vrees te verdun, te koop.

dit reën.

Oktober-reën.

maak my depressief

want dis lente en almal maak klaar,

die jaar is besig om weg te loop op lang papierlinte.

wat anders kan ek doen as krap in my lessenaar

jou naam fluister

aan ʼn beeld wat wegsink

dieper en dieper my bloedstroom in,

dink hoe vreemd kamers teen dagbreek is

en hoe leeg die agtermiddae in Oktober.

 

XIII

 

 geleerdes verduidelik in woorde

presies wat my situasie is

hulle vorm dit nie soos

die ding self nie

dalk is ʼn deel

daarvan Michelangelo

tussen sy rotse aan die kus

of by sy hompe marmer

wat weggekeep word vir maande

om te kan sien wat dáár versteek is.

waaraan vat hulle

met hulle grammatiese vingers

wat is dit wat verdoesel lê in die klip?

 

ag nee! ek is nie deel van dié swendelary nie.

die oortuiging dat

die lewe duidelik en vol hoop is.

al daardie strooi oor die inner mens

wat wag op verwesenliking van wat hy is

sy snaakse drang na fotos van homself

ure wat lamgelê word voor badkamerspieëls

geld op fortuinvertellers en tandartse verkwis

en menigte ʼn babbelas waardeur

die intimiteit van gisteraand se openbaring

soos ʼn lykskouing beur.

kyk na my aandeel in (die) bedrog.

wat ʼn wriemelende hoop kak.

ek is gebakermat.

beskawing. my beskawing

geweek in formalien

die postuur van dooie posture

half-dronk op Durban se strand

god-(aan)grypende skares

terwyl malhuise lok

en hulle plastiese lakens om

jong anglikaanse proponente vou.

sy met

beeldskoon stralende gesig

blou soos winterlug − hoekom is

haar hand om my geslagsdele gevou?

 

sê my wie ís die mal een?

die hospitaal-superintendent wie jou wou wysmaak

mans word deur hulle penisse beheer

en jou ʼn olierige bybel

en vinnige naai aanbied

óf ape soos ek

wat liefde ken as hulle dit voel

en nie sedelikheid kan verstaan nie?

 

op die ou end, was daar ʼn lied

wat 3 vm. gehoor is

toe die karre stil geword het

die verkeersligte verlam

op amber

met verslane bier.

ʼn lied, ek sou sê, oor afswering

wat grys soos senuwees was

met die dagbreek wat daarop sou volg.

 

 XIV

  

ons het besluit om in die

japanese kamer te ontmoet

in die koel en groen

wat verkragting en brandstigting oorskry

want wanneer die voetpad

oor die berge hoog is

kort mens longe en spiere

om integriteit

en inner dissipline te behou.

elke dag ʼn pint water

en ʼn trossie kersies

gebakte ryskoeke

op die vuur in die aand.

 

buite is die somer in optog

gewere en negers

plastiek maskers

wat jessamine korneas beskut

teen vuur en steen

en ek is uitgeput deur

die seisoenale bloed en haat

vredes wat leeg is,

selfs die restaurant was kil

die opgewondenheid uit die spyskaart geroof.

 

in daardie groen landskap

word die rûe van heuwels

met bome beslaan

paadjies verlore in die mis.

daar is geen sekerheid

oor ons paaie nie

slegs geduld

om onsself te stem

soos instrumente

sodat vingerpunte

kan resoneer.

 

geregtigheid is genoeg

meer as genoeg

om ʼn lewe te verdrink.

 

* * *

 

dit is menslik om

bitter te wees soos amandels

en moeg om te praat

en jy het so baie om te sê,

daarom beveel ek jou

luister en wees stil.

loop.

 

XV

 

die dood is ʼn feit

en alles wat ons doen is lewe.

ons is nie begrawe nie,

en om liedere regverdig te maak

hoop almal vir ʼn begrafnis.

 

so wie is vry?

ek probeer jou vertel wat jy is is

wie jy hoop om te wees

is nou.

 

 

Bron: Maclennan, D. Collected Poems Don Maclennan, edited by Dan Wylie, Robin Stuart-Clark, 2013.