Posts Tagged ‘Gert Vlok Nel’

Andries Bezuidenhout. Van Coke bo die grond roep na Koos onder die grond…

Wednesday, March 17th, 2010

Die een ding wat my steeds van Koos du Plessis verstom, is hoe hy musikale grense in Afrikaanse musiek oorbrug. Dink maar aan sy lied “Gebed,” wat keer op keer deur gospelsangers gesing word. Die mees oortuigende weergawe daarvan, dink ek, is egter Dozi s’n. Sy stem dra iets van die ware kwaliteit van die lied oor: ʼn Desperate kreet om hulp van ʼn alkoholis wat “elke afdraaipaadjie” kén – “elke keer het U my iewers kom haal, maak dit, Heer, die laaste maal.” Maar hy wéét dis nie die laaste maal nie.

Maar dis nie net skoolkore en gospelsangers wat deur Koos du Plessis betower word nie. Een van my gunsteling interpretasies van ʼn Koos Doep is Battery 9 se weergawe van “Kouevuur”. Paul Riekert gooi die wysie weg en werk net met die ritme van die liriek, een wat jy kan spoeg en grom. Absoluut asemrowend. Luister hier, sommer ook na “Lie if you have to”.

Dan het Johannes Kerkorrel ʼn hele CD met Koos du Plessis covers opgeneem. Hy het dit weer op sy manier geïnterpreteer, iets waaroor ek baie dankbaar is, aangesien Kerkorrel een van die groot geeste van een van die ander rewolusies in Afrikaanse musiek was. Ek is bly hy het op so ʼn manier hulde gebring aan ʼn voorganger.

Dan is daar natuurlik Gert Vlok Nel se pragtige afskeid aan Koos du Plessis – “Waarom ek roep na jou vanaand”… “Gert bo die grond roep na Koos onder die grond, kom in Koos, kom in, kom in…”

En nou voeg Francois van Coke ʼn nuwe generasie se stem by die res van die left field koor wat Koos du Plessis se songs laat aanhou sing. Nóg een van die voorlopers van ʼn nuwe rewolusie in Afrikaanse musiek. ʼn Nuwe interpretasie van “Skadu’s teen die muur” is te vinde op Van Coke Kartel se pas uitgereikte CD Skop, skiet en donner. Van Coke Kartel is die meer ongeskikte off shoot van Fokofpolisiekar, maar met hierdie album doen hulle amper wat die Fokofs met Monoloog in stereo gedoen het. Hulle gebruik akoestiese kitare en minder aggressiewe klanke. In sommige gevalle gebruik hulle geprogrammeerde perkussie en ander klanke. Ek dink ek hou daarvan.

Benewens “Skadu’s teen die muur” is daar twee ander covers – vreemde keuses – “Maniac”, wat in die 80s in fliek Flashdance te hore was, en JJ Cale se “Cocaine” uit die 70s. Ek weet nie heeltemal hoe diep Van Coke Kartel se tonge in hulle kieste met hierdie keuses sit nie, of selfs in wie se kieste hulle hul tonge ingedruk het nie. Maar van een ding is ek seker. Ek hou baie van hulle weergawe van “Skadu’s teen die muur”. Hulle maak ʼn anthem van ʼn bitter siniese liriek.

Andries Bezuidenhout. Om nie oor liefde te skryf nie

Monday, February 15th, 2010

Self kon ek nog nooit ʼn liefdesgedig of -lied skryf nie. Gaan dit oor die feit dat dit so maklik soetsappig klink in Afrikaans? Miskien is ek net nie ʼn ware digter nie. Die stomme Aphrodite se ruggraat het in elk geval lankal geknak onder die gewig van elke tweede (of dalk eerder elke) wannabe popster wat haar opsaal en laat rym met “you”, “blue”, “true”, “do” en “doobee doobee dooohooo”. In Afrikaans is dit “jaai”, “blaai”, “baai”, “maai” (“jy”, “bly”, “by”,  “my”, maar dis nie hoe sangers dit deesdae uitspreek nie; die “s” word ook as “sh” uitgespreek).

Soos met populêre lirieke, is die liefde seker die onderwerp waaroor die meeste gedigte geskryf is. Dis waarskynlik ook die onderwerp waaroor die meeste swak gedigte geskryf is. Dit is dus juis ʼn onderwerp waarvoor ek besonders lugtig is, deels omdat daar reeds so tussen al die suiker en pienk blommetjies deur sulke mooi liefdespoësie geskryf is.

Ek lees op die oomblik terug. Sondag was Abjater wat so lag se dag. Dis seker nie die tipe boek wat ʼn mens op Valentynsdag moet lees nie. Pluk later ewe lukraak bundels van die rak af, blaai rond.

Een van die eerstes wat ek raakvat is Jeanne Goosen se bundel, ʼn Uil vlieg weg. Natuurlik blaai ʼn mens eerste na “ons huil nooit nie/ ons twee huil nooit nie…” tot by “snags lê ons lywe inmekaar/ en ons vra nie vrae nie/ ons is mekaar se droefnis”. In Elders aan diens is daar ʼn lieflike, dubbelsinnige gedig wat Jeanne Goosen aan die waitress wat een aand vir haar kabeljou gebraai het in Stellenbosch skryf:

Sweetness
kom bly by my vannag
dan leer ek jou die rumba
die Charleston en die samba
Ek leer jou die jitterbug
die hush hush en die cha cha cha
en dan
daarna?
Dan croon ons tot dagbreek
Only the lonely

Hoe kan ʼn mens dan ook nie Die huis van die dowe raakvat nie? Veral die eerste afdeling; “Eet my woorde, trooswoorde”. Ag, hoe kry Breyten Breytenbach dit net so reg?

In teenstelling met Breytenbach se volmaakte liefdesgedigte staan Gert Vlok Nel s’n op krukke op ʼn perron iewers in die Karoo. Maar dis ewe mooi. Kan ʼn mens dit gedigte oor die liefde noem? Ek praat nou nie van die een met die lang titel waarin daar onder andere na “hart” en “smart” verwys word nie. Of sy tannie Rita, met haar “3 kinders en i treindrywerman met i wrok” en geloof, hoop en liefde wat oorbly, “maar die grootste hiervan was die hoop”. Of “nee nee nie dit nie, nie noodwendig dít nie”:

dertig die dag toe hy laaste uit die kerk kom.
vaag in die wete en volop in vermoedens soos die confetti.
hoekom so? vra sy vrou, hoekom so donkerder in jou oë.
is my rok dan nie wit nie? en sy lag die vraag die mense in.
mens kan nooit van mense werklik weet nie.
wát weet nie? of hulle groei-of-nut-het-of-goed-is nie?
nee nee nie dit nie, nie noodwendig dít nie

Dalk is dit anti-liefdesgedigte. Selfs in “die koms van Ligia” is sy “donker & lig & lieg ineen”. Maar dit praat met ʼn mens op ʼn sekere vlak. Ek weet nie. Dalk is dit maar na Abjater wat so lag dat ek ʼn behoefte gehad het om weer Gert Vlok Nel te lees.

Gepraat van geloof, hoop, liefde en Gert Vlok Nel. Daar is natuurlik Raymond Carver se gedig “Hope”. Sjoe! Dalk kan ʼn mens dit ʼn haatgedig noem. Heel aan die einde van sy lewe kon hy darem skryf:

And did you get what
you wanted from this life, even so?
I did.
And what did you want?
To call myself beloved, to feel myself
beloved on the earth.

Ek weet die idee is vir ons om oor een gedig te skryf. Ek kan nie kies nie. Daar is te veel en elke week voel ek anders daaroor. Dalk moet ek maar afsluit met Leonard Cohen, die digter-musikant wat skynbaar nog nooit Die Liefde kon vind nie, maar op so ʼn onthutsende manier oor liefde en woorde kan skryf:

I heard of a man
who says words so beautifully
that if he only speaks their name
women give themselves to him.

If I am dumb beside your body
while silence blossoms like tumours on our lips
it is because I hear a man climb the stairs
and clear his throat outside our door.

Van een ding is ek seker: Daardie man op die trap is nie ek nie.

Andries Bezuidenhout. Twintig jaar na Voëlvry

Tuesday, October 13th, 2009

Groete uit die lieflike stad Windhoek. Ek luister musiek op my rekenaar. By Aardklop stop Angola Badprop my ʼn CD in die hand: “Twintig Jaar Later: Van Voëlvry tot Fokof.” Laasgenoemde verwys natuurlik na Fokofpolisiekar.

Angola, oor bekend as Jaco Nel, het veertig songs versamel om Afrikaanse rock die twintig jaar na die Voëlvrytoer te verteenwoordig. Ek skat hy is reg as hy Fokofpolisiekar as die grootste fenomeen ná Voëlvry beskryf. My eie projek – die Brixton Moord & Roof Orkes – kry ook darem ʼn plekkie in die geskiedenis.

Die kassie bevat twee CD’s. Die eerste een verteenwoordig die rock bands voor daar video’s op MK (aanvanklik MK89) was. Dit sluit mense soos Koos Kombuis, Johannes Kerkorrel, Anton Goosen, Gert Vlok Nel, Jan Blohm, Bacchus Nel, Karen Zoid, Beeskraal, Diff-olie, Trike, Riku Lätti, ens. in. My orkes word ook hier ingegooi. Op die tweede CD is die meer onlangse rebelle, soos Fokofpolisiekar, Straatligkinders, Zinkplaat, Foto Na Dans, Willim Welsyn en NuL. Sommige van die ouer en standhoudende bands, soos Battery 9 en Kobus!, is op albei CD’s verteenwoordig.

Dis natuurlik altyd moeilik met die samestelling van sulke versamelings. CD’s kan net ʼn beperkte massa data akkommodeer. Wie sluit jy in, wie laat jy uit? Van wie sluit jy meer as een song in? Ek hou nogal van die keuses – van my persoonlike gunstelinge is daar, soos Bacchus Nel se “Herfsman” en Piet Botha se “Goeienag Generaal.”

Ek wonder egter oor een ding. Soos Mr Mac and the Genuines destyds uit die Voëlvry-geskiedenis gelaat is, vind ons ook byvoorbeeld nie vir Prophets of da City, Brasse vannie Kaap, of Kallitz in die versameling nie.

Is dit omdat hip-hop nie as rock beskou word nie? Ek wonder maar net.

Gaan luister ʼn bietjie na Kallitz hier.

Charl-Pierre Naudé. ‘n Geloer oor die voetligte

Saturday, June 27th, 2009

Die grootste oomblik vir my op my huidige Europese besoek was om saam met Breyten Breytenbach en Gert Vlok Nel in die Nederlandse stad Hengelo op die verhoog te verskyn ter herdenking van die sewentigste verjaardag van Breyten later vanjaar.

     Hieroor gaan ek nie skryf nie, Rapport se Boekebylae gaan twee groot artikels oor hierdie heugelike gebeurtenis eersdaags dra. Hou die Augustus- en September-weergawes van die Boekebylae dop.

    Vanaf Vrydag 19 Junie tot Maandag 22 Junie het die jaarlikse Internationales Literaturfestival Bremen, ook bekend as Poetry On The Road, plaasgevind.

   Dit was ryke ervaring om saam met digters soos Michael Kruger, Hans Magnus Enzensberger en die wonderlike prosagedigskrywer, Michael Augustin, op ’n verhoog te kan verskyn. Al drie hierdie digters is van Duitsland. Enzensberger is ’n legende, en die grand old man van die Duitse digkuns. Hy tree lankal nie meer op die verhoog op nie, maar het vanjaar, uit die bloute, ingestem om by Poetry On The Road voor te lees. Hy is ’n lang man met ’n seunsgesig, selfs nog op tagtig, en met ’n skugter uitstraling ondanks die kragtige, baie “manlike“ aard van sy reëls.

   Ek volg nie eintlik Duits nie, wel so ’n bietjie, so ek moes maar raap en skraap wat ek kon wat betref Engelse vertalings op die internet en andersins. Hier en daar het ek my maar aan die stroom klanke oorgegee, soos ’n witwaterwipplankryer.

   Daar Ramsy Nasr, die Nederlandse Dichter des Vaderlands, wat my geweldig beïndruk het met sy begeesterde lewerings. Nasr staan effens vooroor gebuk terwyl hy lees, asof hy probeer byhou by sy woorde, agter hulle aanhardloop, agter die ’n stortvloed van beeld en klank aan wat sputterend en wapperend vooruit beur, met die arme digter op sleeptou, agterna.

     Op een stadium het hy vir my gelyk soos ’n marionette wat aan onsigbare toutjies genadeloos deur sy woorde rondgepluk word, sy ledemate soos papiere wat in ’n vuur brand.

    Baie van die anderstalige digters, soos Nasr en Nora Iuga wat in Roemeens skryf, het hul werk in Duitse vertaling voorgelees. In Nasr se geval het hy darem ’n paar Nederlandse weergawes naas die Duits gelees, so ek was nie heeltemal verlore in my stoel nie.

     In my eie geval het ek in Afrikaans voorgelees, gedigte uit my bundel In die geheim van die dag en ’n paar nuwes, met agter my op ’n skerm die Duitse vertalings deur Ulrike Draesner geprojekteer. 

     Nasr is gedeeltelik van Palestynse agtergrond en die Palestynse lewe en kultuur – ook die oënskynlike sistematiese volksmoord van daardie nasie – speel ’n rol in sy werk en dinkwêreld. Hy is akteur van beroep en sy gedigte put ryklik hieruit.

     Poetry On The Road, waaroor die digter Danie Marais ook ’n vers geskryf het, is ’n top fees in Europa.  Dis ‘n vooreg om daar te kon voorlees. Die saal was elke aand volgepak.

     Die hoogtepunt van die fees vir my was die verskyning van Ernesto Cardenal op die laaste aand van die fees, die vuriglik anti-kapitalistiese priester-digter van Nicaragua. Sy vroeër verse het ’n blywende indruk op wêreldpoësie gelaat, en dis veel meer as bloot aktivistiese gedigte. Sy onlangse gedigte toon ’n insinking. Ondanks die heldeverering vir die man – Bremen is ’n stad wat histories met linkse politieke simpatieë verbind word – was daar fluisterings van „tyd om af te tree“ en „liewers nooit as te laat“. 

     Maar Cardenal is 85 jaar oud! Die konsert was ’n uur en half lank, nee, langer! Daarna het hy nog energie genoeg gehad om ’n wyntjie of wat te gaan geniet. Klaarblyklik ’n man wat gewoond is aan „die gemeente“ sowel as die Nagmaal. Ek het hom dopgehou, hoe hy die druif proe-proe, asof dit ’n soort heilige water is. Wat dit natuurlik is. 

    Maar ja, die Duitse gehoor was nie bang om kritiek te lewer nie, selfs op ’n ikoon as dit moes. Cardenal het met sy eie band opgetree, meestal Suid-Amerikaanse uitgewekens veral uit Chile afkomstig. Baie Chilene het hul ná die staatsgreep van Pinochet in 1973 in Bremen kom vestig.

   ’n Groot deel van die belangstelling vir Cardenal het te doen met sy oënskynlik teenstrydige lewe. Sy lewensdilemma val in dieselfde kader van enigma as dié van Breyten Breytenbach of Majakofski of Lorca, maar natuurlik om heel ander redes as hierdie uiteenlopende digters.

     Cardenal is ’n Katolieke priester wat verruklike uitinge kon maak oor sy liefde vir die mensdom. Hy straal daardie liefde uit. Dis voelbaar. Maar hy was ook op sy dag guerrillavegter wat die wapen opgeneem het vir die sosialistiese Sandinistas en die bewind van Nicaragua help omverwerp het. Hy is later ontnugter en het hom van die Sandinista-bewind gedistansieer.

   Die voormalige Pous, die een uit Pole, het Cardenal op ’n keer in die openbaar geroskam, met laasgenoemde op sy knieë voor hom oor die priester se steun vir Bevrydingsteologie. Die gebeurtenis is op film vasgelê.

   Cardenal is een van die wêreldwye ikone van die Bevrydingsteologie. Sowel as van die sosialisme.

   Hy het in Spaans voorgelees, daarna sou ’n Duitse vertaling deur iemand anders gelees word, en dan sou die orkes lostrek, om die beurt.   

       Dit was ’n uiters memorabele gebeurtenis om mee te maak, veral vir iemand uit Suid-Afrika. Ek het die aand bygewoon met my ou skoolvriend Uwe Hummel, vandag ’n teoloog in Wuppertal, in sy geboorteland Duitsland. Uwe en sy vrou, pas getroud, en ook teoloog, kon in die tagtigerjare nie terugkeer na Suid-Afrika waar Uwe sy grootwordjare geslyt het en waar hy op universiteit ’n anti-apartheid aktivis was. Hy het Duitsland toe gegaan op ouderdom 22 om sy M-graad te doen. En tot onlangs het ek hom meer as 25 jaar gelede laas gesien. Sy vrou is Fillipyns, en onder apartheid het dit beteken “nie-blank“.

   Dit was vir my opvallend hoe nuuskierig die ou man (Ernesto Cardinal) is! Hy het van tyd tot tyd homself in sy stoel opgepluk om oor die voetligte van die verhoog te kan loer (die ouderdom het hom maar kort gelaat), die oë op skrefies, na die mense in die voorste rye. Hy het ons een vir een gefynkam. Hy het so bietjie soos my knorrige ou houtwerk-onderwyser gelyk. Ek sou nie sommer van hom verskil, as ek kon verhelp, oor die aard van die sonde nie …

     Wié is hulle? Wáár kom hulle vandaan? Waarheen gaan hulle? Hierdie was van die vrae leesbaar op die ou bebaarde gesig.

   En miskien was dit van so teen die voetligte inkyk, ek weet nie. Miskien omdat dit laat geword het. Maar ondanks ’n sekere onwrikbaarheid was daar soms trane in sy oë.

 

Simon Vinkenoog onttrek aan fees

Monday, June 22nd, 2009

 

Simon Vinkenoog
Simon Vinkenoog

Hierdie naweek het die jaarlikse Felix Poetry Festival in Antwerp ten einde geloop. Simon Vinkenoog (81), wat veronderstel was om die hoofrede te lewer, kon egter nie deelneem nie, aangesien hy hom tans in die hospitaal bevind na ’n onderbeen-amputasie enkele dae vantevore. Volgens sy vrou se inskrywing op sy webblad gaan dit onder omstandighede goed met hom. Ons korrespondent in Antwerp berig dat Peter Holvoet-Hanssen toe die hoofrede moes lewer en dat hy hom uitstekend van sy taak gekwyt het. Hy het die aanwesiges blykbaar in vervoering gehad met sy Pleidooi voor de poezie waarin hy ’n ernstige beroep gedoen het op groter betrokkenheid by die digkuns en die uitdagings wat dit in die gesig staar. Nuuswekker is bly om te kan berig dat onderhandelings reeds met Peter begin is om dié toespraak ook op die Versindaba-webblad geplaas te kry. (Lees gerus weer die Nuuswekker van 8 Mei 2009 waarin daar oor Holvoet-Hanssen berig is.) Dan wil dit voorkom asof Gert Vlok Nel besig is om soos ’n siedende veldbrand deur die noorde te trek: nie net was hy verlede week by Poetry International se fees in Rotterdam betrokke nie, maar ook Raakruimtes se huldiging van Breyten Breytenbach in Hengelo, sowel as hierdie fees in Antwerp. (Lees gerus De Papieren Man se oorskouende berig oor die Felix Poetry Festival en meegaande program hier.)

 
Nog opwindende nuus is dat Luuk Gruwez pas in Suid-Afrika aangeland het. Hy gaan naamlik deel vorm van die program ter viering van die Akademie vir Wetenskap en Kuns se eeufeesviering in Bloemfontein. Welkom in die ander halfrond, Luuk! En onthou, jou gasheer se wyne is óú wyne. Geniet jou kuier. Terselfdertyd is ons bly om Carina Stander terug te verwelkom na háár oorsese reis; en geoordeel aan haar nuwe blog-inskrywing, is sy vars en vrolik en lús om die dinge weer raak te vat.

 

As ’n kopknik na Simon Vinkenoog, ongetwyfeld een van die gróót geeste in wêreldliteratuur, plaas ons vanoggend ’n toepaslike vers van hom hieronder. En onthou: wees onverbiddelik hierdie week. Die poësie is immers ’n ding wat verdien om gelééf te word! 

 

Mooi bly.

LE

 

Ware poëzie is een energie-overdracht uit de hoorn des overvloeds,
een daad van bevestiging, een teken van overlevingskunst.
Geen hobby, maar een passie. Geen luxe, maar noodzaak.
Levende adem, waaiende. geest, bewogen ziel.
Poëzie dient onverbiddeiljk te zijn, of niet.

 

(c) Simon Vinkenoog 

 

 

 

 

 

Donderdag, 18 Junie 2009

Thursday, June 18th, 2009

 

Gert Vlok Nel
Gert Vlok Nel

Die veertigste Poetry International te Rotterdam loop môre ten einde. By De Contrabas kan ’n kostelike berig hieromtrent gelees word. So is daar byvoorbeeld die volgende verbluffende eerlikheid deur Martin Mooij (78) wat dié wêreldberoemde poësiefees in 1969 geïnisieer het; toe hy gevra is wat vir hom die vernaamste indruk is van die 26 jaar wat hy as hoof-organiseerder van die fees opgetree het, was sy antwoord: “Mijn onvermogen. Ik was niet zo’n goede organisator”. Op ’n vraag na die belang van die fees vir die stad Rotterdam het hy soos volg geantwoord: “Dit is de haven van de poëzie, met import en export.’ Inmiddels zijn er dichtregels gestold in neon op kantoren in de stad en trekken ze op vuilniswagens van de Roteb door de wijken.” (’n Meer uitgebreide berig kan by De Volkskrant gelees word.) Digters wat aan vanjaar se fees deelgeneem het, is onder andere Jacques Roubaud (Frankryk), Bei Dao (China), Gerrit Kouwenaar (Nederland), Matthew Sweeney (Ierland) en Valzhyna Mort (Rusland). Ons eie digkuns is verteenwoordig deur ons literêre ambassadeur, Charl-Pierre Naudé, en soos vroeër berig: ons immergroen troebadoer, Gert Vlok Nel. Terugvoer wat ek reeds ontvang het van iemand wat hul sessie bygewoon het, is dat hulle albei skitterend was en algemeen byval gevind het. (Gaan lees hul gedigte op hierdie webblad en luister veral na Gert se voordrag van “in die begin was die woord”.)

 

Terloops, die relletjie rondom die “Rotterdamse aand” waaroor Nuuswekker op 12 Mei berig het, het toe sonder voorval plaasgevind; Rien Vroegindeweij en Jules Deelder ten spyt. Lyk my asof Martin Mooij reg was toe hy in bovermelde onderhoud die opmerking gemaak het dat “de poëzie in de harten van de Rotterdammers (zit).”

 

Mag jy pret hê vandag in alles wat jy doen. Of nié doen nie. En gaan kyk en luister na die video-grepe wat ons webmeester onder “Lees meer” begin plaas het. Dié lysie sal met verloop van tyd aangevul word.

 

Mooi bly.

 

LE

 

Vrydag, 12 Junie 2009

Friday, June 12th, 2009

Breyten Breytenbach

Breyten Breytenbach

Hierdie naweek is alle oë op Hengelo in Nederland waar hul fees vanjaar op die kuns van Breyten Breytenbach fokus. Die Raakruimtes-fees, wat van 14 Junie tot 26 Julie duur, bestaan naamlik uit veertien nuutgeskryfde sonnette deur Breyten (in Afrikaans) wat verspreid deur die stad op mure geverf is; ’n spesiale poësieroete – met aforismes as rigtingwysers – lei dan die besoeker vanaf die stasie na dié gedigte, asook die drie lokale waar Breyten se kunswerke vertoon word. Verdermeer sal HC ten Berge ’n lesing oor Breyten se digkuns lewer by die Beursplein se Openbare Biblioteek te Beursplein, tesame met ’n uitstalling van al sy boeke … Die hooffokus is egter Breyten se werk as skilder, met ’n uitstalling waartydens bykans al sy werke van die afgelope veertig jaar te sien sal wees, bestaande uit twee-en-twintig grootskaalwerke, ’n reeks etse en gemengde media, asook tien nuwe doeke wat kuns en poësie op ’n speelse manier by mekaar betrek. In totaal sal daar meer as een honderd werke uit die kwas van een van ons mees vername digters te sien wees. Boonop word ’n spesiale uitgawe van die plaaslike koerant met ’n sirkulasie van 10,000 in die vooruitsig gestel.

 

Maar dit is nie al nie – die organiseerder het ook bekend gemaak dat Gert Vlok Nel en Charl-Pierre Naudé op 17 Junie saam met Breyten sal optree in die Raboteater. Musiek sal deur Jeroen van Vliet verskaf word terwyl die bekende Amsterdamse podiumdigter,  Krijn Peter Hesselink, sal probeer om darem ook ’n Nederlandse kleurtjie tot dié Afrikaanse segetog by te dra. (Gaan lees die amptelike persverklaring hieren die berig op Hengelo se webblad hier.) Ai, wat ‘n geleentheid!

 
 

 

As verdere toegif vanoggend, dié pragtige reëls in Nederlandse vertaling uit Breyten se nege landskappe van ons tye bemaak aan ‘n beminde.

 

Laat die naweek dawer van vreugde! Nuuswekker hervat weer Maandag.

 

Mooi bly.

 

LE

 

 

de maan is gevallen en de sterren
zijn gesnoten, vogels deftig in grijze
feesttooi uiten een haastige groet van
zilveren olijf tot groene kurkeik. bij Don Ve cino
kraait een bantammer onder de lege vijgenboom,
wijd en veel verder naar het noorden, dicht bij de
grens

 

(c) Breyten Breytenbach  

 

Andries Bezuidenhout. Ek luister op die oomblik na…

Tuesday, May 26th, 2009

…Mavis Vermaak se nuwe EP. Dis moeilik om dit te beskryf. Miskien kan ek sê mense wat van The Buckfever Underground hou sal dit aangenaam vind. Musiek uit die “flipside of the fairest Cape” dalk, alhoewel die flipside hier nie na die vlaktes verwys nie, maar die suburbs.

Ek hou op die oomblik die meeste van “Diep Kaleidoskoop”. Hier is ʼn uittreksel uit die liriek:

“ʼn palmboom dra ʼn dik bruin jas verbloem dun en moedig die uitkyk op ʼn raserige straathoek skaam en dom sou jy kon raai lewens tol daarom negentig bloedlose grade van taai en soet en rond soos gesteelde lekkers soos ʼn brandsiek ek steek my tong uit gee nie om wat jy van my dink nie my pels blink my pote lig hoog ek hardloop langs ʼn gawe see.”

Dit laat my ʼn bietjie aan Gert Vlok Nel dink. Ek hou ook baie van “16 Februarie 2007”:

“wie sit die kartel in die mofskaap se wol wie span die bult oor die afrikanerbees se voorkop wie sit die krul in die mofram se horing wie trek die springbok se pronk oop.”

En:

“op 16 februarie 2007 in die jaar van jou here het ons op ʼn vliegtuig geklim het ons in roodepoort gauteng gebraai geswem gedrink.”

Hierdie een laat my weer aan The Buckfever Underground se “The Highveld is a shit place to be in winter” dink.

Vir meer oor Mavis Vermaak gaan loer en luister gerus hier.

  •