Posts Tagged ‘H.J. Pieterse’

Nini Bennett. Die Tarot as literêre muse

Saturday, May 29th, 2021

 

 

 

Vir eeue reeds wend skrywers en digters hulle tot Tarot-lesings as bron van inspirasie. Tydens die inperking het daar ’n hernieude belangstelling ontstaan in dié kaarte: Mense soek bemoedigende insigte oor werk, gesondheid en finansies. Die lees en bestudering van Tarot-kaarte is immers ’n aktiwiteit wat oorwegend solitaire beoefen word. In onlangse artikels op literêre webwerwe word daar opnuut gefokus op die terapeutiese waarde van Tarot-lesings. Die kaartspeletjies het inderwaarheid baie min te doen met toekomsvoorspelling of “waarsêery” – ’n Tarot-pak beliggaam ’n komplekse voorstelling van antieke simboliek.

Die herkoms van Tarot is onbekend. Volgens  historiese rekords is die eerste gedokumenteerde Tarot-pak tussen 1440 en 1450 in Milaan opgeteken. Die volgelinge en belangstellendes het in die geheim (in salons) speletjies soos die Italiaanse Tarocchini, die Franse Tarot en die Oostenrykse Königrufen gespeel. Eers in die laat 1800’s is wiggelary en toekomsvoorspelling beoefen. Alhoewel die kerk hierdie speletjies as duiwelskuns bestempel het en verwys het na die kaarte as “die prente/boeke van die duiwel”, het Tarot danksy die boekdrukkuns oorleef.

’n Pak Tarotkaarte bestaan uit 78 simboliese prentkaarte met filosofiese en kosmologiese korrelasies. Die pak word verdeel in twee dele: die Groot Arkana met 22 primêre kaarte, die hoofgeheimenisse, en die Klein Arkana se 56 kaarte met die sekondêre kaarte wat die subgeheimenisse voorstel. Die Groot Arkana simboliseer die oertipes van die verskillende paaie, kragte, aksies en strategieë van die mens. Die Klein Arkana verbeeld die verskillende toestande waarin die mens hom kan bevind. Die 56 kaarte bestaan uit die 4 hofkaarte van die 4 verskillende reekse, naamlik die Tarotstawe (Wands); Tarotswaarde (Swords); Tarotbekers (Cups) en Tarotskywe (Pentacles), wat dui op grade van menslike bevoegdheid. Die hofkaarte, weer, is die Boodskapper (Page); die Ridder (Knight); die Koningin (Queen) en die Koning (King). Aansluitend tot die hofkaarte is daar 10 kaarte in elke reeks wat begin by Ace I. en eindig by kaart X. Die 4 reekse verteenwoordig die volgende elemente en menslike eienskappe:

Stawe – vuur – motivering en wilskrag.

Swaarde – lug – denke en kognitiewe prosesse.

Bekers – water – emosies en gemoedstoestande.

Skywe – grond – materiële bates; fisiese toestande en belewenisse.

Die Tarot toon ook korrelate met ’n gewone pak speelkaarte, byvoorbeeld:

Stawe = Klawers

Bekers = Hartens

Swaarde = Skoppens

Skywe = Ruitens

Volgens sekere denkskole beskik die Tarot oor esoteriese skakels na die antieke Egipte, die Kabbala, die Indiese Tantra of die Yijing – en selfs die Torah, aangesien elke kaart in die Groot Arkana met ’n karakter van die Hebreeuse alfabet beskryf word, wat op sy beurt die 22 paaie in die Boom van die Lewe voorstel. Volgens die spirituele goeroe, George Gurdjieff is dit belangrik om Tarot as ’n eenheid van simboliek, astrologie en towerkrag (magie/magick) te verstaan. Ongelukkig assosieer die meeste mense Tarot met ’n vorm van fortuinvertellery wat met die New Age-beweging geassosieer word. Hierdie siening word versterk deur amateurs wat hulle kliënte “se kaarte lees” en só kwansuis “die toekoms voorspel” (meesal bewapen met ’n Tarot-boek om die uitleg na te slaan). Hierdie mense vra dan geld vir sulke lesings. Na my mening is sulke praktyke oneties en teenstrydig met die ware gees van Tarot.

Alhoewel die simboliek van die 78 kaarte sedert die middeleeue dieselfde gebly het, het die visuele vertolking of interpretasies daarvan by die onderskeie kunstenaars en mistici bly verander. Daar is tans ’n legio stelle kaarte om van te kus en te keur. Tarot volg ook die tendense van die populêre kultuur – daar is selfs Harry Potter– en My Little Pony-pakke beskikbaar!

Die pak wat verreweg die meeste gebruik word, is die Rider-Waite-Smith-Tarot: dit is die ‘standaard’ stel kaarte. Die Navigators Tarot of the Mystic Sea Tarot van Julia A. Turk is ook in aanvraag. In 1973 het die vervaardigers van die Bond-film, Live and Let Die vir Salvador Dalí gevra om ’n pak kaarte te skilder, spesiaal vir die film. Ongelukkig het die transaksie deur die mat geval omdat Dalí onredelike finansiële eise gestel het en te veel “lenings” teen die ooreengekome kommissie aangegaan het. Dalí het wel sy eie eksotiese, surrealistiese galery Tarot-kaarte in 1984 voltooi. En, tiperend van die surrealistiese maestro, het hy verras met sy aweregse  humor. Hy het homself verbeeld as die Magiër (Magician). Roger Moore, wat op daardie tydstip die rol van Bond gespeel het, se voorganger, Sean Connery, het ’n kameevertoning as die Keiser (Emperor) gemaak! Baie slim: 007 moes in sy pasoppens wees … Dali se vrou, Gala, was die Keiserin (Empress). Die Dalí-Tarot is ’n ware juweel: surrealisme en die esoteriese ontmoet en die groot meesters se werk word geparodieer met kitsch en Christelike ikonografie. Die digter William Blake se stel, The William Blake Tarot of the Creative Imagination is, soos Dalí se pak, ’n stel kaarte vir die fynproewer. Die invalshoek is ’n digterlike een, gebaseer op Blake se visuele interpretasies en poëtiese insigte rondom Tarot. Die kaarte is egter verfrissend vry van intellektuele bagasie, en Blake nooi die leser op ’n speelse wyse uit om die reis deur die geheimenisse met hom mee te maak.

Digters was maar altyd lief vir Tarot. Die Nobelpryswenner, William Butler Yeats was in die laat 1800’s lid van die okkulte organisasie, The Hermetic Order of the Golden Dawn waar die volgelinge seremoniële toorkuns beoefen het; die aanleer van Tarot was een van die inisiasierites. Blake het die illustreerder van die Rider-Waite-Smith-pak, Pamela Smith, raad gegee met die visuele vertolking van die mistieke simboliek – m.a.w. digters en digkuns het die interpretasie van die kaarte beïnvloed, op soortgelyke wyse wat Tarot digters beïnvloed het in die skryf van poësie. Vervolgens ’n uittreksel uit Yeats se gedig, “The Tower” (die Toring XVI. is ’n kaart in die Groot Arkana):

 

[…]

Good fellows shuffled cards in an old bawn;

And when that ancient ruffian’s turn was on

He so bewitched the cards under his thumb

That all but the one card became

A pack of hounds and not a pack of cards,

And that he changed into a hare.

Hanrahan rose in frenzy there

And followed up those baying creatures towards –

[…]

 

Die Toring verwys na die prosesse van veroudering en die Ego wat in die slag bly. “Hanrahan” dui waarskynlik op die die Dwaas / The Fool 0., die heel eerste kaart van die Groot Arkana, ’n kaart met ’n nulwaarde: die begin van die (jeugdige) dwaas se reis.

 

[…]

Before that ruin came, for centuries,

Rough men-at-arms, cross-gartered to the knees

Or shod in iron, climbed the narrow stairs,

And certain men-at-arms there were

Whose images, in the Great Memory stored,

Come with loud cry and panting breast

To break upon a sleeper’s rest

While their great wooden dice beat on the board.

[…]

 

Die verwoesting van die Toring-kaart word beskryf – die kaart simboliseer ook die Toring van Babel. “Great Memory stored” reik moontlik na die kaart wat ná die Toring volg, naamlik die Ster: Verligting en openbaring via die kollektiewe onbewuste.

Ook in T.S. Eliot se “The Waste Land” verwys die digter na Tarot-kaarte:

 

[…]

Madame Sosostris, famous clairvoyante,

Had a bad cold, nevertheless

Is known to be the wisest woman in Europe,

With a wicked pack of cards. Here, said she,

Is your card, the drowned Phoenician Sailor,

(Those are pearls that were his eyes. Look!)

Here is Belladonna, the Lady of the Rocks,

The lady of situations.

Here is the man with three staves, and here the Wheel,

And here is the one-eyed merchant, and this card,

Which is blank, is something he carries on his back,

Which I am forbidden to see. I do not find

The Hanged Man. Fear death by water.

[…]

 

Kenners beweer die “drowned Phoenician Sailor” sinspeel op die Tien van Swaarde, terwyl die “Lady of the Rocks” dui op die Koningin van Bekers / Queen of Cups. Dan is daar die Drie van Stawe (“man with the three staves”), die Wiel van die Noodlot (“The Wheel”), (Ses van Skywe / Six of Pentacles – “the one-eyed merchant”), en die Gehangde Man (“The Hanged Man”). Laasgenoemde kaart word astrologies beïnvloed deur Neptunus, wat gerig word deur die element water.

In Afrikaans skryf Joan Hambidge op ’n gereelde basis oor Tarot-kaarte in haar verse, onderhoude en artikels op haar blog, Woorde wat Weeg. Maar tog is daar ’n opvallende afwesigheid, ’n leemte t.o.v. Tarot in die Afrikaanse letterkunde. Van die redes is moontlik die rol van die kerk wat die kaarte as “duiwels” gebrandmerk het, gebore uit onkunde en gedryf deur ’n vrees vir die okkulte. Ek verkies om die woord “esoteries” te gebruik, want “okkult” kom met baie bagasie saam; dis pejoratief. Esoteries beteken “verborge kennis” en dra nie ’n ingeboude waarde-oordeel en beletsel soos sy okkulte eweknie nie. Voor die koms van aanlynbesteldienste was Tarot moeilik bekombaar – waarskynlik slegs by enkele boekwinkels of ander esoteriese winkels. Tog het Tarot-kaarte hulle opwagting gemaak in boeke se omslagkuns.

 

 Isis Isis Isis, 1969, Human & Rousseau

 

Etiene Leroux se roman, Isis Isis Isis, se voorblad toon ses Tarot-kaarte uit een van die oudste Tarot-pakke, die Tarot de Marseilles wat reeds in sirkulasie was in die 15 de eeu in Italië. Dié roman vorm deel van die 18-44-trilogie: 18-44, Isis Isis Isis en Na’va. In Isis Isis Isis maak Leroux gebruik van die Egiptiese mite waarvolgens die god van die doderyk, Osiris, deur sy broer Set in 14 stukke opgekap is en weer deur die vrugbaarheidsgodin Isis aanmekaar gesit is nadat sy al die stukke behalwe die fallus gevind het. Die knolskrywer, as die verkapte Osiris, reis deur Europa om sy gefragmenteerde self byeen te bring, en in die proses loop hy 14 vroue raak wat die rol van Isis sou kon speel.

 

 Omdat ons alles is, 1998, Tafelberg

 

Omdat ons alles is, is ’n kortverhaalbundel van die bekroonde digter, H.J. Pieterse. Die kaart op die voorblad toon die Gehangde Man XII., soos dit voorkom in die Groot Arkana. Die betekenis is onder meer opoffering; die oorgawe van die Self aan hoër beginsels. In ’n motto voorin die bundel haal Pieterse ’n vertaalde weergawe van die offergod, Odin, aan. Die verwysing kom uit die Hávamál, ’n Yslandiese gedig wat skakel met die oud-Noorse filosofie.

 

I know that I hung

in the windy tree

for nine full nights.

Wounded by the spear,

consecrated to Odin,

an offering to myself

on the tree

whose roots are unknown.

 

’n God (Odin) geoffer aan homself, ’n god  verwond met ’n spies herinner aan die hang (kruisiging) van Christus. Odin het gehang aan die Wêreldboom, ’n opoffering om die mistieke Runes te ontdek en te verstaan. Die bundel kortverhale handel oor die verteller se verwerking van pyn en verlies na sy vrou se selfdood.

 

 Stoornis, 2002, Tafelberg

 

Die kortverhaalbundel van Nini Bennett toon die Drie van Swaarde, ontleen uit die verhaal “Die besoeker”, waar ’n liefdesteleurstelling onder die soeklig kom. ’n Fotobeeld van ’n (‘ware’) Keltiese Kruis-lesing verskyn in die verhaal. Drie swaarde deurboor ’n hart en in die agtergrond val daar reën uit die wolke; trane wat later simbolies lei tot genesing en nuwe groei.

In oorsese lande word die lees van Tarot-kaarte al vir jare aangebied as deel van skryfkunskursusse. Met die koms en evolusie van moderne tegnologie met die gepaardgaande vervlakking wat dit meegebring het, het daar ’n hernieude belangstelling in Tarot en sy deelgenoot, esoteriese selfontdekking, ontstaan. Tarot en skeppende skryfwerk se gemene deler is om die kompleksiteit van die menslike kondisie te verwoord. Tarot word as deel van opleiding in skryfkuns ingespan om o.m. skrywersdroogte te oorkom, of om die kreatiewe sone te help ontwaak. Tarot deel in geheimenisse, óók die spirituele syn van die leser van die kaarte wat verborge bly. Die kaarte “sien” dit wat al reeds waar is; nie noodwendig die toekomstige uitspeel van situasies nie. Met ander woorde: Tarot beliggaam die spirituele praktyke van die leser-skrywer wat verpersonifiseer word. ’n Skrywer of digter is gewoond aan lees: só ‘n persoon lees alles, van resepte, pamflette, koerante, sosiale media en boeke, tot die konkrete detail in die leefwêreld rondom hom. Voeg die lees van Tarot-kaarte by, en die leesproses word ’n resonante ervaring waar alles ’n “interkonneksie” vorm – alles is verwant aan mekaar. In die gedig van die wêreld verbind alle konkrete detail met abstrakte temas en argetipes om ’n betekenisvolle narratief te skep. Die meesternarratiewe van die lewe is reeds geskryf, dit herhaal, dit vorm patrone; en Tarot help skrywers om deur die donker portale van die onderbewuste te navigeer waar beeld en woord ontmoet. ’n Skrywer soos Alexander Chee (skrywer van The Queen of the Night en Edinburgh), gebruik die Keltiese Kruis-metode om te “sien” wat sy karakters volgende gaan doen. Tarot is dus ’n bouprogram, ’n karakterontwerp of -verhoog wat die skrywer lei tot insig in die narratief wat hy besig is om te skryf. Digters, op hulle beurt, put ook ryke inspirasie uit Tarot se digte substrata van antieke en esoteriese simboliek. ’n Pak soos The Lover’s Path Tarot maak byvoorbeeld gebruik van karakters in folklore, mitologie en sprokies as karakterverhoog om die leser insig te gee in die geleefde weë en argetipes van die liefde. Veral liefhebbers van poësie sal hierdie pak kaarte as verrykend ervaar.

Vervolgens, ’n Tarot-vers deur Franci Niewoudt:

 

the Fool (Major Arcana)

gekke weet dat die aarde behoort

aan eenvoudiges

so ook die uitspansel

binne elke dwaas

swerf ’n Groenman

wat dans met drie boontjiepitte

en ’n slakdop

waaruit ’n roos spiraal

’n gids hou immers wag

by die stomp afheinings

van donker flits

by ongekettingde hekke

sotte weet dat die lewe ’n sterpad is

wat wit geklip

en oop lê

(Vlerkslag van kleur, 2016, Cordis Trust Publikasies)

 

 

Verwysings:

https://lithub.com/why-are-writers-particularly-drawn-to-tarot/?fbclid=IwAR3hCYwJTvyfpKPAxFnx8WKfYy08Z-oFIvuczUJSqjz62Oj19mjmM6iMRZ8

https://blog.bestamericanpoetry.com/the_best_american_poetry/2014/02/poets-and-the-tarot.html?fbclid=IwAR3EJA6R5yc3LNgbwybiQto8MYQMV81MxjiiX3Vuoc8_5LaASkqX8XJFpbg

https://www.smithsonianmag.com/smart-news/see-surreal-tarot-cards-designed-salvador-dali-james-bond-movie-

https://en.wikipedia.org/wiki/Tarot?fbclid=IwAR2hQtm6kKnuFLvexz0V9ctKs2gB5WHPrcE94Zx22nefzi_s0fQ3DGtyjLI

 

Nini Bennett. ’n Getekende kopie, asseblief

Thursday, June 18th, 2020

 

“Ek gaan jou boek bestel, maar dan moet jy dit vir my teken.”

“Sal jy vir my iets voor in die boek skryf en dit teken?”

“Ek soek ’n getekende kopie, asseblief.”

Dít is die versoeke wat ’n skrywer, wat pas ’n boek vrygestel het, aanhoor. Maar wat is die redes – of die dryfvere – agter die teken van ’n boek? Wat maak dit vir die koper so spesiaal, of selfs gesog?

Professionele boekversamelaars, daardie ywerige bibliofiele, ken die waardekategorieë van getekende kopieë. Laasgenoemde behels waar en wanneer die boek geteken was en aan wie die getekende kopie gerig was – en of daar ’n inskripsie voor in die boek is, aldan nie. Die skaarsste, of vraag en aanbod van ’n boek, die ikoniese status van die skrywer of ander historiese gebeure bepaal ook die waarde van so versamelaarskopie. Van die mees gesogte getekende kopieë is byvoorbeeld Where the wild things are (Maurice Sendak, $25 000); To kill a mockingbird (Harper Lee, $25 000), of A farewell to arms (Ernest Hemingway, $17, 500).

Suid-Afrikaanse lesers se oogmerk met getekende kopieë berus waarskynlik meer op die sentimentele as die finansiële waarde van ’n getekende kopie. En nie alle boekkopers is boekversamelaars nie, en die begeerte om getekende boeke te bekom is waarskynlik nader aan die besit van memorabilia. Dit is onthougoed en kosbare bêreboeke; memento’s.

In The strange history of Bonnie and Clyde beweer die skrywer, Treherne, dat getekende kopieë onderliggend dieselfde logika vorm as met relieke. Die woord “relieke” hou verband met die woord “remains”, en kan dui op enige vorm van fisieke oorskot of besittings wat met ’n heilige geassosieer word. Dalk moet “heilige” eerder in ’n figuurlike sin gebruik word, want musiek-, film- of sportsterre se “relieke” is ook uiters waardevol.

Binne die Christendom verwys die begrip reliek onder meer na 2 Konings 13: 20-21, waar ’n Moabietiese man in Elisa se graf begrawe is maar met die aanraking van Elisa se beendere weer lewendig geword het. Nóg so ’n voorbeeld is Handelinge 19: 11-12, waar doeke en voorskote wat in aanraking was met Paulus se vel, op hul beurt weer siekes kon genees by wyse van die bemiddeling van ’n genesende, goddelike krag. Die gebruike van relieke kom steeds volop voor onder aanhangers van charismatiese godsdiens, byvoorbeeld op die televisieprogram, Kruiskerk, word doeke met die palmafdruk van ’n betrokke pastoor (en selfaangestelde geloofsgeneser), verkoop. Dit sê nogal baie van magiese denke – of magiese objekte – en die rol van bygeloof binne geloof.

In Mei 2018 het die aartappelboer en lekeprediker, Angus Buchan, ’n gebedsaamtrek vir reën op Mitchell’s Plain gehou waar hy ’n groep gangsters toegespreek het. Hy het tydens die diens van sy klere ontslae geraak en in slegs ’n T-hemp, denim en sokkies verder gepreek. Sy Bybel, baadjie, hemp, stewels en Stetson het hy aan bendeleiers uitgedeel met die opdrag dat hulle hul gawe van leierskap in diens van die Here moet stel, en nie misdaad nie. Hierdie uitdeel van Buchan se persoonlike klerasie tref mens onmiskenbaar as die oordrag van relieke (al is dit ’n grandiose gebaar). En weer eens voer magiese denke die botoon.

En van die charismatiese na die poëtiese: In Alruin beskryf H.J. Pieterse die erotiese proses as ’n gewyde of spirituele belewenis wat in herinnering geroep word deur relieke:

.

OU PARFUUM WAT SWAAR

.

Ou parfuum wat swaar

in hout intrek.

Jy het uit geel herfsreën

binnegekom.

.

Die rook van jou sigaret

maak marmerpatrone.

Ons buig inmekaar,

gesmelte glas op roosglas.

.

In die nanag sê jy reëls

uit ’n ou vers of gebed

in die swart katedraal

van jou slaap.

.

Later kry ek in my bed

’n haarpatroon, ’n geur;

relieke

van ’n liefdestyd.

 

Bloedrelieke. Wat ’n mooi woord is dit nie! Toe Abraham Lincoln op 15 April 1865 doodgeskiet is in die Ford-teater, sou niemand kon raai hoeveel keer sy doodsklere – bloedrelieke – van hande sou verwissel nie. Hierdie bebloede hemp, jas, broek en das was op ’n kol in die betrokke teater in ’n glaskabinet toegesluit nadat Jan Publiek stukkies bebloede materiaal uit die jas geskeur en dit verder beskadig het. Die klere was op ’n stadium selfs toegesluit in die Greensboro-bankkluis; daar was duidelik angs en verwarring oor wat om met die morbiede nalatenskap te doen. ’n Ander voorbeeld is die berugte bankrowers, Clyde Barrow en Bonnie Parker wat in 1934 doodgeskiet is in ’n polisiehinderlaag in Louisiana. Dié twee rampokkers was baie gewild onder die Depressie-geteisterde inwoners van Texas en het met hulle dood heroïese status bereik. Hulle is weliswaar ver van heiliges…maar ’n skare mense het op die koeëldeurboorde Ford V8, waarin Barrow en Parker se liggame gelê het, toegesak. Daar is letterlik bloedrelieke gemuit van die polisietoneel – sommige verbygangers het glasstukke in die pad opgetel terwyl ander weer met ’n skêr (bebloede) haarlokke uit Parker se haardos geknip het. En dit bring ons by die begrip murderabilia. Dit is, soos mens kan aflei, versamelaars wat artefakte wat aan moordenaars en/of slagoffers behoort het, versamel – dit betrek ook voorwerpe wat gebruik is op misdaadtonele, byvoorbeeld wapens, klerasie, of selfs die kuns wat die moordenaars in die gevangenis gemaak het. Die sielkundige dryfvere agter dié donker en makabere versameldrang is kompleks, maar dui in kort daarop dat dit aan die versamelaar ’n gevoel van mag gee en dat die items op ’n primitiewe vlak ‘trofeë’ in die hande van die besitters word: Die jagter jag nou sélf die jagter deur eienaarskap van laasgenoemde se besittings te neem.

Memorabilia verloor waarde as dit skoongemaak word, byvoorbeeld die af- of uitwas van bloed. Dit moet outentiek, in takt bly; die rugbytrui van ’n rugbyheld wat opgeveil word, moet byvoorbeeld nie gewas word nie (die sweet moet daarin bly).

Treherne het opgemerk dat getekende kopieë as relieke gesien kan word. Relieke dra die spore van die lewe; dis om iets van die rou DNS van iemand te besit, of menslike weefsel, as jy wil, outentiek en onvervals. Getekende kopieë hou ’n bekoring vir boekliefhebbers in. Die outopen-tegniek, waar die skrywer se handtekening in drukkersink verskyn en onderworpe is aan reproduksie, beskik slegs oor kuriowaarde, niks meer nie. Wat is meer persoonlik as die skrywer se outograaf in regte ink, iets van sy identiteit, en wat is meer verteenwoordigend van ’n skrywer as sy skrif self? En ’n inskripsie gerig aan ’n bewonderende leser?

.

Wanneer ’n digter sterf

 

stroom huldeblyke in

oor die enorme verlies en bydrae

van óns stilgemaakte digterlike stem

 

Wanneer ’n digter sterf

staan die literêre lykbesorgers gereed

met oordrewe takserings

oor die kwadratuur van sy sirkel

 

Wanneer ’n digter sterf

is daar onbetaamlike vrae

oor die lewenstyl en selde

of hy ’n rondeel of distigon kon skryf

 

Wanneer ’n digter sterf

word hy stellig, indien onderteken

aangekoop en gou vergeet

tot ’n ander digter kort hierna vertrek

 

Wanneer ’n digter sterf

mag sy gedigte tog ’n ewige leser beërf

 

(Joan Hambidge. Uit: Lot se vrou, Human en Rousseau: 2012)

.

Verwysings

https://www.news24.com/news24/SouthAfrica/News/buchan-gives-his-shirt-boots-and-stetson-to-gangsters-at-prayer-meeting-20180324

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Relic

Pieterse, H.J. Alruin. Pretoria: HAUM-Literer, 1989.

Treherne, J. The strange history of Bonnie and Clyde. New York: Cooper Square Press, 2000.

 

 

Marlies Taljard: “Elke engel is skrikwekkend”

Thursday, December 3rd, 2015

Elegien

Wie, as ek skreeu, sou my dan hoor vanuit die engelekore?

En sê nou maar een van hulle

druk my skielik vas teen sy hart: ek sou vergaan weens sy

sterker teenwoordigheid. Want die skone is niks anders nie

as die begin van die verskrikking wat ons nog nét kan verduur,

en ons bewonder dit so, omdat dit gelate weier

om ons te vernietig. Elke engel is skrikwekkend.

So klink die aanhef van Rainer Maria Rilke se Duineser Elegien (ek gebruik die Afrikaanse vertaling, Duino-Elegieë deur H.J. Pieterse, 2007. Protea Boekhuis). In hierdie reeks van tien elegieë wat tussen 1912 en 1922 ontstaan het, is die engel die ordenende simbool wat mistieke heelwording of eenwording verteenwoordig. Die Elegieë is besonder moeilike, gekonsentreerde poësie waarin ʼn magdom simbole, temas en subjektiewe insigte vervleg is. Dit word deur die meeste kritici beskryf as sterk simbolistiese poësie – sommige meen dit is van die beste digterlike werk in die wêreldletterkunde; ander meen dit is die egosentriese, liries-romantiese mymeringe van ʼn digter wat hoofsaaklik deur vroue van die hoër klasse gelees is. Dit is egter nie die doel van hierdie blog om die literêre waarde (wat myns insiens voor die hand liggend is) te beredeneer nie. Ek sluit met hierdie blog aan by ʼn vorige blog wat op 29 November 2015 verskyn het, en waarin ek die verskyning van engele bespreek in die gedig Song of a Man Who Has Come Through deur D.H. Lawrence. Dié gedig het in 1917 ontstaan, dus gedurende dieselfde tyd waarin Rilke se Elegieë geskryf is. Ek wil in hierdie blog argumenteer dat die Rilke-engele in wese dieselfde funksie vervul as die Lawrence-engele, naamlik dat hulle simbole van transformasie is.

DuinoDie ontstaansgeskiedenis van die Elegieë is interessant en insiggewend vir interpretasie van die engelfigure waarna in byna al die elegieë verwys word. Nadat Rilke ʼn lang poëtiese droogte beleef het, is hy deur sy vriendin en beskermvrou, prinses Marie von Thurn und Taxis-Hohenlohe, uitgenooi om ʼn ruk lank in die familie se kasteel by Duino, buite Trieste in die noorde van Italië, te woon. Op ʼn dag aan die begin van 1912 het hy op die hoë rotse waarop die kasteel gebou is, gaan stap. Hy het oor sy finansies nagedink, toe hy die stem van ʼn engel uit die tierende see, ongeveer 200 meter onder hom, hoor praat. Hy het die woorde in sy notaboek aangeteken: “Wer, wenn ich schriee, höre mich denn aus der Engel Ordnungen?” – wat hy direk daarna sou neerskryf as openingsreëls van sy Eerste Elegie. Die res van die dag en die volgende paar weke het hy fanaties geskryf en gedeeltes van al tien die Elegieë geskryf. Hy het die werk egter eers in 1922 voltooi. Rilke self het male sonder tal verwys na die wyse waarop die engel as’t ware vir hom die Elegieë “ingegee” het. Hieruit kan die afleiding gemaak word dat die digter self die engel (onder andere!) beskou as boodskapper wat aan hom ʼn bepaalde waarheid openbaar.

Rilke het graag en dikwels oor sy werk gepraat en geskryf. Hy het lesers aangemoedig om vir hom te skryf en vrae te vra oor sy gedigte. Daar is letterlik duisende oorgelewerde briewe waaruit teksontleders kan put. Een van Rilke se beste vriende, Rudolf Kassner, skryf in sy memoires uitgebreid oor Rilke se lewe. Wat vir die interpretasie van die Elegieë en die engele wat daarin figureer belangrik is, is dat Rilke veral aangetrokke was tot die Zen-Boeddhisme waarin mistieke eenwording van die mens en die heelal nagestreef word deur voortdurende transformasie. Vir Rilke is “transformasie” in baie opsigte soortgelyk aan ʼn mistieke “transsubstansiasie”, soos blyk uit die Tweede Elegie waarin Engele beskryf word as

spieëls: wat hul eie afstralende skoonheid

weer terugskep in hul eie gelaat.

Die beginsel van voortdurende transformasie kom ook by Heraclitus en in die I Ching voor. Volgens Kassner het Rilke nooit van die woord “idee” gehou nie, en in die plek daarvan gebruik hy engele as suiwer verteenwoordigers van die “onsigbare dinge”. Emily Grosholz skryf dat Rilke dit as die taak van die digter beskou het om die “sigbare” te omskep in die “onsigbare” (wat Rilke Weltinnenraum – wêreldbinneruimte – noem). In die Sewende Elegie word die beginsel van verinnerliking beskryf:

Nêrens, geliefde, sal daar wêreld wees, as binne nie. Ons

lewe gaan heen met verandering. En steeds geringer

kwyn wat buite is. Waar daar eenmaal ʼn blywende huis was,

dring ʼn uitgedinkte skepping hom op, dwars, volledig behorend

aan die voorstelbare, asof dit nog heeltemal ʼn hersenskim was.

In sy begeleidende aantekeninge by die Duino-Elegieë skryf Pieterse (p.15) dat die kernkonsep in die Elegieë die siening van verandering, verinnerliking, transformasie en selfs vergeesteliking is, soos dit in die Sewende uiteengesit word: “om die ‘objekte’ (dinge) en ‘ervarings’ van ons bestaan na ons innerlike lewe oor te plaas deur ‘verinnerliking’, waardeur hierdie dinge, ervarings en ook die aarde, ʼn nuwe bestaan in ons belewing kry, binne ons ‘herskep’ en aan die verganklikheid ontruk word. Die ‘instrument’ waarmee verinnerliking tot stand gebring word, is die poësie …” Die engel is, volgens Rilke “daardie skepsel in wie die omvorming van die sigbare in die onsigbare, wat ons opdrag is, reeds voltooi lyk. (…) Die engel van die Elegieë is daardie wese wat daarvoor borg staan dat in die onsigbare ʼn hoër graad van werklikheid te ontdek is. – Vandaar dat hy ‘skrikwekkend’ is vir ons, omdat ons, sy liefhebbers en herskeppers, tog nog aan die sigbare geheg is” (uit ʼn brief van Rilke aan sy Poolse vertaler, soos vertaal deur H.J. Pieterse, p.95&96).

Leishman (sien Pieterse, p.98) voer aan dat die engel by Rilke die grondslag is van die idee van volmaakte selfkennis (“perfect consciousness”) – in Boeddhistiese terme ʼn “verligte wese” of bodhisattva: “a being in whom the limitations and contradictions of present human nature have been transcended, a being in whom thought and action, insight and achievement, will and capability, the actual and the ideal, are one.”:

Engele (sê hulle) weet glo dikwels nie of hulle tussen

lewendes beweeg of tussen dooies nie. Die ewige stroming

sleur alle leeftye deur beide sfere

áltyd met hom saam en oordonder hulle in beide.

(Eerste Elegie)

Daarom kan engele boodskappers wees wat inligting oordra uit die sfere waartoe die mens nie toegang het nie. Die onbekendheid van so ʼn gegewe mag ʼn verdere rede wees waarom engele vir mense “skrikwekkend” is, maat ook omdat hulle die mens se hoogste strewes verteenwoordig en gelyktydig die mens daaraan herinner hoe ver hy nog van die perfekte staat van menswees verwyder is.

Die aspek van “skrikwekkend”-wees, wat in sowel die Eerste as die Tweede Elegie voorkom, word deur literatore dikwels ook in verband gebring met ʼn gedig van Rilke wat reeds in 1907 verskyn het, naamlik Mohammeds Berufung waarvan ek die Engelse vertaling van Leonard Cottrell aanhaal:

Mohammed’s Summoning

Power stepped into his hiding place:

at once a presence he could not mistake.

He begged the Angel — pure, erect, ablaze —

to leave him as he was. He would forsake

 

all his ambitions; it was best he stayed

that baffled, over-traveled man of trade.

He’d never learned his letters…and now such

a word! For wise men, even, far too much.

 

But no, the Angel fiercely showed and showed

the writing on its page. This will that glowed

would not back down, again demanding: — Read.

 

And then he did. The Angel bowed its head

before him, one from thenceforth who had read:

who knew, and carried out, and who decreed.

In hierdie gedig is die engel (Gabriël) inderdaad ʼn vreesaanjaende figuur. Dit is waarskynlik hierdie magtige figuur na wie Rilke verwys in sy brief aan Hulewicz (sy Poolse vertaler): “Die ‘Engel’ van die Elegieë het niks met die Engel van die Christelike hemel te doen nie (eerder met die engelgestaltes van die Islam) …” (Pieterse, p.95). Presies wat die engele van die Islam is, is nie duidelik nie – ʼn mens kan maar net aanneem dat Rilke verwys na die engel wat aan Mohammed verskyn het om hom op te roep as Profeet. Volgens Karen J. Campbell (Rilke’s Duino Angels and the Angels of Islam) word die engel wat aan Mohammed verskyn het vir Rilke ʼn soort “thought experiment in which the archangel, impressively conveyed as he may be, figures not as God’s creature but as Muhammad’s: a kind of celestial guarantor generated by the prophet’s inspiration who stands in a transparent, indeed a specular relation to him and his own concerns.” Die engel is vir Rilke dus ʼn spieëlvlak waarin hy homself kan sien soos hy behoort te wees en wat hom terselfdertyd herinner aan die bejammerenswaardige toestand waarin hy tans verkeer en die lang reis van transformasie wat nog vir hom voorlê. Ten spyte van wat Rilke eksplisiet oor sy engelfigure sê (en na aanleiding van wat implisiet bly in sy verduideliking) is ek geneig om met Pieterse saam te stem dat daar iets van die bodhisattva in die Rilke-engele steek – dalk meer as wat Rilke self en ander literatore wat dit raaksien, sou toegee: die engel is dié wese wat die Wiel van Lewe en Dood agtergelaat het, maar weer samsara (ʼn bestaan wat gebonde is aan getye van lewe en dood) aanneem ten einde sy insig, wysheid, meelewing, hulp en liefde in belang van die wêreld as geheel beskikbaar te stel.

Ek sluit af met fragmente van die aangrypende beskrywing in die Tweede Elegie waarin die ambivalente aard van die engele besing word:

Elke engel is skrikwekkend. En nogtans, wee my,

sing ek tot julle, byna dodelike voëls van die siel,

en ek weet van julle.

(…)

As die aartsengel, die gevaarlike, nou net één tree van agter die sterre

na onder toe trap en hiernatoe: ons eie hart

sou hoog in ons opslaan en ons doodslaan. Wie is julle?

 

Gelukkige eerstelinge, julle oogappels van die skepping,

bergreekse, rooidagrooi bergkamme

van alle skepping, – stuifmeel van die godheid in bloei,

verbindings van lig, gange, trappe, trone,

ruimtes van bestaan, skilde van geluksaligheid, opskuddings

van stormagtig verrukte gevoel en skielik, elkeen,

spieëls: wat hul eie afstralende skoonheid

weer terugskep in hul eie gelaat.

 

Want ons, waar ons voel, vervlugtig; ag ons

asem ons uit en verby; van houtgloed tot houtgloed

verswak ons geur. (…)