Posts Tagged ‘Herman Wasserman’

Wenners van Mont du Toit kwatrynkompetisie

Sunday, May 9th, 2021

 

 

Eerste prys: Daniel Hugo (Kwatryn 12)

 

Persië was bekend vir lekker wyn

en vir Khajjam se pittige kwatryn –

met ‘n kombinasie van dié twee

oorleef ons die knellendste kwarantyn.

 

 

 

Tweede prys: Herman Wasserman (Kwatryn 27)

 

Lumier

Uit elke pestilensie se puin

sal weer ‘n bloednuwe dag verskyn –

ons klink saam ‘n glas en bly verwag

uit gekneusde druif die dieper samesyn.

 

 

 

Derde prys: Alwyn Roux (Kwatryn 115)

 

Chanson

Skink woorde, lief, uit die bokaal,

dat ons mekaar besing in taal –

geïsoleer, verskans teen nood, sing

ons van laafnis, atonaal.

 

 

 

Die beoordelingspaneel

Professor Joan Hambidge (UK)

Professor Marlies Taljard (UFH)

Dr. Stefan van Zyl

Me Nini Bennett

 

Kommentaar

Ons het altesame meer as 200 inskrywings vir die Mont Du Toit Kwatrynkompetisie ontvang. Dit is te verstane dat die keuse van drie wenners bykans ‘n onbegonne taak was. Uit die lang kortlys wat onlangs op Versindaba verskyn het, kan gesien word hoeveel uitstaande kwatryne ontvang is.

Uiteindelik het ons die keuse van wenners op grond van tegniese vaardigheid gemaak. Een van die vernaamste eienskappe van die Persiese kwatryn is immers die streng dissipline wat dit van die digter vereis. Die Persiese kwatryn, ook Rubāʿī” (رباعي) genoem, is ‘n strofe met vier reëls wat ‘n volledige gedig verteenwoordig. Gewoonlik het die Persiese kwatryn ‘n rymskema AABA, hoewel AAAA ook voorkom. Die eerste drie reëls dien gewoonlik as inleiding tot die laaste reël wat die kern van die kwatryn bevat. Die inhoud is bondig en geestig en druk dikwels universele wysheid uit, maar kan ook hedonisties in sy wêreldbeskouing wees met ‘n tipiese onderliggende carpe diem-filosofie. Dit is ‘n vorm wat algemeen gewild geword het, veral ook in die nie-Persiese wêreld. Sham-e-Qias, skryf oor die Persiese kwatryn:

“This new poetic form fascinated all classes, rich and poor, ascetic and drunken, rebel outsider, all wanted to participate in it…. the sinful and the good both loved it, those who were so ignorant they couldn’t make out of the difference between prose and verse, began to dance to it”.

Dit is ook wat ons gesien het met inskrywings wat alle verwagtinge oortref het en vanuit alle oorde gekom het. Ons hartlike dank aan alle deelnemers wat hierdie kompetisie so prettig gemaak het en wat dit so geniet het om deel te neem. Ofskoon almal nie gewen het nie, kan elke digter verseker wees dat sy/haar bydrae deur baie lesers geniet is en daartoe bygedra het om die Covid-19-pandemie vir baie van ons effens draagbaarder te maak.

Ons hartlike dank aan Stephan du Toit van Mont du Toit Kelders wat die prysgeld vir die wenners geborg het en wat aan elke digter wie se kwatryn op ‘n wynbottel gebruik word, ‘n kas wyn belowe.

 

 

Desmond Painter. Hennie Aucamp se Oor en weer geresenseer

Monday, July 19th, 2010
Hennie Aucamp

Hennie Aucamp

My resensie van Hennie Aucamp se gebundelde onderhoude, Oor en weer, het vanoggend in Die Burger verskyn. Dit is bykans onmoontlik om hierdie of enige ander boekresensies op hulle webblaaie te vind; en die weergawe wat op die blogruimte Boekeblok verskyn is net ‘n massa woorde, sonder enige paragraafbreke… So ek plaas dit maar hier ook — dan kan die nie-Kapenare dit darem ook lees! Hierso is hy:

Onderhoude met allerlei “bekendes”, oppervlakkig gefokus op hul besittings, prestasies en dikwels banale (self-)insigte, word vir jare al soos kulturele kitskos deur populêre tydskrifte voorgesit. Afrikaanse tydskrifte is geen uitsondering nie. Gesprekke met glanspaartjies sorg vir beter verkope, en ’n skrywersonderhoud in só ’n publikasie dien as goeie ­bemarking vir ’n nuwe boek.

Tog kan deeglike, deurdagte onderhoude met kunstenaars, intellektuele en politieke figure fassinerende leesstof bied. Soos Aucamp tereg in sy inleiding tot hierdie bundel onderhoude aandui, die onderhoud kan as ’n “essay geskryf deur twee” gelees word. Dit is dus ’n literêre genre in eie reg, een met sy eie konvensies, moontlikhede, en voorbeelde van voortreflikheid.

Om sodanige voortreflikheid te ervaar, lees gerus Philip Roth se gesprekke met skrywers in Shop Talk: A Writer and His Colleagues and Their Work. Of Daniel Barenboim en Edward Said se gesprekke in Parallels and Paradoxes: Explorations in Music and Society. Ek noem ook die onderhoudbundels van Michel Foucault – ’n Franse filosoof wat die ­onderhoud ingespan het as ’n volwaardige ruimte vir die uitbou van sy idees, naas die boek, essay en artikel.

Naas literatore en ander skrywers vind ook ’n breër leserspubliek skrywersonderhoude dikwels insiggewend. Dink maar aan die goeie bywoning van openbare gesprekke met skrywers op kunste- en literêre feeste, of die gewildheid van Daniel Hugo se onderhoude met digters oor die radio. Behalwe dat sulke gesprekke die leser insigte gee in die leefwêrelde en verwysingsraamwerke van ’n bepaalde skrywer, verskaf die goeie onderhoud ook literêre genot. Hier ervaar die leser en luisteraar die woordkunstenaar immers direk aan die woord.

Wat vakkundige studie en publikasie in boekvorm betref, is die onderhoud as genre in Afrikaans (soos briefbundels en dagboeke) egter ’n literêre stiefkind. Dat Aucamp in hierdie verband as bydraer en bloemleser weereens betrokke is by die agterhaling en bestendiging van ’n genre in Afrikaans behoort niemand te verras nie. Hy is immers bekend daarvoor dat hy literêre stiefkinders onder die vlerk neem en grootmaak. En mooi grootmaak ook: Dink maar aan sy bloemlesings en sy eie gepubliseerde dagboeke.

In die inleiding tot Oor en weer skets Aucamp die stand van die genre bondig, maar bevredigend. Volgens hom is die onderhoud “waarskynlik een van die twintigste eeu se belangrikste bydraes tot sowel die joernalistiek en die letterkunde.” Ek sou wou byvoeg: ook tot die sosiale wetenskappe.

Aucamp verwys na publikasies soos Playboy en The Paris Review, bekend vir hulle onderhoude, maar sonder ook plaaslike hoogtepunte uit: Rykie van Reenen se onderhoud met Cliff Richard; Amanda Botha se onderhoud met Marlene Dietrich; André le Roux s’n met Karel Schoeman en Annesu de Vos.

Die leser moet in gedagte hou dat die oorspronklike plek van publikasie bepalend (en dikwels beperkend) was vir die vorm van die onderhoude wat in Oor en weer opgeneem is. Omdat baie van die stukke in dagblaaie verskyn het, is hulle relatief kort, en neig na die vraag-en-antwoord-formaat, eerder as wat hulle volledige tweegesprekke, of essays geskryf deur twee, kon word.

Ook in dagbladonderhoude is Aucamp gelukkig deurgaans deur uitstekende onderhoudvoerders bedien. Francois Smith kry dit byvoorbeeld reg, in ’n ­onderhoud wat in Die Burger verskyn het, om met sy intelligente, analitiese vrae iets tot stand te bring wat veel meer geword het as bloot promosiemateriaal vir die bundel In die vroegte, maar ’n stukkie kultuurteoretiese besinning in die klein. Sonder om aan toeganklikheid in te boet. Dieselfde geld onderhoudvoerders soos Herman Wasserman, Abraham H. de Vries en ander. Baie van hierdie onderhoudvoerders is literêr uitstekend onderlê en boonop deurwinterde joernaliste. Bygesê, Aucamp se vermoë om aforisties te skryf dra natuurlik ook by daartoe dat selfs kort onderhoude met genoegsame ideë- en taalinhoude gelaai word.

Van die 16 onderhoude het nie minder nie as 11 sedert 2000 verskyn, en slegs 2 voor 1995. In hierdie verband speel die internet ’n deurslaggewende rol. Veral LitNet moet genoem word, waar vyf van die onderhoude oorspronklik verskyn het. Die ­internet maak meer en langer onderhoude in Afrikaans weer moontlik, en dit is ’n positiewe ontwikkeling. Maar natuurlik, selfs materiaal wat op die internet verskyn, smeek om bestendiging in boekvorm.

Feitlik al Aucamp se kreatiewe uitinge word aangeroer: die kortverhaal, kabaret, gedigte, dagboeke en sy rol as bloemleser. Daar is ook interessante besinnings oor kwessies soos taal, seksualiteit en die ouderdom. Aucamp is ’n boeiende en vrygewige gespreksgenoot. Hierdie kwaliteite word in Oor en weer uitstekend vergestalt.