Posts Tagged ‘Joan Hambidge gedig’

Joan Hambidge. Die gedig as konstellasie

Tuesday, October 12th, 2021

 

Die gedig as konstellasie

 

In vreemde landskappe

telkemale die / daardie  geliefde

in ‘n hotelbed of in die

besoekersboek afgeskryf;

op die paspoort met visums

haar naam gestempel:

 

 

心爱

Xīn’ài

 

Twee prosesse was dit dan,

die werklike geliefde (verloën-

verlaat-versaak) tot die Sy

 

她她

Tā tā

 

 

wat beslag kry tot in ‘n / hierdie

skippie-in-‘n-bottel

 

 

 

wat lank ná

die saam-wees reis van leser

tot antologie, dan terugkeer

in onverwagse ruimtes:

 

地方

Dìfāng

 

‘n Silwer herberg

was dit toe nie.

 

 

© Joan Hambidge, 2021

 

Joan Hambidge. If you forget me

Monday, October 4th, 2021

 

 

If you forget me

Si tu me olividas

 

As jy my ooit sou vergeet,

sal al my liefdesgedigte

in opstand kom.

Elke Jy sal soggens voor

sonsopkoms teen jou vensterruite klop.

In jou kombuis sal elke

ek-mis-jou soos vlieë bly draal

met verlange in ‘n muisval

totaal nek omgedraai.

Waterpype sal snags gor

op die maat van ‘n rioolpyp.

Hierna sal ‘n inkubus snags

jou drome beset en al

die inlaute en buiteklanke

sal soos ‘n vals orkes opklink.

O aangesprokene, O ewige jy,

bewoner van my verse,

mag hierdie woorde nooit waar

word en asseblief, bewaar

ons tog van die abjekte

en toondowe gedigte.

Onthou van Ons, van Ek

en Jy …

 

© Joan Hambidge, 2021

 

*

 

Si Tu Me Olvidas
Pablo Neruda

Quiero que sepas

una cosa.

 

Tú sabes cómo es esto:

si miro

la luna de cristal, la rama roja

del lento otoño en mi ventana,

si toco

junto al fuego

la impalpable ceniza

 

o el arrugado cuerpo de la leña,

todo me lleva a ti,

como si todo lo que existe:

aromas, luz, metales,

fueran pequeños barcos que navegan

hacia las islas tuyas que me aguardan.

 

Ahora bien,

si poco a poco dejas de quererme

dejaré de quererte poco a poco.

Si de pronto

me olvidas

no me busques,

que ya te habré olvidado.

 

Si consideras largo y loco

 

l viento de banderas

que pasa por mi vida

y te decides

a dejarme a la orilla

del corazón en que tengo raíces,

piensa

que en esa día,

a esa hora

levantaré los brazos

y saldrán mis raíces

a buscar otra tierra.

 

Pero

si cada día,

cada hora,

sientes que a mí estás destinada

con dulzura implacable,

si cada día sube

una flor a tus labios a buscarme,

ay amor mío, ay mía,

en mí todo ese fuego se repite,

en mí nada se apaga ni se olvida,

mi amor se nutre de tu amor, amada,

y mientras vivas estará en tus brazos

sin salir de los míos.

 

*

 

If You Forget Me

I want you to know

one thing.

 

You know how this is:

if I look

at the crystal moon, at the red branch

of the slow autumn at my window,

if I touch

near the fire

the impalpable ash

or the wrinkled body of the log,

everything carries me to you,

as if everything that exists:

aromas, light, metals,

were little boats that sail

toward those isles of yours that wait for me.

 

Well, now,

if little by little you stop loving me

I shall stop loving you little by little.

 

If suddenly

you forget me

do not look for me,

for I shall already have forgotten you.

 

If you think it long and mad,

the wind of banners

that passes through my life,

and you decide

to leave me at the shore

of the heart where I have roots,

remember

that on that day,

at that hour,

I shall lift my arms

and my roots will set off

to seek another land.

 

But

if each day,

each hour,

you feel that you are destined for me

with implacable sweetness,

if each day a flower

climbs up to your lips to seek me,

ah my love, ah my own,

in me all that fire is repeated,

in me nothing is extinguished or forgotten,

my love feeds on your love, beloved,

and as long as you live it will be in your arms

without leaving mine.

 

http://www.elegancepedia.com/elog/from-parral-with-love-if-you-forget-me-si-tu-me-olvidas-by-pablo-neruda Besoek 2 Oktober 2021

 

Joan Hambidge. You in my twilight sky are like a cloud

Wednesday, September 29th, 2021

 

You in my twilight sky are like a cloud

En mi cielo a crepúsculo eres como una nube

 

Jou blou oë sien

ek met ‘n eerste oogopslag.

Ons praat die taal

van ek-stel-belang-in-jou

die meet-en-pas

van die simboliese my place or yours?

Die heerlike ekstase van Uitsien,

Weersien tot die Uiteindelike Ingee,

Oorgee tot saamwees.

Ons klink glasies op dit wat kóm,

ons deel die rekening

met beloftes-maak-skuld.

Ek verlaat die restaurant

met die leuenspreek van ‘n ander afspraak

en stap af na die kelderverdieping,

neem my motor en ry

soos Lucy Jordan met ‘n oopdak

deur die strate van Ekstase en Wanhoop.

Ek bewaar ons Ontmoeting

soos ‘n Geheim (die meeste

liefdesverhoudings werk

immers ten beste klandestien.)

Tog wag ek op ‘n boodskap,

maar onthou die vele liefdesverse

wat immer uitloop op ‘n slot:

dis makliker om ‘n gedig te begin

as om een te eindig.

Jou blou oë sien

ek met die eerste oogopslag …

 

© Joan Hambidge, 2021

 

 

Pablo Neruda: Love Poem XVI (From Spanish)

Love Poem XVI
By Pablo Neruda
Translated by A.Z. Foreman

You in my twilight sky are like a cloud,
Your color and your shape are as I love them
You are mine, you are mine, dear sweet-lipped woman.
My endless dreams live on within your life.

My soul’s lamp pours its dyes upon your feet
Sweeter on your lips is my bittered wine:
Oh harvester who reaps my evensong,
My solitary dreams so feel you mine!

You’re mine, you’re mine, I shout it to the evening
breeze, and the wind is off with my widowed voice.
Huntress of my eyes’ depths, your plundering
Holds your nocturnal glance back, water-like.

You are caught in my music’s net, my dear
love, and my music’s nets are heaven-wide.
My soul’s born on the shore of your mourning eyes.
And in your mourning eyes begins the land of dreams.

 

The Original:

Poema de Amor VI
Pablo Neruda

En mi cielo a crepúsculo eres como una nube
y tu color y forma son como yo los quiero.
Eres mía, eres mía, mujer de labios dulces
y viven en tu vida mis infinitos sueños.

La lámpara de mi alma te sonrosa los pies,
el agrio vino mío es más dulce en tus labios:
oh segadora de mi canción de atardecer,
cómo te sienten mía mis sueños solitarios!

Eres mía, eres mía, voy gritando en la brisa
de la tarde, y el viento arrastra mi voz viuda.
Cazadora del fondo de mis ojos, tu robo
estanca como el agua tu mirada nocturna.

En la red de mi música estás presa, amor mío,
y mis redes de música son anchas como el cielo.
Mi alma nace a la orilla de tus ojos de luto.
En tus ojos de luto comienza el país del sueño.

 

Joan Hambidge. Fisting-as-écriture

Sunday, September 26th, 2021

 


Fisting-as-écriture

 

Moes deur baie pyn

om mens te word,

artikuleer ons digter

op die Dam; moes deur baie veg

om self te vind,

van hier tot in verre plekke

terug in die gevegsone van die digkuns

immers ‘n binne-geweld wat beskut

teen buite-geweld:

ek-sing-oor-die-liggaam

se oorskot, ek lees

Eve Kosofsky Sedgwick

se Die weer in Proust

en elders, ja elders

is dit altyd mooi weer en warm

vir hulle gebore met regte

en voorregte,

nooit weet hoe

dit voel as jou tong

as kind uitgesny is.

Uitgeskuif, weggedruk.

Hierom die vuis-in-die-lug,

daarom die woede

by ons, ‘n myn-‘n dyn,

die Afwykendes, die derde seks,

die transgender, die deviant,

smagtende na stilte

na hierdie oorlog, ‘n El-Alamein.

 

© Joan Hambidge, 2021

 

 

Joan Hambidge. Vertigo

Thursday, September 16th, 2021

 

Vertigo

 

Drome is ook metafore

soos Scottie

deur ‘n opening

vol blomme in ‘n floristewinkel

Podesta Baldocchi kyk

op 224 Grant Avenue

na die geliefde

poserend as die verdwene een;

 

dan verander die staf in ‘n slang

toe ek nademaal

jou afskryf

in hierdie droom.

 

My hand nie melaats

toe ek ontdek

my vriende

hou ruggespraak

oor ons.

 

Nou val iemand na benede

uit ‘n klooster

soos ek toekyk

hoe al die vroue

 

één word: Carlotta Valdes,

Madeleine Elster, Judy

in ‘n lang galery

van verraderlike impersonasies.

 

Scottie oorkom

akrofobia

soos die digter

die hoogtevrese

van herkenning:

die digkuns

se uitkenningsparade

troef soos ‘n Hitchcock.

 

Scottie tweekeer

verloën verlaat;

die digter meerduidig

verraai geostraseer.

 

© Joan Hambidge, 2021

 

Joan Hambidge. Asindeton

Thursday, September 9th, 2021

 

Asindeton

 

Wat laat ek nie alles weg

in hierdie beproewende tyd?

Laat alles val wat lieg en wieraad was?

‘n Boodskapper op straat se meededeling

Haai-het-jy-gehoor-Schalk is dood?

(terloops) onvanpas on-medelydend.

Ons-is-almal-so-geskok dit was nie reg …

‘n Taxibestuurder wagtend buite om my te transporteer

terug na my bed vol onrus, onsekerheid en diskonneksies,

na ‘n solo-aand in die Oog-van-die-storm.

My kamerjas hang moedeloos oor die deur

nes ‘n ou bokser uitgetel in die kryt.

‘n Rotteplaag beset die woonstelblok

op soek na kos in hul plundertog.

Die buurvrou se pype het ‘n lekkasie;

bekommerd oor die effek op haar waardasie.

Meedoënloos oorrompel hierdie gedig

my nes ‘n mens dalk ‘n brand stig?

Onsamehangende beelde verloën

hierdie vers in kognitiewe dissonansie

bykans aangekom  dalk onloënbaar?

 

© Joan Hambidge, 2021

 

Joan Hambidge. Fallen Apostrophe

Saturday, September 4th, 2021

 

Fallen Apostrophe

 

As ek net die berg

kon terugkaats na jou –

hierdie berg waarna jy jou

hele lewe lank terugverlang

(het)

 

daardie blou blou berge

van die Boland

wat jy moes agterlaat

soos ‘n verlore tas

vol juwele foto’s sertifikate

(bewaar)

 

in die grimmige Transvaal

is jou ongedurigheid weemoed

‘n aanwesigheid en met jou

meerderwaardigheid afwysend

in jou lewe ongeleef verminder

(daar)

 

as ek net die berg

kon terugkaats na jou –

hierdie berg nou sou

ek / jy alles bepaald kon ophef

(hier)

 

as ek net die apostroof weer kon

(optel)

 

© Joan Hambidge, 2021

 

Joan Hambidge. Gebed

Thursday, September 2nd, 2021

 

Gebed

 

Ek slaan my oë op na Groot verseboek,

O waar sal my hulp vandaan kom?

Hoe sal ek dan die kromme note haal

in ‘n bedryf so self- en stomgerig?

Dalk soos Sylvia en haar susters

ten slotte boedel en erflating oorgee?

Ek soek in Dirk-se-werf na raad:

Ignatius bid steeds vir sy geestelike orde

nes Cussons en BB ondergronds draal.

Maar dit staan opgeskryf in ‘n doodgewone

aand in New Haven met wintersneeu en wind:

dat pyn bestaan, dat pyn bestaan in hierdie katedraal,

met eiesinnige liturgie en troostelose litanie, is waar.

 

© Joan Hambidge, 2021