Posts Tagged ‘Joan Hambidge gedig’

Joan Hambidge. Oggendmeditasie

Thursday, June 2nd, 2022

 

 

Oggendmeditasie

 

Die 12-uur kanon vandag om 12.15:

‘n binnewaartse reis, nie meer na verre

plekke vol onrus of reisvertragings.

 

Al daardie reise gestoor in verslae,

biljette, kaarte en klein objekte

as bewys ek-was-daar-eenmalig.

 

Hoe lyk die psige opgegaar met beweging

van punt A tot Z, van Z tot A?

Drome verklap geen samehang.

 

‘n Besoek aan Machu Picchu of ‘n B&B

in Kamieskroon of Kappadocchia

laat my soggens wonder: waar is jy

 

nou, Geliefde van die allerwoord, weg?

Dalk in ‘n lugballon of aan’t lanterfanter

ver van die 12-uur kanon om 12.15 …

 

 © Joan Hambidge, 2022

 

Joan Hambidge. Oggendmeditasie 9

Wednesday, June 1st, 2022

 

Oggendmeditasie 9

 

Ek is ‘n tricoteuse wyl die koppe rol

nou staan my ghremmer eks op hol

 

als is reeds beskryf deur ander aksenawel

in die blouboek van Dirk met sy snawel

 

al die beelde oor die bovenstebeste

het Boerneef reeds geskep van die verste

 

punt tot hede, kyk onse digters meestal dood

selfs ou Mocke wonder oor wraak en nood

 

ja wit was dié wêreld vir W.E.G. Louw

wyl Nicolaas dig oor die wolfdoring se grou

 

nevvermaaind ek brei en rammel beswaard

speel op my ramkietjie met net een snaar

 

was vergifnis ooit ‘n maklike ding of kroes

op Peter Blum se vasteland waarop ons boer?

 

“Die bietjie wat Ek vra” in dié oordryf,

bly maar ou Hambidge se nurkse bedryf.

 

© Joan Hambidge, 2022

 

Joan Hambidge. Oggendmeditasie 7

Monday, May 30th, 2022

 

Oggendmeditasie 7

 

Die meditasies van die hart

‘n spel met prosodie, posodinie

plus ‘n stel notaboeke en verseboeke.

 

Nagteliks besoek jy my in drome

verwonder soggens oor tathata

se onverwoordbaarheid: die skewe hoeke

 

van onthou word voor middernag

‘n kreeftevers: uitgespel en uitgespeel

in ‘n soort retrograde belewenis

 

dat die dag sal breek in voorwete:

onthou duur langer as vergeet,

verdring staan immer tru voor berou.

 

© Joan Hambidge, 2022

 

Joan Hambidge. Oggendmeditasie 6

Friday, May 27th, 2022

 

Oggendmeditasie 6

 

Paul Kruger eers gebalsem

toe in staatsie lê langs

Gezina in die heldeakker.

 

Perde in die ABO se geproes

verklap verkenners glo;

ry eerder fiets as equus.

 

Pegasus nou my perd, my saal,

my toom, my rym-ding so

in ‘n tyd vér van daardie museum:

 

Tom Claridge en Charles Clark,

se ontwerp op 59 Nkomo-straat

paar blokke weg van Kerkplein

 

waar Oom Paul staan waar

hy staan nes Barney Barnato

se leeus op daardie veranda

 

langs die knipmes sonder duim:

vér van die keil in die Rijksmuseum

tot die lyk sonder kram se lange terugreis.

 

 © Joan Hambidge, 2022

 

Joan Hambidge. Oggendmeditasie 5

Monday, May 23rd, 2022

 

Oggendmeditasie 5

 

Die maan skryn bloedswaar

‘n eklips van die hart

Bonnie Tyler se coeur

‘n totale eksisie sowaar.

 

A-ritmies, asindeties,

soos in ‘n rillerverhaal

met weerwolwe, ‘n mes,

angs en al die res.

 

Jambies stap ek, struikel aan

oor ‘n klip soekend na holorym;

dalk eerder uitmiddelpuntige rym?

Eklips bloedswaar so waar dié maan.

 

 © Joan Hambige, 2022

 

Joan Hambidge. oggendmeditasie 4

Sunday, May 15th, 2022

 

oggendmeditasie  4

 

Verloor my Mont Blanc-pen, ‘n cadeau

van haar, vind dit op ‘n ander plek gestoor:

met hierdie pen in ‘n kroeg, einste seimste

‘n weddenskap gewen: ein Meisterstück

 

korrek vertaal, want sy was ‘n Duitse nooi

wat immer lag oor my grammatika-boeke

(hoog opgestapel langs my bed ‘n berg)

met Nachfüllung vir dié pen so woekerend.

 

En vandat sy weg is, is hierdie pen op stuk

van sake, in kompetisie met ‘n potlood

en skerpmaker, wat ek draai en draai

om die grein van haar stem te ont-hoor.

 

© Joan Hambidge, 2022Hambidge, 2022

 

 

Joan Hambidge. Oggendmeditasie 3

Wednesday, May 11th, 2022

 

Oggendmeditasie 3

 

Die monodie in die Griekse tragedie,

‘n lament, oor die dood van ‘n ander.

George Steiner sou waarskynlik meen

nie sprake van soiets ná die 17e eeu.

 

Treurend oor jou in ons Ioniese drama:

Creusa versaak Ion en Hermes verklap

alles van Apollo se dade in ‘n grot …

Met ‘n terugkeer word ek dalk Pythia?

 

Jy verlaat my lank terug en voetspore

in ‘n herinneringsgrot die leidraad:

jou voete loop na ‘n Griekse eiland,

maar ek ontleed οἷα εἶναι δεῖ …

 

Euripides het dit reeds vertel: verraad

en versaking, immer met ‘n terugkeer

na die plek van skending of verminking:

in my grot van herinnering ‘n trenodie?

 

© Joan Hambidge, 2022

 

Joan Hambidge. Sanctum

Tuesday, May 3rd, 2022

 

Sanctum

 

My huis is nie meer waar my hart

of voet vertoef nie; iets soos voetstoots dalk?

My gedigte uitgelewer aan ongesiene lesers,

huiskopers besigtig dit dalk met ’n agent,

uit verveling of afguns, met ’n Te Koop

bordjie as uitnodiging vir verskuiwing of verplasing.

In die huis van Onse Vader is daar glo

vele wonings nes in die huis-van-die-digkuns

met sy vertrekke en stansas en rondele.

As kind in huurhuise, hotelle, tydelike vestings

vertoef; selfs in ’n woning langs ’n begraafplaas:

ligene, geroep klipblomme, groeiend op die stene

tot ons laaste huis langs die walle van die Vaal

met kannas en malvas en sipresbome.

My moeder, die tuinier-met-groen-vingers

en my vader, die man-van-versekering, leer my

jou huis is tydelik, temporeel, behalwe vir daardie

Huis van die Vader, buite tyd of verdriet.

 

© Joan Hambidge, 2022